Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

Deszcz cz 17

     – No dobrze, idę się myć, tylko najpierw zajrzę do Koi.
     – W porządku. – Chloe chyba wpadła w mój sposób udzielania odpowiedzi.  

     Aisha stała tuż obok i patrzyła na mnie tak miło i ciepło. Niewiele się zmieniły od czasu, gdy je widziałem ostatnio. Nie powinienem tego widzieć, ale u obu nieco powiększyły się piersi, poza tym chyba nic się nie zmieniło.
Wstałem i poszedłem do drugiego pokoju. Rozalinda podniosła głowę.
Już prawie kończę. Koi miała szczęście, że ta mała żmija nie przecięła jej żył.

     – Rozalindo, nie powinnaś tak jej nazywać, była wielkim wojownikiem. – odezwała się Japonka.
     – Pieprzysz. Wyzywała cię od szmat, a ty masz do niej szacunek?
     – Skąd wiesz? Znasz japoński?
     – Trochę. Myślisz, że ta mała by się tak wyrażała o tobie, gdybyś zginęła?
     – Nie wiem. Może miała jakieś problemy.
     – Jakieś? Chyba same. Od razu chciałam ją zabić, ale czekałam aż do końca. Nie wyglądasz na szczęśliwą z tego powodu, że cię uratowałam.
     – Florentyno, być może znasz nasz język, ale nie rozumiesz mentalności wojowników bushido. Ona nie może pogodzić się z porażki – odezwałem się za Koi.
     – Tak, aż taka głupia to nie jestem, żeby tego nie pojąć. Mnie zgwałcono z dwadzieścia razy. Pierwszy raz jak miałam osiem lat. Niech spróbuje z tym się pogodzić. Powiedziałam ci inaczej w Nowym Jorku, bo ten pierwszy gwałt pragnęłam zapomnieć...

     Przypomniałem sobie nasze spotkanie z bandziorami, którzy byli niegodni, by nosić miecze. Wtedy Koi miała dziewięć lat, ale musiałoby się wydarzyć coś wyjątkowego, by jej się wówczas coś stało. Co dziwne, Rozalinda dalej zajmowała się jej ostatnią raną.

     – No już. Do wesela się zagoi. – Pocałowała delikatnie usta Koi.
     – Wiem, że lubisz kobiety, ale ja nie jestem zainteresowana.
     – Nie rozumiesz nadal, Koi. Zraziłam się do mężczyzn. Poza tym miałam taką szkaradną gębę, że ty byś pewnie zabiła się własną pięścią, gdybyś tak wyglądała. Skoro nie jesteś zainteresowana, to ciężko ci będzie mi się odwdzięczyć.
     – Chcesz czegoś za coś? To nie jest w porządku.

     Rodriguez popatrzyła na mnie.

     – Czy ona nie wie, że ja żartuję?
     – Pewnie nie. Japończycy mają specyficzne poczucie humoru.
     – Rozumiem.

     Koi popatrzyła na mnie, a potem na Rozalindę.

     – Ty nie żartujesz, ja czuję. Próbuję wejść w twoją percepcję...
     – Wolałabym, żebyś weszła gdzie indziej – roześmiała się Brazylijka.
     – Jesteś okropna, ale masz dobrą duszę. Możesz podejść do mnie?

     Brazylijka zrobiła dziwną minę, popatrzyła na mnie pytająco i podeszła do Koi.

     – Nachyl się.

     Zrobiła to i zapytała.

     – Chcesz mi coś powiedzieć na ucho? Sądziłam, że nie masz z Parkerem tajemnic.

     Ja czułem, co Koi chce zrobić. Ujęła twarz Brazylijki i pocałowała ja subtelnie, ale z pewnością nie w przyjacielski sposób. Trwały tak z minutę.

     – O cholera, to mnie zaskoczyłaś ślicznotko! Z pewnością pierwszy raz całujesz kobietę. Wierz mi, to nie to samo co z facetem.

     – Sądziłam, że będzie gorzej. Co sądzisz, Euri-san, powinnam się z nią przespać?

     Spojrzałem na nią zdziwiony.

     – Koi-san. Mnie pytasz?
     – Tak.
     – Nie wiem. Nie rozumiem.
     – Czego nie rozumiesz. Jestem nadal twoja. Zechcesz, to zrobię, nie zechcesz, nie zrobię.
     – To tak u was jest? – zdziwiła się Rodriguez.
     – Niezupełnie. Idę się myć, a wy to przedyskutujcie.

     Wyszedłem lekko zdziwiony. Czułem się zmęczony. Jakby stres z trzech lat nagle zaczął dawać o sobie znak. Córka i Aisha mnie obserwowały, ale czułem, że robią to z powodu zatroskania. Wszedłem do kabiny. Ciepła woda dała ulgę, ale i też mnie nieco osłabiła. Nie zdołałem utrzymać równowagi i upadłem. Prawdopodobnie musiały to usłyszeć, bo po chwili obie znalazły się przy mnie.
Nawet nie zdążyłem poczuć się zawstydzony.

     – Wszystko dobrze, tato? – zapytała z troską Chloe.
     – Jestem słaby, to dlatego – Nie chciałem w tej chwili opowiadać swojego nędznego życia, które wiodłem od trzech lat. Może nigdy tego nie opowiem...
     – Powinieneś poleżeć w wannie. Naleję ci wody i jak wejdziesz, to cię umyję. Tak ogólnie.
     – Czy ja mogę pomagać? – zapytała Aisha.
     – Będę się czuł niezbyt komfortowo, jak będziecie obie.
     – To mogę to zrobić sama – odrzekła wcale nie zbita z tropu, Aisha.
     – Ależ...
     – Tato, pozwól jej. Ona to robi z czystego uczucia. Jak ją poznasz, to zrozumiesz. Skoro mówi myć to myśli myć. Ona jest dorosła, ale uczciwa jak dziecko. W końcu w Japonii gejsze służą. Myśl jak Japończyk.
     – Spróbuję. – Powiedziałem to, ale nadal jeszcze do końca do mnie nie dotarło, że Aisha będzie mi usługiwała jak japońska gejsza.
     
     Siedziałem na stołku okryty białym ręcznikiem. Chloe wyszła i po chwili usłyszałem, jak woda zaczyna się lać do wanny.

     – Wiesz Aisho jak to się stało, że Chloe żyje?
     – Tak, panie Parker?
     – Mów mi Euri, dobrze?
     – Dobrze panie Euri.
     – Euri, bez pan. Proszę.
     – Dobrze.
     – To powiesz?
     – Mogę podczas mycia?
     – Tak.

     Za dużo się działo. Walka, stres od trzech lat. I najważniejsze, że Chloe żyła. Aisha stała i patrzyła na mnie.

     – Coś nie tak?
     – Nie, Euri. Patrzę na ciebie, bo jesteś powodem, z jakiego powstała Chloe. Kocham ją, więc kocham również ciebie. Kochałam Dianę i jest nadal w moim sercu. Próbowałam pokochać Remiego, ale odrzucał moją miłość.
     – Tak, to chyba najbardziej przeżyłem.

     Weszła Chloe.

     – Woda gotowa. Opiekuj się nim, kochanie – Chloe usiadła na sofie, a ja, prowadzony pod rękę przez Aishe, szedłem do łazienki.
     – Możesz się odwrócić? – poprosiłem.
     – Oczywiście, Euri.

     Łazienkę wyłożono białymi kafelkami. Co kilka stóp wstawiono piękną, dekoracyjną ceramiczną płytkę. Mieszkanie miało swoją klasę. Prawdopodobnie cena za wynajem mogła być nawet wyższa. Zdjąłem ręcznik i wszedłem do wody. Piana pachniała zielonym jabłkiem. Zakrywała wszystko poza głową.

     – Już – rzekłem.

     Aisha podsunęła stołeczek, usiadła, wzięła gąbkę i zaczęła myć mi barki. Omijała z ostrożnością ranę.

     – Jestem bardzo szczęśliwy, że Chloe żyje. Wiesz, kto ją uratował? Była sparaliżowana, podobnie jak ja.
     – Tak, wiem.
     – To powiedz.
     – Euri, wiesz co to miłość, prawda?
     – Chyba tak. Kocham nadal Dianę w swoim sercu. Od dzieciństwa kocham Koi i nigdy nie przestałem.
     – Widzisz, jak ci to powiedzieć... – Odczułem, że świetnie sobie poradziła z przejściem mówienie panie Parker na Euri. Szło jej to zdecydowanie lepiej niż George.
     – Chloe mówiła, że będzie dobrze, że pozwolono ci odejść, ale ja miałam złe przeczucie. Tego pamiętnego dnia, powiedziałam ojcu, że muszę wyjść. Oczywiście zaczął, że kobieta, szczególnie w moim wieku nie powinna wychodzić po zmroku, ale powiedziałam mu, że to wyjątkowa sprawa i mi pozwolił. Pojechałam Mercedesem pod wasz dom. Miałam mieszane uczucia. Czułam, że powinnam zawiadomić policje, ale wiedziałam, chociaż nie wiem skąd, że jeżeli to zrobię, spowoduję tym śmierć. Wybacz mi, że nie wiedziałam wszystkiego. Weszłam przez okno. Widocznie Remi nie zauważył, że jest uchylone. Kiedy weszłam Chloe leżała jak nie żywa. Zobaczyłam materiał wybuchowy i zapalnik. Brakowało pięciu minut. Musiałam wybrać, dlatego wybacz, że wybrałam ją. Mogłam zobaczyć, ale bałam się, że zabraknie mi minuty. Jestem silna, ale Chloe waży swoje. Prawdę mówiąc, w życiu tak się nie zmęczyłam. Adrenalina szalała we mnie. Poruszałam się jak w przyspieszonym tempie. Związałam trzy prześcieradła, opasałam ją i z ogromną trudnością spuściłam na ziemię. Potem trzy tygodnie goiła mi się skóra na dłoniach. Nie wiem, jak mi się udało. Wyskoczyłam na klomb, dzięki Bogu, że tam rósł. Zdołałam ją odciągnąć może dziesięć jardów, gdy nastąpił, wybuchł. Ja nie wiem, jak przeżyłeś. Z pewnością to był cud.

     – Czyli to ty uratowałaś Chloe. Jak ci się odwdzięczę?
     – Nawet o tym nie myśl. Potem przeniosłam ją do samochodu i blisko trzy lata mieszkała u nas. Nikt poza rodzicami o tym nie wiedział. Czytałyśmy gazety i oglądaliśmy wiadomości. Tata domyślił się, że nie mogłeś być tylko sprzedawca terenów.
     – Szukano mnie?
     – Tak. Dziwne, że nikt cię nie znalazł.
     – Tak, to wszystko zakrawa na cud. Mój brat zrobił to ze strachu, gdybym wiedział...
     – Wybacz mi Euri szczerość. Nie wiem, dlaczego twój syn tak postąpił. To nie jest możliwe, żeby wpływ pana Hajze na niego tak wpłynął.
     – Chloe ci powiedziała, jak się to stało?
     – Tak. Zrozumiała, że jej brat coś wam dał do jedzenia. Potem wstrzyknął wam paraliżujący środek. On miał tylko dwanaście lat!
     – Ja zabiłem wielu ludzi w tym wieku.
     – Ale to co innego. To twój syn. Wiesz, kto zabił twoją żonę?

     Poczułem napływ smutku i bólu. Nie mogłem powstrzymać łez.

     – Ona chciała zabrać mu pistolet. Boże, jak jej musiało być przykro. Boże, wiem, że zawiniłem.
     – Euri nie obwiniaj się o to. Bóg tak nie działa. To my myślimy, że On tak robi.
     – Myślisz o Allahu?
     – Mój ojciec z wielką trudnością pogodził się z tym, że kocham Chloe, ale tego by nie zrozumiał. Czytałam koran. Wynika z niego, że Allah jest najbardziej nieludzka istota, jaka istnieje. Ja nie wierzę w niego nawet odrobinkę.
     – Och! – odrzekłem zdziwiony.
     – W tej księdze jest tyle sprzeczności. A prorok to osobna sprawa. Cokolwiek chciał, mówił wątpiącym, że anioł Gabriel mu to powiedział. Czytałam Biblię i mam swoją teorię.
     – Tak, to dziwne. Najbardziej nieludzcy i niegodziwi są ci, co najbardziej wierzą.
     – Tak, to prawda Euri. Chloe mi powiedziała. Wciąż powtarzała, że jesteś jak anioł, a ja nie mogłam tego zrozumieć, w końcu zrozumiałam. Ona ma rację.

     Popatrzyłem na nią zdziwiony.

     – Prawie spałem z własną córką, zabijałem, zdradziłem zonę, a ty twierdzisz, że jestem aniołem?
     – Ważne, dlaczego to zrobiłeś, a nie co zrobiłeś. Ja wierzę, Chloe. Ona nie wierzy, że jesteś aniołem, ona to wie.
     – Nie wiem – szepnąłem.

     To wszystko, co mi powiedziała... stała obok mnie istota, która uratowała moją córkę.

     – Euri jak się wzmocnisz, mam prośbę.
     – Zrobię, cokolwiek zechcesz.

     Uśmiechnęła się.

     – W hinduskich księgach jest historia pewnej pięknej kobiety i pięciu braci. W owym czasie słowo rodzica było święte. Jeden z braci poznał kobietę, piękną i czystą Draupadi. A kiedy przybył do domu, oznajmił matce, że znalazł skarb. A ona, nie wiedząc, co znalazł, poprosiła go, by podzielił się tym z braćmi. I tak Draupadi została żoną pięciu mężczyzn. I urodziła im pięciu synów.

     – Och, doprawdy?
     – Tak.
     – Dlaczego mi to powiedziałaś?
     – Bo powiedziałeś, że zrobisz, dla mnie cokolwiek zechcę, a wiesz, czego pragnę?
     – Nie.
     – Tego, co Chloe.

     Poczułem się dziwnie.

     – Ależ...
     – Euri, zwalniam cię z przyrzeczenia – powiedziała.

     Spojrzałem na nią.

     – Zapytaj Koi. Ona mną rozporządza.
     – Dobrze, zrobię tak.

     Pomyślałem, że tym razem nie będę czuł się z tym źle. Wcale nie myślałem o przyjemności. Wiedziałem, że Koi się zgodzi. Nie zdołałem powiedzieć Dianie, ale teraz miałem pewność, że by nie miała nawet żalu. To dziwne. Nie sądziłem, że mógłbym znaleźć drugą taką kobietę. Nawet Koi taka nie była. Nie można porównywać, bo właściwie Japonka miała inny rodzaj miłości, której być może nie posiadała Diana. Może prawdziwa miłość ma w sobie wszystko? Pewnie jest właśnie tak. Nie zapytałem, dlaczego tego chce. Miałem pewność, że jej powody były dużo głębsze duchowo niż Chloe. Postanowiłem nie pytać. Miałem jednak nadzieje, że sama mi powie.

     – Zostawię cię. To znaczy, będę odwrócona i jeżeli coś będzie nie tak, pomogę. Jestem dużo silniejsza niż Chloe.
     – Dobrze, dziękuję. – Wstałem i powoli okryłem ciało ręcznikiem.
     – Możesz mi pomóc wyjść z wanny? Czuję się, jakby odpłynęła ze mnie cała energia.
     – Będzie dobrze, zobaczysz. – naprawdę szła jej dobrze rozmowa ze mną. I od razu przywykła!

     Podała mi dłoń. Pomogła wyjść. Razem weszliśmy do salonu. Koi siedział obok Rozalindy, a z drugiej strony siedziała Chloe.

     – Będziecie dochodzić do siebie, a my zadbamy o wasze bezpieczeństwo.
     – Rozalindo, masz ludzi? – zapytałem nagle.
     – Nie rozwaliłabym sama gmachu Syndykatu. Jak się wzmocnicie, zniszczymy jaskinię lwa.
     – Co masz na myśli?
     – Morgan i Colins to były płotki. Prawdziwi złoczyńcy mają swoją siedzibę w zamku, wiem którym. Przygotuję ciężarówkę syntexu i ich rozwalę.
     – Z pewnością są zabezpieczeni.
     – Tak, ale mam plan. Myślałam o tym od trzech lat. Na razie musicie dojść do siebie.
     – A co potem, jak nam się powiedzie?
     – Wrócisz do Japonii, Euri. Tam jest twój dom, bo tam zostawiłeś swoje serce.

     Poczułem, że ma rację. Czy gdyby to wszystko się nie stało, urodziłaby się Chloe?
Być może.

     – Muszę odnaleźć Georga – powiedziałem.
     – Znalazłam go. Mieszka z Kamilą na jednej z wysp w Polinezji Francuskiej. Znajdziemy go, ale najpierw musicie odpocząć.
     – Czy nie jesteśmy nadal zagrożeni? – zapytała Aisha.
     – Prawdopodobnie, ci co nasłali ninja, dowiedzą się wkrótce, że żyjesz. Chodzi o miecz. – powiedziała Rozalinda.
     – Dla nich liczy się tylko miecz – odrzekłem.
     – Tak, Euri. Legenda mówi, że Japonia powstała z miecza. Kiedy wrócisz tam z mieczem, wszystko ustanie. – Tym razem powiedziała to Koi.
     – Czy do tego czasu będą nasyłać shinobi non mono? – Brazylijka miała niezłe rozeznanie w nazewnictwie.
     – Spróbuje się dowiedzieć, kto za tym stoi – powiedziała Koi.
     – Ja wiem – odrzekła Rozalinda.
     – Wiesz? – zapytała Koi.
     – Tak. To przywódca starego klanu Takeda. Yoshimoto Takeda, strażnik mieczy.
     – Można go zabić – zapytałem.
     – Euri, zabijanie jest łatwe. Chcesz wywołać trzecią wojnę światową? Dziecko jest głodne i płacze. Nic nie da, że mu powiesz, że zaraz dostanie jeść. Będzie płakać, do czasu aż nie dostanie mleka. Podobie i z tym. Wrócimy z mieczem i wszystko ustanie – odrzekła Koi.
     – A gdyby wytłumaczyć?
     – Przed chwilą wyjaśniłam – rzeka zdziwiona Koi.
     – Rozumiem – odrzekłem lekko zawstydzony.
     – Pozostaje nam jeszcze sprawa tego, kto cię uratował. On to zrobił, bo chce cię zabić. I pewnie najpierw wszystkich, których kochasz, bo więcej niż twojej śmierci pragnie twojego cierpienia – powiedziała Brazylijka.
     – Czyli wszystkie was? Kto to jest? Owszem nie zrobiłem wielu dobrych rzeczy, ale też nie byłem ostatnim draniem...
     – Popatrzyły na mnie zdziwione, a najwięcej Rozalinda.
     – Kochasz mnie, Euri? – zapytała.
     – Tak, ale nie w ten sposób, jaki rozumiesz. – Nie wyczułem, że chce się znowu ze mną kochać. Znaczy, czułem tak, ale w jej pytanie nie do końca o to chodziło
     – Och, teraz pojęłam. Nie rozumiałam do tej pory, dlaczego tak jesteś ważny dla mnie. Tłumaczyłam sobie... że wiesz dlaczego, ale się myliłam. Teraz rozumiem. One mają rację, jesteś aniołem. – Rozalinda miała pewnie minę jak Archimedes, kiedy odkrył prawo o wyporności.
     – To dziwne, że wszyscy mi to powtarzają, a dla mnie o czarna magia.
     – Przekonasz się jednego dnia, Euri i wówczas sztorm w twoim sercu ucichnie. – Nigdy bym się nie spodziewał, że nawet Rozalinda coś rozumiała, o czym nie miałem pojęcia.
     – Tak? – zapytałem tylko.
     – Dokładnie.

     Koi podeszła do mnie, uklęknęła i oddała mi pokłon do ziemi.
     
     – Co robisz, Koi-sam? – zapytałem.
     – Zrozumiesz – odrzekła Japonka.
     – Koi-san, mam słowo z tobą – rzekła Aisha.

     Poczułem ten sam prąd.

     ,,Że tez musi się tak spieszyć” – pomyślałem.

     Ona popatrzyła na mnie jakby zrozumiała.

     – Lepiej mieć to za sobą Euri – rzekła Aisha.

     Po chwili wyszły razem.

     – Jakieś tajemnice? – zapytała Florentyna.
     – Takie babskie sprawy, nie zrozumiałabyś – powiedziała Chloe.
     – Nie bądź taka mądra, siusiumajtko.

     Chloe, zamiast się obrazić podeszła do Rozalindy Rodriguez i powiedziała.

     – Jesteś cudowna. Zaczynam cię lubić.
     – Uważaj – Brazylijka pogroziła jej palcem. – Jesteś całkiem inna niż twój ojciec. Niezłe z ciebie ziółko.
     – Wyluzuj stara.
     – Stara? Mam dwa lata więcej niż twój tata. Wypraszam sobie.
     – Widzisz tatusiu? Przestała kląć.
     – Istotnie, a dlaczego? – zapytała zdziwiona Rodriguez.
     – Zmieniasz się, to dlatego. Mogłabym ci powiedzieć dlaczego, ale z pewnych powodów nie mogę – odrzekła Chloe.
     – Idę robić papuni. Musimy dbać o naszą rodzynkę, zabiedzona strasznie – spojrzała na mnie.
     – Dobra, to my w takim razie golimy tatę.
     – To ja pomagam Florentynie – powiedziała Koi, bo właśnie wróciły z Aishą.

     Nie mogłem zgadnąć wyniku rozmowy. Pomyślałem coś i o mało nie wybuchłem śmiechem.

     – Co cię tak rozśmieszyło? – zapytała Chloe.
     – Z pewnością nie powiem.
     – Dowiemy się, prawda Aisho?
     – Może i tak. Nic nie będę wyciągać – powiedziała poważnie.
     – Wiesz tato, ona jest czasem taka poważna, że aż mnie rozbawia.

     Pocałowała ją lekko w policzek. Uświadomiłem sobie, że wcale nie okazywały żadnej zażyłości. W zasadzie wyglądały jak koleżanki. I wówczas przyszła myśl. To zdanie padło kilka minut temu. Chodziło o tego tajemniczego mordercę. Chce zabić mnie i wszystko, co kocham. Musiałem jak najszybciej się wzmocnić i zacząć trenować. Nie wiedziałem, że przyjdzie mi walczyć z czymś nieznanym i bardzo tajemniczym gdzie ani trening, ani siła na nic się nie przydadzą.
Chloe i Aisha nie traciły czasu. Po chwili zaczęły ścinać włosy z brody nożyczkami. Kiedy włosy pozostały całkiem krótkie, namydliły mi twarz. Aisha patrzyła, a Chloe zaczęła mnie golić. W zasadzie zawsze się sam goliłem. Czasem maszynka elektryczna a w większości razów, brzytwą. Jednak Chloe nie umiała tego robić, poza tym nie mieliśmy brzytwy. Miała nożyki. Kobiece. W końcu musiały golić włosy na nogach i pod pachami. Koi nie goliła nóg ani pach. Być może większość kobiet i mężczyzn uznałaby to za niezbyt ładne, ale mi pasowało. Oczywiście teraz mogła zmienić nastawienie. Nie robiła tego, kiedy jeszcze byliśmy razem, ale znając jej niezmienność, nie sądziłem, że teraz to robi.
Spojrzałem w lustro. Przyzwyczaiłem się do brody, dlatego teraz czułem się dziwnie.

     – No nareszcie wyglądasz jak człowiek – stwierdziła córka.
     – A wcześniej, jak wyglądałem?
     – Jak jaskiniowiec – odrzekła z uśmiechem.
     – Chloe, nie powinnaś się tak odzywać do ojca – upomniała ją Aisha.
     – Tatusiu, czy Aisha ma rację? – spojrzała na Egipcjankę.
     – Sądzę, że tak.
     – Dobrze, poprawiam się już. Przepraszam.

     Pocałowała mnie w policzek.

     – Teraz wyglądasz super – powiedziała córka.

Sapphire77

opublikował opowiadanie w kategorii dramat i przygodowe, użył 3367 słów i 19323 znaków.

Dodaj komentarz

Zaloguj się aby dodać komentarz. Nie masz konta? Załóż konto za darmo.