Moje popaprane życie-1

Witam wszystkich na Lol-u to moje pierwsze opowiadanie,więc najpierw się przedstawię. Mam na imię Ewa, od dwóch lat szczęśliwa żona Tomasza. Mam zamiar opisać kilka moich prawdziwych przygód. Nie będę pisać chronologicznie,dlaczego nie? Poznacie po moich opowiadaniach niektóre są dla mnie zbyt ciężkie ale mam nadzieję że to też mi pomoże uporać się z przeszłością. W tej chwili jestem 30 letnią kobietą,lubię pływanie,podróże razem z mężem. Moje hobby to akwarystyka oraz treningi aikido. Mój Tomasz jest fotografem w dziale kryminalistyki i w czasie urlopów lubi robić zdjęcia przyrody i architektury. Czasami też mu pozuje jak to on mówi by jego aparat wiedział że na świecie są piękne żyjące ciała a nie tylko zwłoki które najczęściej fotografuje. Mam włosy ciemny blond,oczy niebieskie wzrost 172cm waga 58kg pozostałe wymiary 80x55x78 biust miseczka B. Dodam jeszcze że wykształcenie mam mizerne bo zawsze byłam tak zwaną uczennicą trójkową. Ledwo skończona zawodówka o kierunku ogrodnik.                                                    Na świat przyszłam nieoczekiwanie kilka minut po Nowym Roku. Z tego co wiem moją mamę i właściwie mnie też (w jej brzuchu) przywiozła w stanie krytycznym na SOR. Mama była bardzo pobita,wyziębiona i nieprzytomna. Nie miała żadnych dokumentów i uznano ją jako NN. Lekarze próbowali ją ocalić ale tylko udało im się mnie wydostać na świat poprzez cesarskie cięcie. Ja byłam ośmiomiesięcznym wcześniakiem a moja mama zmarła następnego dnia nie odzyskując przytomności. W szpitalu spędziłam pierwsze pół roku życia nadano mi imię Ewa (podobno lekarze tak wymyślili z powodu że byłam pierwsza w nowym roku a Ewa też była pierwszą kobietą. Nie znaleziono żadnych moich krewnych i po pół roku trafiłam do sierocińca. W domach dziecka mieszkałam do 18 roku życia. W tych przytułkach (kilka razy mnie przenoszono)nauczyłam się walczyć o swoje. Wiedziałam że trzeba być twardym czasami na kogoś wrzasnąć a też kilka razy trzeba było się zmierzyć siłowo.                                                                                                                                         Największą traumą z mojego dzieciństwa (którą zapamiętałam) były to święta Bożego Narodzenia. Miałam wtedy 5 lub 6 lat, w naszym domu dziecka byłam właściwie jedyną sierotą.Reszta dzieciaków była z rozbitych domów ale miały jakieś babcie,dziadków itp. Zostałam za pozwoleniem dyrekcji zaproszona do domu małżeństwa które wspierało nasz sierociniec. To miały być pierwsze moje święta spędzone w rodzinnej atmosferze a nie z panią opiekunką i konserwatorem. Państwo ci przyjechali po mnie pięknym dużym samochodem i wjechaliśmy pod dom prawie tak duży jak nasz sierociniec. Pani zaraz po wejściu powiedziała bym zdjęła buty i przedstawiła mi wszystkie zasady jakie panują w ich domu. Nie wolno niczego dotykać,biegać hałasować itp. weszłyśmy do salonu gdzie stała wielka zielona choinka i od razu złamałam dwa zakazy bo podbiegłam do niej z wielkim okrzykiem. Pani mnie złapała za ramię i gdy spojrzałam na jej twarz skojarzyłam ją z królową śniegu z bajki. Pan Romek jej mąż był bardziej przyjazny i gdy królowa wyszła by zadzwonić w sprawie zamówionych dań,pozwolił mi przewiesić kilka bombek na choince. Jedna mi spadła i się potłukła on szybko złapał drugą bombkę i gdy królowa weszła do pokoju z pytaniem co się dzieje stłukł drugą mówiąc że chciał przewiesić. Przyniósł zmiotkę i razem sprzątnęliśmy. Zapalił kolorowe światełka i zaczęłam dopytywać kiedy się zacznie wigilia byśmy mogli zaśpiewać kolędę. Zaczęła mi opowiadać że jak tylko przyjadą babcia i dziadek to usiądziemy do stołu.  Byłam wtedy taka szczęśliwa jak usłyszałam ,,babcia i dziadek" nie bardzo wiedziałam kto to ale wszystkie dzieciaki z bidula zawsze mówiły że z babcią i dziadkiem jest najlepiej. Jak tylko usłyszałam dzwonek do drzwi zapomniałam o wszystkich zasadach i pobiegłam do drzwi z okrzykiem ,,dziadek i babcia!" Właściwie to nie dobiegłam do drzwi i skręcając w przedpokoju się poślizgnęłam i przywaliłam w jakąś szafkę z której spadł wielki wazon rozbijając się na tysiące kawałków. Pan Romek otworzył drzwi w których zobaczyłem starszych państwa. Dziadek miał laskę i torebkę prezentową i patrzył na mnie z uśmiechem. Wszystko to prysło gdy z salonu wyszła królowa śniegu z wrzaskiem ,,Roman natychmiast odwieś tą małą diablice do sierocińca!!!" Pan Roman próbował wszystko jeszcze obrócić w żart ale królowa była nie ugięta. Babcia i dziadek ze łzami w oczach coś jeszcze mówili że to tylko dziecko że tak nie można. Po kilku minutach już szłam z panem Romkiem i dziadkiem do samochodu. Dziadek całą drogę płakał i tylko coś mamrotał ,,po kim ona ma taki charakter, tak nie można ,moja córka, to potwór nie córka" jak dojechaliśmy pod sierociniec pan Romek jeszcze zadzwonił do królowej śniegu ale nic nie miał do powiedzenia. Dziadek mnie bardzo uściskał i wręczył mi torebeczkę świąteczną mówiąc takie słowa które zapamiętałam i nie bardzo wiedziałam jak to wpłynie na moje życie.    PRZEPRASZAM CIĘ KOCHANE DZIECKO ZA ZACHOWANIE MOJEJ CÓRKI TO PEWNIE TEŻ MOJA WINA, ALE JA CI TO WSZYSTKO WYNAGRODZĘ. JESZCZE ZOBACZYSZ CO TO MAGIA ŚWIĄT." Wiec święta spędziłam w bidulu płacząc przez cały wieczór wigilijny.Dopiero następnego ranka otworzyłam podarek od dziadka w którym był śliczny miś. Misia tego mam do tej pory a była to pierwsza rzecz tylko moja. Mój prawdziwy prywatny przyjaciel. Nazwałam go ,,PAN RODZIC". Wszystkie następne święta spędzałam w bidulach. We wszystkich placówkach były takie akcje że jakieś rodziny zapraszały do domu na święta. Ja zawsze się chowałam by mnie nikt nie zaprosił. Przestałam wierzyć w Magię Świąt Bożego Narodzenia.

Ewa5

opublikowała opowiadanie w kategorii dramat i obyczajowe, użyła 1086 słów i 5906 znaków.

5 komentarzy

 
  • Użytkownik Mily50

    Ciekawe opowiadanie pobudza współczucie ale chyba nie to było jego celem. Opowiadanie jest realistyczne i powinno raczej stanowić przestrogę dla zadufanych w sobie osobach.

    3 godz. temu

  • Użytkownik andkor

    Współczuje takiego startu w życie jedyne co mogę powiedzieć to że współczuję takiego startu. Pocieszeniem jest to że teraz jak piszesz na wstępie jesteś kochającą i kochaną mężatką więc życzę wam obojgu by każde kolejne dni były lepsze od minionych.

    12 godz. temu

  • Użytkownik WersPer

    Ze smutnego dziecka wyrosła śliczna kobieta...

    Przedwczoraj

  • Użytkownik Ewa5

    @WersPer A może dzieckiem też byłam ślicznym.

    Przedwczoraj

  • Użytkownik WersPer

    @Ewa5 Napewno, ale smutnym...

    Przedwczoraj

  • Użytkownik Ewa5

    @WersPer  Może nie tyle smutnym co pokaranym przez życie i nie wiedzącym za co.

    Przedwczoraj

  • Użytkownik WersPer

    @Ewa5 OK - przyjmuję korektę.

    Przedwczoraj

  • Użytkownik Geometryczny

    Takie historie pokazują jakie wielkie szczęście ma zwykły, przeciętny człowiek. Pozdrawiam i liczę,  że podzielisz się także miłymi momentami!

    Przedwczoraj

  • Użytkownik Ewa5

    @Geometryczny Dziękuje za przeczytanie. Miłe wspomnienia też będą.  

    Przedwczoraj

  • Użytkownik Sapphire77

    Kiedy czytam o tym jak ludzie są dobrzy, to jest mi przykro za ludzką rasę. I w wiekszości facet, ktory powinien nosić spodnie chowa ogon pod siebie kiedy powinien ustawić swoją panią. Tak było i w Czerwień i biel i w Do trzech razy sztuka. Smutne, ale ładne te Twoje opowiadanie  <3  :przytul:

    Przedwczoraj

  • Użytkownik Ewa5

    @Sapphire77 Dziękuje bardzo to miłe dla mnie.

    Przedwczoraj

  • Użytkownik Sapphire77

    @Ewa5  :)

    Przedwczoraj