
Przez kilka minut leżał nieruchomo, wsłuchując się w odgłosy miasta. Za oknem szumiał deszcz, gdzieś na podwórzu ktoś przesuwał metalowy pojemnik na śmieci. Z sąsiedniego mieszkania dochodziły dźwięki z radia.
Sięgnął po telefon.
Marita przysłała mu zdjęcie śniadania. Na talerzu leżały dwa rogaliki, obok stała filiżanka kawy.
„Kupiłam dwa. Znowu. Zaczynam podejrzewać, że jesteś mi winien całkiem sporo śniadań”.
Uśmiechnął się.
Odpisał:
„Proponuję rozliczenie zbiorcze. Z odsetkami”.
„Nie stać cię”.
„Nie doceniasz moich możliwości finansowych”.
„Nie chodziło mi o pieniądze, głuptasie”.
Odłożył telefon.
Po chwili wstał, podszedł do okna i odsunął zasłonę.
Mieszkanie Marity znajdowało się po przeciwnej stronie dziedzińca. W jednym z okien paliło się światło. Nie widział jej, ale wyobraził sobie, że siedzi przy stole, jeszcze w szlafroku, z włosami związanymi niedbale na karku. Że pije kawę, przegląda wiadomości i co jakiś czas uśmiecha się do telefonu.
Mógłby tam być.
Mógłby teraz zapukać, usiąść naprzeciwko niej i zjeść ten drugi rogalik.
Myśl była tak prosta, że niemal nie do zniesienia.
Odsunął się od okna.
Na fortepianie leżały kartki z nutami, nad którymi pracował poprzedniej nocy.
Przeczytał pierwszą frazę. Potem drugą.
Dopisał kilka taktów, lecz po chwili je skreślił.
Nie podobało mu się zakończenie.
Wszystko, co wymyślał, brzmiało albo zbyt smutno, albo zbyt pogodnie.
Jakby próbował opowiedzieć historię, której finału jeszcze nie znał.
* * *
Marita usłyszała fortepian ponownie pod koniec listopada.
Wracała z próby w wyjątkowo złym humorze. Dyrygent przez dwadzieścia minut poprawiał frazowanie drugich skrzypiec, choć jej zdaniem problem leżał przede wszystkim w zbyt szybkim tempie. Na dodatek ktoś przez pomyłkę zabrał jej parasol, a w drodze do domu pękła reklamówka z zakupami.
Kiedy wreszcie dotarła do mieszkania, zdjęła mokry płaszcz i oznajmiła pustemu przedpokojowi:
— Mam serdecznie dosyć ludzi.
Nikt nie zaprotestował.
Zjadła kolację, wypiła herbatę i zadzwoniła do Luciena.
Rozmawiali prawie godzinę.
Opowiedziała mu o próbie, a on przez dłuższy czas udawał, że broni dyrygenta.
— W końcu ktoś musi utrzymywać dyscyplinę wśród wiolonczelistów — stwierdził.
— Jesteś nieznośny.
— To nie pierwszy taki zarzut.
— Wiesz, Lucien, czasami żałuję, że cię nie ma obok.
— Naprawdę?
— Mogłabym przynajmniej rzucić w ciebie poduszką.
— Niezwykle wzruszająca wizja wspólnego życia.
Roześmiała się.
Dopiero później, już po zakończeniu rozmowy, usiadła z wiolonczelą przy oknie.
Miała zamiar poćwiczyć kilka trudniejszych przejść, ale po paru minutach odłożyła nuty. Zaczęła grać coś własnego.
Nie komponowała. Nigdy nie uważała się za szczególnie uzdolnioną w tym kierunku. Lubiła jednak czasami improwizować, zwłaszcza gdy miała za sobą męczący dzień.
Zagrała kilka taktów, po czym zatrzymała smyczek.
Z sąsiedniej oficyny dobiegła odpowiedź fortepianu.
Marita podniosła głowę.
Przez uchylone okno usłyszała tę samą melodię, którą tamten nieznany pianista grał kilka tygodni wcześniej.
Tym razem jednak nie powtórzył jej dokładnie.
Wykorzystał trzy dźwięki, które przed chwilą zagrała, i rozwinął je w krótką frazę.
Marita zmarszczyła brwi.
Spróbowała odpowiedzieć.
Fortepian odezwał się ponownie.
Przez następne kilkanaście minut wymieniali muzyczne myśli, nie próbując nawet grać jednocześnie. Akustyka dziedzińca nie pozwalała na precyzyjne wspólne wykonanie, lecz krótkie pytania i odpowiedzi brzmiały zaskakująco naturalnie.
Pianista najwyraźniej doskonale rozumiał, dokąd zamierzała poprowadzić melodię.
Kiedy celowo pozostawiała frazę niedokończoną, nie spieszył się z rozwiązaniem. Kiedy niespodziewanie zmieniała kierunek, potrafił podążyć za nią.
Kilka razy zaskoczył ją do tego stopnia, że roześmiała się na głos.
W końcu zagrała krótką, nieco przekorną sekwencję, kończąc ją na dźwięku, który właściwie domagał się odpowiedzi.
Fortepian milczał.
Odczekała.
Powtórzyła ostatnie dwie nuty.
Po chwili usłyszała ciche, niemal nieśmiałe zakończenie.
Tak proste, że aż piękne.
Marita uśmiechnęła się.
Po drugiej stronie dziedzińca Lucien siedział z dłońmi na kolanach.
Nie mógł oderwać wzroku od klawiatury.
Przez jedenaście lat muzyka przypominała mu przede wszystkim o tym, co stracił. O koncertach, których już nie zagra. O dawnej sprawności lewej ręki. O świecie, z którego niemal całkowicie się wycofał.
Tego wieczoru nie pomyślał o tym ani razu.
Miał ochotę wstać, wyjść na dziedziniec i zawołać do Marity, że to on.
Że właśnie razem grali.
Że nawet nie wiedząc o tym, spełniła jedno z jego najskrytszych marzeń.
Ale kiedy podniósł się z fotela i spojrzał w ciemną szybę, zobaczył własne odbicie.
Odruchowo odwrócił głowę.
* * *
Następnego ranka Marita opowiadała mu o swoim odkryciu.
Mówiła z takim ożywieniem, że Lucien niemal nie musiał się odzywać.
— Wyobraź sobie, że on chyba ma jakąś kontuzję lewej ręki.
Znieruchomiał.
— Dlaczego tak uważasz?
— Bo inaczej układa akordy, niż zwykle zrobiłby to pianista. Czasami unika szerokich pozycji. Ale ma doskonały słuch harmoniczny. I nieprawdopodobnie wyczuwa moje frazowanie.
— Może po prostu dużo ćwiczy.
— Lucien, proszę cię. Nie musisz mi tłumaczyć, jak grają pianiści.
— Zawsze warto próbować.
— Idiota.
Roześmiał się.
Marita przez moment milczała.
— Wiesz, o czym wczoraj pomyślałam?
— Obawiam się, że zaraz się dowiem.
— Że gdybyś grał ze mną, pewnie wyglądałoby to podobnie.
Lucien spojrzał na dłonie.
— Skąd wiesz?
— Nie wiem. Po prostu... on gra trochę tak, jak ty myślisz.
— To brzmi dość niepokojąco.
— Nie żartuj.
W jej głosie pojawiła się czułość.
— Chciałabym kiedyś usiąść z tobą przy fortepianie. Nawet gdybyśmy mieli zagrać tylko kilka taktów.
Lucien oparł głowę o fotel.
— Ja też, kochanie.
— To zróbmy to wreszcie.
Nie odpowiedział.
Marita westchnęła.
— Wiesz co? Czasami mam ochotę po prostu wsiąść w samochód, pojechać do ciebie i stanąć przed drzwiami.
Lucien przymknął oczy.
— Nie znasz adresu.
— Właśnie. I chyba zaczynam rozumieć, dlaczego.
Nie chciał kolejnej kłótni.
Ale jeszcze mniej chciał powiedzieć jej prawdę.
* * *
Grudzień przyszedł z pierwszymi mrozami.
Warszawa rozświetliła się tysiącami lampek. W sklepach zaczęto grać kolędy, na ulicach ustawiono choinki, a witryny cukierni wypełniły się piernikami i czekoladowymi figurkami.
Marita dawniej lubiła ten czas.
W dzieciństwie ojciec zawsze przynosił pachnącą choinkę, za dużą do pokoju. Matka narzekała, że nie zmieści się pod sufitem, a on zapewniał, że wystarczy trochę skrócić czubek.
Nigdy nie pozwalał wyrzucać połamanych ozdób.
Uważał, że stare bombki mają większą wartość niż nowe, ponieważ pamiętają poprzednie święta.
Po jego śmierci Marita zabrała z rodzinnego domu niewielkie pudełko z dekoracjami. Co roku odkładała je na półkę, obiecując sobie, że tym razem kupi coś ładniejszego.
I co roku wieszała te same bombki. Wśród nich była jedna szczególna. Błękitna z białym wzorem.
W połowie grudnia zaczęła myśleć o Wigilii.
Chciała zaprosić Luciena.
Nie na uroczystą kolację przy świecach, z obowiązkowym eleganckim strojem i niekończącymi się wyznaniami.
Chciała, żeby przyjechał rano. Żeby razem zrobili zakupy, pokłócili się o przyprawy i ubrali choinkę. Żeby wieczorem usiedli przy stole, a potem przez kilka godzin mogli robić zupełnie nic.
Przede wszystkim chciała, żeby rano nadal był obok.
Pewnego wieczoru powiedziała mu o tym.
Lucien długo słuchał.
— Marita, to bardzo piękne.
— Nie pytałam, czy piękne.
— Wiem.
— Chcę wiedzieć, czy przyjedziesz.
Usłyszała jego oddech.
Znała już tę ciszę.
Najpierw pojawiała się nadzieja. Potem napięcie. W końcu nieuniknione rozczarowanie.
— Lucien, proszę. Powiedz wreszcie coś innego niż „chciałbym”.
— Nie wiem, czy potrafię.
Marita zamknęła oczy.
— W takim razie chyba nie mamy o czym rozmawiać.
Nie rozłączyła się od razu.
Czekała.
Na jedno zdanie.
Na jakikolwiek znak, że tym razem coś się zmieni.
Nie usłyszała niczego.
— Dobranoc — powiedziała w końcu.
* * *
Prawdę odkryła kilka dni później.
Wieczorem Lucien zadzwonił, żeby opowiedzieć jej o fragmencie kompozycji, nad którym pracował. Nie rozmawiali ostatnio tak swobodnie jak dawniej, ale muzyka nadal pozostawała tematem, przy którym potrafili na chwilę zapomnieć o wszystkim innym.
— Posłuchaj — powiedział. — Spróbowałem inaczej rozwiązać tę harmonię, o której rozmawialiśmy.
Usłyszała przesuwane krzesło.
Potem fortepian.
Trzy dźwięki.
Krótka pauza.
I charakterystyczne opadające zakończenie.
Marita znieruchomiała.
Znała je.
Słyszała dokładnie tę samą frazę podczas ich muzycznej rozmowy przez dziedziniec.
Wstała z kanapy i podeszła do okna.
Lucien zagrał ponownie.
Teraz usłyszała fortepian dwa razy.
Najpierw przez telefon.
A niemal równocześnie, nieco ciszej, z sąsiedniej oficyny.
Poczuła nagły chłód.
— Lucien?
— Tak?
— Zagraj jeszcze raz.
— Nie podoba ci się?
— Proszę.
Powtórzył frazę.
Marita uchyliła okno.
Dźwięki dobiegły z naprzeciwka.
Nie było już żadnych wątpliwości.
Przez kilka sekund patrzyła na ciemne szyby sąsiedniego budynku.
Potem zapytała:
— Gdzie ty jesteś?
Lucien nie odpowiedział.
— Lucien, gdzie teraz siedzisz?
Usłyszała, jak odsuwa krzesło.
— Marita...
— Czy to ty grałeś ze mną przez okno?
Milczał.
— Powiedz prawdę.
— Tak.
Przycisnęła telefon mocniej do ucha.
— Mieszkasz naprzeciwko?
— Tak.
Poczuła, że musi usiąść.
Nie zrobiła tego.
Stała przy otwartym oknie, patrząc na dziedziniec, który nagle wydał jej się zupełnie obcy.
— Od kiedy?
— Od kilku lat.
— Nie o to pytam.
Lucien zamknął oczy.
— Zorientowałem się, gdzie mieszkasz, na początku listopada.
Marita spojrzała na kalendarz.
— Ponad miesiąc?
— Tak.
— Przez ponad miesiąc wiedziałeś, że jestem kilkadziesiąt metrów od ciebie?
— Marita...
— A ja opowiadałam ci, jak bardzo chciałabym cię zobaczyć. Pytałam, czy przyjedziesz. Proponowałam święta. A ty siedziałeś naprzeciwko?
— Bałem się.
Zaśmiała się krótko.
— Wiem, że się bałeś. Mówiłeś mi o tym sto razy.
— Nie chciałem cię oszukiwać.
— Ale oszukiwałeś.
Tym razem nie próbował zaprzeczać.
Marita oparła dłoń o parapet.
Przypomniała sobie wszystkie wieczory, kiedy zastanawiała się, czy Lucien mieszka we Francji, gdzieś w południowej Polsce, może w innym mieście. Wyobrażała sobie podróż, pierwszy dworzec, obcy dom, długą drogę do człowieka, którego pokochała.
A on był tutaj.
Widziała jego okna każdego dnia.
— Widziałeś mnie? — zapytała.
— Nie. Widziałem światło w twoim mieszkaniu. Czasami słyszałem wiolonczelę. Nie próbowałem cię obserwować.
— Ale wiedziałeś, że tam jestem.
— Tak.
Marita zamknęła okno.
Nie była już pewna, czy bardziej chce płakać, czy krzyczeć.
— Wiesz, co jest najgorsze? — zapytała.
— Co?
— Że ja naprawdę ci ufałam.
Lucien pochylił głowę.
— Przepraszam.
— Nie chcę teraz twoich przeprosin.
— Rozumiem.
— Nie. Chyba właśnie nie rozumiesz.
W jej głosie pojawiło się zmęczenie.
— Ja nie chciałam zakochać się w kimś, kto będzie dla mnie zawsze tylko głosem. Chciałam mieć człowieka. Z jego wadami, bliznami, złością, z całym tym bałaganem, który każdy z nas nosi w sobie. A ty postanowiłeś, że najlepiej będzie, jeśli nigdy nie zobaczę cię naprawdę.
Lucien milczał.
— Nie dałeś mi nawet prawa zdecydować.
— Bałem się, że cię stracę.
Marita otarła twarz dłonią.
— I chyba właśnie mnie tracisz.
Nie odpowiedział.
Przez kilka sekund słyszała tylko jego oddech.
Ten sam, przy którym zasypiała przez ostatnie tygodnie.
Teraz nagle nie mogła go znieść.
— Nie dzwoń do mnie przez jakiś czas — powiedziała.
— Marita...
— Proszę.
Rozłączyła się.
Telefon położyła na stole.
Potem usiadła obok.
Nie płakała.
Była tak zmęczona, że nawet nie miała na to siły.
* * *
Przez następne dni próbowali żyć osobno.
Marita chodziła na próby, kupowała prezenty, spotykała się z przyjaciółką. Odpowiadała na wiadomości, rozmawiała z matką, przygotowywała mieszkanie do świąt.
Nie powiedziała nikomu, co się wydarzyło.
Nie wiedziała nawet, jak miałaby to opowiedzieć.
Że zakochała się w mężczyźnie, którego nigdy nie widziała?
Że mieszkał naprzeciwko?
Że przez wiele tygodni bał się przejść przez podwórze?
Wiedziała, jak zabrzmiałoby to w ustach obcego człowieka.
A przecież było w tej historii tyle rzeczy, których nikt poza nimi nie potrafiłby zrozumieć.
W połowie grudnia kupiła małą choinkę.
Ustawiła ją przy oknie.
Wyjęła stare bombki, rozwiesiła światełka i znalazła srebrny aniołek, którego dostała od ojca, kiedy miała siedem lat.
Pamiętała, że był wyjątkowo brzydki.
Miał za dużą głowę, krzywo przyklejone skrzydła i twarz wyglądającą bardziej na zdziwioną niż anielską.
Ojciec uważał go za najpiękniejszą ozdobę na świecie.
Marita powiesiła go wysoko, w najbardziej widocznym miejscu.
Potem usiadła na kanapie.
Spojrzała na telefon.
Nie było żadnej wiadomości.
Lucien uszanował jej prośbę.
Pierwszego dnia przyniosło jej to ulgę.
Trzeciego poczuła złość, że tak łatwo potrafi milczeć.
Piątego zaczęła rozumieć, że niełatwo.
Że zapewne siedzi po drugiej stronie dziedzińca i również nasłuchuje każdego dźwięku telefonu.
Wiedziała, jak bardzo ją kocha.
Nie wątpiła w to.
Problem polegał na tym, że sama miłość nie wystarczała już, żeby przestało boleć.
* * *
Lucien nie grał.
Kartki z nutami leżały na fortepianie, lecz nie potrafił się do nich zmusić.
Kilka razy próbował wrócić do pracy.
Za każdym razem dochodził do miejsca, w którym podczas wspólnej improwizacji Marita odpowiedziała mu własną frazą.
Zatrzymywał się.
Nie chciał jej zastępować.
Pewnego wieczoru stanął przed lustrem.
Nie zapalał mocnego światła od wielu lat. Wystarczała mu niewielka lampa nad umywalką.
Tym razem włączył wszystkie.
Spojrzał na twarz.
Przez jedenaście lat przyzwyczaił się do blizn na tyle, żeby przestać myśleć o nich podczas codziennych czynności.
Ale nie przyzwyczaił się do cudzych spojrzeń.
Pamiętał pierwsze wyjście ze szpitala.
Pamiętał ekspedientkę w sklepie, która przez moment nie potrafiła oderwać wzroku od jego policzka. Dziecko w tramwaju, które zapytało matkę, co stało się temu panu. Koleżankę sprzed lat, która rozpłakała się, kiedy go zobaczyła.
Nikt nie chciał go zranić.
A jednak każde takie spotkanie pozostawiało ślad.
W końcu przestał bywać tam, gdzie nie musiał.
Przestał koncertować, spotykać dawnych znajomych, pojawiać się na uroczystościach.
Potem przestał nawet zastanawiać się, czy powinien wrócić.
Teraz patrzył na siebie i myślał o Maricie.
O tym, że znała jego upór, niecierpliwość i wszystkie nieznośne poglądy.
Że wiedziała o jego wypadku.
Że chciała go zobaczyć mimo wszystko.
A on uznał, że lepiej wie, czego powinna się bać.
Oparł dłonie o umywalkę.
Po raz pierwszy dopuścił do siebie myśl, że jego samotność nie była już wyłącznie skutkiem wypadku.
Sam również nauczył się jej bronić.
Nawet przed kobietą, którą pokochał.
* * *
Dwudziestego pierwszego grudnia Marita wróciła z ostatniej próby przed świąteczną przerwą.
Było już późno. Na ulicach leżał świeży śnieg, a w oknach kamienic paliły się choinkowe lampki.
W piekarni na rogu kupiła dwa rogaliki.
Zorientowała się dopiero po wyjściu.
Zatrzymała się pod latarnią i spojrzała na papierową torbę.
Mogła wrócić.
Poprosić o zwrot pieniędzy albo po prostu oddać jeden komuś na ulicy.
Nie zrobiła tego.
W domu położyła oba na talerzu.
Potem wyjęła wiolonczelę.
Nie miała ochoty ćwiczyć.
Usiadła przy oknie i przez dłuższy czas patrzyła na sąsiednią oficynę.
Teraz wiedziała, które mieszkanie należy do Luciena.
Poznała je po miejscu, z którego dochodziła muzyka, po układzie okien, po niewielkiej lampie stojącej przy fortepianie.
Światło było zgaszone.
Marita zaczęła grać.
Najpierw kilka taktów Sarabandy Bacha.
Potem własną melodię.
Tę samą, na którą nieznany pianista odpowiedział kilka tygodni wcześniej.
Zagrała krótkie pytanie.
Poczekała.
Cisza.
Powtórzyła frazę.
Nadal nic.
Po drugiej stronie dziedzińca Lucien siedział przy fortepianie.
Słyszał każdy dźwięk.
Rozpoznał jej melodię natychmiast.
Uniósł dłonie nad klawiaturę.
Wystarczyłoby kilka nut.
Mógłby odpowiedzieć dokładnie tak jak tamtej nocy. Mogliby znowu przez kilkanaście minut rozmawiać muzyką, zapominając o wszystkim, co wydarzyło się później.
Ale wiedział, że prosiła o spokój.
Nie był pewien, czy gra dla niego, czy po prostu dla siebie.
Nie chciał ponownie przekroczyć granicy, którą wyznaczyła.
Opuścił dłonie.
Marita czekała jeszcze chwilę.
Potem zagrała zakończenie.
Tym razem bez miejsca na odpowiedź.
Krótko.
Spokojnie.
Odłożyła smyczek i zamknęła okno.
Lucien usłyszał szczęk zasuwy.
Dopiero wtedy podszedł do fortepianu.
Zagrał jej frazę z pamięci.
W ostatnim takcie popełnił błąd.
Powtórzył fragment.
Znowu się pomylił.
W końcu opuścił dłonie na kolana.
W pokoju było ciemno, tylko na pulpicie świeciła mała lampka.
Siedział długo, patrząc na nuty.
Potem wziął ołówek.
Na ostatniej stronie kompozycji, pod partią wiolonczeli, napisał jedno zdanie:
Tutaj powinienem był ci odpowiedzieć.
* * *
Następnego ranka Marita znalazła wiadomość.
Nie od Luciena.
Od matki.
„Przypomniałam sobie, jak kiedyś tata zgubił klucze w Wigilię i nie chciał się przyznać. Pół godziny stał na dworze, udając, że poprawia światełka na balkonie. Dopiero kiedy go zawołałam, powiedział prawdę. Pamiętasz?”
Marita uśmiechnęła się.
Pamiętała.
Ojciec nigdy nie lubił przyznawać się do pomyłek. Po prostu zawsze miał rację. To był punkt wyjścia.
Bywał uparty, czasami nieznośny, potrafił godzinami tłumaczyć, dlaczego właściwie miał rację, nawet kiedy wszyscy wiedzieli, że było inaczej.
A jednak to właśnie za nim tęskniła najbardziej.
Za jego śmiechem.
Za nieporadnym naprawianiem rzeczy, których nie powinien dotykać.
Za sposobem, w jaki potrafił wejść do kuchni, objąć matkę i pocałować ją w policzek, chociaż jeszcze kilka minut wcześniej sprzeczali się o coś zupełnie nieważnego.
Marita odłożyła telefon.
Pomyślała o Lucienie.
Nie chciała go usprawiedliwiać.
Nadal była zraniona.
Ale przecież nie zakochała się w jego odwadze.
Zakochała się w człowieku, który czasami jej nie miał.
Wstała i podeszła do okna.
W sąsiedniej oficynie paliło się światło.
Przez moment zastanawiała się, czy zadzwonić.
Nie zrobiła tego.
Chciała, żeby tym razem decyzja należała do niego.
* * *
Lucien napisał do niej wieczorem dwudziestego trzeciego grudnia.
Nie było to długie wyznanie.
Próbował napisać takie wcześniej, ale za każdym razem miał wrażenie, że znowu zasłania się słowami.
W końcu wysłał:
„Marita, wiem, że cię zraniłem. Nie proszę, żebyś zapomniała. Nie chcę też po raz kolejny obiecywać, że kiedyś znajdę odwagę. Chciałbym przyjść do ciebie jutro wieczorem. Naprawdę stanąć przed twoimi drzwiami. Jeśli nie będziesz chciała mnie zobaczyć, uszanuję to. Ale jeśli pozwolisz, przyjdę. Lucien”.
Marita przeczytała wiadomość po powrocie z zakupów.
Stała w kuchni, z torbą pełną mandarynek i pierników.
Odłożyła telefon.
Przez dłuższy czas obierała mandarynkę, nie mogąc się zdecydować, co odpowiedzieć.
Bała się.
Nie tylko tego, że Lucien znowu nie przyjdzie.
Bała się również, że przyjdzie.
Że otworzy drzwi i zobaczy mężczyznę, którego nigdy wcześniej nie widziała.
Że przez ułamek sekundy poczuje rozczarowanie, zaskoczenie albo zwyczajną obcość.
A potem będzie musiała zdecydować, czy ich miłość rzeczywiście potrafi istnieć poza głosem i wyobraźnią.
W końcu wzięła telefon.
„Jutro o dziewiętnastej. Nie obiecuję, że od razu wszystko będzie dobrze”.
Odpowiedź przyszła po kilku sekundach.
„Nie oczekuję tego”.
Marita dopisała jeszcze jedno zdanie.
„I pamiętaj. Bez kwiatów”.
Lucien przeczytał wiadomość.
Po raz pierwszy od wielu dni się uśmiechnął.
* * *
Wigilia była wyjątkowo cicha.
Od rana padał śnieg. Miasto, zwykle głośne i niecierpliwe, powoli pustoszało.
Marita obudziła się wcześnie.
Przygotowała barszcz według przepisu od Mamy, pierogi i niewielką porcję ryby. Nakryła stół białym obrusem, który pamiętała z dzieciństwa.
Wyjęła dwa talerze.
Przez moment zastanawiała się nad trzecim, tradycyjnie pozostawianym dla niespodziewanego gościa.
Potem uśmiechnęła się do siebie.
Dzisiaj miała nadzieję na gościa całkiem spodziewanego.
Koło południa zadzwoniła Mama.
Rozmawiały o świętach, rodzinie i rzeczach, które obie dobrze znały.
W końcu matka zapytała:
— A ty, kochanie, naprawdę chcesz zostać sama?
Marita spojrzała na drugi talerz.
— Chyba nie będę sama.
— Ktoś przyjdzie?
— Mam taką nadzieję.
— Ktoś ważny?
Marita nie odpowiedziała od razu.
— Bardzo.
Matka nie pytała więcej.
Po zakończeniu rozmowy Marita usiadła przy choince.
Wzięła do ręki starą bombkę po ojcu.
Przypomniała sobie ostatnie Boże Narodzenie, które spędzili razem. Ojciec był wtedy już zmęczony chorobą, lecz uparł się, że sam zawiesi gwiazdę na czubku drzewka.
Kiedy zabrakło mu sił, pomogła mu.
Stała za nim na niewielkim stołku, podtrzymując jego rękę.
Pamiętała ciepło jego dłoni.
Nie pamiętała już dokładnie, co wtedy powiedział.
To bolało ją najbardziej.
Że z biegiem lat znikały szczegóły, których tak bardzo chciała się trzymać.
Odłożyła bombkę.
O szesnastej zapaliła lampki na choince.
O osiemnastej nakryła stół.
O osiemnastej trzydzieści przebrała się w ciemną sukienkę.
Przez następne pół godziny trzy razy poprawiała włosy.
W końcu roześmiała się z własnego zdenerwowania.
Przecież nie miała siedemnastu lat.
A jednak czuła się tak, jakby za chwilę miało wydarzyć się coś, od czego zależy całe jej życie.
* * *
Lucien stał przed lustrem.
Miał na sobie ciemną koszulę, szary sweter i elegancki płaszcz.
Nie próbował zasłaniać blizn włosami.
Po raz pierwszy od jedenastu lat nie chciał udawać, że ich nie ma.
Przyglądał się twarzy długo.
Lewej stronie policzka, nierównej skórze, bliźnie biegnącej ku szyi.
Przypomniał sobie słowa Marity.
Że nie potrzebuje, aby chronił ją przed własną twarzą.
Nie wiedział, czy zdoła jej uwierzyć od razu.
Ale chciał spróbować.
Wziął klucze.
Wyszedł na klatkę schodową.
Minął drugie piętro.
Potem pierwsze.
Na parterze zatrzymał się przed drzwiami prowadzącymi na dziedziniec.
Za szybą padał śnieg.
To samo miejsce.
Te same drzwi.
Kilka tygodni wcześniej stanął tutaj i wrócił do mieszkania.
Tym razem nacisnął klamkę.
Wyszedł.
Zimne powietrze uderzyło go w twarz.
Przeszedł przez dziedziniec, minął zieloną bramę i wszedł do sąsiedniej oficyny.
Nie spieszył się.
Przyglądał się starym schodom, odrapanej poręczy, niewielkiemu oknu wychodzącemu na podwórze.
Tę drogę mógł pokonać już dawno.
Kiedy stanął przed drzwiami Marity, poczuł, że serce bije mu znacznie szybciej niż podczas dawnych koncertów.
Spojrzał na zegarek.
Dziewiętnasta.
Nacisnął dzwonek.
* * *
Marita usłyszała go w chwili, kiedy nalewała barszcz.
Zatrzymała się.
Odstawiła chochelkę.
Przez sekundę stała nieruchomo, wpatrując się w kuchenny blat.
Potem przeszła do przedpokoju.
Położyła dłoń na klamce.
Otworzyła.
Lucien stał przed nią.
Pierwsze, co zobaczyła, to oczy.
Szare, nieco zmęczone, z drobnymi zmarszczkami w kącikach.
Potem usta.
Ciemne włosy.
Ramiona szersze, niż sobie wyobrażała.
I blizny.
Rozleglejsze, niż przypuszczała.
Przez moment nie potrafiła nic powiedzieć.
Lucien zauważył jej zaskoczenie.
Nie mógł go nie zauważyć.
Tyle razy wyobrażał sobie tę właśnie chwilę.
Jej spojrzenie.
Pierwsze sekundy.
Przerażającą niepewność, zanim człowiek zdoła przywołać na twarz uprzejmy uśmiech.
Ale tym razem nie cofnął się.
— Dobry wieczór, Marita — powiedział.
Głos.
Ten sam głos.
Niski, trochę chropawy, tak dobrze jej znany.
Marita poczuła, że zaczynają drżeć jej ręce.
— Lucien...
Próbował się uśmiechnąć.
— Obawiam się, że osobiście nie robię szczególnie dobrego pierwszego wrażenia.
Pokręciła głową.
— Nie.
Zamilkła.
Potem spojrzała na niego uważniej.
— Po prostu naprawdę tu jesteś.
Lucien odetchnął.
— Tak.
Przez kilka sekund stali naprzeciwko siebie.
Marita zobaczyła, że nie trzyma niczego w rękach.
— Nie przyniosłeś kwiatów.
— Kazałaś nie przynosić.
Uśmiechnęła się.
— Pamiętałeś.
— Pamiętam prawie wszystko, co mi powiedziałaś.
Przyjrzała mu się jeszcze raz.
Tym razem bez pośpiechu.
Przypomniała sobie ich pierwsze rozmowy, jego żarty, wszystkie wieczory spędzone z telefonem przy uchu.
I nagle poczuła żal.
Nie o blizny.
Nie o wygląd.
O czas, którego nie mogli już odzyskać.
— Mogę cię przytulić? — zapytała.
Lucien przełknął ślinę.
— Bardzo bym chciał.
Marita podeszła.
Objęła go za szyję.
Przez pierwszą chwilę oboje byli niezgrabni.
Nie wiedzieli, jak ułożyć ręce, w którą stronę pochylić głowę, jak blisko mogą stanąć.
Potem Lucien objął ją w pasie.
Przyciągnął delikatnie.
Marita wtuliła twarz w jego szyję.
Poczuła ciepło skóry, zapach płaszcza, jego oddech przy włosach.
Zamknęła oczy.
Nie wiedziała, ile tak stali.
Po chwili Lucien szepnął:
— Przepraszam, że tak długo...
Nie pozwoliła mu dokończyć.
— Cicho.
Przytuliła go mocniej.
— Jeszcze chwilę.
Lucien pocałował ją we włosy.
Nie umiał powiedzieć niczego więcej.
* * *
Przy kolacji początkowo byli trochę skrępowani.
Marita złościła się na siebie, że nie potrafi zachowywać się naturalnie. Znała przecież Luciena lepiej niż wielu ludzi, z którymi spędziła całe lata.
A jednak co chwilę łapała się na tym, że po prostu mu się przygląda.
Kiedy podnosił filiżankę.
Kiedy się uśmiechał.
Kiedy odruchowo pomagał sobie prawą ręką przy trudniejszym ruchu.
Wszystko było nowe.
Lucien również miał trudności.
Przez lata unikał sytuacji, w których ktoś przyglądał mu się z bliska. Teraz siedział naprzeciwko kobiety, którą kochał, i co kilka minut czuł przemożną chęć odwrócenia twarzy.
W końcu Marita odłożyła widelec.
— Lucien.
— Tak?
— Czy ty zamierzasz przez cały wieczór patrzeć na obrus?
Uśmiechnął się niepewnie.
— Jest bardzo ładny.
— Wiem. Po mamie.
— W takim razie tym bardziej powinienem go docenić.
Marita pokręciła głową.
— Kochanie, spójrz na mnie.
Powoli podniósł wzrok.
— Ja wiem, że się boisz — powiedziała. — Ale nie musisz odwracać głowy za każdym razem, kiedy ci się przyglądam.
— To stary nawyk.
— Wiem.
Uśmiechnęła się lekko.
— Masz mnóstwo nieznośnych nawyków. Będziemy musieli nad nimi popracować.
Lucien roześmiał się.
— W takim razie obawiam się, że czeka nas bardzo długa znajomość.
Marita poczuła ciepło.
— Mam nadzieję.
Potem spoważniała.
— Ale muszę ci coś powiedzieć.
Lucien odłożył sztućce.
— Słucham.
— Nadal jestem zła, że ukrywałeś przede mną, gdzie mieszkasz.
Skinął głową.
— Wiem.
— I nie chcę, żebyś myślał, że wszystko stało się nieważne tylko dlatego, że przyszedłeś.
— Nie myślę tak.
Przyglądała mu się.
— Naprawdę?
— Naprawdę.
Po chwili dodał:
— Zrobiłem coś bardzo głupiego. Bałem się, że będziesz chciała odejść, kiedy mnie zobaczysz. Więc nie pozwalałem ci mnie zobaczyć. Nawet nie zauważyłem, kiedy zacząłem sam niszczyć to, czego najbardziej chciałem.
Marita spojrzała na jego dłonie.
— Nie chcę już być kobietą, która musi cię przekonywać, żebyś pozwolił jej się kochać.
Lucien wziął głęboki oddech.
— Nie będziesz musiała.
Nie obiecał, że nigdy więcej się nie przestraszy.
Nie powiedział, że od tej chwili wszystko stanie się proste.
I właśnie dlatego mu uwierzyła.
* * *
Po kolacji usiedli na kanapie.
Za oknem zaczął padać gęstszy śnieg.
Świąteczne lampki rzucały na ściany delikatne, złotawe światło.
Marita położyła głowę na ramieniu Luciena.
Przez pewien czas rozmawiali o rzeczach zupełnie zwyczajnych.
O świętach z dzieciństwa.
O rodzicach.
O książkach i koncertach, na których byli wiele lat wcześniej.
Lucien opowiadał o babce z Lyonu, która przygotowywała zdecydowanie za dużo jedzenia i co roku zapewniała, że tym razem święta będą skromne.
Marita śmiała się, słuchając historii o jego dziadku, który przez pięćdziesiąt trzy lata małżeństwa nigdy nie nauczył się odkładać rzeczy na miejsce.
W pewnym momencie Lucien zauważył srebrnego aniołka na choince.
— Kto go zrobił?
— Nie mam pojęcia. Dostałam go od ojca, kiedy miałam siedem lat.
— Wygląda, jakby był zdumiony, że znalazł się w niebie.
Marita wybuchnęła śmiechem.
— Dokładnie to samo mówił tata.
Lucien spojrzał na nią.
Uśmiech powoli zniknął jej z twarzy.
— Bardzo za nim tęsknię — powiedziała.
— Wiem.
— Szczególnie w święta.
Lucien objął ją mocniej.
Nie próbował jej pocieszać.
Marita położyła dłoń na jego piersi.
Przez chwilę słuchała bicia jego serca.
Potem podniosła głowę.
— Lucien?
— Tak, kochanie?
— Chciałabym cię pocałować.
Przez moment patrzył na nią zaskoczony.
— Teraz?
— Nie. W przyszłym tygodniu. Oczywiście, że teraz.
Roześmiał się.
— To doskonały pomysł.
Marita przesunęła się bliżej.
Położyła dłonie na jego ramionach.
Przez chwilę patrzyła mu w oczy.
Potem pocałowała go.
Delikatnie.
Bez pośpiechu.
Lucien objął ją w talii.
Kiedy odsunęła usta, nie wypuścił jej od razu.
Marita uśmiechnęła się.
— Wiesz, że przez kilka miesięcy wyobrażałam sobie tę chwilę?
— Ja również.
— I?
Przyciągnął ją bliżej.
— Chyba będę potrzebował jeszcze jednego pocałunku, żeby wyrobić sobie opinię.
Roześmiała się.
Pocałowała go ponownie.
Tym razem dłużej.
Z całą tęsknotą, którą przez tyle tygodni próbowała ukrywać pod żartami, złością i pozorną cierpliwością.
Lucien przestał myśleć o własnej twarzy.
O bliznach.
O tym, czy Marita nadal widzi je, kiedy ma zamknięte oczy.
Była przy nim.
Jej dłonie spoczywały na jego szyi.
Czuł ciepło jej policzka.
Kiedy wreszcie odsunęli się od siebie, Marita oparła czoło o jego czoło.
— Wiesz, co jest najdziwniejsze? — wyszeptała.
— Co?
— Że teraz, kiedy mogę cię pocałować, nie mam najmniejszej ochoty przestawać.
Lucien uśmiechnął się.
— Obawiam się, że mamy ten sam problem.
* * *
Później Marita zapytała, czy mogłaby zobaczyć jego mieszkanie.
Lucien zawahał się.
Nie dlatego, że nadal chciał cokolwiek ukrywać.
Po prostu nie przywykł do wpuszczania kogoś do własnego świata.
— Teraz? — zapytał.
— A dlaczego nie?
— Jest tam bałagan.
— Lucien, ja mam nuty nawet w szafce na buty.
Roześmiał się.
— W takim razie rzeczywiście nie powinienem się obawiać.
Marita podeszła do futerału.
— Zabiorę wiolonczelę.
Spojrzał na nią.
— Chcesz zagrać?
Uśmiechnęła się.
— Przecież obiecałeś.
* * *
Przeszli przez dziedziniec, trzymając się za ręce.
Śnieg skrzypiał pod butami. Z pobliskiego kościoła dochodziły dzwony zapowiadające Pasterkę.
Marita spojrzała na zieloną bramę.
Nie mogła uwierzyć, że przez tyle tygodni była dla nich przeszkodą niemal nie do pokonania.
Lucien zauważył jej spojrzenie.
— Wiem — powiedział.
— Co wiesz?
— O czym myślisz.
Uśmiechnęła się.
— Wcale nie.
— Nie?
— Myślę, że masz bardzo ładny płaszcz.
Roześmiał się.
— Oczywiście.
Przytuliła się do niego.
— A poza tym jesteś strasznie uparty.
— To już ustaliliśmy.
— I trochę nieznośny.
— Również.
Zatrzymała się.
Pocałowała go.
— Ale chyba naprawdę cię kocham.
Lucien przyciągnął ją bliżej.
— Mam podobne podejrzenia.
* * *
Jego mieszkanie wyglądało dokładnie tak, jak je sobie wyobrażała.
Mnóstwo książek, płyt i nut. Stary fotel przy oknie. Niewielka lampa na biurku.
I granatowy kubek z odpryskiem przy uchu.
Marita podniosła go.
— Nie wierzę.
Lucien zdjął płaszcz.
— Co znowu?
— On naprawdę jest taki brzydki.
— To bardzo wartościowy przedmiot.
— Oczywiście. Szczególnie ten odprysk.
— Dodaje charakteru.
Pokręciła głową.
Postawiła kubek na miejscu.
Potem podeszła do fortepianu.
Na pulpicie leżały zapisane kartki.
Na pierwszej stronie zobaczyła swoje imię.
Dla Marity.
Nie odezwała się.
Przeglądała nuty.
Rozpoznała melodię, którą słyszała przez okno.
Potem fragmenty ich wspólnej improwizacji.
A na ostatniej stronie zobaczyła pusty takt i krótkie zdanie zapisane ołówkiem.
Tutaj powinienem był ci odpowiedzieć.
Marita odwróciła się do niego.
Lucien stał przy biurku.
Nie próbował niczego tłumaczyć.
Podeszła bliżej.
— Słyszałeś mnie tamtego wieczoru?
Skinął głową.
— Tak.
— Dlaczego nie zagrałeś?
— Nie byłem pewien, czy tego chcesz.
Przyglądała mu się.
— Chciałam.
Lucien spuścił wzrok.
— Wiem już.
Marita położyła mu dłoń na policzku.
— Niczego nie musimy teraz naprawiać na siłę.
Potem uśmiechnęła się lekko.
— Ale ten utwór chyba warto dokończyć.
* * *
Usiedli przy instrumentach.
Lucien przygotował krzesło, przysunął pulpit i poprawił lampę.
Marita nastroiła wiolonczelę.
Kilka minut sprzeczali się o tempo.
— Za szybko — powiedziała.
— Jeszcze nie zacząłem.
— Właśnie dlatego uprzedzam.
Lucien pokręcił głową.
— Zaczynam rozumieć, dlaczego dyrygent ma z tobą tyle problemów.
— Lucien, jeśli nadal zamierzasz się wymądrzać, zagram sama.
— To byłaby niepowetowana strata dla muzyki kameralnej.
Roześmiała się.
Potem uniosła smyczek.
— Gotowy?
Lucien spojrzał na nią.
— Chyba tak.
Zagrał pierwszy akord.
Cicho.
Nieco niepewnie.
Marita słuchała.
Po kilku taktach dołączyła wiolonczelę.
Dźwięk wypełnił niewielki pokój, ciepły i głęboki.
Lucien poczuł jego drżenie niemal fizycznie.
Znał brzmienie jej instrumentu z nagrań, lecz teraz słyszał wszystkie szczegóły, których telefon nigdy nie potrafił przekazać.
Delikatne szorstkości początku dźwięku.
Zmiany barwy przy przesuwaniu smyczka.
Oddech Marity przed wejściem w kolejną frazę.
Grała spokojnie.
Nie popisywała się techniką.
Pozostawiała mu miejsce.
Kiedy w pewnym momencie lewa ręka odmówiła mu posłuszeństwa, zatrzymał się na ułamek sekundy.
Marita podtrzymała dźwięk.
Spojrzała na niego.
Nie było w jej oczach zakłopotania ani współczucia.
Uśmiechnęła się jedynie, dając mu znak, że mogą grać dalej.
Lucien wrócił do melodii.
Po chwili przestali myśleć o błędach.
Marita zauważyła coś, co zdarzało jej się niezwykle rzadko.
Nie musiała świadomie pilnować porozumienia.
Lucien wyczuwał jej zamiary, zanim zdążyła je zrealizować. Kiedy zwalniała, czekał. Kiedy niespodziewanie wydłużała dźwięk, nie próbował jej popędzać.
Nie zawsze zgadzali się co do interpretacji.
Kilka razy prowadził frazę w innym kierunku, niż zamierzała.
Ale te różnice nie przeszkadzały.
Przeciwnie.
Dzięki nim muzyka nabierała życia.
W pewnym miejscu Marita zagrała rozwiązanie, którego nie było w nutach.
Lucien spojrzał na nią zaskoczony.
Uśmiechnęła się.
Podjął jej myśl.
Zagrał odpowiedź.
I nagle oboje poczuli, że właśnie na to czekali.
Na tę swobodę.
Na możliwość popełniania błędów bez obawy, że drugi człowiek uzna je za porażkę.
Na przyjemność wspólnego odkrywania czegoś, czego żadne z nich nie potrafiłoby stworzyć samodzielnie.
Kiedy zbliżyli się do ostatniej frazy, Lucien zwolnił.
Marita spojrzała na nuty.
Pusty takt.
To samo miejsce, w którym tyle razy się zatrzymywali.
Zagrał przedostatni akord.
Potem opuścił dłonie.
Czekał.
Marita przymknęła oczy.
Przypomniała sobie pierwszą wiadomość od nieznajomego kompozytora.
Sarabandę Bacha.
Ojca, który prosił, żeby zagrała mu coś pięknego.
Wszystkie te tygodnie samotności, kiedy marzyła, żeby choć raz poczuć Luciena obok siebie.
Potem uniosła smyczek.
Zagrała cztery dźwięki.
Proste.
Niezwykle delikatne.
Lucien uśmiechnął się.
Położył prawą dłoń na klawiaturze.
Odpowiedział jej.
Marita rozwinęła melodię.
Nie spieszyli się.
W ostatnich taktach fortepian i wiolonczela prowadziły dwa niezależne głosy, które stopniowo zbliżały się do wspólnego rozwiązania.
Lucien zagrał przedostatni akord.
Marita podtrzymała dźwięk.
Potem spojrzeli na siebie.
I zakończyli razem.
Ostatni akord wybrzmiał długo.
Przez moment żadne z nich nie poruszyło się.
Marita powoli opuściła smyczek.
Lucien trzymał dłonie na klawiaturze.
Potem odwrócił się do niej.
Nie powiedział niczego.
Nie musiał.
Marita odłożyła wiolonczelę.
Wstała.
Podeszła do niego i usiadła mu na kolanach, obejmując za szyję.
Lucien przytulił ją.
Przez chwilę trwali tak w milczeniu.
W końcu Marita pocałowała go w policzek.
— Wiesz, że to było piękne?
Lucien uśmiechnął się.
— Popełniłem co najmniej siedem błędów.
— Osiem.
Spojrzał na nią zaskoczony.
Roześmiała się.
— Ale chyba pierwszy raz od dawna zupełnie mi to nie przeszkadzało.
Pogładził ją po włosach.
— Mnie też.
Marita przytuliła się mocniej.
— Lucien?
— Tak, kochanie?
— Chciałabym tak grać z tobą jeszcze wiele razy.
— Ja również.
Przez moment patrzyli na siebie.
Potem Marita położyła dłoń na jego policzku.
— I chciałabym się z tobą zestarzeć.
Lucien uśmiechnął się.
— Z tym wszystkim, co już o mnie wiesz?
— Szczególnie z tym.
Pocałowała go.
A kiedy odsunęła się, żeby spojrzeć mu w oczy, zobaczyła, że płacze.
Nie odwrócił głowy.
Pozwolił jej zobaczyć łzy.
Marita starła jedną z nich kciukiem.
— Kochanie...
Lucien objął ją mocniej.
— Nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłem tak szczęśliwy.
Przytuliła czoło do jego skroni.
— Ja też nie.
* * *
Tej nocy długo nie mogli zasnąć.
Wrócili do mieszkania Marity po północy.
Na ulicach było już niemal pusto. Śnieg przykrył ślady samochodów, a w oknach kilku mieszkań nadal paliły się choinkowe lampki.
W przedpokoju Marita zdjęła płaszcz.
Lucien pomógł jej zapiąć zamek futerału na wiolonczelę.
Przez moment stali naprzeciwko siebie.
— Powinienem już chyba iść — powiedział.
Marita spojrzała na niego ze zdumieniem.
— Słucham?
— Jest późno.
— Lucien.
— Tak?
— Ja przez ponad dwa miesiące próbowałam cię namówić, żebyś przyszedł do mojego mieszkania.
— Pamiętam.
— A teraz zamierzasz wyjść?
Uśmiechnął się niepewnie.
— Nie chciałem zakładać, że mogę zostać.
Marita podeszła bliżej.
— Chciałabym, żebyś został.
Patrzył na nią przez kilka sekund.
— Na pewno?
Westchnęła.
— Naprawdę zamierzasz pytać o wszystko trzy razy?
Roześmiał się.
Objął ją.
— Chyba muszę się jeszcze kilku rzeczy nauczyć.
Marita pocałowała go.
— Mamy czas.
Potem odwróciła się, odgarniając zmysłowo włosy z karku.
Miała na sobie ciemną sukienkę z niewielkim zapięciem wysoko na plecach.
— A teraz możesz wreszcie do czegoś się przydać.
Lucien roześmiał się.
— Rozumiem, że moja rola w twoim życiu została ostatecznie ustalona.
— Zdecydowanie.
Podszedł bliżej.
Delikatnie odsunął jej włosy.
Rozpiął zapięcie.
Marita przymknęła oczy.
Poczuła jego oddech przy szyi.
Potem pierwszy pocałunek, tuż pod uchem.
Dokładnie tak, jak wyobrażała sobie wiele tygodni wcześniej.
Tylko teraz nie musiała już odtwarzać go w myślach.
Odwróciła się.
Objęła Luciena za szyję.
— Pamiętałeś — wyszeptała.
Uśmiechnął się.
— Mówiłem ci, że pamiętam prawie wszystko.
Pocałowała go.
A potem wzięła za rękę i poprowadziła do sypialni.
Tym razem żadne z nich nie musiało przerywać rozmowy, ponieważ było późno.
* * *
Pierwszego dnia świąt obudzili się późno.
Przez kilka minut Marita leżała z zamkniętymi oczami.
Czuła obok siebie ciepło Luciena.
Jego dłoń spoczywała na jej talii.
Oddychał spokojnie.
Nie pamiętała, kiedy ostatni raz obudziła się z taką przyjemnością.
Odwróciła głowę.
Lucien spał na boku, twarzą do niej.
Przyglądała mu się.
Teraz, w porannym świetle, dostrzegała rzeczy, których nie zauważyła poprzedniego wieczoru.
Niewielką zmarszczkę pomiędzy brwiami.
Siwiejące włosy przy skroniach.
Drobny ślad po dawnym skaleczeniu na brodzie.
Blizny wyglądały inaczej niż w świetle lampy.
Nie próbowała odwracać od nich wzroku.
Nie potrzebowała też przekonywać samej siebie, że ich nie dostrzega.
Były częścią jego twarzy.
Twarzy człowieka, którego kochała.
Lucien poruszył się.
Otworzył oczy.
Zobaczył, że mu się przygląda.
— Dzień dobry — powiedział zaspanym głosem.
Marita uśmiechnęła się.
— Dzień dobry, kochanie.
— Długo tak patrzysz?
— Wystarczająco.
— I jakie wnioski?
Udawała, że się zastanawia.
— Chyba cię zatrzymam.
Lucien roześmiał się.
Przyciągnął ją do siebie.
Marita położyła głowę na jego piersi.
Przez chwilę leżeli w milczeniu.
Potem powiedziała:
— Wiesz, że po raz pierwszy od lat nie mam ochoty wstawać?
— To dość niepokojące. Zawsze uważałem cię za osobę niezwykle obowiązkową.
— Dzisiaj robię wyjątek.
Pocałował ją we włosy.
— W takim razie popieram.
Marita uśmiechnęła się.
Przez chwilę słuchała jego serca.
Potem uniosła głowę.
— Lucien?
— Tak?
— Naprawdę chciałabym, żebyśmy spróbowali być razem.
Przyglądał jej się.
— Ja też.
— Nie chodzi mi tylko o święta.
— Wiem.
— I nie chciałabym, żebyś teraz przeprowadzał się do mnie po trzech dniach znajomości.
Roześmiał się.
— To akurat może być skomplikowane. Fortepian waży ponad trzysta kilogramów.
Uderzyła go lekko w ramię.
— Idiota.
Objął ją mocniej.
— Marita, nie wiem jeszcze, jak to wszystko urządzimy. Ale chciałbym, żebyśmy mieli okazję się o to pokłócić.
Uśmiechnęła się.
— To akurat mogę ci obiecać.
Pocałowała go.
I jeszcze raz, ponieważ tym razem nie musiała się spieszyć.
* * *
Drugiego dnia świąt Lucien obudził się przed nią.
Przez dłuższą chwilę leżał nieruchomo.
Potem ostrożnie wysunął się spod kołdry, włożył sweter i wyszedł do kuchni.
Zrobił kawę.
Zajrzał do lodówki.
Nie było właściwie niczego, na co miałby ochotę.
Przez moment zastanawiał się, czy budzić Maritę.
Nie chciał.
Na stole znalazł kartkę i długopis.
Napisał:
„Poszedłem do piekarni. Zaraz wracam. Nie obrażaj mojego kubka, jeśli go znajdziesz. L.”
Zostawił wiadomość przy ekspresie.
Potem założył płaszcz i wyszedł.
Marita obudziła się kilkanaście minut później.
Przeciągnęła się.
Odruchowo wyciągnęła rękę na drugą stronę łóżka.
Była pusta.
Otworzyła oczy.
Przez sekundę ogarnął ją dawny niepokój.
Potem zobaczyła jego sweter przerzucony przez oparcie fotela.
Wstała.
W kuchni znalazła kartkę.
Przeczytała ją.
Uśmiechnęła się.
Wstawiła wodę na herbatę.
Na stole stał granatowy kubek, który Lucien przyniósł poprzedniego wieczoru.
Podniosła go.
Obejrzała odprysk przy uchu.
— Brzydki jak nieszczęście — mruknęła.
Potem postawiła go obok własnej filiżanki.
Za oknem padał śnieg.
Z sąsiednich mieszkań dochodziły odgłosy świątecznego poranka. Ktoś odkurzał, gdzieś śmiało się dziecko, w oddali biły kościelne dzwony.
Marita wyjęła z szafki dwa talerzyki.
Ustawiła je obok siebie.
Po chwili usłyszała szczęk klucza w zamku.
Zatrzymała się.
W przedpokoju rozległy się kroki.
A potem znajomy głos:
— Kochanie, jestem!
Marita zamknęła oczy.
Przez tyle miesięcy znała ten głos wyłącznie z telefonu.
Marzyła, żeby kiedyś usłyszeć go w swoim domu.
Żeby ktoś po prostu wrócił.
Zdjął płaszcz.
Postawił zakupy.
Zapytał, czy chce kawy.
Otworzyła oczy.
Lucien wszedł do kuchni z papierową torbą w ręku.
— Kupiłem dwa rogaliki — oznajmił. — Mam nadzieję, że wystarczy.
Marita patrzyła na niego przez moment.
Potem podeszła i objęła go za szyję.
Lucien odłożył torbę.
Przytulił ją.
— Co się stało? — zapytał.
Pokręciła głową.
— Nic.
Przysunęła się bliżej.
— Po prostu dobrze, że wróciłeś.
Pocałował ją w czoło.
— Przecież obiecałem.
Marita uśmiechnęła się.
— Wiem.
Przez chwilę stali objęci w drzwiach kuchni.
Potem Lucien spojrzał na dwa talerzyki przygotowane na stole.
Na dwa kubki.
Jeden biały.
Drugi granatowy, z odpryskiem przy uchu.
Uśmiechnął się.
— A po śniadaniu zrobię ci pomidorową.
Marita roześmiała się.
— Naprawdę?
— Oczywiście. Z odrobiną cukru, tak jak robiła twoja babcia.
Przyglądała mu się z rozczuleniem.
— Pamiętasz nawet to?
— Przecież mówiłem ci, że pamiętam.
Pocałowała go.
Potem ponownie, już z uśmiechem.
Lucien objął ją mocniej.
Za oknem śnieg powoli zasypywał dziedziniec.
W salonie świeciła choinka, a na jej najwyższej gałęzi wisiał stary srebrny aniołek.
Marita odsunęła się od Luciena, ale nie wypuściła jego dłoni.
— Kochanie?
— Słucham?
— Chyba mamy przed sobą całkiem przyjemne święta.
Lucien uśmiechnął się.
— Chyba tak.
Wzięła od niego papierową torbę.
Wyjęła dwa jeszcze ciepłe rogaliki i położyła je na talerzykach.
Potem usiedli naprzeciwko siebie.
Marita przez moment przyglądała się jego twarzy.
Lucien zauważył jej spojrzenie.
Tym razem nie odwrócił głowy.
Uśmiechnął się.
Odpowiedziała mu tym samym.
Sięgnął po jej dłoń.
I tak zostali, z zapomnianym śniadaniem i stygnącą kawą, rozmawiając o wszystkim i o niczym.
Jak ludzie, którzy znają się od lat.
Jak dwoje zakochanych, którzy dopiero zaczynają się poznawać.
W końcu Marita spojrzała na zegarek.
— Lucien, kawa nam wystygnie.
— W takim razie będziemy musieli zrobić następną.
Roześmiała się.
— Ty naprawdę jesteś niemożliwy.
Pochylił się przez stół.
— A ty naprawdę jesteś piękna, kiedy się złościsz.
Przewróciła oczami.
Potem wstała, obeszła stół i usiadła mu na kolanach.
— Jeszcze raz to powiedz.
Objął ją.
— Że jesteś niemożliwa?
— Lucien!
Roześmiał się.
Pocałował ją w usta.
Za oknem padał śnieg.
A kiedy skończyli śniadanie, Marita zostawiła oba talerzyki na stole i poszła z Lucienem do salonu.
Na fortepianie, którego jeszcze tam nie było, zamierzali kiedyś postawić wspólne zdjęcie.
Na razie wystarczały im dwa kubki, ciepło mieszkania i świadomość, że wieczorem znowu będą razem.
Marita wzięła go za rękę.
— Chodź, kochanie. Pokażę ci, gdzie trzymam nuty.
Lucien uśmiechnął się.
— Mam nadzieję, że nie w szafce na buty.
— Nie wszystkie.
Roześmiali się oboje.
W pokoju pachniało choinką i pomarańczami.
Lucien zatrzymał się przy oknie, obejmując Maritę od tyłu.
Spojrzeli na sąsiednią oficynę.
Jeszcze kilka dni wcześniej widzieli stąd wyłącznie ciemne szyby, odległe światła i puste podwórze.
Teraz Marita odwróciła się w jego ramionach.
— Lucien?
— Tak, kochanie?
— A jak nazwiemy nasz utwór?
Zastanowił się.
— Myślałem o tym wczoraj.
— I?
— Chyba powinien zachować tytuł, który miałem w głowie od początku.
— Jaki?
Pogładził ją po włosach.
— Ostatnia fraza dla Niej.
Marita uśmiechnęła się.
— Podoba mi się.
Pocałowała go.
— Chociaż mam nadzieję, że to jeszcze nie jest ostatnia fraza, którą dla mnie napiszesz.
Lucien przyciągnął ją bliżej.
— Obawiam się, że nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.
Oparła głowę na jego piersi.
— To dobrze.
Za oknem ktoś przeszedł przez dziedziniec, pozostawiając na świeżym śniegu pojedyncze ślady.
Marita śledziła je przez chwilę.
Potem zamknęła zasłonę.
Odwróciła się do Luciena, objęła go i pocałowała.
Tym razem nigdzie się nie spieszyli.
Mieli przed sobą całe popołudnie.
I następny poranek.
I wszystkie te zwyczajne dni, o których kiedyś mogli jedynie rozmawiać przez telefon.
Koniec.
Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!
3 komentarze
Historyczka
Marita, piękne imię dla niewiasty wrażliwej na muzykę...
Jakub
@Historyczka dlaczego…?
Historyczka
@Jakub

To takie pierwsze zupełnie bezwiedne skojarzenie
Jakub
@Historyczka dziękuję…
JorgDeJoong
Pięknie romantycznie i idealnie na święta, super
Jakub
@JorgDeJoong dziękuję
Pumciak
Jakub napisałeś naprawde piękne opowiadanie brawo
Jakub
@Pumciak dziękuję za poświęcony czas miło mi że podobało Ci się pozytywne zakończenie..