
— Co jest, co się tu stało? — holenderski kapitan z UN Military Police” rzucił pytanie w kierunku „Harta”.
— Cholerne gówno — usłyszał odpowiedź, a Polak wziął jego i towarzyszących mu podoficerów ze sobą.
Monika osłaniała teren tkwiąc na dachu budynku i lustrując okolice poprzez lunetę zamocowaną na karabinie. Nie była sobą. Od tego czasu, gdy z lubością pozbyła się pedofila w mundurze ONZ, stała się inna osobą. Jak młode zwierzę, które pierwszy raz poczuje smak krwi.
Dwie córki, jedna sześć, druga dziewięć lat. Nieudane małżeństwo, bo facet ją rzucił, tłumacząc się , że w Niemczech zarobi na nich, prawie wymuszając na niej by odeszła z Policji. Nie posłuchała się go i teraz nie żałowała.
Kłótnie, alkohol. Nie zdobył się na przemoc fizyczną, bo zostałby spacyfikowany. Coraz częściej znikał na noce, a jej praca nie należała do tych gdzie odbębnisz swoje osiem godzin. Dobrze pamiętała, jak w nocy pozostawiając ukochane istoty same musiała jechać na akcję.
W pewnym momencie powiedziała dość. Nie miała zamiaru wyjeżdżać w nieznane. Już kiedyś straciła miłość swojego życia. Nie podjęła ryzyka, bała się nowego i w nieznanym miejscu, gdyż ten proponował jej życie na emigracji.
— Monia, jak teren? Za chwilę dostaniesz zmianę. Mamy robotę w zatoce — ten komunikat wyrwał ją z przemyśleń.
— Przyjęła, czekam na zmianę — odparła.
Po kilku minutach wgramolił się na jej miejsce zmiennik. Po angielsku wskazała mu sektory i swe spostrzeżenia.
„Kurwa, ci dwaj Rosjanie” — wróciły wspomnienia, gdy pokonywała kolejne szczeble.
Miała przed sobą ten obraz, gdy ci zdejmowali kominiarki. Wtedy mając jednego w obiektywie lunety, nie widziała strachu w oczach potencjalnego przeciwnika. Trzymał granat w ręku, spokojnie, jakby był ze stali, a potem…
To, jak przez chwile się zawahała. Wewnętrznie wiedziała, ze sparaliżował ją strach. Strzały, partner leżący na glebie i ona, sama.
„Dałaś radę”. — Przypomniała sobie wzrok „Pumciaka”, ale w nim nie było paniki. Nadal współdziałał. Leżąc na posadce nie przestał być jej przełożonym. Takim, który tylko, liczy na wsparcie, bo ta gra jest zespołowa. Dał jasny sygnał.
— Ubezpieczamy „Harta”, za chwilę wchodzi pod wodę. Mamy tu sprawdzić wszystko — „Ask” przekazał niezbędne dane w telegraficznym skrócie i dostrzegła jak jej dowódca przebiera się w skafander.
Wokół kręciło się mnóstwo holenderskich żandarmów.
„Zamiotą jebani pod dywan” — oceniła ich pracę. Prokurator z Belgii doskoczył do „Harta”, zatrzymując go na chwilę.
— Niech pan spierdala. Wyjaśnienia złożę po powrocie…. — zrozumiała słowa przełożonego.
Tamten , najwidoczniej niezadowolony postawą oficera coś na nim chciał wymóc.
— Masz kurwa nurków? Masz? Jak nie to spierdalaj, bo... — tu „Hart” zatrzymał głos.
Zawiesił wzrok na Monice, a ta uśmiechnęła się serdecznie.
— Patrz na tych chujów, schodzę. Nikt nie ma prawa…
— Rozumiem dowódco, no pasaran — dodała, zajmując pozycję bojową.
— Jak „Pumciak?” — zapytała „Aska”, który bezpośrednio ubezpieczał nurka.
— Zabrali go do naszego szpitala, ale spoko — odparł towarzysz.
Polski „Navy Seal” poszedł pod wodę. Umocowała karabin, zajęła pozycję.
Rosyjska sekcja ewakuacji medycznej, karetka, zaraz po przekroczeniu granicy.
— Rób coś, coś kurwa!!! — wrzeszczałem na załogę ambulansu. — Czemu zaprzestałeś?!!! — darłem się dalej.
Leżała na noszach, pozbawiona górnej odzieży, zakrwawiona i podłączona do ambu i defibrylatora. Zmienili jej założony przeze mnie opatrunek, tamowali krwawienie, a ja patrzyłem jak staje się coraz bardziej blada, jak powoli uchodzi z niej życie.
Odłożyłem pistolet, nie mając zamiaru im już grozić. Dotarło do mnie, że jej życie jest w rękach naszych medyków z tego zespołu. Stałem i patrzyłem. Bezużyteczny, nie mogący nijak pomóc.
„Boże, jeżeli jesteś, zdziałaj cud. Błagam”
Patrzyłem na kolejne zwiększane wyładowania z AED, które miały pobudzić ją do życia. Jak aplikowali jej adrenalinę i inne specyfiki walcząc o to by żyła.
Prosta kreska na urządzeniu, a gdy poszły elektryczne impulsy chwilowe wahnięcie, a potem znów długa prosta linia i ten przeraźliwy dźwięk. Czułem się, jakby mi ktoś wyłączył część postrzegania. Wzrok skierowany na jej ciało, skupiony tylko tam.
— Ostatnia dawka, jak nie ruszy… — te słowa przeszyły mnie na wylot.
Znów zastrzyk, a potem ciałem Walentyny wstrząsnął impuls wysłany z defibrylatora.
„Jesteś silna, jesteś wojowniczką. Wróć! Błagam, wróć!!!”
— KOCHAM CIĘ, słyszysz KOCHAM CIĘ!!! — krzyknąłem, mając nadzieję, że usłyszy to wyznanie i wróci do żywych. — Nie rób mi tego kochanie!!! — dodałem.
Na darmo. Przeklęta długa linia i ten przeszywający mój umysł pisk „medycznej maszynerii”. Nieznośny, obwieszczający tylko jedno…
— NIEEEEEEE!!! — zawyłem przeraźliwie, niczym ranione zwierzę.
Mieszkanie Klaudii, Darłowo, Polska, w tym samym czasie.
Obudziła się zlana potem, cała niespokojna i rozdygotana. Ten sen, straszny. Radek z rękami upapranymi krwią, z wściekłością na twarzy. Straszny, jak wtedy ta zjawa w Bałtyku, tylko teraz nie był w kombinezonie nurka. Przeraźliwie krzyczący, jakby w geście rozpaczy.
— Boże, żeby mu się nic nie stało, Boże — szepnęła, sama piekielnie wystraszona tą wizją.
Nocna koszula była przepocona, ciało kobiety lekko drżało, umysł powoli wypychał nocna marę, starając się wrócić do normalności.
„Może chce mi coś przekazać, może Wiktorek…” — najczarniejszy scenariusz przeleciał jej w myślach. Momentalnie podniosła się z łóżka i dopadła do łóżeczka młodszego syna. Bez namysłu przyłożyła palce do niewielkich nozdrzy.
„Oddycha” — uspokoiła się.
Boso pobiegła do pokoju Radeczka, otwierając drzwi na oścież i zapalając światło. Musiała, musiała się upewnić…
— Mamo… — usłyszała po chwili, a chłopiec nakrył kołdrą głowę.
Zgasiła oświetlenie i wyszła uspokojona. Synom nic nie groziło, a to było najważniejsze. Wzięła do ręki telefon komórkowy i udała się do kuchni, zapaliła delikatne światło okapu nad kuchnią. Znalazła w pamięci numer do ukochanego, nacisnęła ikonkę „Połącz”.
Po rosyjsku, głos oznajmił jej, że abonent jest poza zasięgiem lub nie odbiera. Szybko przekalkulowała różnice strefy czasowej.
„Może śpi?”
Przez chwilę przeszłą jej w głowie myśl, by zadzwonić do Tamary, ale odrzuciła ten zamysł. To dziecko już i tak dużo się w życiu wycierpiało. Pamiętała jak zadzwoniła do niej ostatnio i była na siebie potem wściekła.
„Nie, nie będę jej stresować” — zadecydowała.
Niespokojna nie mogła znaleźć sobie miejsca do rana. Zrobiła kawę i zasiadła w fotelu, wyciągając album.
„Musisz żyć, masz dla kogo Radku” — pomyślała gładząc ich wspólne zdjęcie zrobione na Mogielnicy, po tym jak kochali się tam szalenie.
Kontenery polskiego QRF w Kosowie. Kilka godzin później.
Wrócili. Każdy skonany i przerażony tym co odkryto na dnie, kawałek dalej od tego miejsca. „Hart” — to pasowało do jego osobowości, był niczym wytrawny pies myśliwski, co żadnego tropu nie przepuści, a noc i niesprzyjające warunki w żaden sposób nie zakłócały pracy jego zmysłom. Nie, nie tropił węchem, on miał to coś, co pchało go w takie miejsca, gdzie inny by spasował.
Nie na darmo, to jego właśnie namaścił „Andkor” na swojego zmiennika. On i „Pumciak”, taki miał wybór bo „Pikor” odszedł na wyższe stanowisko w „Gromie” Gotowało się w głowie majora, gryzł się w sobie, analizował, biorąc pod uwagę, że zostawi sekcję z dwoma liderami. Z jednej strony dobrze, jest zamienność, z drugiej zaś rywalizacja.
— Wodzu, mam sprawę rozwodową, nie chcę by to… — jakże „Hartowi” wtedy „Pumciak” zaimponował w czasie rozmowy kadrowej. Przyznać się, pokazać, że w tym czasie to on nie za bardzo może dowodzić, bo wyszły „cywilne” problemy.
Podporucznik patrzył na niego z podziwem, i nie czuł glorii zwycięstwa, gdy został naznaczony. Dostał tylko większy bagaż i… cholernie dobrego zastępcę.
Wydobył trzy ciała, zawinięte i obciążone balastem. Nurkował i nie czuł zmęczenia, coś go wewnętrznie napędzało. Działał naginając procedury, ale wiedział, że ubezpieczają go pewni ludzie.
Nie pomylił się przyjmując „Aska”, ten od początku mu leżał. Z „Pumciakiem” obgadał kandydaturę „Moni”. Nie, nie miał rażących uwag. Po prostu, po raz pierwszy w „Formozie” miała służyć kobieta.
— Widziałeś pozostałych? Widziałeś jak ona współdziała z karabinem? Ona go pieści, nie rzuci gdziekolwiek, traktuje jak wyposzczona zakonnica dildosa. Tamci są dobrzy, ale ona — to powróciło, gdy teraz patrzył na skonaną operatorkę.
Zmęczona uśmiechnęła się do niego. Niejeden facet szedłby z wzrokiem wbitym w asfalt. Zastanawiał się, skąd ona bierze tyle siły?
Gdy skończyli „nurkową robotę” podzielił się z nimi tym, co wstępnie określił patolog. Zastanawiał się czy to zrobić, bo to jemu nie mieściło się w głowie.
W dwóch ciałach młodych kobiet brakowało nerek. Zostały fachowo usunięte. Dziecko, wstępnie określone na kilkanaście lat, płci męskie, nie nosiło śladów ingerencji chirurgicznej. Kolejne ofiary tego piekielnego miejsca.
Dopadł ich holenderski porucznik. „Hart” stanął przed nim.
— Słucham? — rzucił po angielsku.
— Pańscy ludzie są zawieszeni do czasu przesłuchania przez prokuratora z UN, proszę za mną — usłyszał.
Zmierzył gościa poważnym wzrokiem. Nie wierzył, ze ten to mówi naprawdę.
— Znaczy się co? Aresztujecie nas?
— Tak, tu mam rozkaz naszego… — wyrwał mu kartkę z dłoni. Rzucił okiem na nią.
— W dupę se to wsadź. Nie podlegam pod was, takim gównem to możesz sobie swoich kolegów straszyć. Podlegamy bezpośrednio pod kwaterę główną. Stamtąd przyniesiesz rozkaz to porozmawiamy — dodał, a tamten sięgnął do udowej kabury.
— Naprawdę, naprawdę chcesz to zrobić? Takiś bohater? Podobny jak wasi w Srebrenicy? — i tylko przerzucił karabinek, którego momentalnie lufa została skierowana w korpus Holendra.
Monia odwróciła się i momentalnie przerzuciła snajperskie cacko przez plecy, palce zatrzymując na kaburze.
— Wodzu, jakiś problem? — zadała pytanie.
— Nie, pan porucznik się pomylił, to nie do nas — rzucił po angielsku, czekając na reakcję owego.
„Ask” pobawił się tylko bezpiecznikiem przy karabinku. Przerzucał go w te i z powrotem przez małą chwilę, zajmując dogodną pozycję.
— Ja wrócę, już idę i zaraz… — Holender najwyraźniej spasował.
— Powodzenia, sektor „C” campy sobie znajdziesz — pożegnał go „Hart”.
— No co? Idziemy — dodał, kierując te słowa do swoich ludzi. — Naprzód.
Zespół medyczny „Wympieła, Kosowo.
Zatrzymali karetkę i dopiero zdałem sobie sprawę, że drugi zespół, serbski nas wyminął. Byłem kompletnie wyalienowany, nie widząc świateł uprzywilejowania jadącego za nami pojazdu.
— Nie, proszę jej nie nakrywać. Proszę — mój głos brzmiał jak błaganie.
— Kapitanie, zrobiliśmy wszystko… — tłumaczył się jeden z medyków.
— Mogę? — zacząłem. — Mogę się z nią pożegnać? — mówiłem to takim głosem, że bym diabła przekonał.
— Jedzcie dalej na bombach, tam z przodu jest ranny Serb, nie dołujcie go — poprosiłem.
Całowałem jej usta, teraz pozbawione maski szepcząc to czego najbardziej pragnęła. Ująłem jej kark i przytuliłem do siebie.
— Kocham cię „Vesta” kocham i ty o tym wiesz — szeptałem, pragnąc, by to wyzwanie, nawet po śmierci dotarło do niej.
— Nie bolało jej? — zapytałem niczym sztubak, a nie doświadczony żołnierz sił specjalnych.
— Nie, kapitanie, nie bolało. Gwarantuję.
— Mogę, mogę ja przytulić? Trzymać, aż nie dojedziemy?
To nie był młody doktor, to był facet w moim wieku. Zezwolił.
— Wiesz Walentyna, tyle ci miałem do powiedzenia… — zacząłem.
Sektor C, campy polskiego QRF.
Monika wróciła do swego lokum, cały czas będąc niespokojna. Gdy dotarli do bazy wzięła szybki prysznic. Cały czas miała przed oczami obraz konającego podpułkownika.
Do ogólnodostępnego kontenera sanitarno-higienicznego, gdzie znajdowały się natryski nie miała daleko. Wszyscy z wyjątkiem służb dyżurnych i wydzielonych sił spali w swoich kwaterach. Szybko przemieściła się do campu, okręcona tylko kąpielowym ręcznikiem, dzierżąc w dłoniach toaletowe przybory.
Zamknęła za sobą drzwi, odłożyła saszetkę z kosmetykami i dopiero teraz zorientowała się , że przy umywalkach pozostawiła swą tabliczkę tożsamości.
„Kurwa mać” — przeklęła samą siebie za gapiostwo. „Nieśmiertelnik” podlegał ścisłemu zarachowaniu i za jego utratę groziło postępowanie dyscyplinarne , a może i nawet karne.
Nie przebierając się, okręcona tylko kąpielowym ręcznikiem skierowała swe kroki w kierunku kontenera sanitarno-higienicznego.
Otworzyła oczy i stanęła w uchylonych drzwiach , z wrażenia otwierając usta….
Miała nogi niczym z waty. Odrzuciła na stołek mokry ręcznik, którym wcześniej się okrywała i zrobiła krok w stronę standardowego misyjnego tapczanu, kładąc się na nim po chwili na wznak. Wyczuwała przyjemny chłód materiału pościeli, na swoim rozgrzanym i mokrym gdzieniegdzie ciele. Westchnęła ciężko, kładąc jedną dłoń w okolicach pępka, a drugą rzucając nad głowę. Patrzyła w sufit, a myśli całkowicie odpłynęły w kierunku „Pumciaka”, jego nagiej sylwetki…której widok wciąż miała przed oczami.
Wokół panowała głęboka cisza, która tylko potęgowała to, co działo się kobiecej głowie. Zamknęła oczy, a obraz ociekającego wodą, męskiego ciała towarzysza pojawił się pod powiekami ponownie – tak wyraźny, jakby stała tuż obok niego. Wyobraziła sobie, jak , obejmuje jego wilgotne ciało od tyłu, jak jej dłonie, najpierw wsuwając się pod pachy mężczyzny, zaczynają pieścić sutki towarzysza a potem zsuwa palce w dół w kierunku prężącego się po tych jej pierwszych pieszczotach penisa.
Wyobrażała sobie, że jej biust faluje, gdy ociera się nim o muskularne plecy „Pumciaka”, a jej oddechy z każdą chwilą stają się coraz bardziej głębokie. On powoli obraca się do niej twarzą i mierzy ją spojrzeniem.
W swej fantazji nie jest opanowaną Monią, jest kobietą, która patrzy na samca wygłodniałym wzrokiem, sugerującym, że pragnie go od tygodni. Istną modliszką.
Temperatura w pokoju gwałtownie skoczyła. Poczuła, jak na ciele pojawiła się gęsia skórka, a plecy zaczyna przeszywać pierwszy elektryzujący dreszcz. Dłonie Moniki, dotychczas bezrobotne, mimowolnie rozpoczęły powolną wędrówkę, badając chłonne bodźców ciało. Gładziła skórę opuszkami palców w delikatnym, poznawczym otwarciu a temperatura rosła w postępie geometrycznym.
Pracowite dłonie nie próżnowały i ich zgrabne palce przesuwały się najpierw po brzuchu, a potem po wewnętrznej stronie ud, zatrzymując się w tym miejscu na chwilę. Wyobraźnia Moni szalała. Teraz już nie byli pod natryskiem, tkwili w tym pokoju, a ona fantazjowała, że te dłonie nie należą do niej. Że zamiast tych drobnych, są nieco szorstkie i większe dłonie „Pumciaka” i to jego długie i sprawne palce, pewnie przesuwają się po jej skórze, a wyraźny zapach jego żelu pod prysznic otula ją z każdej strony. Najmniejszy dotyk własnego ciała bolał tym dziwnym słodkim bólem, a w głowie zapanował absolutny mętlik. Myśli i emocje kotłowały się wokół jednego, a leżąc naga i bezwstydnie fantazjując o nim, wiedziała że nie zaprzestanie tylko na niewinnych, wyimaginowanych scenariuszach.
Wątpliwości uderzyły w nią, ale tylko przez chwilę.
„Może wrócić? Może on też chce, pragnie?”
Targana wewnętrznie z wielkim trudem odrzuciła śmielszy wariant.
„Przecież on walczy o swoją rodzinę, ma dzieci, stara się odbudować uczucie z żoną” — Gdyby tak zrobiła to byłoby to przekroczeniem wszelkich granic, czystym skurwysyństwem.
Wstydziła się i wściekłość na siebie paliła ją od środka. Poznała gorycz zdrady partnera, wybaczyła ją dając kolejną szansę, a co teraz przez chwilę chciała zrobić? Zachować się jak tamta, co zabrała jej męża. Rozbić małżeństwo „Pumciaka” do końca, nie bacząc, że on walczy by je posklejać i pragnie trwać dalej w związku.
Poczucie winy ostudziło niecne zamiary, działając niczym gaśnica. Wiedziała, że nie może tego zrobić, pomimo tego, że widok nagich pośladków mężczyzny, a potem , gdy się odwrócił zadziałało na nią jak benzyna dolana do ognia. Tam w łazience chciała tego. Pragnęła! Pod wpływem wspólnie przeżytej akcji coś się w Monice obudziło, coś czego wcześniej nie znała i nie potrafiła chwilowo kontrolować.
Biodra uniosły się lekko, zupełnie bezwiednie, a oddech kobiety stał się płytki i urywany, gdy palce zsunęły się nieco niżej, a puszczone wodze fantazji o „Pumciaku”, spowodowały ciarki na ciele Moniki. Wybrała właściwą drogę, nigdy nie rozbiła by małżeństwa swojego partnera od którego mogło zależeć jej życie. NIGDY!!!
Palce drżały, kiedy zsuwały się coraz niżej. Leżała teraz z szeroko otwartymi oczami, wpatrując się w brudny sufit campu, a serce tłukło się w piersiach niczym oszalałe. Jej kontener był na boku w sporej odległości od pozostałych , gdyż była jedyną kobietą w QRF. Ta lokalizacja dawała jej przyzwolenie na bezwstyd, o jaki jeszcze kilka miesięcy temu w ogóle bym siebie nie podejrzewała.
Rozwarła lekko uda, pozwalając rześkiemu porannemu powietrzu z uchylonego okna pokoju muskać odsłoniętą skórę. Dawało to przyjemne kontrastujące odczucie z rozpalonym ciałem Moniki. Prawa dłoń powędrowała w górę, chwytając za piersi, które unosiły się ciężko w rytm przyspieszonego oddechu. Snajperka drażniła kciukami stwardniałe sutki, wyobrażając sobie, że to specjals pochyla się nad nią, i to jego oddechy łaskoczą spragnione pieszczot ciało. Druga dłoń błądziła po płaskim brzuchu, wykonując delikatne koliste ruchy w okolicach pępka. Stymulacja dawała przyjemność.
„Boże, co ta misja we mnie obudziła?” — pomyślała przerażona.
To była inna Monika, nie ta skoncentrowana i zawsze opanowana. Teraz, po tych przeżyciach, po tym jak zabiła z zimną krwią człowieka, wyszła z niej nowa ja. Moni, która polubiła ryzyko i zapach ludzkiej krwi, która rozkoszowała się patrząc jak ta kanalia kona w mękach, traktując to niczym zabawę.
To było nienormalne, chore i potworne. Ona nie zabiła, ona zamordowała, przy zgodzie swojego towarzysza broni. Dlatego tak się podnieciła, jak zwierzę czujące zew krwi i chcące podziękować innemu członkowi swej sfory za pomoc w dorwaniu ofiary. Chciała „Pumciaka”, gdyż traktowała go jako przywódcę w ich parze. Jak samica, chciała podziękować mu za ochronę i przeprosić zarazem, że zawiodła, gdy trafił go Holender. On wyszedł cały, ona zagryzła intruza, który zrobił mu krzywdę. Obudziła się w niej zwierzęca chuć, przymus kompulsywnego seksu, by rozładować zebrane w czasie akcji napięcie, a on był najbliżej, najbardziej znany. Podświadomie wyczuwała jego fermony, to, że on też tego pragnie, bo z pewnością był jednym kłębkiem nerwów. Chciała poczuć silny uścisk jego ramion, pragnęła by sporawy sterczący penis wniknął w rozgrzaną i gotową na przyjęcie cipkę, by wzajemnie szeptali sobie zbereźności kopulując niczym dzikie zwierzęta. Jednak to pragnienie przegrało ze zdrowym rozsądkiem i teraz Monika błogosławiła ów fakt, że nie przepadła wtedy w sanitarnym kontenerze.
Wsunęła dłoń jakby szukając schronienia dla niej między udami. Kiedy opuszki palców dotknęły kobiecości, cichy, urwany jęk wyrwał się z ust Moniki i rozpłynął w kontenerze. Wyczuła gęsty śluz, który jasno oznajmiał to, jak bardzo owa fantazja nią zawładnęła. Ciało było prawie całkowicie gotowe, podgrzane do granic możliwości samym myśleniem o „Pumciaku”, którego sylwetkę przed chwilą obserwowała. Oceniwszy że nikt jej nie usłyszy, pozwoliła dłoni na bezwstydną, intymną pieszczotę. Zaczęła badać samą siebie, zataczając małe, a potem coraz większe kręgi, a każde muśniecie wrażliwej skóry sprawiało, że mocno wpijała pięty w materac łóżka. Była rozgrzana niczym hutniczy piec, a pot skapywał z jej gorejącego ciała. Zamknęła oczy, a obraz komandosa pod sklejonymi powiekami stał się tak realny, że niemal czuła jego obecność w pomieszczeniu. Wyobraziła sobie, że silne, muskularne, trzydziestoparoletnie ramiona opierają się nad jej głową, a wilgotny, żylasty penis, właśnie ociera się o nabrzmiałe wargi sromowe.
Nacisk palców stał się mocniejszy, bardziej zdecydowany. Zaczęła od leniwych, okrężnych ruchów, stymulując najbardziej wrażliwe miejsce i badając, jak daleko może się posunąć. Ciało natychmiast zareagowało na ten bodziec — biodra uniosły się mimowolnie, szukając silniejszego kontaktu z dłonią, a z ust wyrwał mi się cichy, niespokojny świst.
— „Pum…ciak — ksywa operatora opuściła jej usta, a była powiedziana tak sensualnym tonem głosu, przeszywając ciszę.
Nagle zmieniła częstotliwość. Zachęcona narastającą falą gorąca, zaczęła poruszać palcami szybciej, wykonując krótsze, bardziej precyzyjne pociągnięcia. Wyposzczone ciało zareagowało bezinercyjnie, gwałtowny dreszczem, i gęsią skórką. Oddech stał się niestabilny, rwany, płytki, łapany z trudem przez rozchylone usta, żeby utrzymać to szalone tempo. Zmieniła pozycję cofając jedną rękę za siebie i zapierając się głęboko dłonią w miękką kontraktową poduszkę, unosząc lekko ciało. Druga dłoń, powędrowała wyżej. Chwyciła się mocno za jedną z piersi, zaciskając na niej palce, jakby bardzo potrzebowała jakiegokolwiek oparcia w tej onanistycznej ekwilibrystyce. Drażniła kciukiem stwardniały sutek, a ból mieszał się z tak nieokreśloną rozkoszą, że aż kręciło jej się w głowie.
Wszystko w Monice płonęło. Pieszczenie samej siebie, gdy w głowie jawiła się postać „Pumciaka”, doprowadzało snajperkę do szaleństwa. Rytm dłoni między udami stał się teraz chaotyczny, szybki i bezwzględny, biodra drżały, poruszając się w szaleńczym tańcu. Czuła zbierające się tsunami orgazmu, które za chwile miało uderzyć, nie dając napierającemu się pieszczot organizmowi, żadnych szans uniknięcia wybuchu ekstazy. Palce wbijały się w poduszkę coraz mocniej, materiał pościeli miętolił się w jej dłoniach, a oddech stał się cichy, zamieniając się po chwili w zwierzęce błagalne wycie.
— Tak… och…och…taaa… aaa… proszę… — dławiła się własnym głosem, całkowicie zatracając się i głośno wydobywając z siebie te wyrazy.
Natężenie zbliżało się do granic możliwości. Plecy Moniki wygięły się w łuk, pięty wbiły się w materac, a dłoń między udami wykonała kilka, szybszych i głębokich pociągnięć i… stało się. Poczuła gwałtowny, paraliżujący skurcz, który zaczął się głęboko w podbrzuszu i rozszedł niczym fala uderzeniowa po spragnionym ciele. Oddech zatrzymał się na chwilę, a z ust wyrwał się głośny, przeciągły jęk, który przeszył ściany mieszkalnego kontenera. Niekontrolowane drżenie ciała, skumulowało się z kolejnymi falami ekstazy i dając synergiczny efekt i niczym tornado przetaczało się przez Monikę, doprowadzając ją prawie na skraj szaleństwa. Wyrzuciła jeszcze z siebie stek nieartykułowanych dźwięków świadczących że szczytowa fala za chwilę opadnie i po kilku chwilach opadła bezwładnie na zmiętoloną pościel.
Spoczywała nieruchomo, z szeroko otwartymi oczami, patrząc w sufit, a oddech z trudem wracał do normalności. Serce łomotało w piersiach tak głośno, że słyszała je w uszach. Zaspokoiła się, nie robiąc nikomu krzywdy, i to było najważniejsze. Bo przecież te jej fantazje nijak nie można była zdefiniować jako zdradę Obróciła głowę w bok, wtulając twarz w poduszkę, która wciąż pachniała jej podnieceniem. Wiedziała jedno, ledwo opanowała te swoje drugie ja. To już nie był tylko dreszczyk emocji. Obawiała się, że to coś o wiele bardziej niebezpiecznego.
Leżała tak przez dłuższą chwilę, pozwalając, by szalone tętno ucichło w uszach. Ciało nadal było miękkie i ociężałe od rozkoszy, która przed momentem nią zawładnęła. Nie miała siły by się podnieść, choć próbowała zmusić ciało do ruchu. Czuła lekkie zawroty głowy. Było jeszcze za wcześnie,a wyposzczone długą seksualną abstynencją ciało, nie regenerowało się po tak silnym doznaniu jak za szalonych lat, gdy potrafiła zatracić się w szaleńczym seksie. Zmysły powoli wracały do stanu normalności. Zdobyła się tylko na to by naciągnąć na siebie powleczony powłoczką koc i poprawić poduszkę pod głową. Zapadła spełniona z lubością w głęboki sen, mając nadzieję, że nikt nie domyślił się, co przed chwilą się tu wydarzyło.
NIKT i NIGDY!!!....
Nowy Pazar, Serbia, koszary 28. batalionu zmechanizowanego.
Oddałem ją w ręce dwóch medyków, gdy zatrzymaliśmy się przed izbą chorych, nie wierząc, że nie żyje. Wyniosłem ją na rękach z karetki i ułożyłem na noszach tak delikatnie, jakby była z porcelany.
— Opiekujecie się nią — rzuciłem po serbsku do medyków, a oni spojrzeli na mnie jak na osobę niespełna rozumu. — Nawet tego nie próbuj! — ryknąłem na trzeciego, który wychodził z drzwi, niosąc w ręku plastikowy worek na zwłoki.
Pogłaskałem ją delikatnie po zimnej twarzy i, zdając sobie sprawę, że nie żyje, zamknąłem jej powieki, obiecując:
— Kiedyś się spotkamy, Walentyno, ale jeszcze nie teraz, jeszcze nie. — Po czym padłem na kolana i, unosząc ramiona ku górze, wydałem z siebie przeraźliwy jęk, który niczym odgłos konającego zwierzęcia rozległ się w każdym zakątku bazy.
Nie miałem już łez, gdy zakończyłem swój lament. Uderzyłem czołem o podłoże, rozrzucając ręce na boki.
„Agnieszko, Katiu, zaopiekujcie się nią. Wiem, że to zrobicie” — błagałem w myślach.
Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że wszystko to obserwował czekający na ewakuację „Zoltar”.
Patrzył, a serce walecznego Serba przenikał żal i smutek, jakiego jeszcze nigdy nie doświadczył.
Nie pamiętam, kto zabrał mnie sprzed izby chorych i zaprowadził do wydzielonego dla nas pomieszczenia. Skonany runąłem na najbliższą pryczę i poczułem ukłucie w ramieniu. Po chwili wpadłem w objęcia Morfeusza.
Dzień później, siedziba ONZ, Waszyngton, USA.
Rosyjski przedstawiciel przy Radzie Bezpieczeństwa ONZ szybko pokonywał korytarze dzielące go od gabinetu Sekretarza Generalnego ONZ, Ban Ki-moona.
Doświadczony w dyplomatycznych przepychankach Rosjanin wielokrotnie musiał zmierzyć się z różnymi sytuacjami i ostro gimnastykować się w trudnych momentach. Teraz jednak zmierzał pewnym krokiem, zdając sobie sprawę, w jakim celu został wezwany. Gdy tylko zakończył rozmowę z sekretariatem najważniejszej osoby w ONZ, momentalnie wybrał numer do serbskiego przedstawiciela przy ONZ, który potwierdził, że również jest wzywany do siedziby organizacji.
Przybył tak szybko, jak tylko mógł, i przywitał się z serbskim kolegą. Dostrzegli na końcu korytarza sylwetkę kosowskiego dyplomaty, który mocno gestykulował, rozmawiając z kimś z bezpośredniego otoczenia sekretarza generalnego.
— Będzie ostro. — Serbski przedstawiciel przeczuwał, że rozmowa z Ban Ki-moonem odbędzie się w ostrym tonie.
— Spokojnie, wszystko będzie dobrze — odpowiedział Rosjanin, pewny, że będzie wręcz przeciwnie.
Zbliżyła się do nich kobieta i, sucho się przywitawszy, poprosiła, aby podążali za nią. Kiedy stanęli przed obliczem Koreańczyka, kosowski przedstawiciel już tam był.
— To niedopuszczalny akt agresji! Nie pierwszy raz serbscy żołnierze naruszają granicę Kosowa, przeprowadzając wrogie działania w stosunku do mojego kraju. Teraz, na dodatek, przy pełnym wsparciu Rosji… — wyrzucił z siebie, naruszając zasady dyplomacji. Sekretarz Generalny nie zareagował, choć to on pierwszy powinien zabrać głos.
— Żaden żołnierz ani funkcjonariusz z Serbii nie naruszył…
Najważniejszy w tym pomieszczeniu wreszcie podjął właściwy krok.
— Cisza panowie. Cisza! — powiedział podniesionym tonem głosu, a następnie sam zabrał głos, informując pozostałych, dlaczego zostali wezwani.
Początkowe stadium rozmów było nerwowe, a rzucane przez „pokrzywdzoną stronę” fakty jasno wskazywały na winę Serbów i Rosjan. Obaj przedstawiciele zaprzeczali, że ich siły zbrojne naruszyły terytorium nowego państwa, lecz gdy przedstawiono konkretne dowody, najważniejszy z obecnych rozpoczął „grillowanie” winnych.
— Panie sekretarzu generalny, jeżeli przestawiamy sprawę w ten sposób, to proszę o możliwość przedstawienia dowodów, dlaczego siły zbrojne Federacji Rosyjskiej podjęły się takiego zadania. — Wszystkich zebranych zamurowało; słowa Rosjanina jasno stwierdzały, że rosyjskie wojsko wtargnęło do Kosowa.
— Czyli pan… — Ban Ki-moon nie krył zdumienia. Rosjanie zawsze kręcili, wypierali się, a teraz ich przedstawiciel bez dwóch zdań przyznawał się do winy.
— Nalegam, panie sekretarzu. Tylko ostrzegam, bo to, co wszyscy zobaczymy, może nie być miłe dla niektórych — przerwał Koreańczykowi Rosjanin, jednocześnie kierując wzrok na przedstawiciela z Kosowa. Tamten jeszcze miał hardość w oczach, najwyraźniej nie wiedział o wszystkim albo robił minę do złej gry.
— Jeżeli nadal, po obejrzeniu tych dokumentów, pan, panie sekretarzu będzie traktował udział Rosji, powtarzam Rosji, bo żaden inny kraj w tej operacji nie brał udziału jako bezpodstawny, to nie pozostaje mi nic innego jak przestawić zebrane materiały na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa, do wiadomości szerokiego grona. — Powoli oznajmił, z flegmą w głosie. Nastała przez chwilę grobowa cisza, a oczy wszystkich zebranych skupiły się na obywatelu Rosyjskiej Federacji. — Proszę, oto twarde dowody. — Wyciągnął z kieszeni marynarki pendrive i podał go gospodarzowi spotkania. — To dość drastyczne materiały, nie wiem, czy pan da radę — zakończył, kierując te słowa do Kosowianina.
Pół godziny później, to samo miejsce.
— Widziałeś jego minę? — Serb nie krył podziwu. — To był podwójny Nelson — może nie do końca trafił z określeniem, ale obaj wychodzili z budynku ONZ „z tarczą”.
— Nie ruszą tego. To kompromitacja tamtejszych sił pokojowych i tego kadłubowego państwa. Ten dupek z Kosowa o mało co nie zemdlał, a sekretarz? Przecież tam polecą głowy. Mamy ich w garści. Widzisz te krzyczące pierwsze strony gazet o tym, że ONZ kryje żołnierzy pedofilii, toleruje handel dziećmi i kobietami…
— Kurwa, masz nerwy ze stali. Czekałeś, dałeś się wyszczekać temu chujowi z Kosowa, a potem…
— Ucz się, patrz i ucz się. Wyczekaj, wysłuchaj i…
— Masz plany na dzisiaj? — Serb nie potrafił ukryć fascynacji postawą Rosjanina.
— Nie, a co?
— Jeszcze się pytasz? Dawaj do mnie. Rakii ci u mnie dostatek, trzeba to opić! — Pociągnął bardziej doświadczonego kolegę za rękaw, a gdy ten spojrzał na niego, wiedział, że nie może odmówić.
— Za godzinę, góra dwie. Muszę swoim zdać relację, uspokoić tych w ministerstwie. Paru naszych…
— Wiem, wypijemy za nich. Uratowali życie, i to nawet nie wiesz komu. Ten porucznik to syn naszego…
— Pogadamy później. — Rosyjski dyplomata zbliżył się do swojego samochodu. — No paka — dodał i gestem dał Serbowi znak, że się jeszcze dzisiaj spotkają.
Nowy Pazar, Serbia. Dzień później.
Z trudnością otworzyłem oczy. Ciało było obolałe, sflaczałe, jakby nie moje. Nie za bardzo wiedziałem, gdzie jestem i jak się tu znalazłem. Rozejrzałem się wokół. Nie było żadnego z moich towarzyszy, byłem w pokoju sam. Otępiały, zmęczony i obojętny. Jednak z wczorajszego dnia pamiętałem wszystko.
„Kurwa, podnieś się, chuju” — zmusiłem się do działania.
Wyszedłem na korytarz i od razu natknąłem się na pielęgniarkę.
— Niech pan wraca… — rozumiałem, co do mnie mówiła.
— Nie — uciąłem krótko i odepchnąłem dłoń kobiety.
— Dam panu zastrzyk…
— Nie, kurwa! — Nie poznawałem siebie, chwytając ją za gardło i dociskając do ściany. — Gdzie ona jest? — Spękała, wskazując mi kierunek. — Prowadź! — zakomenderowałem, ruszając za nią.
Długi labirynt korytarzy w podziemiach sprawił, że przez chwilę miałem wrażenie, że się zagubiła lub celowo prowadzi mnie w innym kierunku.
— To tutaj — oznajmiła, wskazując mi drzwi od prosektorium.
Czy specjals ma doły, może być psychicznie niezdolnym do działań? Otóż tak, choć filmy i książki o super agentach temu zaprzeczają. Powali go prozaiczna choroba tak jak każdego śmiertelnika.
Zapukała do drzwi, a te po chwili się otworzyły. Naprzeciw mnie stała kobieta, tak z wyglądu sześćdziesięciolatka. Zwykła baba.
— Walentyna… — rzuciłem.
— Tak, jest, wejdź — odpowiedziała, jakby nie była zaskoczona moją wizytą.
Pielęgniarka ulotniła się w try miga, zostawiając mnie z lekarką, a ta bez słowa podeszła do jednej z chłodni i sprawnie wyciągnęła ciało „Vesty”. Pochyliłem się, z oczu popłynęły łzy.
— Kochałeś ją? — rozpracowała mnie momentalnie.
— Tak, chciałbym… — wydukałem.
— Zostawię was samych, potem mi powiesz — odparła, obracając się na pięcie i wychodząc.
Objąłem rękoma zimne ciało, przytulając je do siebie i całując w twarz oraz usta.
Nie pamiętam dokładnie, co mówiłem, bo kto w takim momencie potrafi myśleć? Po raz ostatni pieściłem zimne, sztywne ciało osoby, którą kochałem. Gdy łzy spłynęły, a szloch ustał, pogłaskałem ją po twarzy i przypomniałem sobie jej słowa.
— Pani doktor, chciałbym, bo to było…
— Wszystko, synu, wszystko — przerwała mi, a gdy wyjawiłem jej, co zamierzam zrobić, podniosła słuchawkę telefonu i zadzwoniła do swoich przełożonych.
— Jedź, tu masz adres — powiedziała, wręczając mi karteczkę — Jesteś…
— Dziękuję, dziękuję bardzo — przerwałem jej.
Godzinę później, prosektorium Novi Pazar.
Zostawiła mnie sam na sam z Walentyną. Nagą, zimną, bez śladu życia. Płakałem, ubierając to martwe ciało w bieliznę, jaką sobie wymarzyła. Boże! Wolałbym sam paść trupem, niż robić to teraz.
Burgundowy komplet bielizny markowej firmy, o której mi wspomniała. Przypominałem sobie nasze wspólne chwile, nakładając na sztywne kończyny i zimne ciało te części garderoby. Ona tak chciała, nie mogłem postąpić inaczej, byłbym niegodziwcem.
Gdy skończyłem, ucałowałem ją po raz ostatni.
— Spotkamy się tam, Wala, spotkamy. Czekaj na mnie — szepnąłem.
Lekarka zapewniła mi intymność spotkania, a gdy wyszedłem, objęła mnie i wskazała dłonią na drzwi.
— Oni też chcą się z nią pożegnać. Są tam, czekają. Idź już.
W korytarzu minąłem swoich ludzi, zdając sobie sprawę, że pozostawiłem ich samych. Od czasu zakończenia akcji nie wymieniłem z podwładnymi ani słowa, choć spali tuż obok. Przecież powinienem! Świat nie kończył się na śmierci „Vesty”. Polegli też inni, a ja, jakbym o tym zapomniał.
Traciłem atrybuty przywódcy, kamandira, który po stracie idzie dalej. Wojownika, twardego faceta. Musiałem to zmienić! Musiałem, bo nie doprowadziłem sprawy do końca.
A to było najważniejsze — wtedy mogłem spocząć, pewny, że wykonałem powierzone zadanie.
Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!
2 komentarze
Ask
Jammer, bardzo długo czekaliśmy. Było warto. Wymienię tu kilka punktów, które oceniam najwyżej.
1. Świetny opis Moni. Tzn. jej onanizmu w samotnym kontenerze. To porównanie do dzikich zwierząt jest doskonałe, to oddaje jakieś połączenie walki, wspólnej walki, zarazem partnerstwa i więzi kobiety i mężczyzny, jak basiora i wadery. Takiego porównania jeszcze nie widziałem, udało Ci się świetnie.
2. Ta historia , Monia z karabinem, który wręcz pieści... i Monia pragnąca krwi, zabijająca tę holenderską, pedofilską szuję. Ten opis, potem uzupełniony kolejnym (vide pkt 1) tworzy bardzo ciekawą postać Moniki.
3. Rozpacz Wiktora. Śmierć Westy to nie pierwszy przypadek śmierci jego kobiety. Agnieszka, Katia, teraz Westa. Po każdej rozpacz. A potem druga, dość szybko. A gdzieś w tle, pomiędzy - Klaudia. Życie osobiste Wiktora to osobna historia, przyznam, że momentami ten akurat wątek wydaje mi się trochę sztuczny, przesadny. Np. opis jego rozpaczy po śmierci Westy. I cały opis jego związku z Westą, jakby za szybko po śmierci Kati.
4. Ciała w jeziorze. To już szczyt. Nie wiem, czy to jest oparte na faktach. Ale wiedząc, jak zachowywały się czasami wojska ONZ, to możliwe. Ja uważam, że usunięcie człowiekowi obu nerek - a tym samym zamordowanie go z zimną krwią - dla pieniędzy, to gorsze, niż strzał płatnego zabójcy. W dodatku zapewne dotyczy to przypadkowego człowieka, młodego i zdrowego. To były dwie młode dziewczyny, zamordowane z zimną krwią dla pieniędzy. Najgorsze: to zrobił lekarz.
Jammer, to może najsmutniejsza, najczarniejsza i najbardziej ponura część. Napisana świetnie, trudno się oderwać, ale nie wiem, jak będę spał po takiej lekturze. W sumie ten erotyczny fragmenty był chyba najbardziej optymistyczny i najbardziej mi się podobał. Po raz pierwszy. Pozdrawiam Ask
Pumciak
Warto było poczekać na to opowiadanie smutne ale pięknie napisane