Moja prywatna terapia cz.4

Poranek przyszedł powoli.
Blade światło przesączało się przez zasłony, a deszcz już ustał. W mieszkaniu było cicho, tylko lodówka buczała gdzieś w kuchni.
Majka obudziła się pierwsza. Przez moment była zdezorientowana, ale potem poczuła chyba ciężar mojego ramienia wokół siebie.
Leżałem jeszcze z zamkniętymi oczami, rozczochrany, spokojny.
Czułem na sobie jej wnikliwy wzrok.
- To trochę creepy, wiesz? - mruknąłem nagle z nadal zamkniętymi oczami.
Drgnęła.
- Nie spałeś?!
- Spałem. Ale ktoś się gapił bardzo intensywnie.
- Już cię nie lubię - szturchnęła mnie żartobliwie.
Otworzyłem oczy i uśmiechnąłem się zaspanie.
- Za późno.
Przez chwilę po prostu patrzyliśmy sobie w oczy. Uwielbiałem jej dwukolorowe tęczówki, teraz trochę bardziej rozszerzone niż zwykle. W świetle poranka wszystko wydawało się bardziej realne niż w nocy.
- Więc… co teraz? - zapytała cicho.
- Teraz zrobię kawę i będę udawał, że kompletnie nie panikuję.
- O, świetnie. Ja będę udawała to samo.
Usiadłem powoli, przecierając twarz dłonią.
- Ej.
- Hm?
- Żałujesz? - zapytałem.
Pytanie zawisło między nami delikatnie i niepewnie.
Spojrzała na mnie ostrożnie, potem pokręciła głową.
- Nie. Ani trochę.
Coś w mojej twarzy natychmiast się rozluźniło.
- To dobrze - powiedziałem cicho. - Bo ja chyba chciałbym Cię pocałować jeszcze raz.
Tym razem to ona pierwsza nachyliła się w moją stronę.
Pocałowała mnie krócej niż w nocy, ale tym razem bez tej samej niepewności. Bardziej świadomie. Jakbyśmy oboje już wiedzieli, że nie przekroczyliśmy przypadkiem żadnej granicy - tylko w końcu do niej dotarli.
Przez moment siedzieliśmy w ciszy, jeszcze zaspani, owinięci kocem i porannym chłodem mieszkania. Potem westchnąłem ciężko i wstałem z kanapy.
- Kawa. Zdecydowanie potrzebujemy kawy – skwitowałem.

Uśmiechnęła się mimowolnie i podciągnęła koc wyżej, obserwując, jak krzątam się po kuchni. Wszystko wydawało się dziwnie normalne. To chyba właśnie było najbardziej mylące.
Jeszcze wczoraj potrafiłem bez zastanowienia szturchnąć ją ramieniem albo rzucić głupim komentarzem. Teraz każde spojrzenie miało ciężar.
- Masz mleko? - zapytała nie ruszając się z kanapy.
- W lodówce.
- Odkrywcze.
- Staram się wspierać cię emocjonalnie – parsknąłem śmiechem.
Po chwili wróciłem z dwoma kubkami i usiadłem obok niej, tym razem bliżej od razu, jakby noc zdążyła już stworzyć nowy odruch.
- Czemu wcześniej niczego nie zauważyłam?
Spojrzałem na nią z lekkim rozbawieniem wiedząc, o co konkretnie pyta.
- Serio? Raz zasnęłaś na mnie podczas filmu, a ja siedziałem przez dwie godziny bez ruchu, bo bałem się, że cię obudzę.
- To akurat było słodkie.
- Dziękuję. Mój kręgosłup nie podziela twojej opinii.
Roześmiała się cicho, ale zaraz spoważniała.
Odstawiłem kubek na stolik i przez chwilę bawiłem się jej dłonią, przesuwając kciukiem po knykciach. Ten drobny gest był bardziej intymny niż pocałunek.
- Możemy zrobić jedną rzecz? - zapytałem cicho.
- Jaką?
- Nie wyprzedzajmy wszystkiego. Nie musimy dziś wiedzieć, czym dokładnie jesteśmy.
Zmarszczyła lekko brwi.
- Czyli?
- Czyli… po prostu bądźmy sobą. Tylko trochę bardziej szczerze niż wcześniej.

Patrzyła na mnie przez chwilę, a potem powoli skinęła głową.

Nie chciałem gwałtownych zmian.
Nie chciałem nagle przestać być jej najbliższym przyjacielem i zamienić tej relacji w coś pełnego oczekiwań, definicji i presji. Sama myśl o słowach „jesteśmy razem” dziwnie mnie przytłaczała - nie dlatego, że nie chciałem jej bliskości, ale dlatego, że bałem się, iż kiedy nazwiemy wszystko zbyt szybko, coś między nimi stanie się sztuczne.
Jakbyśmy musieli zacząć odgrywać role. Chłopaka. Dziewczyny. Pary. A ja nie chciałem przestać być po prostu sobą przy niej.
Chciałem nadal siedzieć z nią po nocach i rozmawiać o głupotach. P[rzypadkowo dotykać jej dłoni i jeszcze się tym trochę stresować. Nauczyć się tego nowego napięcia między nami bez niszczenia starej bliskości.
Powoli. Bez obietnic składanych za wcześnie. Bez planowania przyszłości tylko dlatego, że jeden pocałunek i jedno wyznanie „powinny” coś oznaczać.
I jednocześnie czułem przez to ogromne poczucie winy. Bo część mnie martwiła się, że to dla niej za mało. Że jeśli ktoś zdobywa się na odwagę i odsłania serce, powinien dostać jasność, pewność, konkret.
Ja tymczasem oferował ostrożność. Proces. Czas.
Najgorsze było to, że nie potrafiłem nawet dokładnie wyjaśnić, czego się boję. To nie był strach przed nią. Nigdy przed nią. To był strach przed utratą miejsca, które razem stworzyliśmy przez długi czas. Przed tym, że jeśli rzucimy się w coś za szybko, któregoś dnia obudzimy się po drugiej stronie kłótni albo rozczarowania i nie będziemy już umieli wrócić do siebie nawet jako przyjaciele.

Przez kilka sekund po moich słowach w pokoju panowała zupełna cisza. Nie ta ciężka i duszna jak rano, ale napięta w inny sposób - jak chwila tuż przed odpowiedzią, która może zmienić wszystko.
Patrzyłem gdzieś obok niej, na zagięcia pościeli, na światło sunące po ścianie, byle tylko nie widzieć od razu jej reakcji. Czułem się absurdalnie odsłonięty. Bardziej niż wtedy, gdy ją pocałowałem.  
W końcu spojrzałem na nią kątem oka. Nie wyglądała na złą. Ani nawet rozczarowaną. Raczej… zamyśloną.
Siedziała z podciągniętymi nogami, obejmując rękami kolana. Jej palce poruszały się lekko po materiale bluzy, jak zawsze, kiedy intensywnie nad czymś myślała.
Znałem ją za dobrze.
Wiedziałem, że właśnie waży każde moje słowo.
I to było przerażające.
- Czyli… - zaczęła powoli. - Nie chcesz się wycofać?

Natychmiast pokręciłem głową.

- Nie. Absolutnie nie o to chodzi.

Odetchnąłem nerwowo i przeczesując dłonią włosy.

- Po prostu… nie chcę obudzić się za tydzień i poczuć, że nagle próbujemy być kimś innym tylko dlatego, że wydarzyło się między nami coś ważnego.

Słuchała mnie uważnie.

- Ty jesteś najbezpieczniejszą osobą, jaką mam - powiedziałem ciszej. - I chyba potrzebuję oswoić fakt, że mogę cię trzymać za rękę albo pocałować, a jednocześnie niczego między nami nie stracić.

Te słowa zawisły między nami miękko.

Po raz pierwszy od dłuższej chwili spojrzałem jej prosto w oczy. I zobaczyłem tam coś, co niemal natychmiast rozluźniło mi klatkę piersiową.
Zrozumienie. Nie pełne. Nie idealne. Ale szczere.

Ona westchnęła cicho i oparła brodę o kolana.

- Wiesz, co jest najgorsze?

Zmarszczyłem lekko brwi.

- Co?

- Że doskonale cię rozumiem.

Parsknąłem krótkim śmiechem, bardziej z ulgi niż rozbawienia.

- To chyba niedobrze.

- Trochę niedobrze. - Uśmiechnęła się słabo. - Bo ja też nie chcę nagle budzić się w jakiejś… nowej rzeczywistości. Lubię nas takich, jacy byliśmy.

„Byliśmy”.

To słowo ukłuło mnie delikatnie. Jakbyśmy oboje wiedzieli, że powrotu do całkowitej „normalności” już nie ma. Ale może wcale nie musiał być.

Poczułem przyspieszone bicie serca. Bo to była prawda.
Już zawsze będę pamiętał smak jej pocałunku. To, jak patrzyła na mnie rano. Jak jej głos zmiękł, kiedy mówiła, że czekała na to od dawna. Nie dało się wrócić do niewiedzy.

Usiadłem trochę bliżej niej, ostrożnie, nadal testując grunt pod stopami.

- Możemy po prostu… być? - zapytałem cicho. - Bez ustalania wszystkiego od razu?

Spojrzała na mnie długo.

Potem bardzo delikatnie oparła głowę o moje ramię.
I ten mały gest powiedział mi więcej niż jakakolwiek odpowiedź.

Weekend płynął inaczej niż wszystkie poprzednie, choć z pozoru niewiele się zmieniło. Nadal spędzaliśmy razem większość czasu, nadal poruszaliśmy się po mieszkaniu z tą samą znajomością cudzych przyzwyczajeń - mijaliśmy się w kuchni bez potrzeby odsuwania, zostawialiśmy sobie miejsce na kanapie, podawaliśmy sobie kubki z herbatą jeszcze zanim druga osoba zdążyła poprosić.

A jednak każde z tych drobnych zachowań miało teraz nowy ciężar.

Zauważałem wszystko bardziej.

To, jak często mój wzrok sam wracał do niej, nawet podczas najzwyklejszych czynności. Jak naturalne stało się szukanie jej bliskości - kolana dotykającego mojego uda podczas oglądania filmu, dłoni muskającej ramię, kiedy przeciskała się obok w wąskiej kuchni. Wcześniej takie rzeczy po prostu istniały między nami, niewinne i niezauważalne. Teraz każde przypadkowe zetknięcie skóry zostawiało po sobie ślad świadomości.

I dziwnie mnie to uspokajało.

W sobotę długo siedzieliśmy przy kolacji, choć jedzenie dawno wystygło. Rozmawialiśmy o rzeczach zupełnie nieistotnych - o serialu, którego nigdy nie skończyliśmy, o znajomych, o planach na kolejny tydzień. Łapałem się na tym, że obserwuję jej twarz trochę zbyt długo. Analizuję drobne ruchy ust, spojrzenia, sposób, w jaki poprawia włosy. Jakbym próbował nauczyć się jej na nowo, mimo że znałem ją bardzo długo.

W niedzielę wyszliśmy na spacer bez konkretnego celu. Miasto było leniwe, senne, pełne ludzi wracających z zakupów i rodzinnych obiadów. Kroczyliśmy obok siebie wolno, czasem zahaczając się ramionami. Coraz częściej czułem, że ma ochotę dotknąć jej pierwszy - poprawić jej kosmyk niesforny kosmyk włosów, złapać ją za rękę, zatrzymać dłoń na jej plecach odrobinę dłużej niż dawniej.
I za każdym razem pojawiał się ten sam wewnętrzny konflikt.  
Pragnienie bliskości.  
A zaraz obok niego ostrożność.

Na początku nic się właściwie nie zmieniło.

I właśnie to było najdziwniejsze.

Nadal wysyłaliśmy sobie głupie memy o trzeciej nad ranem. Nadal kłóciliśmy się o muzykę w samochodzie i podbieraliśmy sobie jedzenie z talerzy. Spotykaliśmy się co kilka dni, jak wcześniej - kawa po zajęciach, spontaniczne zakupy, wieczory na kanapie z filmem, którego i tak nikt nie oglądał uważnie.

Tylko teraz pod wszystkim kryło się coś jeszcze.

Świadomość.

Pierwszy tydzień po wydarzeniach z weekendu był ostrożny.

Jakbyśmy oboje chodzili wokół czegoś kruchego i bali się wykonać gwałtowniejszy ruch. Ciągle łapałem się na tym, że analizuję wszystko, co robię. Czy za długo trzymam jej dłoń. Czy patrzę na nią zbyt intensywnie. Czy powiedzenie „tęskniłem” nie brzmi już inaczej niż kiedyś.

Ona wydawała się spokojniejsza, ale tylko pozornie. W rzeczywistości też była spięta - widziałem to po sposobie, w jaki czasem milkła. Nagle w połowie zdania, kiedy nasze twarze znajdowały się zbyt blisko.

Najtrudniejsze było to, że żadne z nas nie wiedziało, co teraz.

Nie byliśmy już „tylko przyjaciółmi”. Ale słowo „para” również wydawało się ogromne, niemal obce.

Dlatego wszystko działo się powoli.

Pierwszy raz złapałem ją za rękę podczas spaceru. Tak po prostu - odruchowo, kiedy przechodziliśmy przez ulicę. Dopiero po chwili zorientowałem się, że jej nie puściłem.

A Majka nie zabrała dłoni.

Pamiętałem dokładnie ten moment, bo serce waliło mi wtedy absurdalnie mocno.

- Czemu jesteś czerwony? - zapytała z rozbawieniem.

- Zamknij się - warknąłem z lekkim uśmiechem.

Śmiała się przez pół drogi.

W drugim tygodniu przyzwyczajaliśmy się do bliskości. Do tego, że może położyć głowę na moim ramieniu i nie będzie to już „przyjacielskie”. Że mogę całować ją na pożegnanie. Że może zasypiać obok mnie bez wymyślania wymówek.

Najbardziej zaskakiwała mnie jednak codzienność.

Bo nie było wielkiego dramatyzmu ani nagłej zmiany osobowości.

Poznawał nową wersję jej - tę cichszą, delikatniejszą, którą ukrywała pod ironią. Dziewczynę, która budziła się rano i odruchowo szukała mojej dłoni pod kołdrą. Która pisała „wróć bezpiecznie”, nawet jeśli wychodziłem tylko do sklepu.

Majka z kolei odkrywała, że pod moim spokojem kryje się ciągły lęk. Że kiedy naprawdę mi  zależy, staję się ostrożny aż do przesady. Jakbym cały czas bał się, że szczęście można stracić przez jeden nieostrożny ruch.

Czasem się wycofywałem.

Milknąłem bez powodu. Stawałem się bardziej zdystansowany, gdy coś między nami robiło się zbyt poważne. Wtedy patrzyła na mnie tym cierpliwym wzrokiem i pytała cicho:

- Znowu się boisz?

I nigdy nie musiałem odpowiadać na głos.

Trzeci tydzień był łatwiejszy.

Pojawiły się drobne rytuały, których wcześniej nie mieliśmy. Poranne wiadomości. Wieczorne rozmowy przeciągane tylko dlatego, że żadne nie chciało się rozłączyć. Jej szczoteczka stojąca już na stałe w mojej łazience.

Znajomi zaczęli coś podejrzewać.

- Jesteście obrzydliwie słodcy - rzucił kiedyś nasz przyjaciel, kiedy siedzieliśmy obok siebie, kompletnie nieświadomi, że od dziesięciu minut trzymamy się za ręce.

Odsunęliśmy się wtedy od siebie tak gwałtownie, że wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Ale później, kiedy wracaliśmy wieczorem pustą ulicą, ona wsunęła dłoń do kieszeni mojej kurtki i mruknęła:

- W sumie trochę jesteśmy.

I po raz pierwszy od tygodni nie przestraszyłem się tego stwierdzenia.

Po prostu pocałowałem ją w skroń i przyciągnąłem bliżej siebie, jakbym robił to od zawsze.

Czwarty tydzień przyniósł spokój.

Nie ten idealny, filmowy - bardziej cichy i zwyczajny. Taki, który pojawia się nagle między ludźmi, kiedy przestają analizować każdy gest i zaczynają po prostu być razem.

Coraz częściej budziliśmy się obok siebie.

Nie planowaliśmy tego. Po prostu wieczory przeciągały się do późna, potem jedno z nas zasypiało pierwsze, a drugie nie miało serca budzić. Rano pojawiało się znajome już uczucie ciepła, splątanych nóg i zaspanego „przesuń się trochę, nie mam czym oddychać”.

Najbardziej lubiłem poranki, kiedy budziła się przede mną. Udawałem wtedy, że śpię, tylko po to, żeby poczuć, jak delikatnie odgarnia mi włosy z czoła albo przygląda mi się w ciszy, myśląc, że tego nie zauważam.

- Wiem, że nie śpisz - mruczała potem.

- Nie masz dowodów.

- Uśmiechasz się jak idiota.

I może miała rację.

Z czasem nasza relacja zaczęła nabierać tej niebezpiecznej naturalności, od której wszystko staje się naprawdę poważne. Nie było już wielkich wyznań ani niezręcznej ostrożności. Były za to drobiazgi.

To, że kupowałem jej ulubione przekąski bez pytania.
To, że automatycznie poprawiała mi kołnierz kurtki przed wyjściem.
To, że kiedy coś mnie stresowało, odruchowo szukałem jej dłoni.

Któregoś wieczoru siedzieliśmy na podłodze, jedząc makaron prosto z garnka, bo oczywiście nie chciało nam się wyciągać talerzy. Majka opowiadała mi coś chaotycznie, machając widelcem w powietrzu, a ja nagle przestał słuchać.

Po prostu się na nią zapatrzyłem.

- Czemu znowu tak patrzysz? - zapytała podejrzliwie.

- Jak?

- Jakbyś miał zaraz powiedzieć coś dramatycznego.

Parsknąłem śmiechem, aby zaraz spoważnieć.

- Boję się czasami.

Majka odłożyła widelec.

- Czego?

Długo milczałem.

- Że któregoś dnia to się skończy.

Powiedziałem to cicho, prawie ze złością na samego siebie. Jakbym nienawidził tego, że w ogóle dopuściłem do siebie taką możliwość.

Patrzyła na mnie przez chwilę bez słowa.

Potem odstawiła garnek na bok i przesunęła się bliżej, aż nasze kolana się zetknęły.

- Wiesz, co jest najgorsze? - mruknęła.

- Co?

- Że ja też się boję.

To akurat mnie zaskoczyło.

- Ty?

Uśmiechnęła się słabo.

- Jasne. Myślisz, że łatwo czuć coś więcej do swojego najlepszego przyjaciela? Przecież gdyby coś poszło źle, straciłabym dwie osoby naraz.

Serce ścisnęło mi się boleśnie.

Biuro było jeszcze prawie puste, kiedy wszedłem do sali konferencyjnej z kubkiem zimnej już kawy i laptopem pod pachą. Na ekranie nadal świeciła prezentacja, nad którą siedziałem do drugiej w nocy. Tabele. Prognozy. Analizy rynku. Wszystko dopracowane niemal obsesyjnie, a mimo to miałem wrażenie, że to za mało.

Bo to spotkanie nie było po prostu kolejnym spotkaniem.

Kontrakt z Baltic Group miał zdecydować o przyszłości firmy. Jeśli negocjacje się powiodą - wejdą na zupełnie inny poziom. Nowe rynki, stabilność, inwestorzy. Jeśli nie… nikt nie mówił tego głośno, ale wszyscy wiedzieli, że ostatnie miesiące były trudne.
Dlatego od tygodnia napięcie wisiało nad biurem jak ciężkie, burzowe powietrze.

Niedługo potem dołączyła do mnie pozostała część zespołu. Marketing poprawiał ostatnie slajdy, dział finansowy sprawdzał liczby, a ja próbowałem ignorować pulsujący ból głowy.
Przed południem odbyła się próbna prezentacja przed zarządem. W połowie wystąpienia zawiesiłem się na prostym pytaniu dotyczącym prognoz finansowych. Niby drobiazg, ale wystarczył, żebym poczuł nagły przypływ paniki.

Liczby wyglądały brutalnie. Helix Dynamics miała większy budżet, większy zespół i znacznie silniejszą pozycję na rynku.

Piątek przyniósł ciszę przed burzą.

Każdy mail wywoływał napięcie. Każdy telefon sprawiał, że wszyscy odruchowo podnosili głowy znad monitorów.

Sala konferencyjna pachniała świeżo zmieloną kawą i stresem, a ja siedziałem nerwowo pukając palcami po blacie.

Od rana wszystko działało z przesadną precyzją - lśniący stół, idealnie ułożone dokumenty, prezentacja czekająca już na ekranie. Nawet recepcjonistka mówiła ciszej niż zwykle, jakby cały budynek wiedział, że od tego spotkania zależy więcej, niż powinno.

Od trzydziestu minut udawałem spokój. Przynajmniej tak mi się wydawało. W głowie powtarzałem liczby, argumenty, możliwe pytania. Wszystko miałem przygotowane.

Poza tym.

- Są już na miejscu - odezwała się Marta, moja asystentka, zaglądając do sali.

Odwróciłem się od razu.

- Kto przyjechał?

- Delegacja z Baltic Group. Trzy osoby. Ich główna negocjatorka też jest.

Skinąłem głową automatycznie.

- Dobra. Zaczynajmy.

Drzwi otworzyły się kilka sekund później.

Najpierw wszedł asystent z teczką pod pachą, potem dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach. Rozmowy ucichły niemal natychmiast.

A potem zobaczyłem ją.

I świat na krótką chwilę zatrzymał się w miejscu.

- Lena? -wykrztusiłem z siebie po chwili z wytrzeszczonymi oczami, podrywając się natychmiast z miejsca.  



C.D.N