Życie trudne jest cz.1

Życie trudne jest cz.1Wyszedł z pracy równo o piętnastej zabierając ze sobą dwóch najlepszych przyjaciół. Michał i Sebastian to rówieśnicy Krystiana ze studiów na UTP w Bydgoszczy. Bratnie dusze gdzie jeden za drugim gotowy był wskoczyć w ogień. Był piątek, słońce wisiało wysoko na niebie, więc udali się na drugą stronę miasta, aby posiedzieć nad Wisłą. W drodze nad bulwar Sebastian zaproponował małą rywalizację, kto w najkrótszym czasie znajdzie dziewczynę i zrobi z nią sobie zdjęcie. Przegrany ma postawić pierwszą kolejkę na sobotniej imprezie. Zaczął Michał, ale nie miał za wiele szczęścia, bo nie było chętnych pań na fotkę do tego większości z nich towarzyszył jakiś chłopak. Nie było limitu czasowego, ale nie widząc swoich szans przekazał pałeczkę Sebastianowi, który po piętnastu minutach obserwacji wyłapał rudowłosą dziewczynę i jego instynkt go nie zawiódł. Z telefonem w ręku biegł do nich jak oszalały by pokazać swoją zdobycz i nawet spodobała się jego znajomym. Ostatni na polu bitwy został Krystian, który nie czekając na okazję ruszył w stronę kotwicy nad bulwarem, przy której stały dwie koleżanki ze szkoły.  
– Cześć, mogę zająć chwilkę?– zapytał pewny siebie.
– Hej – odezwała się, jako pierwsza niebieskooka dziewczyna.
– Jestem Krystian. Mam małą prośbę. Zbieram pamiątki z różnych miast. Czy zgodziłybyście się na jedno wspólne zdjęcie?
– Nie wiem, do czego możesz wykorzystać te zdjęcia –odezwała się druga z dziewczyn, stojąca trochę z tyłu.
– Daj spokój to jedno zdjęcie poza tym nie wygląda na jakiegoś zboczeńca.
– Zboczeńca? – wykrztusił z trudem.
– No wiesz dziś trzeba uważać na wszystkich.
– Rozumiem, czyli ze zdjęcia nici… – odwrócił się w kierunku przyjaciół i już chciał iść, ale ktoś złapał go za rękę.
– Koleżanka jest po prostu rozważna, ale zrobi dla nas wyjątek.  
– Super!
I zaczęli robić zdjęcia przy kotwicy. Miało być tylko jedno a strzelili kilka fotek. Śmiali się potem oglądając dzieło swojej twórczej sesji.  
– Spotkamy się jeszcze kiedyś? – zapytał.
– To zależy. Podobno jesteś turystą…
– Nie do końca, ale jestem przyjezdny.
– No to wiesz gdzie nas szukać za tydzień – odparła mniej odważna z błyskiem w oku.
– Do zobaczenia! – wrócił do przyjaciół pochwalić się małą sesją.
– No stary niecałe pięć minut i do tego zdjęcie z dwoma dziewczynami. Gratulacje – poklepał go po plecach Michał.
– Masz to coś, gdybym nie miał dziewczyny umówiłbym się z tobą – złapał go za rękę w ramach żartu Seba.
– No, co ty ciepły jesteś? – odezwał się zwycięzca.
- Nie bądź taki trudno dostępny – wyszeptał mu na ucho znów z rozbawieniem.
Żaden z nich, nigdy nie brał sobie takich żartów do serca, bo byli prawdziwymi przyjaciółmi. Pomimo wielu zgrzytów w pracy zawsze znajdowali wspólny język, bo nic nie mogło złamać takiej przyjaźni.  
Krystian wrócił na dworzec główny gdzie w pociągu zajął swoje ulubione miejsce przy oknie za przedziałem dla obsługi pociągu. Tym razem nie wyjął książki z plecaka, bo wciąż myślał o tamtej dziewczynie. Odblokował smartfon i podziwiał efekty sesji nad Wisłą. Zapatrzony w ekran telefonu omal nie zapomniał wysiąść na swojej stacji. Po wyjściu z pociągu postanowił, że nie może czekać do następnego weekendu. Odnajdzie ją szybciej.

5 komentarzy

 
  • AuRoRa

    Romantyk z tego bohatera, szybko się zakochuje :) Łapka

  • Somebody

    Fajnie, chociaż tak skrótowo napisane. Zobaczymy, co będzie dalej... Jakoś ta miłość od pierwszego wejrzenia mnie nie przekonuje, ale może rozwiniesz to w ciekawy sposób  ;)

  • dreamer1897

    @Somebody Dzięki za miłe słowo.  Życie potrafi nieźle namieszać :rotfl:

  • dreamer1897

    Dzięki za miłe słowa bo zawsze się staram i każde uwagi biorę do siebie.
    Napiszę tak: myślałem, że pisanie tutaj jest dla mnie anonimowe (bo nikt z moich znajomych nie interesuje się takim czymś) a tu co kogo spotkałem to pytanie czy zwierzałem się jakiemuś bajkopisarzowi ze swojego życia bo znaleźli historie wypisz wymaluj z mojego życia. Potem wszyscy skojarzyli mój nick bo używam go na innych stronach. Mam już kolejne części pierwotnych tekstów ale nie mogę się z pewnego powodu przełamać do publikacji.

  • agnes1709

    Nie rozumiem, co odsrtawiasz, ale nie podoba mi się to! Oba wcześniejsze były zdecydowanie fajniejsze, nasuwające pytanie: "co dalej?", zwłaszcza to pierwsze, a tu? Nie ma już tego klimatu, tych uczuć, emocji, pojawiających się spekulacji... Dlaczego usunąłeś? Bardzo się na Tobie zawiodłam:sad2:

  • dreamer1897

    @agnes1709  
    Trochę się skomplikowała sytuacja z moją anonimowością pomyślę nad założeniem drugiego konta całkowicie nie powiązanego z tym. Dzięki za wsparcie bo podpowiedzi doświadczonych użytkowników są na wagę złota. Nie wiedziałem, że historie z życia wzięte mogą przykuć czyjąś uwagę...

  • agnes1709

    @dreamer1897 Były fajne, krótko :sad2:

  • aKubek

    @dreamer1897  mogą przykuć uwagę i to jak. Mnie tez zdziwił fakt że usunąłeś tamte, ale jestem w stanie Cię zrozumieć  :)  
    Życie nie zawsze jest takie kolorowe jakbyśmy tego chcieli...
    Pozdrawiam...i nie łam się przełam  się  :)

  • dreamer1897

    @agnes1709 kontynuuję dalej serię więc nadzieja jest na publikację

  • agnes1709

    @aKubek :brav: fajnie, że ktoś popiera moją wizję:P

  • AlexAthame

    No zobaczymy co z tego wyjdzie.  :)

  • dreamer1897

    @AlexAthame Dzięki staram się polepszać warsztat czytając innych.

  • AlexAthame

    @dreamer1897 Jasne Wszyscy się uczymy..Piszesz subtelnie wierze ze się rozwinie. Powodzenia. Zawsze możesz napisać coś w wiadomościach. Sporo napisalem. Mam wiecej niz 16 lat.Moja corka ma 27