Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

N.I.S. – SZANSA KAŚKI : CZWARTEK cz. 1


przed lekcjami

Kaśka

- Jak nastrój? – zapytał Mirek, gdy spotkaliśmy się przy ławce na rondzie.
- Sama nie wiem. Tak jakbym pogodziła się już z nagością, jestem nią mniej upokorzona, tylko to dotykanie i podnieta… Ale kiedy jesteś obok, to jakoś mi łatwiej. Może spróbuję popłynąć z prądem, czyli nie przejmować się tym szybkim podniecaniem się tylko starać się je kontrolować. Jak mam mokro to mam, jeśli przypadkiem dojdę na korytarzu to trudno, choć wolałabym nie. A ty?
- Pół nocy o tym myślałem.
- I co?
- I wymyśliłem tylko, że chodzimy do popieprzonej klasy, i w ogóle szkoły. Pogodziłem się już z rozbieraniem, chodzenie ze sterczącym kutasem to męczarnia, ale też do przeżycia. Nie uniknę tego, nie muszę patrzeć na nagą Magdę czy Baśkę, ale przecież patrzę i pilnuję ciebie i podnieca mnie to, co inni robią z tobą.
- Więc staraj się jakoś się kontrolować.
- Przecież robię to, inaczej spuszczałbym się na każdej przerwie! Ale te durne „prośby”... Rozumiałbym zwykłe oglądanie i macanie, ale przecież niektórzy celowo nas upokarzają! Nauczyciele też! I to mi nie daje spokoju.
- Moja mama uważa, że powinniśmy zgłosić te zachowania belfrów do kuratorium. A co twoi starzy o tym mówią?
- Nie wiem, nie rozmawiam z nimi.
- Jak to? Dlaczego?
- Wczoraj rano tata zaczął rzucać tekstami ile suczek on by przeleciał w Programie przez te dwa dni, a ile ja odpuściłem, dosłownie tak powiedział, „suczek”, rozumiesz? Także o tobie! Więc trochę mi się ulało w jego kierunku, on obraził się za to na mnie, a potem matka też, za to, że skląłem ojca. Mówienie „suczki” o dziewczynach takich jak ty czy Julka, dzięki którym jeszcze nie zwariowałem w ogóle jej nie ruszyły. No i mamy „ciche dni”.
- Współczuję – powiedziałam szczerze. – Ale jeśli chodzi o mnie, to nie musisz mnie tak bronić, nasłuchałam się już gorszych rzeczy o sobie.
- Nieważne, on nie ma prawa tak o tobie mówić! Ani o innych dziewczynach w Programie, nikt tu nie biega nago po szkole dobrowolnie!
- Wyluzuj, bo fiut ci stanie za wcześnie, a my jeszcze nie w szkole.
- A idź ty, z takim poczuciem humoru...

Weszliśmy do szkoły zgodnie z naszym planem przychodzenia tak późno, jak to możliwe, ale niestety przy „rozbieralni” kręcili się jeszcze uczniowie. Cycata Aneta z IV A na widok Mirka znacząco oblizała wargi, a do mnie podeszła od razu jej klasowa koleżanka Ania. Znów poczułam się niepewnie; co ona wymyśli?
- Kaśka, mam „rozsądną prośbę”: mogę cię rozebrać?
- No… tak, proszę, ale niewiele mam na sobie, więc to żadna atrakcja.
- Spoko, zadbam o to, żeby było atrakcyjnie – uśmiechnęła się tym swoim wieloznacznym uśmiechem.

Odłożyłam plecak i po prostu stałam, a ona patrząc mi w oczy rozpinała guziki mojej luźnej sukienki, którą założyłam dzisiaj by ułatwić sobie szybkie rozebranie. Przy rozpinaniu trzech najwyższych guzików poczułam jej dłoń wślizgującą się na moją pierś ukrytą jeszcze pod materiałem, palce przesunęły się kilkakrotnie po moich sutkach, potem poszły dwa guziki niżej, jej paznokcie przesunęły się delikatnie po moim brzuchu, ale sukienka ciągle trzymała mi się na ramionach, a potem trzy najniższe guziki i przy ich rozpinaniu coś się zahaczyło, jej dłoń zaplątała się w sukienkę i nagle poczułam jej palce na mojej gołej cipce, i to nie przez sekundę, ale dłużej; czułam ruchy tych palców i jednocześnie patrzyłam jej w oczy, ogarniałam wzrokiem jej ładną, miło uśmiechniętą twarz, oddychałam coraz szybciej i robiło mi się mokro, i widziałam, że ona o tym wie i to czuje… A potem wszystkie guziki były już rozpięte, a ona oblizała wargi, położyła mi ręce na ramionach, ale nie zrzuciła sukienki zwyczajnie na ziemię tylko powoli zsunęła ją po moim ciele trzymając ją, obniżała się stopniowo, sunęła dłońmi po piersiach, bokach, brzuchu, od góry do dołu i czułam jej oddech na moich piersiach, brzuchu i między nogami… I nagle sukienka leżała na ziemi, a Ania klęcząc przesuwała wargami po moich pachwinach i brzuchu i ściskała tyłek. A potem po prostu wstała, podziękowała mi z uśmiechem i odeszła z koleżanką.

Odetchnęłam głęboko i popatrzyłam w bok na Mirka. Skorzystał z tego, że Ania wprost zahipnotyzowała widzów tym krótkim pokazem i rozebrał się w międzyczasie, ale nie uniknął wzwodu. Schowaliśmy ubrania do pudełek i wtedy… podszedł do nas senior, który kazał wczoraj Mirkowi pozować, a wcześniej obmacywał Irka na stołówce. Zobaczyłam, że Miras momentalnie sztywnieje, więc stanęłam między nimi.
- Przemyśl składanie „próśb” mojemu partnerowi, dobrze?
- Wyluzujcie, mam inną sprawę – mruknął, ale w tym momencie odezwał się gong, więc dał nam znak, żebyśmy szli z nim na górę.
- Ta panna, która tak się wyzłośliwiała, kiedy pozowałeś dla mnie jest z waszej klasy?
- Tak.
- Wredna?
- Jedna z wredniejszych. Dlaczego pytasz?
- Czyli dobrze się domyślałem. Widzicie, ona koleguje się z moją siostrą, to ta z II A, z krótkimi czarnymi włosami, no i wczoraj rano siorka bardzo mocno mnie namawiała, żebym złożył ci „prośbę” żebyś mi pomacał kutasa. Ja to lubię, ale ty chyba nie?
- Zdecydowanie nie.
- No właśnie, zobaczyłem tę jej złośliwą mordę i wyczułem, że coś nie tak, bo za bardzo jej na tym zależało. Czyli chciała okrężną drogą wrobić cię w macanie chłopaka i zrobić ci opinię, laliby z ciebie potem aż do matury. A ja to znam, wiem jak to jest, od pierwszego dnia w tej parszywej budzie. Dlatego tylko chwilę pozowałeś, bo i tak łazisz nago. Nic do ciebie nie mam, mszczę się tylko na innych – powiedział otwarcie.

Popatrzyliśmy na siebie z Mirkiem.  
- Znając Zośkę to całkiem możliwe. W takim razie dzięki, że odpuściłeś.
- Nie ma za co, na razie. Tak bajtełej: jestem Filip. I fajny masz sprzęt – mrugnął do Mirka i poszedł dalej schodami, a my do naszej sali na polski.
- Ten Program jest jednak straszny – powiedział cicho Mirek – można chamsko wrobić kogoś i właściwie nie ma przed tym obrony.
- I na dokładkę do mnie dobiera się dziewczyna, a tobie chłopak rzuca jednoznaczne komplementy… Tego nie przewidzieliśmy. Niech to się już skończy!


język polski

Na początku zajęć z polskiego jak zwykle padło pytanie o ulgę; odmówiliśmy.
- Brzozowski, namyśl się, to będzie długi dzień, może byłoby dobrze zacząć go bez takiego, hmmm… naprężenia?
- Po uldze byłby tak samo długi, proszę pani.
- Wolska, a ty? Jesteś taka zarumieniona i jakby zdyszana…
- To od wchodzenia po schodach, proszę pani.
- Kaśka, a gdyby któraś dziewczyna ci pomogła? – zasugerowała z uśmieszkiem Aśka.
- Nie, dziękuję.
- Nie wstydź się, widziałam na dole, jak cię dziewczyna rozbierała.
- Nie wolno mi było odmówić, prawda, proszę pani?
Rowicka kiwnęła głową.
- Ale skoro zazdrościsz, to załatwię ci u niej taką rozbierankę, kiedy to ty trafisz do Programu, pasuje?
- Dość tego dogadywania! Wolska, do tablicy, zapisz temat lekcji: „Rozbiór gramatyczny i logiczny zdania”.

Wydawało mi się, że nijak nie da się połączyć zagadnień gramatycznych z seksem, ale okazało się jednak, że dla Rowickiej nie ma rzeczy niemożliwych: przez całą lekcję wypisywaliśmy zdania typu „Moja koleżanka została wydymana przez mojego brata na wczorajszej imprezie jego przyjaciela” albo „Ich rodzice chętnie uprawiali radosny seks w obecności zdziwionych przyjaciół” i szukaliśmy w nich przydawek, okoliczników i dopełnień oraz określaliśmy części mowy. To było tak głupie i męczące, że nawet klasa siedziała w miarę cicho.

Mirek

Po polskim poszliśmy na matematykę, po drodze spełniając „rozsądne prośby”. Na początku dostaliśmy je od ludzi z naszej klasy: Kaja, która w pierwszych dniach raczej mnie oszczędzała, dzisiaj wprost wiła się dookoła mnie; czułem ją jednocześnie na całym ciele, jakby była hinduską boginią Kali, jakby ze cztery dłonie jednocześnie na fiucie, na tyłku, na ramionach i biodrach, znów na kutasie, po którym przesuwały się rytmicznie powodując mocną erekcję, a chwilę potem wracały na klatkę piersiową i plecy, i pośladki… W pewnym momencie, gdy stała za mną poczułem na plecach dziwny dotyk, a dziewczyny stojące przede mną zaczęły pękać ze śmiechu.
- Nie żebym się skarżył, ale powiecie mi, co Kaja robi za moimi plecami?
- Kaja, opuść bluzkę, to nie ty jesteś w Programie tylko Kaśka! – pisnęła Kryśka, jej koleżanka z ławki.

No tak… Kaja nie miała dziś stanika, więc po prostu podniosła bluzkę i zaczęła jeździć swoimi sporymi gołymi cyckami po moich plecach masując mi jednocześnie kutasa! Nie skarżyłem się, bo było to miłe, nie bolało mnie i nie upokarzało. Ale nie moglem rozluźnić się całkowicie, bo obok Dawid i Patryk w ramach „rozsądnej prośby” zaczęli obmacywać Kaśkę. Byli wściekli, bo nie zgodziła się na oral ani penetrację i na wszelki wypadek stanęła bliżej mnie. Krążyli dookoła niej przez dopuszczalne dwie minuty, macając jej piersi, szczypiąc sutki, sięgając do cipki, ściskając biodra i pośladki; parowało z nich jednocześnie pożądanie i niechęć do niej. Zdawało mi się, że Kaśka stojąc blisko mnie czuje się pewniej i pozwala sobie na rozluźnienie i podniecenie. Jej sutki stwardniały, cipka zwilgotniała, patrzyła przed siebie z lekkim uśmiechem i półprzymkniętymi powiekami. Po dwóch minutach musieli ją zostawić, a ja jednak odetchnąłem z ulgą.

A potem zrobiło się jeszcze ciekawiej, bo zjawiły się dziewczyny z IV A, nie było wśród nich Ani, ale była duża Aneta. Przyszła z kilkoma innymi i wszystkie w ramach „prośby” zażądały od naszej pary… całowania się! Ignacy był obmacywany tuż obok nas przez dziewczyny z jego klasy, na zmianę waliły mu konia i masowały jaja, Magda stała obok niego, była wściekła i zdenerwowana jak pierwszego dnia, zabraniając namolnym chłopakom penetrowania jej palcami, a ja i Kaśka… tylko całowaliśmy się! Nie dotykałem jej piersi ani tyłka, ona mnie też, położyliśmy sobie ręce na ramionach, ale i to wystarczyło do wzmocnienia mojej erekcji wywołanej przez Kaję. Marzenie o przetrwaniu choć jednej przerwy bez wzwodu prysnęło.

Po naszych kilkuminutowych „prośbach” ciekawość widzów chwilowo skupiła się na Irku i Baśce, którzy w tym samym czasie odstawiali na podłodze korytarza seks oralny w pozycji „sześć na dziewięć”. Oboje wyrazili zgodę na oral, więc dyżurna nauczycielka tylko pilnowała czasu, a widzowie stali wokół z otwartymi gębami. Irek leżał na wznak, Baśka klęczała okrakiem z cipą nad jego twarzą i pochylona rytmicznie nadziewała się ustami na jego sterczącego fiuta. Nie widziałem ich dokładnie, ale dostrzegłem jego dłonie zaciskające się rytmicznie na jej pośladkach i trochę uniesioną głowę. Za to działania Baśki widziałem dobrze, bo któraś dziewczyna przykucnęła obok nich, zebrała jej długie włosy w dłoń i uniosła je tak, że wszyscy dokładniej widzieli mistrzowskie obciąganie, fiuta przytrzymywanego u podstawy i wargi Baśki otulające go, a czasem jej język przesuwający się po jego całej długości. Irek pomrukiwał głośno i miałem wrażenie, że za chwilę skąpie twarz partnerki w swojej spermie. Ogłoszenie przez belferkę końca wypełniania tej „prośby” zapobiegło temu chyba w ostatniej chwili.

Starałem się nie patrzeć na nich, odciągnąłem Kaśkę i usiedliśmy na ławce na ciągle przydatnych ręcznikach. Zerknęła na mojego kutasa.
- Miras, kod szczerość: nie całowałeś się ze mną, prawda? Byłeś tu tylko ciałem, bo myślałeś o kimś innym?
- Prawda, prawda… Aż tak było widać?
- Nadal widać – pokazała palcem na mojego sterczącego członka. – Może jednak ulga na matmie?
- Nie. Teraz nawet przy przejściu z sali do sali fiut boli od kołysania, a nie mogę go przytrzymać, bo to jest uznawane za zasłanianie się. Ale wstyd przed naszymi tak zwanymi kolegami i koleżankami ciągle jest mocniejszy.
- Na biologii u juniorów dałeś radę.
- Tak, ale przypuszczałem, że nie będą się ze mnie nabijać, no i miałem rację. Za to w naszej klasie mam pewność, że będzie dokładnie odwrotnie. Mówiłem ci rano - to popieprzona klasa.
- Ale są wyjątki, prawda? Co najmniej jeden? – zapytałam z uśmieszkiem.
- No tak...

Rano powiedziałem jej prawdę: trudno chodziło mi się po szkole ze sterczącym fiutem ale dawałem radę. Kończyłem przerwy najczęściej z taką erekcją, że preejakulat regularnie pojawiał się na czubku żołędzi; obmacujący często zostawiali nas na granicy orgazmu, ale to też było do przeżycia. Najgorsze było to, co robiła z nami reszta klasy i wredni nauczyciele, którzy przecież powinni tonować chamstwo naszych współuczniów. Nie mogłem się z tym pogodzić.


matematyka

Kaśka

Po dzwonku na lekcję Ostrowski sprawdził obecność, po czym wygłosił stałą formułkę:
- Zgodnie z zasadami Programu Akceptacji Ciała macie prawo do ulgi, które możecie wykorzystać sami albo z czyjąś pomocą. Macie na to pięć minut. Korzystacie oboje czy któreś z was?
Oboje odmówiliśmy.
- No cóż, potem pewnie będziecie żałować, bo to pomaga się skupić; siadajcie. Dzisiaj zaczynamy funkcje i wykresy. Zaczniemy od układu osi X i Y.
Poklikał na tablecie i wyświetlił na ekranie dwie skrzyżowane linie oznaczone literami X i Y. Odetchnęłam z ulgą, że wreszcie lekcja przebiegnie normalnie i może nawet czegoś się nauczymy, ale okazało się, że osiedliśmy za wcześnie.

- Brzozowski i Wolska, na środek. Ustawcie się tak, żeby utworzyć z siebie układ osi X i Y. Wolska będzie X, czyli osią odciętych, więc musi użyć ramion do wyobrażenia osi poziomej. Według niej zaznaczamy w układzie argument funkcji. Brzozowski to pionowa oś Y, oś rzędnych, według niej zaznaczamy wartość funkcji.
„Kuźwa, mógłby choć wytłumaczyć, co to są te argumenty i funkcje! Zdaje się, że on tak się zna na matematyce jak Latterowa na biologii.”
Miras stanął bokiem do klasy, wyprostował się i podniósł ramiona pionowo do góry, a ja stanęłam przed nim z ramionami rozłożonymi poziomo.
- Wolska, co ty wyrabiasz? Osie muszą być skrzyżowane pośrodku, żeby można było zmieścić wykresy nad i pod osią X. Niżej!
Uklękłam i teraz moje ramiona znalazły się mniej więcej na wysokości bioder Mirasa.

- Proszę pana, Brzozowski ma dodatkową oś poziomą – skomentował złośliwie Patryk.
- Trudno, nie skorzystał z ulgi, teraz już za późno. Ale to może nam się przydać. Brzozowski, stań przodem do ławek, w ten sposób twój interes stworzy trzecią oś, oznaczaną jako Z, używaną czasem do tworzenia trójwymiarowego układu współrzędnych. A ty, Wolska przejdź za niego.

Klasa śmiała się otwarcie, kiedy wykonywaliśmy polecenia belfra. Znowu tylko Julka, Klara i Darek zachowywali powagę, widziałam wyraźnie, że nie podobało im się jak Ostrowski nas traktował.
Musiałam długo klęczeć na przemian za i przed Mirkiem podczas gdy nauczyciel tłumaczył położenie i zaznaczanie wartości ujemnych i dodatnich w układzie. Jego wyjaśnienia faktycznie były na poziomie Latterowej. W każdym razie wyraźnie starał się aby Mirek podczas przemieszczeń i obrotów zahaczył fiutem o moją twarz.
- Wolska, wyrównaj oś Z u Brzozowskiego – zakomenderował w pewnym momencie.
- Nie rozumiem…
- Ciemnoto, wal mu konia, żeby znów sterczał – zawołała z tyłu klasy Zośka, wzbudzając kolejne śmiechy.
- Możesz to zrobić ręką lub ustami – uzupełnił Ostrowski.
- Zrób to, wytrzymam – wyszeptał ledwo słyszalnie Miras.
Objęłam więc dłonią kutasa i masowałam go tak długo, aż znowu zaczął sterczeć poziomo. Miras jak zwykle w takich chwilach patrzył gdzieś w ścianę.

Chyba po pół godzinie Ostrowski pozwolił nam usiąść i zaczął używać wyłącznie tablicy, ale i tak oboje byliśmy zmęczeni i obolali. Belfra zupełnie to nie interesowało, po dzwonku zadał pracę domową i wyszedł z klasy więc posiedzieliśmy jeszcze chwilę na miejscach. Następną lekcję, WOS też mieliśmy w tej klasie, ale musieliśmy wyjść z niej na przerwę.

Ledwo wyszliśmy z sali, od razu podeszło do mnie kilku trzecioklasistów.
- Kaśka, „rozsądna prośba”: chcemy cię popieścić we trójkę.
- Trochę za duży tłok...
- Będziemy delikatni, zresztą twój partner zawsze jest obok, i dobrze.
Wkurzony Mirek rzeczywiście stał obok, pozując w pozycji atlety, obmacywany przez kilka seniorek. No proszę, nawet najstarsi uczniowie zaszczycili „nasze” piętro swoją obecnością. Znów dostrzegłam wśród nich dużą Anetę, która dziś chyba uwzięła się na Mirka i jakoś często kręciła się koło niego, ku jego złości.

Chłopcy dotrzymali słowa i rzeczywiście byli delikatni: jeden stanął z boku i masował mi cycki, drugi obcałowywał mi uda i szparkę, trzeci stał za mną i obmacywał mi dupę. Działali tak, jakby wcześniej się umówili co robić, i jak mocno. Ich dotyk był dość delikatny, żeby nic mnie nie bolało, a wystarczająco mocny, żeby podniecić mnie tak samo jak ich, nie próbowali wsadzać mi nigdzie palców. Moje ciało zaczęło reagować tak, jak wcześniej, gdy dotykali mnie Dawid i Patryk: wołało „Jeszcze!”, chociaż wstyd wołał „Dosyć!”. I w końcu coś się we mnie zagotowało:  „A chuj z tym! Niech podniecenie wygrywa, niech sutki upokarzająco mi sterczą i cipka niech mi wilgotnieje. Magda powiedziała wcześniej, że „chce mieć coś z życia, choćby orgazmy”, ja wolałabym jednak bez orgazmów w szkole, ale samą przyjemność? Dlaczego nie?”

Dwie minuty wystarczyły chłopakom, ale mnie też: kiedy na znak dyżurnej belferki podziękowali mi i odeszli, zresztą z mocno wybrzuszonymi spodniami, ja dyszałam i byłam mokra z podniecenia, soki spływały mi z cipki na uda, a na dokładkę poczułam, że muszę pilnie skorzystać z toalety. Powiedziałam więc głośno:
- Przepraszam, ale na razie nie przyjmuję „próśb”, muszę do łazienki.

Toaleta chłopaków była bliżej. Weszłam tam, Mirek ruszył za mną, ale dyżurna belferka zatrzymała go przy wejściu.
- Jest tu „prośba” do ciebie, wejdziesz za kilka minut.

Cofnął się i skrzywiony zapytał jaka to „prośba”. Nie mogłam już dłużej czekać, szybko weszłam do pierwszej wolnej kabiny i załatwiłam się z ulgą, przy okazji osuszyłam uda. Przy umywalkach i pisuarach stało kilku chłopaków, ale tylko zerknęli jak wchodziłam i po kolei wyszli. Na moje szczęście, bo przypomniałam sobie, że we wtorek jakaś dziewczyna chciała patrzeć jak Mirek sika. Czy mogłabym odmówić, gdyby któryś z nich chciał tego samego? I jak zawołać belferkę z korytarza, żeby to rozsądziła?

Wyszłam z kabiny i stanęłam przy umywalce. Odruchowo popatrzyłam przed siebie chcąc sprawdzić mój wygląd i najpierw stwierdziłam, że ma tu dużych luster nad umywalkami, jak w damskiej, a tylko jedno niewielkie lustro w rogu, a potem parsknęłam śmiechem.  „Co ty robisz? Cała szkoła ogląda, obmawia i obmacuje twoją wielką dupę, a ty nagle martwisz się, że masz nieuczesane włosy albo że makijaż ci się rozmazał? Którego zresztą i tak nie masz? Idiotka i tyle!”  Jeszcze chichocząc usłyszałam, że z kabiny w drugiej części toalety ktoś wychodzi, a potem nagle… ten ktoś zakrył mi usta dłonią. Przycisnął mnie do krawędzi umywalki swoim ciałem, a drugą dłonią zaczął bardzo mocno obmacywać mi cycki. Szarpałam się i odpychałam od porcelany, ale nie dałam rady - był cięższy i znacznie silniejszy .

- Nie szarp się, suko, rozkracz się lepiej – usłyszałem szept – zrobimy szybki numerek i sobie pójdę, zobaczysz, będzie ci dobrze, dogodzę ci – puścił moje cycki i chyba zaczął zsuwać sobie spodnie, ale jedną dłonią wciąż tłumił moje jęki. – Lubię takie duże, zobaczysz, jeszcze mi podziękujesz...
Zawyłam, ale jego dłoń stłumiła to, nikt na korytarzu nie mógł mnie usłyszeć. I nikt przez cały czas nie wchodził! A bydlak dyszał mi w kark, szarpałam się na próżno, zrozumiałam, że za chwilę przegram, więc desperacko zrobiłam jedyne co mogłam: pochyliłam głowę do przodu, a potem z całej siły uderzyłam nią w tył. Usłyszałam coś jak chrupnięcie, a potem jego okrzyk bólu, puścił mnie wreszcie. Panika mnie oślepiła, zamiast uciekać do drzwi skuliłam się w kącie pod ostatnią umywalką. W tym momencie drzwi otworzyły się i stanął w nich Mirek, a za jego plecami wicedyrektorka.
- Kaśka, co tak dłu…. O kurwa, NA POMOC! Napadli Kaśkę!
Wpadł do łazienki i kucnął przy mnie.
- Nie ci nie jest? Co ci zrobił?
- Ty kurwo, jeszcze cię dopadnę, pizdo, jeszcze sobie użyję – dobiegł nas bełkot od strony napastnika. Siedział pod drugą ścianą zalany krwią i trzymał się za rozbitą twarz, ale poznałam go: to był jeden z tych seniorów, którzy pod salą gimnastyczną proponowali nam „ostrzejszą jazdę”.
- Morda w kubeł, chuju, bo zaraz dokończę to, co ona zaczęła! – wydarł się na niego Mirek i zamachnął się nogą do potężnego kopa. Odciągnęłam w ostatniej chwili.

Mirek

Gdyby nie obecność Karolakowej chyba zabiłbym gada. Wbiegła za mną do łazienki, a za nią dyżurna nauczycielka. Wice kazała jej od razu zamknąć drzwi od środka i nikogo nie wpuszczać, Potem poleciła mi się odsunąć i pobieżnie obejrzała Kaśkę.
- Wolska, ty masz siniaki, ale on leży ze złamanym nosem, co tu się działo?
- Napadł mnie od tyłu, przycisnął tutaj, obmacywał i chciał mnie... no wie pani…
Stwierdziłem nagle, że po dotykaniu Kaśki mam plamy krwi na rękach.
- Masz krew na głowie! Uderzyłaś o ścianę czy podłogę? Boli cię głowa?
- Nie, mam tylko siniaki...

Karolakowa w międzyczasie wyciągnęła telefon.
- Pani Elu, jest sytuacja alarmowa, proszę rozpocząć procedurę numer 2, miejsce zdarzenia: łazienka męska na pierwszym piętrze. Zabezpieczyć lokalne nagranie z monitoringu na potrzeby policji, od dzwonka na przerwę do teraz, i proszę przesłać je też natychmiast do mnie, reszta działań według procedury.
- Ale tu nie ma kamer, są tylko na korytarzu, będzie widać na nich tylko kiedy tu wszedł – powiedziałem.
- Oczywiście, że są też tutaj – odparła sucho dyrektorka – są montowane w ten sposób standardowo w każdej szkole, która wprowadza Program.
- Jak to? Nic o tym nie wiemy, a gdzie nasza prywatność?! I gdzie jeszcze są?!
- Nie musicie o wszystkim wiedzieć. W każdym razie to zgodne z przepisami dotyczącymi wprowadzania Programu. O, już mam nagranie, zobaczmy.

Obejrzała nagranie, potem kiwnęła na mnie, żebym wstał i też je obejrzał. Zrobiłem to zerkając jednym okiem na sprawcę, żeby nie przyszedł mu jakiś głupi pomysł do łba. Kamera była ukryta gdzieś w wentylacji nad drzwiami. Było wyraźnie widać sylwetkę i twarz tego seniora gdy najpierw sprawdzał drzwi pozostałych kabin, czy kogoś tam nie ma, a dopiero potem zaatakował Kaśkę. Cały napad trwał tylko kilkadziesiąt sekund, ale jej na pewno ten czas wydał się o wiele dłuższy.

Po chwili usłyszeliśmy dźwięk syren pojazdów pod oknem. Zerknąłem na niego, ale nadal grzecznie siedział pod ścianą i mocno krwawił z nosa.
- Pani dyrektor, co to za „procedura numer 2”?
- To lista czynności, które trzeba wykonać w sytuacji takiej jak ta. Wszystkie szkoły z Programem mają taką.
- A jest też „procedura numer 1”?
- Tak, oczywiście, ale trochę inna. Jest stosowana w sytuacji, jeśli gwałt dojdzie do skutku.
Powiedziała to tak oczywistym tonem, jakby mówiła na przykład o regulaminie podlewania trawników przed szkołą, a ja oniemiałem. Na szczęście po chwili do łazienki weszli ratownicy i dwaj rośli policjanci.

Kaśka

Szybko doszłam do siebie i chciałam wstać, ale Miras mnie nie puścił i powiedział, że wstanę kiedy ratownicy mi pozwolą. W międzyczasie zadzwonił gong, a potem dzwonek na trzecią lekcję, ale zamieszanie wokół nas nie ucichło. Ratownicy przebadali mnie w karetce i stwierdzili tylko siniaki, bez większych urazów; następnie trafił do niej sprawca, ale na dłużej i w asyście policjanta. Potem posadzili nas dwoje w sekretariacie z policjantem, który na szybko spisał moje pierwsze zeznania. Nasza nagość nie zrobiła na służbach widocznego wrażenia, widocznie zostali wcześniej uprzedzeni o okolicznościach interwencji. Miras był przy mnie przez cały czas, powiedział, że nigdzie nie odejdzie, bo teraz tym bardziej musi mnie pilnować. Odetchnęłam, bo bardzo potrzebowałam jego uspokajającej obecności: przerażające myśli kotłowały mi się w głowie:  „Co będzie, jeżeli uznają, że brałam udział w bójce? Przecież jego obrażenia są właściwie poważniejsze niż moje, o mało nie złamałam mu nosa! A jeżeli wezmą to za złamanie ustaleń zwolnienia i wywalą mnie z tej szkoły? Drugiej szansy już nie dostanę!”
Policjant machnął ręką na obecność Mirasa i od razu spisał też jego zeznania, bo właściwie on był pierwszy na miejscu zdarzenia. Na szczęście wyglądało na to, że po kilkukrotnym obejrzeniu nagrań z monitoringu policjanci wiedzieli już co i jak, więc trochę mi ulżyło.

- Pani dyrektor, czy Kaśka może już iść do domu? – zapytał Miras, kiedy służby wreszcie odjechały zabierając sprawcę ze sobą.
- Dlaczego?
- Jak to, przecież on ją napadł! Jest zdenerwowana i obolała, ma siniaki! I to całe pogotowie i policja…?
- Nic jej nie będzie, tylko najadła się strachu, wracajcie na zajęcia. Oczywiście usprawiedliwimy wam obojgu nieobecność na trzeciej lekcji. Idźcie już, to może zdążycie na sam koniec. I macie nie rozpowiadać o tym zdarzeniu.
Łypnęliśmy na siebie ponuro.


długa przerwa

Kaśka

Postaraliśmy się nie zdążyć na WOS i doszliśmy tam już po dzwonku na przerwę. Klara i Julka wyszły z sali z naszymi plecakami.
- Spakowałyśmy was, bo nikt nie wiedział co z wami – powiedziała Klara – Co się właściwie stało, gdzie byliście?
- Dzięki. Potem ci powiem.
- Ale...
Wzięliśmy rzeczy i poszliśmy prosto do stołówki.
- Chyba nie jestem głodna.
- Może z nerwów nie czujesz się głodna, ale musisz coś zjeść. Za kwadrans obskoczą nas hieny.
- Niech spróbują, to potraktuję kogoś tak jak tego w kiblu.
- I wrócisz do poprawczaka! Stęskniłaś się za nim?
Musiałam przyznać mu rację.
- Dobrze, wcisnę w siebie kanapkę, ale przede wszystkim musimy zrobić coś innego, jeśli przyjdą ci z drugiej i trzeciej klasy.
- Co takiego? A, no tak…

Bardziej z rozsądku niż z głodu przeżuliśmy trochę paszy mając nadzieję, że nie będziemy musieli szukać pozostałych uczestników po całej szkole. Na szczęście obie pary zjawiły się po kilku minutach, a przez otwarte wejście do stołówki zobaczyłam Beatę rozmawiającą z kimś na korytarzu.
- Mirek, dawaj ją tutaj!
Mirek popędził i niemal siłą zaciągnął za ramię zdumioną i wkurzoną Beatę do naszych stolików.
- Gdzie twój partner?
- Na co sobie pozwalacie, gówniarze?!
- Zamknij się i słuchajcie wszystkie trzy – powiedziałam cicho. – Pamiętacie, co dyro powiedział na samym początku, po pierwszym rozbieraniu? „Nie będzie tu żadnych incydentów”? No to się pomylił i teraz jeden chujek będzie zdawał maturę za kratkami. A wy od teraz nie korzystajcie z łazienek chłopaków same, wchodźcie tam tylko z partnerem, przynajmniej dopóki jest na to zgoda dyrekcji. I przekażcie to następnym uczestniczkom w waszych klasach: są w miarę bezpieczne na korytarzach, gdzie jest dużo ludzi, ale do męskiego kibla tylko w towarzystwie, i to z chłopakiem, któremu ufają.
- Młoda, co ty pieprzysz?
Mirek bez słowa chwycił ją za rękę i przesunął jej dłonią po tyle mojej głowy. Uświadomiłam sobie, że nie miałam jak i kiedy umyć włosów po napaści.
- Popatrz na swoje palce – powiedział równie cicho.
Beata zerknęła na ślady krwi na dłoni, po czym bluzgnęła przekleństwami, odwróciła się na pięcie i wybiegła ze stołówki, mijając w drzwiach zdziwioną dyżurną nauczycielkę.

- Co ci jest? – zapytała z przerażoną miną Basia.
- Na szczęście nic poważnego, ale ostrzegam was całkiem poważnie.
Irek podrapał się po głowie.
- Remonty łazienek skończą się chyba w sobotę, a od poniedziałku to już nie nasz problem. Zaraz skończy się pierwszy kwadrans przerwy i zaczną się „prośby”, to jest problem.
- No to gdy będą cię rozkosznie obmacywać pomyśl o dziewczynach ze swojej klasy – warknął Miras – bo któraś z nich będzie musiała od poniedziałku, sama, naga i przestraszona, sikać i srać w męskiej toalecie, i miejmy nadzieję, że przynajmniej za zamkniętymi drzwiami kabiny.
- Dobra, przepraszam, rozumiem...

Podeszła do nas wysoka dziewczyna z trzeciej klasy.
- Mamy „rozsądną prośbę” do was wszystkich: chcemy was porównać, więc pozujcie w otwartej pozycji obok siebie.
Posłusznie ustawiliśmy się w szeregu, wyprostowani i z rękami za głową, a trzecioklasiści zrobili sobie zabawę w ocenianie. Chłopcy stawali za nami, obmacywali piersi i cipkę, po czym przechodzili do następnej dziewczyny. Nie wysilali się na delikatność ani w ruchach ani w komentarzach: „Ty, młoda, z twojej dupy wykroiłbym dwie mniejsze!”. „Ale krzaczory na piździe, może pożyczyć ci maszynkę do golenia?” „Nie gadaj, z takimi cycami nie wyrzuciłbyś jej z łóżka.” Słuchałam tego wulgarnego bełkotu i tylko zaciskałam pięści. Kątem oka zauważyłam Darka i Bartka siedzących niedaleko przy stoliku i obserwujących wydarzenia.

Jeden z trzecioklasistów powiedział nagle:
- „Rozsądna prośba”: chcemy porównać wasze dupy. Nachylcie się i pokażcie je.
Odwróciłyśmy się do nich tyłem i schyliłyśmy się opierając się o stoliki.
- Rozchylcie pośladki!

Trójka naszych partnerów była tak samo oceniana przez dziewczyny. Musiałam przyznać, że mimo tych „oceniaczy” za naszymi plecami podniecał mnie widok Mirka, któremu dziewczyny po kolei masowały kutasa, komentując pozytywnie jego rozmiar. Żadna nie zarzuciła mu otyłości czy kiepskiej figury, puszczały jego naprężonego fiuta jak gdyby z żalem i przechodziły do Ignaca i Irka. Potem Kaja z naszej klasy wysunęła „prośbę” o prezentację ich tyłków. Chłopcy musieli zrobić to samo co my: pochylić się i rozchylić pośladki. „Ej, nie widać ci kutasa między nogami!”. „Bo za bardzo go podjarałaś i teraz mu stoi” - gromki wybuch śmiechu. „Ale Irek ma za to zacny worek!”
Co jakiś czas ktoś rzucał tekst „Rozsądna prośba: chcę cię pomacać”, więc nauczycielka nie przerywała im. Nie zareagowała nawet, gdy widzowie urządzili sobie żartobliwą aukcję niewolnic, rzucając kwoty, za jakie by nas kupili żebyśmy służyły im jako zabawki seksualne.  

Po kilku minutach tej „zabawy” Darek zdecydowanie wstał i podszedł do dyżurnej nauczycielki.
- Proszę pani, oni już przeginają, nie wolno obrażać uczestników Programu.
- Ale nikt tu nie jest obrażany, słyszałeś jakieś wyzwiska?
- Przecież otwarcie bawią się tu w handel niewolnikami!
- „Niewolnik” to nie jest wyzwisko ani przekleństwo, a handel niewolnikami to fakt historyczny – odparła spokojnie.
Darek bezradnie rozłożył ręce. Na szczęście rozległ się gong. Widzowie zostawili nas w spokoju i wszyscy zaczęliśmy w pośpiechu wychodzić ze stołówki.


c.d.n.

komentarze i recenzje jak zwykle mile widziane

Dodaj komentarz