Marta na melinie i trzech nowych bandziorów

Gdy dotarliśmy do meliny, tam już poczułam się niebywale bezbronna i bezradna… Ale nad wyraz podniecała mnie myśl, że teraz to dopiero zostanę wykorzystana… Niesamowicie wykorzystana…

Powietrze w melinie było gęste, ciężkie i duszne. Śmierdziało starym tytoniem, piwem i wilgotną pleśnią.  
Wielki żyrandol  wisiał przekrzywiony, z połamanymi ramionami i tylko jedną żarówką rzucającą żółtawe światło. Na ścianie za stołem bilardowym widniała wielka, nierówna dziura jakby po jakimś wybuchu. To kiedyś podobno była siedziba kogoś naprawdę ważnego – mafioza, który lubił militarny styl i luksus. Teraz wszystko było brudne i zniszczone.

Stałam pośrodku tego chaosu, drżąca, z rękami wciąż skrępowanymi z tyłu moją własną apaszką. Moja elegancka sukienka wisiała na mnie nad wyraz potargana – jeden ramiączko rozerwane, dekolt rozchełstany. Perły na szyi kontrastowały z moim rozmazanym makijażem i rumieńcami wstydu.

Sześciu mężczyzn patrzyło na mnie w milczeniu. Powoli mierzyli mnie wzrokiem. Jak swoją własność. Jak własność, którą zaraz nie omieszkają używać… Bysior wciąż trzymał mnie za ramię, jakby delektując się mną i władzą nade mną – jego wielka, szorstka łapa parzyła mi skórę. Drżałam. “Starzy znajomi” - Gnat i Kocur nieopodal stali leniwie popijając z butelek. Ewidentnie czekając na moment, kiedy się za mnie zabiorą. Ale najpierw przedstawiano mnie trzem innym bywalcom tego przybytku.

Na brzegu stołu bilardowego siedział nad wyraz groźnie wyglądający mężczyzna, kołysząc nogą, i przyglądał mi się swoimi pustymi, jakby martwymi oczami. Mówili na niego - Komandos. Przyglądał mi się, jakby oceniając. Nad czym się zastanawiał? Czy jestem ładna? Czy mam dostatecznie wydatny biust? Jak będę reagować?
Inny, zapewne też jakiś bandzior - obdarzany przez kompanów mianem - Staruch - rozsiadł się wygodnie w starym, skórzanym, mocno poniszczonym fotelu. Miałam wrażenie, że masuje się po kroczu, jakby czekał, że usiądę mu na kolanach… albo nie na kolanach… Patrzył na mnie nieco z ironią, opuszczając wzrok wyraźnie na moje nogi, jakby zdawał się mówić - “Zaraz dziuniu będziesz je przede mną elegancko rozkładała…”
Był jeszcze trzeci, którego wcześniej nie dostrzegłam - na niego wołali tak śmiesznie -  Uszat. Ten nerwowo krążył przy szafie, co chwilę zerkając na mnie. Gdy tylko go dojrzałam, domyśliłam się, że jest na mnie najmocniej napalony, że wprost nie może się doczekać, kiedy padnę jego łupem… Gapił się na mnie tak wygłodniałym wzrokiem… i… oblizywał się, co rusz uśmiechając obleśnie. Jakby miał wyjątkową chętkę na moje ciało…
Jednak zdaje się, że to Bysior chyba czuł się panem sytuacji, w końcu to on dzierżył mnie za ramię. Jego niski głos, jakby dochodził z głębi wielkiej klatki piersiowej.

– No i co, paniuisiu… pani nauczycielko… — zaczął ironicznie, powoli, przeciągając sylaby. — Powiedz moim kolegom szczerze. Jak to się stało, że taka elegancka, i kształcona damulka jak ty, trafiła na takie zadupie? I to sama? Szukałaś czego? Pewno jakiejś ostrej przygody?  

Zaczerwieniłam się jeszcze mocniej, serce biło mi jak oszalałe, gdy wzrok wszystkich jeszcze bardziej skupił się na mnie. Głos mi drżał, wydawało mi się, że drży  - zanim jeszcze cokolwiek próbowałam odpowiadać. Próbowałam za wszelką cenę zachować choćby resztki kobiecej godności.

– Proszę… to był tylko skrót… wracałam… nie powinnam była…
Gnat podszedł bliżej. Uśmiechał się krzywo. Patrzył mi z góry w oczy, oblizując się lubieżnie.
– A powiedz nam, pani profesor… — zapytał cicho, udając początkowo wyszukany, niemal naukowy ton i nagle zmieniając go na styl meliniarski. — Kiedy ostatni raz miałaś… Kiedy ostatni raz miałaś kutasa w ustach? Bo wyglądasz na taką, co  udaje wyniosłą damę i cnotkę. A tak na prawdę cholernie lubi poczuć kutangę w japie! I lubi ją porządnie possać!
Jego kompani zgodnie zarechotali.
– Ja… ja nigdy… — wyszeptałam, czując jak łzy napływają mi do oczu. — Jestem… szanowaną kobietą… proszę, nie pytajcie mnie o takie rzeczy…
Gnat zachichotał cicho i pogłaskał mnie po policzku.
– No, damulko. Nie wstydź się tak... A może i wstydź? Co nie chłopaki?! Że to całkiem seksowne jak ona tak się wstydzi? - zarechotał, ale chyba uznał, że jeszcze przyjemniejsze jest zawstydzanie mnie - Opowiedz paniusiu chłopakom, jak ci się robi, jak chłop mówi do ciebie… tak wulgarnie! Jak mokro ci się robi? Ha, ha, ha!  

W tym momencie wstał Komandos. Powoli, bez pośpiechu. Podszedł do mnie i stanął tak blisko, że czułam zapach jego potu. Chwycił mnie za brodę i uniósł twarz, zmuszając, bym patrzyła mu prosto w te zimne oczy.

– Ja to lubię, jak suka się boi — powiedział cicho, prawie szeptem, z bardzo wyraźnym wschodnim akcentem, choć nie mogłam rozpoznać - czy ukraińskim, czy rosyjskim. — Pamiętam ja jedną kurwę w Doniecku… ładna taka, całkiem młoda. Myślała, głupia bladź, że jak mi zapłaci, to ją wypuszczę. No to ja wziął baksy… A potem… Przywiązał ja ją do kaloryfera i ruchał swołocz przez tri dnia. Jak płakała i błagała, to tylko mocniej ją rąbałem. Lubię ja takie pizdy… jak się łamią…
Zadrżałam. Jego głos był całkowicie pozbawiony emocji – jak gdyby opowiadał o pogodzie.  

Staruch w fotelu zaśmiał się cicho, głęboko. Odstawił szklankę i spojrzał na mnie lubieżnie.
– A ja… — zaczął powoli, przeciągając słowa — ja lubię takie eleganckie suki. Lubię takie jak ty. Z manierami, z takim pięknym, dystyngowanym głosem. Pamiętam jedną adwokatkę… przyszła do mnie odstawiona, w garsonce, z teczką, taka pewna siebie. Po dwóch godzinach była już w samych pończochach i szpilkach… i błagała, żebym ją rżnął delikatniej! Ha, ha, ha! Kazałem jej lizać... całego miała mnie wylizać. A ona lizała… i dziękowała. Bo takie eleganckie suki w środku duszy to właśnie tego chcą! Takiego traktowania…

Jego słowa spadały na mnie jak ciężkie krople. Czułam, jak moja cipka pulsuje.
Bysior ścisnął mocniej moje ramię, jakby sprawdzał, czy dostatecznie skruszalam.
– No to co, pani profesor… Marto… — powiedział z uśmiechem. — Powiedz nam szczerze, co ty lubisz? Chcesz, żebyśmy cię rozłożyli na tym stole do bilarda? Czy będziesz wtedy dalej udawać damę i cnotkę? Ha, ha, ha!
Serce waliło mi tak mocno, że prawie nie słyszałam własnego oddechu.
Wszyscy patrzyli na mnie. Czekali. Byli najwyraźniej ciekawi, jak się będę zachowywać. Chyba chcieli, żebym poczuła się złamana…  Miałam wrażenie, że psychologiczne upokorzenie mnie i sprowadzenie do roli uległej suczki, jest dla nich bardziej podniecające niż zwyczajne zerżnięcie mnie, nawet ostro. Nawet zerżnięcie  po kolei. Przez wszystkich po kolei…

Pewnie dlatego Komandos wciąż trzymał mnie za brodę, zmuszając, żebym patrzyła mu prosto w te martwe oczy. Cisza w melinie zrobiła się gęsta. Tylko żarówka nad stołem bilardowym cicho buczała.
Bysior przerwał milczenie. Puścił moje ramię i oparł się o stół, krzyżując potężne ręce na piersi.

– Nie słyszałaś o Komandosie… — zaczął niskim, rozbawionym głosem — a chłopaki opowiadają, że na wojnie, w zajętej wiosce złapał właśnie dwie nauczycielki. Jedną starszą, milfę, drugą młodszą, taką zaraz po studiach… Zamknął je obie, dla siebie i swoich kompanów w piwnicy tej samej szkoły, w której pracowały, i przez kilka dni uczył je, razem ze swoją drużyną, „nowego alfabetu”. Podobno jak skończyli, to jedna z nich… A zresztą, co będę mówił…

Komandos zaśmiał się cicho i dodał, stojąc tuż za mną: – Ano tak to było z paniami uczytielkami… Pojętne bladzie… Pojętne… Tamta starsza to nawet podobna do ciebie ciebie. Tylko ruda. Miała męża urzędnika. Kazał ja jej dzwonić do niego, jak ja ją rąbał. Kazał jej mówić „kocham cię” do telefonu, a sam wbijał jej kutasa tak głuboko, że ledwo mówiła. Kak ja to lubię. Nie wystarczy, że suka ma mokrą cipę. Ważne, sztoby zatraciła duszu.
Komandos, mówiąc to, delikatnie pogłaskał mnie kciukiem po dolnej wardze, jakby sprawdzał, czy jest miękka.

Wtedy odezwał się Kocur. Podszedł bliżej, okrążył mnie powoli i stanął z boku. Na jego twarzy pojawił się charakterystyczny uśmieszek.

– A wiecie, chłopaki… ja o tej pani profesor już wcześniej słyszałem — powiedział leniwie, przeciągając słowa. — Jeszcze jak byłem w szkole. Chłopaki walili sobie konia właśnie pod nią. Pokazywali sobie zdjęcia tej samej Marty… tylko wtedy młodszej. Z jakiegoś szkolnego apelu i z wycieczki. Zalotny uśmiech, duże cyce, szpileczki, sukieneczka do kolan, jakby się prosiła, żeby ją porządnie zadrzeć. Nic, tylko zadrzeć wysoko do góry! Pamiętam, jak taki jeden żartował: „Kurwa, jakbym dorwał tę suczkę, to bym jej pokazał, jak powinna wyglądać prawdziwa lekcja. Już ja bym jej dał lekcję!”. Ha, ha, ha!

Zrobiło mi się ciemno przed oczami. Poczułam falę gorącego wstydu. Spodziewałam się, że moi uczniowie mogą mieć o mnie tego typu myśli… Że w swoich fantazjach widzą mnie w przeróżnych sytuacjach, a to klęczącą pod tablicą… a to leżącą na moim biurku z zadartą spódnicą. No i że już oni wiedzą dobrze, jak taką sytuację wykorzystywać… Pewnie niejeden z nich “marszczył freda” wyobrażając sobie, jak pakuje mi go w moje usta… te same, które właśnie przed chwilą prawiły o wojnach napoleońskich… Albo, jak podchodzi do mojego biurka, jak jeszcze wyżej zadziera mi spódnicę… No i wiadomo, co robi póź niej… Ale to wszystko nie działało tak mocno, jak teraz, gdy Kocur powiedział wprost o tym, że byłam, a raczej moje fotki służyły do tego by robili sobie dobrze… Ileż razy ja, na tych odbitkach musiałam zostać zalana owocami młodzieńczej witalności… Na co wtedy celowali?
Ale nie dawałam po sobie znać, o czym myślę. Nadal odgrywałam rolę cnotliwej nauczycielki.

– Co wy mówicie… — wyszeptałam drżącym głosem.
– A tak — Kocur uśmiechnął się szerzej. — Nawet jedną odbitkę tego foto miałem u siebie przez jakiś czas. I pewnie domyślacie się, do czego go używałem… Ha, ha, ha!

W tym momencie Uszat nie wytrzymał. Jąkał się jeszcze bardziej niż zwykle, a ręce mu drżały z podniecenia. Podszedł do mnie z drugiej strony, nerwowo oblizując usta.

– K-kurwa… nie m-mogę już czekać… — wysapał. — T-taka elegancka… taka g-grzeczna niunia… dajcie mi ją… nie mogę już wytrzymać! Wiecie ile pościłem?! A tu… t-tu przyprowadzacie m-mi takkką!