Być może dlatego rozmyślam nad swoim życiem. Zanurzam się pamięcią w PRL-owo-szarym dzieciństwie i wypływam na powierzchnię w okresie dojrzewania, stojącym pod znakiem taniego wina w dłoni oraz piłki pod trampkiem. Wtedy też okazało się, że koleżanka była nie tylko koleżanką. Przyszła żona dała mi córkę jeszcze zanim odebraliśmy pierwsze dowody osobiste. Musiałem znaleźć pracę. Problem w tym, że nic nie umiałem. „Jestem zwykłym cwaniakiem, co tylko speak english” – myślałem w duchu na kolejnych rozmowach. Pewnego razu chyba wymsknęło mi się to na głos, bo ktoś podsunął umowę do podpisu, a kilka lat później z młodego przedstawiciela handlowego zrobił sprawnego lobbystę. Zastanawiam się nad kolejami swojego losu. Czy moja niemal spektakularna kariera mogła być jeszcze bardziej ponad stan? No i dlaczego ja, czterdziestosiedmioletni korposzczur, w niedzielę o szesnastej, zamiast rozpinać delegacyjny rozporek przed jednym ze stołecznych burdeli po zachodniej stronie Europy, siedzę na wykładzie z… teorii literatury? Czy czegoś takiego.
Wróciłem do nauki z powodu pracy, którą dawniej można było wykonywać bez matury, lecz obecnie przestaje wystarczać nawet mój licencjat. Oczywiście nikogo nie obchodzi, na ile pielęgniarstwo czy fizyka kwantowa przydadzą się w przekonywaniu decydentów do swoich racji. Byle papier się zgadzał. Dlaczego więc kulturoznawstwo, słynny kierunek bezrobotnych? Możliwe, że chciałem nauczyć się dostrzegać rzeczy innymi niż są na pozór; nadać sens życiu złożonemu z biznesowych kolacji i obracania nagich ciał. Swoją rolę odegrał też harmonogram zjazdów, niemal idealnie pokrywający się z wolnymi weekendami żony. Odkąd specjalnie przyjechała do Powiązek, żeby przyłapać mnie pod klubem nocnym Żizel i wywrzeszczeć na środku ulicy, że zdradziłem ją o czterdzieści osiem razy za dużo, w domu zrobiło się nam nieprzyjemnie ciasno. Wolę nie wiedzieć co by się stało, gdyby zatrudniła lepszego detektywa.
Ah! Miałem się już więcej nie oszukiwać. Dobra, tak naprawdę chodziło o coś jeszcze innego. Jestem tu, ponieważ chcę zrozumieć świat ostatniej osoby, którą szczerze kocham. Czy to normalne, że Oldze, mojej córeczce, najmłodszej solistce w historii tutejszej filharmonii, kazano grać „improwizacje” z nut? Czy tak wielkim nietaktem, swoistą obrazą majestatu, były frywolne, buntownicze wręcz występy, podobno zbierające najgłośniejsze brawa? Czy rzeczywiście to za sprawą jej talentu ludzie ponownie zaczęli przychodzić na tę zapomnianą przez boga bandę pierdolonych szarpidrutów, którzy po odzyskaniu prestiżu wywalili ją z hukiem? Nie muszę ich znać, by pałać szczerą nienawiścią. Trzy miesiące później znalazłem zaćpaną Olgę z głową w zgruchotanym korpusie ukochanych skrzypiec. Odwyk, potem długa rehabilitacja. Koniec z instrumentem i pracą na cudze konto. Niestety ciągnie wilka do lasu. Pierwszą solową płytę uświetnił radiowy singiel. Czy naprawdę jest aż tak dobra? Nie wiem. Wiem za to, że z jej wrażliwością sukces nie jest wart hejtu, jaki się pojawił. Czy historia zatoczy koło i raz jeszcze będę musiał gnać do szpitala z bezwładnym ciałem na tylnych siedzeniach? Jeśli nawet nie pęknie mi serce, oboje zginiemy w granatowej puszce z Audi A4.
Ona potrzebuje bliskości. Ja potrzebuję bliskości. Chyba nawet jeszcze bardziej.
Wzdrygam się. Mimowolnie zamykam oczy, ale obrazy znane mi z nocnych koszmarów przebijają się przez zamknięte powieki.
Na aulę powoli schodzą się studenci. Dwukrotnie młodsi, ale podobnie zamyśleni, co ja. Im także brakuje bliskości. Jestem tego pewien.
Czarne myśli ostatecznie rozwiewa miarowy stukot niskich obcasów. Profesjonalny, ale i kobiecy. Upewniwszy się, że wszystkich kilkunastu zaoczniaków wróciło po przerwie, dr Klara Domańska uśmiecha się jak do paczki nowych znajomych, po czym schodzi z piedestału, by być bliżej nas. Czarująca postać. Jest nawet młodsza od mojej córki, a już roztacza wokół siebie aurę doświadczonego profesora. Tylko z rzadka przebija przez nią nieokreślony pierwiastek młodej siksy, opowiadającej koleżance o swoim pierwszym crushu. Cudownie patrzy się na te promyki ekscytacji. W trudny do opisania sposób stojąca przede mną młoda dama sprawia, że te pozornie sprzeczne elementy pasują do siebie jak ulał.
– To be or not to be – być albo nie być… oto jest pytanie. – Miękki, półteatralny głos pełen przesadnej pasji sprawia, że cichną ostatnie rozmowy. – Choć pytania stanowią raptem niewielki odsetek zdań pisanych w prozie, część z nich przeszła do historii literatury. Ich siła tkwi w ukrytej za słowami treści, innej dla każdego czytelnika…
Intryguje mnie sposób, w jaki się porusza. Niby uśmiecha się szeroko i wchodzi w luźne interakcje, jest pewna siebie oraz swojej wiedzy, a jednak nie może ustać w spokoju, jakby z każdym wyjściem przed ludzi od początku spełniała swoje marzenie o zostaniu tym, kim jest. Spontaniczność, ale też napięcie. Kolejna sprzeczność.
Im bardziej skupiam się na tej fascynującej osóbce, tym słabiej słyszę kolejne słowa.
Odwracam się za siebie. Młodzi gremialnie usiedli w prawym rzędzie ławek. Po mojej lewicy tylko jeden odludek. Ja w pierwszym rzędzie, on – gdzieś na końcu. Doskonale. Nie powinien stamtąd niczego widzieć. Spokojnie sięgam do podręcznej walizki. Wyjęty z niej notes sam otwiera się tam, gdzie trzeba.
Z papieru spogląda na mnie dr Domańska sportretowana z prawego półprofilu. Chyba tak się na to mówi. Skryte za ciemnymi okularami o owalnych, sowich oprawach oczy emanują spokojem. Choć nigdy nie byłem fanem krótkich fryzur, nie mogę napatrzeć się na biegnące przez czoło w stronę uszu pasma grzywki. Jakiż charakter nadają tej kobiecie świeżo ścięte włosy na wysokości podbródka! Ich gęstość oraz charakterystyczna, beżowa barwa, przypominają kartki opasłego tomiszcza, na których – kto wie – spisywane są jej myśli. Jestem tylko odtwórcą, nie umiem kreślić obrazów z wyobraźni. Gdybym nawet potrafił, i tak nie narysowałbym bardziej szlachetnych rysów twarzy.
Poprawiam się niespokojnie na krześle. Wodzę palcami po miejscu, gdzie do niedawna nosiłem obrączkę i niemal czuję nad głową obietnicę złożoną córce, żonie, sobie samemu, że już nigdy nie pomyślę o kolejnych dziwkach. Z trudem odpycham od siebie wszelkie wątpliwości, ale przecież pani Klara jest ze znacznie wyższej półki. Co więcej, ilekroć obserwuję, ile serca wkłada w cytowania kolejnych fragmentów, a także ile przyjemności znajduje w odkrywaniu wartości i ukrytych znaczeń, uświadamiam sobie, że może być tym, kogo potrzebuję – kobietą zmysłową.
Kobieta zmysłowa nigdy nie była dla mnie po prostu „oddziałującą na zmysły”, takich jest zresztą wiele. Ja nazywam tak panie, które potrafią rozsmakować się w dotyku kochanka, rezonować z jego emocjami, a następnie upleść z tego gęstą sieć porozumienia. W sieci tej pięknie okazują miłość.
Przykładam do portretu ołówek stroną z gumką. Imituję ruch delikatnego odgarniania włosów w miejscu, pod którym znajduje się ucho. Wyobrażam sobie, jak szepczę doń miłe słówka.
Co najbardziej pragnie pani usłyszeć?
Sunę dalej ołówkiem po linii żuchwy. Naciskam na papier z wyczuciem. Szkoda byłoby wymazać tak doskonałą kreskę. Zatrzymuję się dopiero na podbródku. Unoszę go na tyle delikatnie, by nie zareagowała impulsywnie, ale dostatecznie szybko na sprawienie niespodzianki. Dopiero po fakcie zorientuje się, że kierowałem jej usta ku swoim.
Jak smakują pani usta? Czy język wychodzi mi na spotkanie?
Zajmuję ją, nie daję wytchnienia. To nasz pierwszy pocałunek i chcę mieć co wspominać. Musi być wystarczająco długi, bym zdążył ześlizgnąć się ręką z pleców na pośladek. Wpierw tylko delikatnie dotykam niczym zastrachany nastolatek w swojej pierwszej próbie. Potem masuję ostrożnie. Dopiero gdy ujawnię swoją obecność i nie spotkam się z protestem, zaciskam dłoń. Wiem, jestem świnią, ale co poradzę, że tak na mnie działa.
Pozwala mi pani, czy kładzie dłoń na mojej w stopującym geście?
– Ekhm, ekhm! – Krótki dwukaszel stojącej przy mnie wykładowczyni sprowadza mnie do rzeczywistości.
Błyskawicznie unoszę wzrok. Uff, co za ulga! Pani Klara stoi tyłem, omawia kolejne zagadnienia i z całą pewnością nie widzi moich „notatek”. Nie wiem, jak bym się z tego wyłgał. Mimo wszystko z powagą przyjmuję sygnał ostrzegawczy. Muszę być ostrożniejszy. Przezornie zmieniam pozycję. Amerykańska czwórka, z nogą na nodze, nie jest może stosowna do sytuacji, ale w ugrzecznionej wersji raczej nie stanowi faux-pas. Zwłaszcza że ustawiam się bokiem nie do podwyższenia, lecz ścieżki pomiędzy ławkami, którą spaceruje pani doktor. Nie dość, że czuję się bezpieczniej, to jeszcze wyglądam na bardziej obecnego w zajęciach.
Przy okazji przypominam sobie, że muszę poczynić pewne poprawki w moim dziele.
Kremowy żakiet, który narysowałem wczoraj, jest już nieaktualny. Dziś moja muza postawiła na biały kardigan i ciemnozieloną bluzę pod spodem. Stonowane kolory idealnie zgrywają się z barwną osobowością. Do tego zero dekoltu, żadnych wisiorków i innych bibelotów. Imponuje mi to. Mało jest kobiet tak pewnych swojego wyglądu, by nie chować się za drogą biżuterią.
Opieram notes o kolano i starannie gumkuję odzienie. Powstałe na barkach dziury po żakiecie łatam, no cóż, barkami. Chętnie bym je wymasował, ucisnął kciukami skórę do samych mięśni. Przypominam sobie lepsze czasy z moją żoną. Piątkowe wieczory, podczas których strzepywałem z barków trudy minionego tygodnia, żeby zastąpić je własnym ciałem.
Dawno i nieprawda.
Prowadzę kilka kresek od barków na wysokość piersi. Poły kardiganu? Bynajmniej. To ramiączka biustonosza. Hej, wcale nie mówiłem, że tylko zmienię odzienie. Uwodzenie jest zresztą niczym więcej jak tylko brudną sztuką niedomówień i subtelnego fałszu.
Jaki nosi pani rozmiar stanika, pani doktor? Jaki ma kolor, jaki wzór?
Główkuję nad tym od dawna. Śledzę każdy skłon i analizuję delikatne odchylenia. Amator mógłby pomyśleć, że B, ale osobiście skłaniam się ku C. Zamaszyste ruchy ołówkiem pozostawiają po sobie kojące, krągłe figury. Kolor? Zapewne nieoczywisty. Martwi mnie tylko ta koronka. Dla mężczyzny jest ona rzecz jasna wspaniała, niestety to istne utrapienie dla rysownika. Przez pół soboty mozolnie dopieszczałem fryzurę, spędzając nad nią więcej czasu niż zapewne nietani fryzjer, rzeźbiłem kości policzkowe i muskałem lekko połyskujące usta. Zerkam na zegarek, do końca wykładu pozostała godzina. Wykluczone.
Obniżam linię biustu, a następnie odwracam ołówek, żeby usunąć zarys bielizny. Pociągam za swój kołnierzyk, żeby wpuścić trochę chłodnego powietrza. Gorąca kobieta to i mnie zrobiło się ciepło. W kolejnych minutach granica między rysowaniem i dotykaniem zaciera się. Gdy w pewnym momencie pani doktor pokazuje do mnie zęby w tym autentycznym uśmiechu, wydaje mi się groteskowo wręcz nieświadoma wydarzeń między nami.
W wyniku mojej pracy powstały piersi zbyt dobre, by były prawdziwe. Bynajmniej nie odnoszę wrażenia, że cokolwiek przedobrzyłem. W końcu to pani doktor. Jakby tego było mało, zostały solidnie wymiętoszone kolejnymi gumkowaniami. A przecież to i tak nic przy tym, co zrobiłbym z nimi rękami. Pozostał jeszcze jeden szczegół.
Jak duże są pani brodawki, czy…
– Mamy też oczywiście pytania retoryczne… – Wykład trwa w najlepsze.
Uśmiecham się pod nosem. Oczywiście, że tak. Głuptas ze mnie. Po tym, co zrobiłem, z pewnością sterczą na baczność. Wymieniam ołówek na cieńszy. Tak strategiczne miejsca wymagają precyzji rysika, zanim trafią w imadełka opuszków palców.
Piszczysz, mruczysz, krzyczysz, a może zagryzasz wargi? Proszę wybaczyć mi tę śmiałość, lecz jesteśmy już dość blisko, by przejść na ty.
Jestem w kropce. Naturalnym krokiem byłoby zsunięcie się na podbrzusze. Po drodze narysowałbym pępek. Nic czasochłonnego, wszak nie spodziewam się w nim żadnych dodatków. Problem w tym, że tuż nad nim kończy się kartka. Co teraz?
– Innym przykładem pytań, po których nie spodziewamy się niczego dowiedzieć, są pytania bez odpowiedzi. Często dotyczą uniwersalnych prawd lub etyki – dalej wymienia pani doktor.
Moje pytanie z pewnością takie nie jest. Nie wierzę w to, a nawet jeśli, to się na to nie godzę! Mimo usilnych starań nie znajduję rozwiązania. Gdy przestaję rysować, coraz więcej uwagi poświęcam treści wykładu. Niedobrze. Czuję, jak blondynka wymyka mi się z rąk.
Nagle rozszerzają mi się źrenice.
Zaczynam cicho wystukiwać palcami rytm na mojej ławce. Nieregularnie, bez ładu i składu.
Skoro nie sięgam tam ołówkiem, może wsunę się do majtek wyobraźnią?
Te opuszki palców nie suną przecież po blacie, tylko jej podbrzuszu. Prawie to widzę, czuję. One się droczą. Odchylają cienki materiał, by po chwili odroczyć następny krok. Mówią: „mamy czas”, „panujemy nad sobą”. Czekają, aż niespokojne bioderka zdradzą, że moja grafitowa dama nie zniesie dalszej zwłoki.
Co tam na mnie czeka? Gładka skóra, gęste gniazdo czy starannie przystrzyżona fryzurka?
Młodzi ludzie za mną zaczynają się śmiać. Dołączam do nich. Nie usłyszałem żartu, ale cieszy mnie odzyskanie kontroli nad biegiem wydarzeń.
Pieszczę ją najlepiej na świecie. Nie: „jak najlepiej potrafię” ani nawet nie „jak jeszcze nikt przede mną”. Skąd ta pewność? Bo już dawno temu zrozumiałem, że nie ważna jest szybkość, intensywność czy znalezienie tego szczególnego miejsca.
Kiedy ostatnio dogadzałaś sobie sama? O czym wtedy myślałaś?
Opieram głowę prawą ręką. Zasłaniam w ten sposób palec, którego okrywam własną śliną. Co ja, u licha robię…
Powoli wsuwam wyimaginowany palec między wargi. „Pieszczę ją najlepiej na świecie”, ponieważ wsłuchuję się w język westchnień i drgania na skórze. Język, który znają tylko kobiety zmysłowe. A ona taka jest.
Do zakończenia wykładu pozostało dwadzieścia minut.
Rozkładasz nogi, czy czekasz, aż złapię cię za kostki?
Ledwo wspomniano na zajęciach o pytaniu niemym, a już znajduję je na portretowej twarzy. Towarzyszy mu niepewność. Pod żadnym pozorem nie mogę dopuścić, by wdarł się między nasze nagie ciała. Chyba nic się nie stanie, jeśli raz to ja odpowiem.
Oczywiście, że będę delikatny.
Ale i tak zaboli.
Jeszcze nigdy nie gościłaś w sobie tak wiele mężczyzny.
Poprawiam się na krześle. Ostry zgrzyt sprawia, że kilka głów odwraca się na moment w moją stronę. Nieważne.
Wpierw znajduję sobie miejsce na biodrach, potem między nogami, a na końcu – wewnątrz. Bacznie przyglądam się zmarszczkom występującym na twarzy. Jestem na tyle ostrożny, by nie wykrzywiły buzi i wystarczająco zdecydowany, żeby nie znikły.
– Zaraz pan powie, pani była pierwsza – dr Domańska wskazuje na jakąś studentkę.
A ja który w tobie jestem? Drugi, piąty? Miło byłoby znaleźć się na tym rozkosznym podium.
– „Babciu, dlaczego masz takie wielkie zęby?”! – Przedstawicielce młodzieży udziela się nastrój prowadzącej.
„Panie Arkadiuszu, dlaczego ma pan takiego wielkiego penisa?”? – chyba omawialiśmy już pytania retoryczne.
– Bardzo dobrze, pani Lucyno.
Spoglądam gniewnie na tę dziewczynę. Jest w podobnym wieku do dr Domańskiej, ale dzieli je wieczność. Brak jej urody, intelektu, klasy, gustu… Chętnie wymieniałbym bez końca, tak cholernie zazdroszczę otrzymanej pochwały.
A mnie pochwalisz? Jękiem, słowem, wyzwaniem w oczach lub chociaż pełnym skupieniem?
– Na koniec naszych zajęć…
Co, już?!
Powiedz szybko, jaka jest twoja ulubiona pozycja?
–... wymyślcie przykład pytania sugerującego.
Najbardziej lubisz na pieska, prawda?
Czas, nawet w wyobraźni, nie jest z gumy. Żałuję, że nie mam go więcej. Nie pytam, czy mam ponownie się wsunąć, wejść, czy mogę wtargnąć w nią po swojemu. Wybieram bezpieczny wariant. Za to, co dała mi przez weekend, z satysfakcją stawiam jej potrzeby ponad własne. Lubię ten tyłek. Nawet pomimo stanowczo za długiego kardiganu. A może właśnie dlatego, że prowokuje do zadawania kolejnych pytań.
Daję jej orgazm. Intensywnie drży, by po chwili jednym szarpnięciem wygiąć się nienaturalnie. Na te kilka, może kilkanaście sekund, nieruchomieje. Ileż satysfakcji przynosi obserwacja, jak nad tą piękną, poukładaną kobietą górę biorą cielesne doznania. W dodatku dostarczone przeze mnie.
Czyż nie tego właśnie potrzebowałaś?
– Dziękuję za weekend wytężonej pracy. Mam nadzieję, że was nie zanudziłam. Najpóźniej do końca następnego tygodnia wszyscy z listy otrzymają zaliczenia.
Niektórzy nawet dwa. Mówiłem wcześniej, że stawiam jej potrzeby ponad swoimi. To prawda. Nie oznacza to bynajmniej, że jestem dobrym samarytaninem.
Mógłbym skończyć na plecach. Albo na twarzy. Albo w buzi. Właściwie powinienem zapytać, lecz tego nie robię. Dla dobra nas wszystkich, kobiety jej pokroju po prostu muszą rodzić.
Wszyscy wstają z miejsc. Szurają krzesłami; robi się hałas. Ze zdumieniem stwierdzam, że są już spakowani, tylko ja zostałem w tyle. Na szybko upycham wszystkie rzeczy do walizki. Jedynie notesowi poświęcam odrobinę uwagi. Szkoda, gdyby się zniszczył.
– Oj, nie jestem pewna, czy spotkamy się w przyszłym semestrze. Na wszelki wypadek już teraz życzę wam powodzenia! – W całym tym rozgardiaszu ledwo rozumiem słowa pani doktor.
Lekko skołowany dołączam do naszego małego tłumku i przeciskam się przez drzwi. Na korytarzu zatrzymuję się jednak, by odprowadzić wzrokiem znikającą za rogiem dr Domańską. Znów ten przeklęty kardigan. Przypominam sobie jej ostatnie słowa. Być może już się więcej nie spotkamy.
Cmokam z niezadowolenia. Ku mojemu zaskoczeniu, na korytarzu zapadła cisza. Moi „koledzy” są już pewnie myślami w domach, ale w przeciwieństwie do większości z nich, ja mieszkania nie mogę obecnie nazywać domem. Zerkam do telefonu. Olga pyta w wiadomości, czy podoba mi się jej najnowszy rym. Miałby trafić do refrenu. Odpowiadam zgodnie z prawdą i momentalnie robi mi się ciepło na sercu. Nie dlatego, że liczy się z moim zdaniem. Przecież w świecie rymów, nut i harmonii nie ma sobie równych. Po prostu chcę odgrywać ważną rolę w jej życiu. Pojadę do niej jutro. Tak po prostu. Zapytać, jak znosi zainteresowanie wokół siebie.
W przypływie naiwności wydaje mi się, że życie, tak ogólnie, może nie jest takie złe.
Odwracam się na pięcie. Co mi szkodzi spróbować?
Maszerując z wolna przez korytarz, taksuję napisy na tabliczkach. W końcu znajduję znajome nazwisko. Pukam trzy razy. Nie do końca rozumiem, co mówi głos zza ściany, więc ostrożnie uchylam drzwi.
– O, pan Arek. – Kobieta z moich marzeń jest zaskoczona, ale nie pozwala mi poczuć się intruzem.
Nie dość, że piękna i inteligentna, to jeszcze taka taktowna! Specjalnie dla mnie przestała stukać po klawiaturze laptopa. Po prostu siedzi przy biurku o ciepłym świetle nocnej lampki. Lepszego klimatu nie mogłem sobie życzyć, a fakt, iż nie nazwała mnie Arkadiuszem, odejmuje mi lat i dodaje skrzydeł.
– Zgadza się, Arek Majewski – dodaję. Dobrze znać pełne personalia osoby, z którą się…
– W czym mogę pomóc?
Zamykam drzwi, a następnie podchodzę do biurka. Opieram dłoń o blat. Trochę zbyt stanowczo zawłaszczam sobie przestrzeń, ale nie mogę się już wycofać. Żeby wciąż na mnie patrzeć, dr Klara Domańska wysoko zadziera nosek. Obserwuję subtelne zmiany w jej oczach i powoli otwierające się usta. Mówiła do mnie przez bite jedenaście godzin. Teraz moja kolej.
– Mam do pani kilka pytań…
Drogi Czytelniku, przeczytałeś do końca? Pozostaw po sobie komentarz. To najlepsza nagroda dla twórcy. Jeśli opowiadanie przypadło Ci do gustu, zapraszam do innych tekstów z Veersum!
Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!
Dodaj komentarz