Ostatnia fraza dla Niej

“You alone can make my song take flight."
"z Tobą nawet najdłuższa rozmowa zawsze wydaje się za krótka"


Najbardziej dokuczały Maricie wieczory, w których zdarzało się coś zupełnie nieważnego, a jednak denerwującego.  

Z wielkimi nieszczęściami potrafiła sobie radzić. Kiedy umarł ojciec, załatwiła wszystkie formalności, zorganizowała pogrzeb, przyjęła kondolencje i cztery dni później wróciła do orkiestry. Rozwód również przeprowadziła bez widowiskowych scen. Podzielili książki, meble i wspólne oszczędności. Mąż zabrał ekspres do kawy, choć sam prawie jej nie pił. Nie protestowała. Dopiero później zrozumiała, że to właśnie takie drobiazgi potrafią zaboleć najbardziej.

Gorzej radziła sobie z chwilami, kiedy zobaczyła na ulicy coś zabawnego i odruchowo chciała komuś o tym opowiedzieć. Sięgała po telefon, otwierała listę kontaktów i przez moment zastanawiała się, do kogo zadzwonić. Potem chowała go do torebki. Nie brakowało jej przyjaciół. Brakowało człowieka, któremu można przesłać zdjęcie krzywo zaparkowanego samochodu, ponarzekać na wyjątkowo niesympatycznego kasjera albo zadzwonić tylko dlatego, że właśnie przyszła do głowy jakaś głupia myśl.

Miała trzydzieści pięć lat, ciemne włosy, brązowe oczy i dłonie, których nie lubiła pokazywać na fotografiach. Opuszki palców lewej ręki były twarde od strun, przy prawym kciuku miała niewielki odcisk. Grała na wiolonczeli od dzieciństwa. W orkiestrze pracowała od dziesięciu lat, występowała też kameralnie, czasem jako solistka. Jej instrument był wart więcej niż samochody większości znajomych. Zdarzało jej się o tym myśleć z rozbawieniem, szczególnie kiedy wracała z koncertu w niewygodnych butach, z obolałymi plecami i dwudziestoma siedmioma złotymi w portfelu.

Mężczyźni zwracali na nią uwagę. Niektórzy robili to z wdziękiem, inni z pewnością siebie, której nie usprawiedliwiało nic poza dobrym garniturem. Umawiała się czasem na kolacje, pozwalała odprowadzać do domu, nawet się zakochiwała, choć coraz rzadziej i z coraz większą ostrożnością. Najbardziej męczył ją początek każdej znajomości. Te same pytania, te same historie, konieczność tłumaczenia, że kiedy mówi o potrzebie samotności, nie oznacza to, że przestała kochać. Że potrafi spędzić cały dzień bez słowa, a innym razem potrzebuje rozmowy do trzeciej nad ranem.

Była zmęczona przedstawianiem samej siebie.

W pierwszy wtorek października wróciła z próby po dwudziestej drugiej. Zdjęła buty, nalała sobie wina i usiadła na dywanie z laptopem opartym o stolik. Przeglądała nagrania z poprzedniego dnia. W jednym grała Sarabandę z Piątej Suity Bacha. Wykonanie nie było doskonałe. W połowie niepotrzebnie przyspieszyła, a pod koniec zrobiła pauzę dłuższą, niż zamierzała. Mimo to właśnie to nagranie podobało jej się najbardziej.

Opublikowała je na swoim profilu i poszła pod prysznic.

Kiedy wróciła, czekała na nią wiadomość od nieznajomego.

„W ostatniej frazie robi pani coś, czego żaden rozsądny nauczyciel nie powinien pochwalić”.

Westchnęła. Internetowi znawcy muzyki byli plagą, z którą nauczyła się żyć.

„Rozumiem, że pan jest tym rozsądnym nauczycielem?”

Odpowiedź przyszła po minucie, w formie krótkiego nagrania.

— Nie. Gdybym nim był, pewnie kazałbym pani skrócić tę pauzę. Tymczasem uważam, że jest najpiękniejszą częścią wykonania.

Odtworzyła wiadomość jeszcze raz.

Głos był niski, trochę chropawy, spokojny. Mężczyzna mówił wolniej niż większość ludzi, których znała, ale bez sztucznego namysłu. Raczej jak ktoś, kto nie widzi powodu, żeby się spieszyć.

— Dlaczego? — zapytała, nagrywając odpowiedź.

— Bo brzmi to tak, jakby chciała pani zatrzymać kogoś, kto już odchodzi. Dźwięk się kończy, a pani jeszcze przez moment nie pozwala mu zniknąć. Nie wiem, czy zrobiła to pani świadomie. Gdyby tak było, pewnie nie wyszłoby równie dobrze.

Marita usiadła na brzegu kanapy.

Ojciec umarł sześć lat wcześniej. Do dzisiaj pamiętała ich ostatnią rozmowę telefoniczną. Był wtedy w szpitalu, trochę senny po lekach. Poprosił, żeby zagrała mu coś pięknego, kiedy wróci do domu. Obiecała. Nie wrócił.

Nie opowiadała o tym nikomu poza swoim byłym mężem.

— Skąd pan wie, że chciałam kogoś zatrzymać?

Odpowiedział po kilku minutach.

— Nie wiem. W muzyce na szczęście nie trzeba wszystkiego wiedzieć.

Uśmiechnęła się.

— Jest pan muzykiem?

— Byłem pianistą. Teraz głównie komponuję.

— Byłem?

— To długa historia.

— Mam czas.

Usłyszała cichy śmiech.

— A ja nie jestem jeszcze gotowy jej opowiedzieć.

Zmarszczyła brwi. Nie lubiła ludzi, którzy próbowali wzbudzać zainteresowanie tajemniczością. Zamierzała odłożyć telefon, ale przyszła kolejna wiadomość.

— Za to chętnie opowiem pani, dlaczego uważam, że większość pianistów gra Bacha zdecydowanie za szybko.

Pół godziny później dyskutowali zawzięcie o tempie, artykulacji i wykonaniach, których oboje nie znosili, choć były powszechnie podziwiane. Potem Marita zaczęła bronić pewnej francuskiej pianistki, a nieznajomy zarzucił jej sentymentalizm. Odpowiedziała, że nie każdy człowiek potrafiący wyczuć emocje musi być sentymentalny. On odparł, że nie każdy człowiek powściągliwy jest zimny.

Rozmawiali do pierwszej trzydzieści.

Dopiero przed zaśnięciem przypomniała sobie, że właściwie nic o nim nie wie.

Miał na imię Lucien.

I głos, którego chciała słuchać jeszcze długo.

***

Dwa dni później rozmawiali już bez żadnego powodu.

Lucien miał czterdzieści pięć lat. Jego ojciec był Francuzem, matka Polką, a on sam większą część życia spędził w Warszawie. Kiedy zapytała, dlaczego jego imię brzmi tak niezwykle, opowiedział o dziadku z Lyonu, który na stare lata twierdził, że człowiek powinien mieć przynajmniej jedno imię nadające się do wypowiedzenia przez zakochaną kobietę.

— Twój dziadek musiał być nieznośny.

— Był. Moja babka uważała go za najgorszego mężczyznę we Francji.

— Długo byli małżeństwem?

— Pięćdziesiąt trzy lata.

Roześmiała się.

— Czyli miała czas zmienić zdanie.

— Nie zmieniła. Płakała na pogrzebie, a potem powiedziała, że wreszcie będzie mogła spać przy otwartym oknie.

Marita polubiła go za takie historie. Nie usiłował przedstawiać życia jako serii wielkich objawień. Opowiadał o rodzinnych kłótniach, o paskudnej kawie, którą kiedyś pił przez trzy miesiące, bo szkoda mu było wyrzucić kilogram ziaren, i o przekonaniu, że ludzie wkładający rodzynki do sernika powinni przynajmniej uprzedzać o tym gości.

Potrafił ją rozśmieszyć w najmniej spodziewanej chwili.

Bywał też nieznośny. Miał stanowcze opinie o książkach, których nie czytała, nie cierpiał pewnych wykonawców i potrafił przez dwadzieścia minut dowodzić, że człowiek po czterdziestce powinien przestać udawać, iż rozumie wszystkie współczesne trendy. Marita uważała to za przejaw przedwczesnej starości.

Kłócili się o politykę, religię i pieniądze. Ona była niecierpliwa, on doprowadzał ją czasami do furii zwyczajem rozpatrywania każdej sprawy z kilku stron. Szczególnie irytowało ją, kiedy zamiast przyznać jej rację, mówił: „Rozumiem, dlaczego tak myślisz”.

— Nie chcę, żebyś rozumiał, dlaczego tak myślę. Chcę, żebyś przyznał, że się mylisz.

— Ale ja się nie mylę.

— Lucien!

— No dobrze. Myliłem się kiedyś, w 1998 roku. Okropne doświadczenie. Nie zamierzam powtarzać.

Śmiała się wtedy tak mocno, że nie potrafiła dokończyć własnego wywodu.

Z czasem zaczęła dostrzegać coś, czego wcześniej nie doświadczała w żadnym związku. Nie musiała pilnować słów. Mogła przyznać się do zazdrości o koleżankę, która właśnie urodziła dziecko, do niechęci wobec matki, która czasami doprowadzała ją do rozpaczy, i do tego, że choć nie uważa się za próżną, wciąż przejmuje się każdą nową zmarszczką.

Lucien nie pocieszał jej automatycznie.

Kiedy powiedziała, że czasami czuje się brzydka, zapytał, kto pierwszy nauczył ją porównywać się z innymi kobietami. Nie umiała odpowiedzieć. Rozmawiali o tym prawie godzinę.

Kiedy przyznała, że wciąż żałuje pewnych rzeczy ze swojego małżeństwa, nie pytał, kto ponosi winę. Interesowało go, czy potrafiła wtedy powiedzieć mężowi, czego potrzebowała.

Nie zawsze podobały jej się jego pytania. Bywały niewygodne, czasami zbyt celne. Ale nie zadawał ich po to, by wykazać swoją wyższość.

Pewnego wieczoru powiedziała:

— Przy tobie mogę być zupełnie nieinteresująca.

— To komplement?

— Największy, jaki znam.

— W takim razie muszę zacząć się martwić. Od miesiąca staram się robić na tobie wrażenie.

— Naprawdę?

— Oczywiście. Nauczyłem się nawet rozróżniać zdjęcia twoich skarpetek od zdjęć rękawiczek.

— Idiota.

— Zauważyłem, że mówisz tak coraz czulej.

Nie odpowiedziała. Uśmiechała się do telefonu.

***

Zaczęli rozmawiać codziennie.

Rano Lucien wysyłał zdjęcie granatowego kubka z kawą. Miał odprysk przy uchu, który Marita uważała za nieestetyczny. Twierdził, że dzięki temu kubek posiada osobowość.

Ona fotografowała mu wszystko, co znalazło się akurat w zasięgu wzroku: nuty rozłożone na podłodze, kota sąsiadów na parapecie, własne stopy wystające spod kołdry, czasem śniadanie przygotowane z resztek poprzedniego dnia.

Kiedy wracała z prób, dzwoniła do niego, zanim zdążyła zdjąć płaszcz.

Zdarzało się, że nie miała nic szczególnego do powiedzenia. Lucien pracował wtedy przy komputerze, a ona gotowała albo ćwiczyła. Słyszeli swoje oddechy, szelest papieru, stukanie filiżanki o blat, odgłos otwieranej szuflady. Dziwiło ją, jak szybko obecność człowieka, którego nigdy nie spotkała, stała się czymś równie naturalnym jak zapalenie lampy po zmroku.

Pewnego dnia wróciła zdenerwowana. Dyrygent dwukrotnie przerwał próbę, ponieważ sekcja wiolonczel grała jego zdaniem zbyt ciężko. Marita uważała, że problem leżał w samym tempie, ale nie miała ochoty wszczynać kolejnej dyskusji. Bolały ją plecy, nie zdążyła zjeść obiadu i zgubiła ulubioną spinkę do włosów.

— Dzisiaj nienawidzę muzyki — oznajmiła bez przywitania.

— To dobrze. Jutro znowu ją pokochasz.

— Nie pouczaj mnie.

— Nie pouczam. Właśnie kroję cebulę. Czy możesz przez chwilę nienawidzić muzyki ciszej?

Roześmiała się mimo woli.

— Co gotujesz?

— Zupę.

— Jaką?

— Pomidorową.

— Kocham pomidorową.

— Pamiętam.

— Skąd?

— Powiedziałaś mi dwa tygodnie temu, że twoja babcia dodawała do niej odrobinę cukru.

Marita zatrzymała się w połowie zdejmowania płaszcza.

Rzeczywiście mówiła mu o tym. Przy okazji zupełnie innej rozmowy, poświęconej jedzeniu w dzieciństwie. Sama zdążyła zapomnieć.

— Pamiętasz takie rzeczy?

— Nie wszystkie. Ostatnio zapomniałem kupić papier toaletowy.

— Bardzo romantyczne.

— Nikt nie obiecywał ci romansu.

— Właśnie zaczynam żałować.

Zapadła chwila ciszy, a potem Lucien powiedział:

— Marita, chciałbym kiedyś ugotować ci tę zupę.

Nie wiedziała, dlaczego zrobiło jej się ciepło.

Nie powiedział przecież nic niezwykłego. Nie zaprosił jej do Paryża, nie obiecał podróży ani wspólnego życia. Chciał po prostu ugotować zupę, taką jak robiła jej babcia.

— Chciałabym — odpowiedziała.

Później, kiedy jadła samotnie kolację, uświadomiła sobie, że po raz pierwszy od lat potrafi wyobrazić sobie mężczyznę w swojej kuchni i myśl ta nie budzi w niej potrzeby natychmiastowej ucieczki.

***

Pod koniec października Marita zaczęła tęsknić za rzeczami, których nigdy nie doświadczyła.

Za jego spojrzeniem. Za sposobem, w jaki prawdopodobnie unosił brwi, gdy żartował. Za dotykiem dłoni, których nie widziała nawet na fotografii. Za szczególnym zapachem skóry, który zna się dopiero wtedy, kiedy spędziło się z kimś wystarczająco dużo czasu.

Miała jego głos.

Niekiedy wydawało jej się, że to więcej, niż posiadają kobiety dzielące z mężczyznami całe życie. Innym razem nie wystarczał jej zupełnie.

Pewnego wieczoru wróciła z koncertu w czarnej sukience z głębokim wycięciem na plecach. Włosy miała upięte wysoko, a na szyi cienki srebrny łańcuszek, który dostała kiedyś od ojca. W mieszkaniu było ciepło. Zdjęła buty, nalała wody do szklanki i spróbowała rozpiąć sukienkę.

Zapięcie znajdowało się w takim miejscu, że nie mogła dosięgnąć go bez wykręcenia ręki.

Lucien zadzwonił właśnie wtedy.

— Jak koncert?

— Dobrze. Ale utknęłam w sukience.

— Gdzie?

— W domu, idioto. Nie mogę jej rozpiąć.

Usłyszała śmiech.

— To rzeczywiście poważna sytuacja.

— Gdybyś tu był, do czegoś wreszcie byś się przydał.

— Nie wiedziałem, że moja rola w twoim życiu ma polegać na obsłudze garderoby.

— Mógłbyś jeszcze wynosić śmieci.

— Zaczynam rozumieć, dlaczego tak trudno ci znaleźć mężczyznę.

Przez chwilę śmiała się, stojąc przed lustrem. Potem, niemal mimochodem, wyobraziła sobie jego dłonie przy zapięciu sukienki.

Obraz pojawił się z taką wyrazistością, że poczuła gorąco na twarzy.

— Lucien?

— Tak?

— A gdybyś tu naprawdę był?

Po drugiej stronie przez moment słychać było tylko jego oddech.

— Rozpiąłbym ci sukienkę.

— Tylko?

— Przypuszczam, że miałbym pewne trudności z zachowaniem profesjonalizmu.

Przygryzła wargę.

— Jak duże?

Nie odpowiedział od razu.

— Marita, chyba nie powinniśmy prowadzić tej rozmowy, kiedy stoisz przed lustrem w sukience, której nie możesz zdjąć.

— Dlaczego?

— Bo od pięciu minut próbuję wyobrazić sobie, jak wyglądasz, i nie jestem z siebie szczególnie dumny.

Uśmiechnęła się do własnego odbicia.

— A ja właśnie wyobrażam sobie twoje ręce.

Lucien milczał.

— Chciałabym, żebyś stanął za mną — mówiła dalej. — Żebym zobaczyła cię w lustrze, zanim jeszcze mnie dotkniesz. Pewnie strasznie bym się zdenerwowała. A potem chciałabym, żebyś odsunął mi włosy z karku.

W słuchawce usłyszała cichy szelest.

— I co dalej? — zapytał.

Marita przymknęła oczy.

— Pocałowałbyś mnie tutaj, tuż pod uchem.

Dotknęła palcami szyi.

— A ja pewnie odchyliłabym trochę głowę. Żebyś mógł zrobić to jeszcze raz.

Lucien długo nie mówił niczego.

— Wiesz, o czym pomyślałem? — odezwał się wreszcie.

— O czym?

— Że gdybym rzeczywiście stanął za tobą, najpierw patrzyłbym przez chwilę, jak próbujesz rozpiąć tę sukienkę. Nie dlatego, że chciałbym cię męczyć. Po prostu podoba mi się myśl, że mógłbym zobaczyć cię w tak zwyczajnej sytuacji.

Marita uśmiechnęła się.

— A potem?

— Potem odsunąłbym twoją rękę. Bardzo delikatnie. Rozpiąłbym zapięcie, odgarnął włosy i pocałował cię w kark. Prawdopodobnie nie poprzestałbym na jednym pocałunku.

Zamknęła oczy mocniej.

Jego głos, zwykle spokojny, był teraz niższy i nieco zachrypnięty.

— Marita?

— Słucham.

— Milczysz.

— Bo właśnie próbuję sobie wyobrazić, jak by to było.

Zaśmiał się cicho.

— I?

— Nie pomagaj mi teraz wracać do rozsądku.

Oparła dłoń o komodę. Przez kilka sekund stała nieruchomo, wsłuchując się w jego oddech. Czuła przyspieszone bicie serca, ciepło rozchodzące się pod skórą, napięcie w brzuchu. Nigdy wcześniej nie przypuszczała, że sama świadomość czyjegoś pragnienia może tak mocno oddziaływać na ciało.

Nie wyobrażała sobie anonimowego przystojnego mężczyzny.

Chciała właśnie Luciena. Z jego dziwactwami, złością na źle przygotowaną kawę, z niedopowiedzianą przeszłością i tym głosem, który potrafił rozpoznać jej nastrój po jednym słowie.

— Chciałabym cię pocałować — powiedziała nagle.

— Ja ciebie też.

— Nie w policzek.

— Domyśliłem się.

Uśmiechnęła się.

— Tak naprawdę. Długo. Żebym zapomniała, że przez tyle tygodni mogłam cię tylko słuchać.

Lucien wypuścił powietrze.

— Gdybyś wiedziała, jak bardzo chciałbym teraz być przy tobie...

— To bądź.

I nagle wszystko się zmieniło.

Nie usłyszała odpowiedzi.

Marita otworzyła oczy.

— Lucien?

— Jestem.

— Więc przyjedź.

Przez chwilę panowała cisza.

— Nie mogę dzisiaj.

Stała przed lustrem z dłonią wciąż opartą o komodę. Jeszcze przed momentem czuła jego wyobrażone usta na swojej szyi. Teraz zobaczyła tylko pusty pokój.

— Dlaczego?

— To trudne.

— Co jest trudnego w przyjechaniu do kobiety, która właśnie powiedziała ci, że chce cię pocałować?

Nie odpowiedział.

Marita odwróciła się od lustra.

— Masz kogoś?

— Nie.

— Więc czego się boisz?

— Że kiedy mnie zobaczysz, wszystko się zmieni.

Spojrzała na telefon ze zdumieniem.

— Lucien, nie mam siedemnastu lat. Nie spodziewam się, że wyglądasz jak aktor z reklamy perfum.

— To nie takie proste.

— Może dla mnie jest.

Znowu zamilkł.

W końcu powiedział:

— Nie chcę, żebyś kiedykolwiek poczuła, że powinnaś mnie kochać tylko dlatego, że dobrze nam się rozmawia.

Rozzłościło ją to zdanie.

— Nie ty będziesz decydował, co powinnam czuć.

Nie znaleźli już tego wieczoru drogi powrotnej do poprzedniej bliskości. Pożegnali się spokojnie, niemal uprzejmie. Dopiero później Marita zorientowała się, że sukienka wciąż jest zapięta.

Rozpięła ją w końcu przy pomocy agrafki.

Przez następne pół godziny była na niego wściekła.

Najbardziej dlatego, że wciąż tak bardzo chciała, żeby tu był.

***

Następnego dnia Lucien wysłał wiadomość.

„Przepraszam za wczoraj”.

Odpisała dopiero po południu.

„Za co dokładnie?”

Odpowiedź przyszła szybko.

„Za to, że nie potrafię dać ci czegoś, czego sam bardzo pragnę”.

Marita długo patrzyła na ekran.

Nie była kobietą szczególnie cierpliwą. Rozwód nauczył ją, że nie warto przez lata czekać, aż drugi człowiek stanie się kimś innym. Wiedziała też jednak, że Lucien nie zachowuje się jak mężczyzna, który bawi się cudzym uczuciem. Jego uniki były zbyt niezgrabne, zbyt bolesne również dla niego samego.

Wieczorem zadzwoniła.

— Powiedz mi przynajmniej jedno. Czy jesteś chory?

— Nie tak, jak myślisz.

— Miałeś wypadek?

Po drugiej stronie usłyszała zmianę oddechu.

— Tak.

Nie zapytała od razu o szczegóły.

— Dawno?

— Jedenaście lat temu.

Przez chwilę milczeli.

— Zmienił ci życie?

— Wszystko.

Marita przesunęła palcem po krawędzi filiżanki.

— Lucien, ja naprawdę nie potrzebuję, żebyś był doskonały.

— Wiem, że tak mówisz.

— Nie mów do mnie jak do dziecka. Mam swoje doświadczenia, swoje blizny. Nie wszystkie widać na skórze.

— Twoich nie muszę się domyślać. Opowiedziałaś mi o nich.

— Bo pozwoliłam ci się poznać.

Nie odpowiedział.

— Ty też będziesz musiał kiedyś mi na to pozwolić — dodała.

— Chciałbym.

— To zacznij od czegoś małego.

Usłyszała, jak odstawia filiżankę.

— Przed wypadkiem koncertowałem. Sporo podróżowałem, pracowałem w studiach, komponowałem do filmów. Miałem inne życie. Przez kilka lat po wszystkim nie mogłem nawet słuchać fortepianu. Nadal mam kłopoty z lewą ręką. Nie zagrałbym już publicznie tego, co kiedyś.

— A w domu?

— Czasami próbuję.

— Chciałabym cię usłyszeć.

— Jeszcze nie.

— Uparty jesteś.

— Okropnie.

Westchnęła.

— Mogę przynajmniej zapytać, czy masz blizny?

Odpowiedział dopiero po dłuższej chwili.

— Mam.

Marita usiadła wygodniej w fotelu.

— Na twarzy?

— Tak.

Poczuła smutek, ale nie zdziwienie. Od pewnego czasu właśnie to podejrzewała.

— Dziękuję, że mi powiedziałeś.

— Nie musisz mi dziękować.

— Wiem. Ale chcę.

Wyczuła, że po drugiej stronie Lucien próbuje coś powiedzieć.

— Marita...

— Słucham.

— Nie wiem, czy kiedyś będę umiał pokazać ci swoją twarz.

Przez moment zabrakło jej słów.

— W takim razie oboje mamy problem — odpowiedziała w końcu. — Bo ja coraz bardziej chcę ją zobaczyć.

***

Nie zerwali kontaktu. Przeciwnie. W kolejnych dniach ich rozmowy stały się bardziej intymne, jakby wypowiedziana prawda o wypadku uchyliła drzwi, które wcześniej Lucien trzymał kurczowo zamknięte.

Marita opowiadała mu o swoim małżeństwie. Nie o spektakularnych kłótniach, bo tych właściwie nie było. Raczej o drobnych upokorzeniach, które gromadziły się przez lata. O mężu, który w towarzystwie żartował z jej zawodu, o wieczorach spędzanych osobno, o tym, że najgorsza nie była nawet utrata namiętności, lecz obojętność.

— Pod koniec potrafił przez trzy dni nie zapytać, jak się czuję — powiedziała kiedyś.

Lucien nie odpowiedział od razu.

— A ty pytałaś?

Zastanowiła się.

— Na początku tak. Potem przestałam.

— Dlaczego?

— Bo miałam dosyć słuchania, że wszystko w porządku.

Przez chwilę było cicho.

— Wiesz, czego się boję? — zapytała.

— Czego?

— Że kiedyś znowu będę z kimś mieszkała i zaczniemy się mijać w kuchni jak obcy ludzie.

— To może się przydarzyć każdemu.

— Bardzo mnie pocieszyłeś.

— Nie chcę ci obiecywać, że przy mnie nigdy byś tak nie poczuła. Pewnie czasami byłbym nieznośny. Zamknięty w sobie. Zły. Ale chciałbym umieć wrócić do ciebie po takiej chwili i powiedzieć: przepraszam, nie chodziło o ciebie.

Marita przez dłuższy czas nic nie mówiła.

— To byłoby dużo — odpowiedziała.

Rozmawiali też o sprawach mniej wzniosłych. O wspólnych pieniądzach, obowiązkach domowych, o tym, czy wolno zasypiać pokłóconym. Marita uważała, że nie należy zmuszać ludzi do rozmowy, kiedy są jeszcze wściekli. Lucien zgadzał się pod warunkiem, że przed snem powiedzą sobie przynajmniej, kiedy wrócą do tematu.

Pewnej nocy spędzili prawie godzinę na rozważaniu, jak ustawiliby instrumenty w jednym salonie.

— Fortepian potrzebuje więcej miejsca — stwierdził Lucien.

— Wiolonczela ma większą osobowość.

— Nie jestem pewien, czy instrument powinien mieć osobowość.

— Mój ma. Twój najwyraźniej nie.

— Zaczynam obawiać się tego wspólnego mieszkania.

Marita zamilkła.

On również.

Powiedział to przecież żartem. O mieszkaniu, którego nie mieli. O przyszłości, której nie byli nawet pewni.

A jednak oboje przez chwilę wyobrażali sobie ten sam pokój.

***

Siódmego listopada zaprosiła go na spacer.

Nie do restauracji, nie do teatru, nie na uroczystą randkę. Chciała po prostu przejść się z nim po parku, kupić kawę i sprawdzić, czy potrafią ze sobą rozmawiać również wtedy, kiedy patrzą sobie w oczy.

— Mogę mieć na sobie najbrzydszy płaszcz, jaki posiadam — zaproponowała. — I nie będę się malować. Ty też nie musisz.

Lucien roześmiał się.

— To ostatnie mogę obiecać.

— Jutro o piętnastej?

Zamilkł.

Marita poczuła znajomy ucisk w żołądku.

— Nie przyjdziesz.

— Nie mogę.

— Nie możesz czy nie chcesz?

— Chcę. Bardzo.

— Więc przestań mi to powtarzać i zrób coś wreszcie.

Usłyszała, jak gwałtownie wypuszcza powietrze.

— Marita, nie rozumiesz...

— Nie rozumiem, bo nie pozwalasz mi zrozumieć!

Pierwszy raz podniosła na niego głos naprawdę.

— Rozmawiamy od ponad miesiąca. Wiem, że nie lubisz kolendry, że twoja matka była Polką, że masz blizny, że czasami budzisz się w nocy i nie możesz zasnąć. Wiem, co myślisz o małżeństwie, o dzieciach i o śmierci. Wiem nawet, że wstydzisz się płakać. Ale nie wiem, czy kiedykolwiek będę mogła usiąść obok ciebie.

Lucien milczał.

— A ja zaczynam się w tobie zakochiwać — powiedziała ciszej. — I coraz bardziej mnie to przeraża.

Nie odpowiedział.

Marita przetarła twarz dłonią.

— Nie chcę już być kobietą, do której dzwonisz wieczorem. Chcę móc zadzwonić do ciebie do drzwi.

— Wiem.

— Nie mów ciągle „wiem”. Zrób coś.

Tym razem odpowiedział po dłuższej chwili.

— Chciałbym zobaczyć cię po raz pierwszy i nie myśleć o tym, na co będziesz patrzyła.

Zamknęła oczy.

— To niemożliwe. Nie możesz kontrolować moich myśli. Ani mojego spojrzenia.

— Właśnie tego się boję.

— A ja boję się, że pewnego dnia będę musiała przestać na ciebie czekać.

Tym razem płacz zaskoczył ją samą. Nie był gwałtowny. Poczuła po prostu, że głos zaczyna jej drżeć, i odwróciła twarz, jakby Lucien mógł to zobaczyć.

— Przepraszam — powiedziała. — Muszę kończyć.

Nie próbował jej zatrzymywać.

— Dobranoc, Marito.

Rozłączyła się, zanim zdążyła odpowiedzieć.

***

Przez dwa dni nie rozmawiali.

Marita poszła do pracy, spotkała się z przyjaciółką, zrobiła zakupy i uporządkowała szafę. Wieczorem próbowała czytać, ale łapała się na tym, że od kilku minut patrzy na tę samą stronę. Włączała muzykę i po chwili ją wyciszała. Sięgała po telefon, a potem odkładała go z irytacją.

Nie brakowało jej po prostu mężczyzny. Tęskniła za jego konkretnym śmiechem, za powolnym sposobem mówienia, za tym, że pamiętał o rzeczach, których ona sama nie uważała za ważne.

Drugiego wieczoru przyłapała się na odruchu, który niemal doprowadził ją do łez. Kupiła w piekarni dwa rogaliki. Jeden dla siebie, drugi dla Luciena, zanim przypomniała sobie, że przecież nie może mu go dać.

Położyła oba na talerzu.

Patrzyła na nie przez chwilę, po czym zjadła jeden i drugi, stojąc przy kuchennym blacie.

Trzeciego dnia otrzymała wiadomość.

„Nie będę prosił, żebyś czekała. Chciałem tylko powiedzieć, że od kiedy cię znam, pierwszy raz od lat zdarzają mi się poranki, kiedy budzę się z myślą, że dobrze będzie przeżyć kolejny dzień. Nie piszę tego po to, żebyś czuła się za mnie odpowiedzialna. Po prostu powinnaś wiedzieć”.

Czytała długo.

Potem zadzwoniła.

— Lucien?

— Tak?

— Jesteś potwornym tchórzem.

Usłyszała krótki śmiech.

— Wiem.

— Ale chyba moim ulubionym.

Nie odpowiedział.

Marita usiadła na brzegu łóżka.

— Nie chcę już ciągle się kłócić. Brakuje mi ciebie.

— Mnie ciebie też.

— Dobrze. To teraz opowiedz mi coś głupiego.

— Co?

— Cokolwiek. Co robiłeś dzisiaj?

— Przypaliłem ryż.

Roześmiała się.

— Jak można przypalić ryż?

— Wystarczy być człowiekiem pozbawionym nadziei na własne umiejętności kulinarne.

— A pomidorowa?

— Zjadłem ostatnią porcję wczoraj.

Marita przez chwilę milczała.

— Kiedyś naprawdę chciałabym jej spróbować.

— Pamiętam.

Tym razem pozwoliła mu na to jedno słowo.

***

Dziesiątego listopada Lucien zadzwonił późnym wieczorem.

Marita siedziała na dywanie w miękkiej, ciemnozielonej sukience. Wypiła kieliszek wina, miała rozpuszczone włosy, a obok niej leżała otwarta książka, której od godziny nie czytała.

Rozmawiali o dzieciństwie. Lucien wspominał święta spędzane u dziadków we Francji, zapach pomarańczy, stare pianino, przy którym babka śpiewała piosenki z młodości. Marita opowiedziała mu o pierwszej wiolonczeli, za dużej i niewygodnej, którą ojciec kupił od emerytowanego nauczyciela. Przez pierwsze tygodnie płakała przy ćwiczeniach, przekonana, że nigdy nie nauczy się grać.

— A potem? — zapytał Lucien.

— Potem odkryłam, że mogę zagrać coś, czego sama nie umiałam powiedzieć.

Przez chwilę milczał.

— Znam to uczucie.

Rozmawiali jeszcze długo. O wakacjach, w które nigdy nie pojechali. O książkach, do których wracali. O starzeniu się.

— Chciałbyś kiedyś znowu z kimś zamieszkać? — zapytała Marita.

— Tak.

— Nawet gdyby ta osoba zostawiała nuty na podłodze i rozrzucała ubrania po całej sypialni?

— Nie wiem, czy powinienem się przyznawać, ale chyba właśnie o takiej osobie myślę.

Uśmiechnęła się.

— A gdyby była uparta?

— Jestem przyzwyczajony.

— I czasami nieznośna?

— To już zauważyłem.

Roześmiała się.

— A gdyby chciała cię całować w środku nocy?

Zapadła cisza.

— Wtedy miałbym poważny problem — odpowiedział w końcu.

— Jaki?

— Prawdopodobnie nie chciałbym przestać.

Marita położyła się na dywanie i zamknęła oczy.

— Chciałabym sprawdzić.

Lucien nie odpowiedział od razu.

— Ja też.

Przez chwilę rozmawiali cicho, prawie szeptem. Marita opowiadała mu o tym, jak wyobraża sobie ich pierwszy pocałunek. Nie w restauracji, nie przy świadkach. Chciałaby, żeby byli sami. Żeby mogła dotknąć jego twarzy, przyjrzeć mu się z bliska, zobaczyć, jak zmienia się jego spojrzenie, gdy przestaje się bać.

— Pewnie na początku bylibyśmy trochę niezgrabni — powiedziała.

— Na pewno.

— Mnie pewnie trzęsłyby się ręce.

— Mnie już się trzęsą.

Uśmiechnęła się do ciemnego sufitu.

— Chciałabym pocałować cię powoli. Nie spieszyć się. Poznać smak twoich ust. Zobaczyć, jak zamykasz oczy. A potem pewnie przyciągnęłabym cię bliżej, bo nie znoszę, kiedy ktoś całuje mnie tak ostrożnie, jakbym była z porcelany.

Lucien roześmiał się cicho.

— Zapamiętam.

— I chciałabym, żebyś mnie objął. Mocno. Tak, żebym poczuła cię całym ciałem.

Słyszała jego oddech. Własne serce biło jej szybciej, a głos stawał się coraz cichszy.

— Marita...

— Słucham.

— Przez ostatnie tygodnie wyobrażałem sobie wiele rzeczy. Niektórych pewnie nie powinienem ci jeszcze opowiadać.

— Dlaczego?

— Bo boję się, że zabrzmię jak człowiek, który myśli tylko o jednym.

Uśmiechnęła się.

— A myślisz?

— Nie. Właśnie to jest najgorsze. Kiedy wyobrażam sobie, że jesteś obok, często widzę cię w kuchni. W mojej koszuli. Z włosami związanymi byle jak. Nalewasz kawę i narzekasz, że znowu kupiłem niewłaściwe mleko.

Marita poczuła ciepło pod powiekami.

— A potem?

— Potem podchodzę do ciebie. Obejmuję cię od tyłu. Pewnie wcale nie masz ochoty się odwracać, bo jesteś zajęta. Więc całuję cię w szyję i czekam, aż odłożysz filiżankę.

— Odłożyłabym.

— Wiem.

— I odwróciłabym się do ciebie.

Na chwilę oboje zamilkli.

— Wiesz, czego chciałabym najbardziej? — zapytała wreszcie.

— Czego?

— Żebyś przestał się powstrzymywać. Chociaż na chwilę. Żebyś pocałował mnie tak, jak czasami brzmi twój głos, kiedy się zapominasz.

Lucien wypuścił powietrze.

— Gdybyś teraz była przy mnie, chyba trudno byłoby mi myśleć o czymkolwiek innym.

Marita przygryzła wargę.

— To dobrze.

Przez dłuższą chwilę słyszała tylko jego oddech.

A potem Lucien powiedział:

— Chciałbym kiedyś zobaczyć cię starą.

Otworzyła oczy.

— Co?

— Naprawdę. Z siwymi włosami. Z tymi wszystkimi zmarszczkami, którymi teraz tak się przejmujesz. Chciałbym wiedzieć, czy nadal będziesz tak gwałtownie odkładać filiżankę, kiedy coś cię zdenerwuje. Czy nadal będziesz wściekać się na źle wydrukowane nuty. Chciałbym wiedzieć, jak będzie wyglądała twoja twarz po trzydziestu latach wspólnego życia.

Marita usiadła powoli.

Nie spodziewała się tego. Przed chwilą rozmawiali o pocałunkach, o ciele, o wszystkim, czego tak bardzo pragnęła. A on nagle mówił o jej starości, jakby była czymś pięknym i wartym oczekiwania.

— Lucien...

— Tak?

— Chciałbyś naprawdę?

— Bardzo.

Poczuła łzy pod powiekami.

Nie dlatego, że obiecywał jej przyszłość. Nie obiecywał niczego. Po prostu po raz pierwszy od dawna ktoś potrafił sobie wyobrazić, że będzie chciał patrzeć na nią również wtedy, kiedy przestanie być młoda.

— Ja też chciałabym zobaczyć cię starego — powiedziała. — I pewnie byłbyś okropny.

— Niewątpliwie.

— Zrzędziłbyś bez przerwy.

— Już zaczynam.

Roześmiała się przez łzy.

— I musiałabym ciągle szukać twoich okularów.

— Których pewnie nigdy bym nie zdejmował.

Marita otarła policzek.

— Chciałabym się z tobą zestarzeć.

Tym razem Lucien nie odpowiedział.

Usłyszała tylko jego oddech, cięższy niż przed chwilą.

— Lucien?

— Jestem.

— Co się stało?

Długo milczał.

— Nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś powiedział mi coś podobnego.

Przymknęła oczy.

— Kochanie...

Słowo przyszło samo. Nie planowała go, nie zastanawiała się, czy ma prawo je wypowiedzieć.

Lucien nie odpowiedział.

— Nie lubisz, kiedy tak mówię?

Usłyszała, jak próbuje się roześmiać.

— Właśnie dlatego milczę, że bardzo lubię.

Marita położyła dłoń na poduszce obok siebie.

— Chciałabym teraz być przy tobie.

— Ja przy tobie też.

— Nie musielibyśmy rozmawiać.

— Wiem.

— Mogłabym położyć głowę na twojej piersi. Posłuchać, jak oddychasz. A gdybyś chciał, pocałowałabym cię i zostałabym tak długo, aż oboje byśmy zasnęli.

Po drugiej stronie usłyszała cichy, nierówny oddech.

— Marita, ja...

Urwał.

— Powiedz.

Milczał jeszcze chwilę.

— Kocham cię.

Nie było w tym żadnej teatralności. Powiedział to prawie szeptem, trochę niezgrabnie, jakby zdanie wymknęło mu się, zanim zdążył je zatrzymać.

Marita zakryła usta dłonią.

Przez chwilę nie potrafiła odpowiedzieć.

Wszystkie te tygodnie rozmów, żartów, kłótni, nocnych zwierzeń, wyobrażonych pocałunków nagle ułożyły się w coś prostego i oczywistego.

Kochała go.

Nie dlatego, że był tajemniczy. Nie dlatego, że miał piękny głos. Nie nawet dlatego, że potrafił powiedzieć rzeczy, których przez całe życie pragnęła usłyszeć.

Kochała człowieka, przy którym nie musiała udawać.

— Ja ciebie też — odpowiedziała.

Lucien przez dłuższą chwilę milczał.

— Naprawdę?

Roześmiała się cicho.

— Naprawdę, głuptasie.

A potem zaczęła płakać.

Nie potrafiła tego powstrzymać. Łzy spływały jej po policzkach, a ona uśmiechała się jednocześnie, zawstydzona i szczęśliwa.

— Dlaczego płaczesz? — zapytał.

— Bo jesteś tak strasznie daleko.

Lucien zamknął oczy.

— Wiem.

Marita otarła twarz.

— Przyjdź do mnie.

***

Po drugiej stronie dziedzińca Lucien siedział nieruchomo.

Nie wiedziała, że od kilku dni zna już prawdę, której odkrycie przestraszyło go bardziej niż cokolwiek innego.

Mieszkała tuż obok.

Kilka wieczorów wcześniej wspomniała o starej zielonej bramie, piekarni na rogu i balkonie z żeliwną balustradą, na którym ktoś przez całe lato trzymał ogromne pelargonie. Znał ten balkon. Widział go codziennie z własnego okna. Kiedy połączył szczegóły, przez kilka minut siedział bez ruchu, patrząc na szyby sąsiedniej oficyny.

Dzielił ich niewielki dziedziniec.

Nawet nie sto metrów.

Wystarczyłoby zejść po schodach, przejść przez podwórze i zadzwonić do drzwi.

Wszystko, o czym rozmawiali przez ostatnie tygodnie, nagle znalazło się niemal na wyciągnięcie ręki.

I właśnie dlatego Lucien nie potrafił oddychać spokojnie.

Podszedł do okna.

Naprzeciwko, na tym samym piętrze, paliło się słabe światło. Nie widział Marity. Zasłona była zaciągnięta.

— Lucien? — odezwała się w telefonie.

— Jestem.

— Powiedziałam, żebyś przyszedł.

Przymknął oczy.

Widział siebie stojącego przed jej drzwiami. Słyszał dzwonek, kroki, szczęk zamka. Wyobrażał sobie jej twarz, kiedy otwiera. Ten pierwszy uśmiech, na który czekał od tygodni.

A potem jej spojrzenie.

Wiedział, że nie powinna go przerażać twarz kobiety, którą kocha. Bał się jednak tego jednego ułamka sekundy, kiedy zobaczy jego blizny i nie zdąży jeszcze ukryć zaskoczenia.

W ciągu jedenastu lat po wypadku przywykł do ludzi, którzy odwracali wzrok. Do tych, którzy patrzyli zbyt długo. Do nieporadnych prób udawania, że niczego nie zauważyli.

Przeżył wiele takich spojrzeń.

Ale spojrzenia Marity mógłby nie znieść.

— Nie dzisiaj — powiedział w końcu.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Dlaczego?

Lucien oparł czoło o zimną szybę.

— Bo jestem tchórzem.

Marita nie odpowiedziała od razu.

— Nie jesteś tchórzem.

— Jestem. W tej jednej sprawie na pewno.

Przez chwilę słyszał jej oddech.

— Gdybyś teraz przyszedł, co twoim zdaniem bym zrobiła? — zapytała.

Zamknął oczy.

— Nie wiem.

— To ja ci powiem. Najpierw pewnie stałabym przez chwilę jak idiotka, bo przecież nigdy cię nie widziałam. Potem podeszłabym do ciebie.

Lucien przełknął ślinę.

— A potem?

— Objęłabym cię.

Nie potrafił odpowiedzieć.

— Nawet gdybym wyglądał inaczej, niż sobie wyobrażasz?

Marita westchnęła.

— Lucien, nie mogę obiecać, że nic mnie nie zaskoczy. Nie byłoby to uczciwe. Ale mogę ci obiecać, że nie ucieknę. Że pozwolę ci powiedzieć, co chcesz. Że nie będę udawała, że nie widzę rzeczy, które są dla ciebie ważne.

Przez chwilę milczała.

— I że jeśli nadal będę chciała cię pocałować, po prostu to zrobię.

Lucien zasłonił oczy dłonią.

Pierwsza łza spłynęła mu po policzku, zanim zdołał się opanować.

— Marita...

— Słucham.

— Chciałbym umieć ci uwierzyć.

— To uwierz mi chociaż w jednej rzeczy. Nie potrzebuję, żebyś mnie chronił przed własną twarzą.

Przez dłuższą chwilę żadne z nich się nie odezwało.

Potem Marita powiedziała coś, co poruszyło go bardziej niż wszystkie wcześniejsze wyznania.

— Wiesz, czego naprawdę chcę? Żebyś pewnego dnia wrócił do domu. Żebyś otworzył drzwi, rzucił klucze na stolik i zawołał, że jesteś. A ja żebym mogła wyjść z kuchni, podejść do ciebie i pocałować cię tak zwyczajnie. Bez całego tego strachu.

Lucien usiadł na brzegu fotela.

Marita mówiła dalej:

— Nie marzę o idealnym mężczyźnie. Chciałabym tylko mieć kogoś, do kogo można się przytulić po beznadziejnym dniu. Kogoś, kto czasami będzie miał zły humor, a ja będę mogła powiedzieć mu, żeby przestał marudzić. Kogoś, kto będzie obok również wtedy, kiedy nie będziemy mieli sobie nic szczególnego do powiedzenia.

Jej głos zadrżał.

— Chciałabym, żebyś to był ty.

Lucien pochylił głowę.

Nie próbował już ukrywać łez.

— Ja też — wyszeptał.

— Więc przyjdź kiedyś. Nie musisz dzisiaj. Ale naprawdę przyjdź.

Przez chwilę słychać było jedynie ich oddechy.

— Marita?

— Tak?

— Jeśli kiedyś stanę przed twoimi drzwiami, pewnie przez chwilę nie będę umiał się odezwać.

Uśmiechnęła się przez łzy.

— To dobrze. Ja też pewnie nie.

— I mogę wyglądać na przerażonego.

— To będziemy przerażeni razem.

Roześmiał się cicho.

Potem Marita powiedziała:

— Tylko nie przynoś kwiatów.

Zdziwił się.

— Dlaczego?

— Bo chciałabym, żebyś miał wolne ręce.

— Po co?

Jej odpowiedź była niemal szeptem.

— Żebyś mógł mnie od razu objąć.

Lucien odchylił głowę i zamknął oczy.

***

Rozmawiali jeszcze pół godziny.

O rzeczach zwyczajnych. Marita opowiedziała mu o białych tulipanach, które kupiła bez okazji, choć listopad był najmniej odpowiednim miesiącem na takie kwiaty. Lucien przyznał, że znowu przypalił ryż. Zastanawiali się, czy kiedyś uda im się ugotować wspólnie kolację bez kłótni o przyprawy.

W pewnej chwili Marita ziewnęła.

— Muszę już spać. Jutro mam próbę.

— O dziewiątej.

— Pamiętasz?

— Pamiętam.

Uśmiechnęła się.

— Lucien?

— Tak?

— Powiedz do mnie „kochanie”.

Zamilkł na moment.

— Kochanie.

Przymknęła oczy.

Nie wiedziała, dlaczego to jedno słowo wywołuje w niej tyle ciepła. Może dlatego, że nie używał go bezmyślnie. Za każdym razem brzmiało tak, jakby dopiero uczył się, że wolno mu je wypowiadać.

— Jeszcze raz.

Usłyszała jego cichy śmiech.

— Kochanie.

Przycisnęła telefon do policzka.

— Dobranoc, Lucien.

— Dobranoc, Marita.

— Kocham cię.

— Ja ciebie też.

Po chwili dodała:

— I pamiętaj, że kiedy wreszcie przyjdziesz, nie wypuszczę cię tak szybko.

Lucien uśmiechnął się.

— Nie wiem, czy chciałbym wychodzić.

— To dobrze.

Rozłączyła się.

***

Przez dłuższą chwilę siedział nieruchomo.

Potem podszedł do okna i spojrzał na dziedziniec. W mieszkaniu Marity światło zgasło, a w drugim pokoju zapaliło się na kilka minut, zanim również zniknęło.

Mógłby wyjść.

Wystarczyło włożyć płaszcz, zejść po schodach, przejść przez mokry dziedziniec i zadzwonić.

Nie był człowiekiem, któremu brakowało odwagi w codziennym życiu. Przeszedł wiele operacji, nauczył się od nowa pewnych ruchów lewej ręki, stracił karierę, którą budował od dzieciństwa. Potrafił żyć samotnie, zorganizować sobie pracę, nie prosić nikogo o pomoc.

Nie potrafił tylko uwierzyć, że kobieta, którą kocha, mogłaby naprawdę zapragnąć życia razem z nim.

Podszedł do lustra w przedpokoju.

Spojrzał na własną twarz.

Blizny biegły od lewej skroni, przez policzek, aż ku szyi. Skóra w niektórych miejscach była napięta i jaśniejsza, w innych ciemniejsza. Lewa powieka nie zamykała się tak swobodnie jak prawa. Nie wyglądał tak źle jak w pierwszych miesiącach po wypadku, ale nadal dostrzegał w swoim odbiciu przede wszystkim to, co zostało utracone.

Spróbował wyobrazić sobie dłonie Marity na swoich policzkach.

Jej usta.

Jej spojrzenie.

Przez moment pragnienie okazało się silniejsze od strachu.

Założył płaszcz.

Wziął klucze.

Wyszedł na klatkę schodową i zaczął schodzić. Minął drugie piętro, potem pierwsze. Na parterze zatrzymał się przy drzwiach prowadzących na dziedziniec.

Za szybą padał deszcz.

Przez chwilę stał z dłonią na klamce.

Wiedział, że po drugiej stronie podwórza śpi kobieta, która przed chwilą powiedziała mu, że go kocha. Kobieta, która chciałaby dotknąć jego twarzy, chociaż on sam od lat nie potrafił patrzeć na nią bez bólu.

Nacisnął klamkę.

Drzwi otworzyły się.

Na twarz spadły mu drobne krople deszczu.

Zrobił jeden krok na zewnątrz.

I zatrzymał się.

Nie był jeszcze gotowy.

Wrócił do mieszkania, zdjął płaszcz i usiadł przy fortepianie.

***

Od lat grał bardzo rzadko.

Dawniej muzyka wypełniała niemal całe jego życie. Koncertował, nagrywał, komponował. Potrafił godzinami pracować nad jednym fragmentem utworu, dopóki nie odnajdywał dokładnie tego brzmienia, którego szukał. Po wypadku fortepian stał się dla niego przede wszystkim przypomnieniem tego, czego nie potrafił już zrobić.

Lewa ręka była mniej sprawna niż kiedyś. Niektóre pasaże sprawiały mu trudność, kilka palców poruszało się wolniej, niż chciał. Przez długie miesiące nie potrafił nawet usiąść przy klawiaturze.

Tego wieczoru jednak położył dłonie na klawiszach.

Nie miał przed sobą nut.

Zagrał kilka akordów. Potem melodię, która od kilku dni pojawiała się w jego myślach, choć nie próbował jej zapisywać.

Była prosta.

Nieco nieporadna.

W pewnym miejscu zatrzymał się, bo lewa ręka nie wykonała ruchu, którego oczekiwał. Powtórzył frazę inaczej, zmieniając harmonię. Nowa wersja spodobała mu się bardziej.

Grał o kobiecie, której włosów nigdy nie dotknął. O jej śmiechu, złości i upartym przekonaniu, że człowiek nie musi być doskonały, żeby zasługiwać na miłość. O wieczorach, kiedy wystarczało usłyszeć jej głos, by dzień przestawał wydawać się stracony.

O zwyczajnym życiu, którego tak bardzo pragnął.

W pewnej chwili otworzył okno.

Zimne listopadowe powietrze wpłynęło do pokoju.

Grał dalej.

***

Marita nie spała.

Leżała na boku, przytulając poduszkę. Próbowała sobie wyobrazić, że Lucien jest przy niej. Że jego ramię spoczywa na jej talii, a ona może odwrócić głowę i pocałować go w policzek. Że rano nie będzie musiała sięgać po telefon, żeby powiedzieć mu „dzień dobry”.

Nie widziała jego twarzy.

W wyobraźni pojawiały się tylko fragmenty: dłonie, ciemne włosy, zarys ramion. Czasem próbowała wyobrazić sobie jego blizny, ale szybko przestawała. Nie wiedziała przecież, jak wyglądają. I coraz bardziej nie chciała zastępować prawdziwego człowieka własnymi domysłami.

Pragnęła go.

Chciała poczuć ciepło jego dłoni na własnej skórze, przyciągnąć go do siebie i całować bez pośpiechu. Wyobrażała sobie, jak zasypiają wtuleni w siebie, a rano budzi ją jego oddech przy szyi. Pragnęła też obecności w najbardziej zwyczajnych chwilach. Chciała widzieć go przy śniadaniu, słyszeć kroki w przedpokoju, złościć się, że znowu zostawił książkę na stole.

Zamknęła oczy.

— Gdzie ty jesteś, kochanie? — wyszeptała.

I wtedy usłyszała fortepian.

Dochodził gdzieś z sąsiedniej oficyny, bardzo cicho, niemal ginąc w szumie deszczu.

Marita usiadła.

Przez chwilę słuchała, nie ruszając się z miejsca. Potem wstała i uchyliła okno.

Muzyka stała się wyraźniejsza.

Nie znała utworu.

Melodia rozwijała się powoli, bez efektownych ozdobników. Pianista grał z pewnym wahaniem. W kilku miejscach zatrzymywał się, jakby zastanawiał się nad kolejnym dźwiękiem. Czasami jego lewa ręka nie nadążała za prawą, ale w tych niedoskonałościach było coś przejmująco ludzkiego.

Marita słuchała coraz uważniej.

Pomyślała o Sarabandzie, którą nagrała na początku października. O pierwszej wiadomości Luciena. O jego uwadze, że czasami najpiękniejsze jest właśnie to, czego muzyk nie potrafi doprowadzić do końca.

Melodia urwała się nagle.

Czekała jeszcze chwilę, ale pianista już nie wrócił do klawiatury.

Zamknęła okno.

Wzięła telefon.

„Lucien, nie śpisz?”

Odpowiedział po kilkunastu sekundach.

„Nie”.

Nagrała wiadomość.

— Ktoś w sąsiednim budynku grał na fortepianie. Nie wiem, co to było. Nigdy nie słyszałam tego utworu. Ale był piękny. Chciałabym, żebyś go usłyszał.

Lucien siedział przy fortepianie, z dłońmi wciąż opartymi na klawiszach.

Odtworzył nagranie.

Potem jeszcze raz.

Nie wiedział, co odpowiedzieć.

W końcu napisał:

„Co ci się w nim podobało?”

Marita zastanawiała się przez chwilę.

— Nie wiem, czy potrafię to wyjaśnić. To było trochę tak, jakby ktoś próbował powiedzieć coś bardzo ważnego, ale nie umiał znaleźć słów. Wiesz, ten moment, kiedy człowiek już nabiera powietrza, już ma coś powiedzieć, a potem się wycofuje.

Lucien zakrył oczy dłonią.

Następna wiadomość przyszła niemal od razu.

— I wiesz co? Najbardziej podobało mi się to, że melodia się nie skończyła. Jakby ten ktoś jeszcze nie zdecydował, jak powinna się zakończyć.

Przez dłuższą chwilę Lucien patrzył na telefon.

Potem zaczął pisać:

„Marito, muszę ci coś powiedzieć. Mieszkam...”

Zatrzymał się.

Przeczytał zdanie.

Usunął je.

Wstał, podszedł do okna i spojrzał na ciemną oficynę po drugiej stronie dziedzińca.

Nie próbował jej zobaczyć.

Wiedział tylko, że tam jest.

Tak blisko, że przy otwartym oknie mógłby usłyszeć jej śmiech. Tak blisko, że wystarczyłoby kilka minut, żeby znaleźć się przed jej drzwiami.

A jednak nadal nie potrafił do niej przyjść.

Telefon zawibrował.

Marita przysłała jeszcze jedną wiadomość.

— Wiesz, Lucien, kiedyś chciałabym zagrać z tobą. Ty na fortepianie, ja na wiolonczeli. Nie musiałoby nam nawet dobrze wychodzić. Moglibyśmy się mylić, zaczynać od początku, kłócić o tempo. A potem pewnie przestałabym grać, podeszłabym do ciebie i pocałowała cię za to, że wreszcie jesteś obok.

Lucien usiadł powoli.

Przez chwilę nie potrafił się poruszyć.

W końcu nagrał odpowiedź.

— Chciałbym tego, Marita. Bardziej, niż przypuszczasz.

Po kilku sekundach usłyszał jej głos.

— To obiecaj, że kiedyś spróbujemy.

Spojrzał na fortepian.

Potem na drzwi.

— Obiecuję, że spróbuję.

Marita uśmiechnęła się do telefonu.

— Dobranoc, mój kochany.

— Dobranoc.

— I jeszcze jedno.

— Słucham.

Jej głos stał się bardzo cichy.

— Nie bój się mnie.

Lucien zamknął oczy.

Przez chwilę chciał powiedzieć jej całą prawdę. O bliznach, o jedenastu latach samotności, o tym, że mieszka kilkanaście metrów od niej. O mokrym dziedzińcu, na który przed chwilą wyszedł, i o drzwiach, do których nie miał odwagi podejść.

Nie zrobił tego.

— Postaram się — odpowiedział.

Rozłączyli się.

Marita odłożyła telefon na poduszkę. Jeszcze przez kilka minut słuchała deszczu, mając nadzieję, że nieznany pianista zagra ponownie. Potem zgasiła lampkę i zasnęła.

Lucien siedział przy fortepianie.

Położył palce na klawiszach i spróbował zagrać ostatnią frazę. Znalazł kilka możliwych zakończeń, ale żadne mu nie odpowiadało. Jedno było zbyt smutne, drugie zbyt łatwe, trzecie brzmiało jak fałszywa obietnica.

W końcu odsunął ręce.

Nie wiedział jeszcze, jak zakończy tę melodię.

Wstał, podszedł do okna i spojrzał na ciemne mieszkanie po drugiej stronie dziedzińca.

Marita spała już, nie wiedząc, że tej nocy słuchała człowieka, którego kochała.

Lucien zgasił światło. Zanim odszedł od okna, położył dłoń na chłodnej szybie, dokładnie tam, gdzie w oddali widział jej pokój.

— Dobranoc, kochanie.

Nazajutrz znowu miał minąć zieloną bramę. Po raz pierwszy pomyślał, że mógłby przez nią wejść.