Deszcz cz. 15

     – Cieszę się, stryju, że wróciłeś. – Remi powiedział to z widoczną radością.
     – Miło, że jesteś – brat spojrzał na mnie.

     Jednak wyczułem, że te słowa są skierowane do Remiego, a nie do mnie. Zostałem niejako na uboczu. Rozmawiali, a ja nawet nie próbowałem słuchać o czym rozmawiają. Cóż, zawiniłem i teraz zaczynałem odbierać tego plon. Hajze nie zachowywał się jak mój syn i nie dostrzegał tylko jego.

     – Pogadamy jeszcze, Remi. Chcę porozmawiać z twoim tatą.

     Usłyszałem to. Odebrałem to pozytywnie.

     – Jasne stryju, Hajze. To twój brat.
     – Tak – odrzekł i zabrzmiało to jakoś dziwnie, mimo że nie powinno.
     – To, co mój bracie, mów. – Zwrócił siedo mnie i rzekł zupełnie normalnie.

     Nawet jeżeli źle wpływał na mojego syna, kiedy byli razem, w tej chwili umiał się zachować. Nie dostrzegłem na jego twarzy drwiny, sarkazmu tylko normalne spojrzenie, jakim brat powinien patrzyć. Popatrzyłem na niego. Wiedziałem, co ma na myśli. Czyżby nie wiedział? Odpowiedziałem uczciwie, zgodnie z jego pytaniem.

     – Przyjął mnie Colins w sposób bardzo chłodny, jednak to wyglądało na grę. Przyjęli moją rezygnację i pozostawiają ci całkowite prowadzenie spraw w Anglii.
     – Czyli zagrywka Rodriguez, żeby cię nastraszyć, niczego nie dała. Chytra sztuka.

     Ugryzłem się w język. Miałem całkiem inne zdanie o Rozalindzie. Czasem kobieta potrafi udawać i w łóżku także, jednak miałem pewność, że Brazylijka nie udawała. Najbardziej chytry wyglądał mi Morgan. Chociaż i Colins nie zdobył w moich oczach całkowitego zaufania. Takowe dzierżyła tylko Rodriguez, ale nie zamierzałem tego powiedzieć bratu.

     – Jak będę miał kłopoty, czy będziesz służył pomocą? – zapytał.
     – Nie. Zostawiam to zupełnie. Całkowicie. I tobie też życzę, byś to zostawił.

     Roześmiał się serdecznie.

     – Po moim trupie, braciszku.
     – Jesteś dorosły i wiesz, co robisz – odrzekłem.
     – To nawet nie jesteś ciekawy, co ja załatwiłem, prawda? – teraz zabrzmiał znajomo, bo wyczułem delikatny cynizm.
     – Tak, masz rację. Chcesz jechać do domu? – zapytałem, bo doszliśmy już do samochodu.
     – Tak, trochę odpocznę i jutro już zacznę działać.
     – W takim razie, jedźmy – odrzekłem.
     – Czy jesteś na tyle zmęczony, stryju, że nie zechcesz ze mną spędzić trochę czasu? – zapytał go Remi.
     – Nie, aż tak – poczochrał mu włosy.

     Remi przyjął odpowiedź Hajze z zadowoleniem. No cóż, nadal preferował stryja bardziej niż ojca. Dużo bardziej. Odzywał i zachowywał się normalnie w stosunku do Hajze, jakby tylko do niego miał nastawienie emocjonalne. I prawdopodobnie tak było. Nie byłem zazdrosny, po prostu czułem smutek, że nie ma choćby odrobiny uczucia do mnie, matki, a nawet siostry.

     – Odwiozę go przed dziewiątą, dobrze? – zapytał Hajze.
     – Jasne, bracie.

     Pojechaliśmy do jego domu. Siedzieli razem na tylnym siedzeniu. Hajze pokazywał mu zdjęcia. Czasem fotografował architekturę. Dojechaliśmy do jego domu po pięćdziesięciu minutach. Mieszkał trochę przed Bremtwood. Ja mieszkałem blisko Romford w pobliżu Cotton park. Po godzinach szczytu potrzebował około dwudziestu minut, żeby do mnie dojechać, od siebie z domu.

     – To odpoczywaj bracie – rzekłem.

     Podał mi rękę i oboje z synem poszli w kierunku jego domu. Hajze miał tylko małą walizkę. Nie zamierzałem rozmawiać o pewnych sprawach przy synu. Tak naprawdę chciałem tylko wiedzieć jedno. Czy macza palce w handlu ludźmi, a szczególnie czy ma udział w porwaniach dzieci. Tylko czy mi powie prawdę?
Istnieją ludzie, którzy nie mają sumienia. Tylko tacy mogą uczestniczyć w takim procederze. Czy takim był mój brat?

     Wracałem spokojnie. Dochodziła druga trzydzieści. Zadzwoniłem do żony. Miałem nieco dalej do szkoły niż ona, ale chciałem odebrać Chloe, tylko zapomniałem zapytać, jakie ma dzisiaj plany. Czy nie ma wspólnej nauki z Aishą. Pomyślałem krótko, jak się dogadują. Czy ich relacja im nie przeszkadza? Chloe miała szesnaście lat, ale umysłowo pewnie wyprzedzała swój biologiczny wiek o cztery lub pięć lat. A w niektórych aspektach doszła już do dorosłości. Rozmyślałem o tym i zapomniałem, że Ahmed miał ją odebrać

     – Hej, kochanie – zacząłem, kiedy Diana odebrała.
     – Hej. Odebrałeś brata?
     – Tak i Remi został z nim. Obiecał przywieźć go przed dziewiątą. Jadę z powrotem do szkoły i przywiozę Chloe, tylko nie wiem, czy nie miała spędzić czasu z Aishą.
     – Chloe mówiła mi, że będzie się uczyć w domu. To dobrze, że ja zabierzesz, bo nie skoczyłam obiadu, a tak akurat zdążę. To uważaj na siebie.
     – Dobrze kochanie. Będę. Całuję.
     – Kocham cię mój wojowniku – szepnęła.

     Przerwała połączenie. Poczułem żal w sercu. Teraz w każdej chwili docierało do mnie, jak dobrą mam żonę. Powinienem dać jej tyle miłości, a zamiast tego zajmowałem się złymi rzeczami. Pomyślałem o czymś innym. W pobliżu szkoły, do której uczęszczały nasze dzieci, wybudowano niedawno francuską cukierenkę. Widocznie czasami narody zapominały o wzajemnej niechęci. Ponieważ robili naprawdę dobre produkty, mieli klientów. Nie wszystkie ciastka lubiłem. W niektórych dawano za dużo czekolady. Lubiłem musy i lekkie ciastka typu danish, czyli drożdżowe przekładane masłem, co nadawało im kruchość. Diana uwielbiała ptysie z bita śmietaną, a Chloe, Czarny las. Biszkopt czekoladowy przekładany bitą śmietaną z wiśniami z lekkiego syropu. Biszkopt nasączano czasem likierem wiśniowym. Moim faworytem pozostawał niezmiennie mus z czarnej porzeczki, Remi lubił szarlotkę i sernik z galaretką. Pomyślałem o synu i zrobiło mi się smutno. Być może miał rację. Co ze mnie za wojownik, skoro mój dwunastoletni syn mnie pokonał. Walka się jeszcze nie skończyła. Sądziłem, że moje uczucie do niego zwycięży wszystkie przeciwności.

     Przycisnąłem nieco gaz. Rolls Royce jechał cicho. Pomyślałem o Georgu. Czy znalazł dobre miejsce? Nie wiedziałem, gdzie jest dokładnie. Spodziewałem się lada dzień wiadomości. Miałem dla niego dobre wieści. Nie chodziło o to, by wrócił. W końcu ze względu na pogodę Londyn nie wyglądał na najlepsze miejsce. Nie lubiłem zaglądać zbyt mocno w przyszłość, ale kiedyś planowałem przenieść się w lepsze i bardziej słoneczne miejsce. Dojechałem do cukierenki. Szybko kupiłem trochę ciastek. Dla każdego coś dobrego i nie zapomniałem o synu. W końcu jutro może posmakować słodkości, jeżeli wieczorem nie poczuje chęci.
Dojechałem pięć minut przed zakończeniem szkoły. Kiedy się tylko zatrzymałem, dostrzegłem, że Ahmed do mnie podchodzi. Otworzyłem drzwi i chciałem wyjść i przywitać go, ale podszedł szybciej.

     – Możemy porozmawiać w środku? – po minie sądziłem, że to coś ważnego.
     – Oczywiście Ahmedzie, proszę.  

     Usiadł obok i wziął głowę w dłonie.
     
     – Co się stało, Ahmedzie? – Spojrzał na mnie, a w oczach miał łzy.
     – Euri, wiedziałeś?

     Nie mogłem udawać, w końcu miałem pewność, o czym mówi.

     – Dowiedziałem się niedawno.

     – W pierwszej chwili sądziłem, że to jakiś zły sen. Jak ty to przyjąłeś? – odrzekł, nadal bardzo zasmucony.
     – Cóż, przyjąłem. Wychowaliśmy ją dobrze. Dlaczego dokonała takiego wyboru? Z pewnością się taka nie urodziła.
     – Aisha twierdzi, że nie preferuje kobiet. Wyznała, że kocha Chloe i podobnie ona ją.
     – Tak, są na życie. Nie rozumiem, ale nie mogę nic z tym zrobić.
     – Powiedziała mi, ponieważ uwierzyła, że ją kocham i akceptuję, jaka jest. To prawda, że tak jest, ale doznałem szoku. Najbardziej jednak poruszyło mnie coś innego. Ona sądziła, że ją zabiję, kiedy się dowiem, że jest z Chloe... w takiej relacji. To prawda, ze wielu wyznawców islamu by tak uczyniło, ale to moja córka! Pójdę na wieczne potępienie za to, ale nigdy bym nawet nie pomyślał, że mógłbym jej zrobić krzywdę. Kocham ją i jej szczęście jest dla mnie najważniejsze.
     – Nie, Ahmedzie. Jesteś dobrym ojcem i to nie zostanie ci nigdy zapomniane.
     – To zbrodnia! Czeka mnie piekło!
     – Ahmedzie, kim byłby Bóg, gdyby kogoś skazywał na wieczną mękę?
     – Koran tak mówi...
     – W Bilbili też tak jest napisane, ale to nie jest prawda. Zło zostanie ukarane, ale miłość nie jest złem.

     Dostrzegłem dziewczyny.

     – Idą. Pamiętaj, że nie ma większej siły niż miłość.

     Uśmiechnął się, wytarł łzy i wyszedł z mojego samochodu. Ja otworzyłem drzwi ze swojej strony i obaj przywitaliśmy swoje córki. Chloe ukłoniła się w kierunku Ahmeda, a Aisha przytuliła mnie lekko. O ile dobrze wiedziałem, nie jest to typowy gest u muzułmanów, ale oczywiście zezwoliłem na to. Więcej, wiedziałem, że jest to przekroczenie prawa szariatu. W państwach muzułmańskich kobieta nie może ani podawać ręki, ani tym bardziej tulić innego mężczyzny. W dziesięciu krajach muzułmańskich takich jak Arabia saudyjska, Jemen, Katar i Iran i w innych, za inną orientację niż hetero obowiązuje kara śmierci. Niemniej jednak dużo bardziej dotyczy to mężczyzn niż kobiet.
  
     – Dziękuję – szepnęła.

     Nie za bardzo wiedziałem, za co mi dziękuję.

     – Do zobaczenia jutro – powiedziała Aisha do mojej córki
     – Pa – odrzekła krótko Chloe.

     Ukłoniłem się w kierunku Ahmeda.

     – Do zobaczenia, przyjacielu – powiedziałem.
     – Do zobaczenia, Euri – odpowiedział.

     Po chwili Chloe usiadła obok mnie.

     – Powiedziała mu – oznajmiła szybko.
     – Wiem, właśnie mi o tym powiedział. Czy wiesz, co to jest dla niego? On sądzi, że będzie skazany na wieczne piekło, za to, że jej nie zabił.
     – A czy ty sądzisz, że będziesz się smażył w piekle za coś innego?
     – Nie wiem.
     – Nie wiesz?
     – Moim zdaniem istnieje Bóg, ale nie sądzę, by kogoś skazywał na wieczność na męki, sądzę, że Koran nie pisze prawdy.
     – A Biblia?
     – Nie znam dokładnie.
     – Też pisze to samo, że jest kara wiecznego cierpienia.
     – W takim razie nie może być cała prawdziwa.
     – Czyli pozostają nam księgi hinduskie. Jest kara, ale nie wieczna.
     – Być może jest tak.
     – Czuję słodkości, tatusiu – zmieniła temat.
     – Tak, kupiłem w tej nowej francuskiej cukierni.
     – Tato, gdzie jest Remi? Został z Hajze?
     – Stryjkiem Hajze – poprawiłem ją.
     – Stryjkiem – poprawiła i dostrzegłem uśmiech na jej buzi.
     – Co jest śmiesznego w tym, kochanie?
     – To wszystko – odrzekła szczerze.
     – Tak, masz rację, ale jest to również smutne. Czy też uważasz, że jestem słaby?
     – Dlaczego tak pytasz? W jakim sensie? Kto ci powiedział, że jesteś?
     – Twój brat. Zaczął być bezczelny, a kiedy mu powiedziałem, że nigdy go nie biłem, ale to zrobię, wyśmiał mnie.
     – Tato, przykro mi, ale ci powiem, co czuję. Remi jest dziwny.
     – Dziwny? Nie to miałaś na myśli.
     – Tak, masz rację. Czasem myślę i czuję, że on jest zły. Zły nie jako niedobry chłopak. Zły. Wiesz, od kogo pochodzi zło, prawda?

     Uderzyło mnie to jak taran. Diana tak sądzi, ale nie chce tego powiedzieć. Hajze tak uważa, również

     – A ja? – nie chciałem dać odczuć, jak odebrałem jej szczerą odpowiedź.
     – Och, przestań. Już ci mówiłam. Jesteś dobry.
     – Nie wiesz, co zrobiłem.
     – Obwiniasz się, że dopuściłeś, bym cię całowała i pragnęła z tobą połączenia. To chyba dobrze, że do niczego nie doszło. Pomyślałam teraz, jak byś się czuł, gdyby to się stało. Ty nie wiesz... – przerwała, a ja już miałem odpowiedź, na pierwszą kwestię.
     – Czasem. Myślę, co zrobiłem złego w moim mniemaniu, ale to z tobą jest jakby w innym pakiecie – znowu od razu pomyślałem, że słowo pakiet nie jest użyte najbardziej szczęśliwie. Na szczęście Chloe też nie zwróciła na to uwagi i tylko ustosunkowała się do mojego słowa.
     – To nie rób tego. Biorę to na siebie. Kiedyś powiem o tym mamie.

     Poczułem się dziwnie. Nie powinienem o to pytać, ale chyba musiałem.
     – Chloe, mam do ciebie pytanie.

     Spojrzała na mnie i szepnęła, a mogłem to usłyszeć, bo mój samochód miał super wygłuszenie w środku. Mało co docierało z na zewnątrz, a silnik słyszałem dopiero powyżej trzech tysięcy obrotów.

     – Chciałam raz, ale się nie stało. Teraz widzę, jak to odbierasz. Z takim twoim nastawieniem byłabym potworem, gdybym ponownie naciskała. Nie bierz sobie tego do serca, co teraz powiem. Ja nadal chcę i zawsze będę i okłamałam cię, wówczas, bo podałam fałszywy powód. Nie mogę ci powiedzieć, dlaczego chcę tego, wiem, że kiedyś to odkryjesz i nie będziesz obwiniał się za to, niestety za coś innego. – Powiedziała to i zakryła usta dłonią.
     – Co ja powiedziałam! To nie ja powiedziałam, ale to jest prawda. Proszę, nie pytaj. Nigdy.

     Zdziwiłem się, skąd wiedziała, o co chciałem zapytać, a jej wyznanie, które powinno mnie powalić, nie zrobiło na mnie żadnego wrażenia, tak jakbym tego wcale nie usłyszał. Zapytałem o coś, o co już pytałem. Nie opamiętałem, że takie pytanie już padło z moich ust.

     – Czy mówiłaś Aishy?

     Patrzyła długo prosto w moje oczy.

     – A jak sadzisz?
     – Powiedziałeś jej? – ponownie zapomniałem, że już o tym mówiliśmy.
     – Nie pamiętasz? Powiedziałam jej wcześniej, że chcę tego z tobą, ale nie wspomniałam, że do niczego nie doszło.
     – I jak to przyjęła? – pytałem nadal.
     – Ona mnie kocha i ufa mi. Pewnie nie przyjęłaby tego inaczej gdybyśmy byli razem.
     – To rzeczywiście cię kocha. A ty byłabyś zła, gdyby ona...
     – Z Ahmedem? To niemożliwe. Poza tym ona nigdy z nikim. Nie wiem, czy rozumiesz.
     – Próbuję. Muszę ci coś powiedzieć.

     Znowu popatrzyła.

     – Chcesz powiedzieć, że zrobiłeś to jeszcze z kimś innym. Wiem, że wcześniej byłeś z Koi. – Byłem bardzo zaskoczony, że aż tak mnie, wyczuwa.
     – Tak, jest jeszcze ktoś.
     – Ta zła kobieta z zarządu? W takim razie nie jest zła.
     – Skąd ty to wiesz? Czytasz moje myśli jak książkę? – nadal trwałem w małym szoku.

     Pomyślałem, że ojciec nie powinien rozmawiać w ten sposób z szesnastoletnią córką, nawet jeśli jest wyjątkowo dojrzała umysłowo. Takiej rozmowy nie powinienem prowadzić z nikim. Może z wyjątkowo wyrozumiałą żoną, ale ze względu na ładunek osobistych informacji i jej ewentualnego cierpienia, nie powinienem nawet z nią.

     – Przesadzasz. Po prostu odczułam, kiedy powiedziałeś, że jeszcze mi musisz coś powiedzieć. Skoro to zrobiłeś, miałeś powód. Ty nie jesteś mężczyzną, który robi to dla przyjemności. Musisz mieć wyższy powód.
     – Nie powinienem o tym mówić z córką. – W końcu odważyłem się powiedzieć i to.
     – Ze mną możesz. Ja nie powiem nikomu, nawet Aishy. Powiedziałam o tobie, bo to dotyczyło mnie i jej, ale o tym nikt się nie dowie.
     – Ma opinię złej wiedźmy. Złej kobiety. Tak nie jest. Myślę, że zrobiłem to dla wyższego dobra.
     – To mi wystarczy. Nie opowiadaj, wierzę. Jest wiele zła na świecie. Ludzie zabijają, kradną, gwałcą, męczą zwierzęta i to jest złe. Miłość nie jest zła, o ile jest miłością. Może byłam egoistką, ale nie żałuję.
     – To moja wina, sprowokowałem cię.
     – Jest w porządku. Spróbuj zapomnieć i pamiętać.

     Pomyślałem, o czym powiedziała, to było bardzo mądre i jednocześnie bardzo głębokie.

     – Wiesz córko, teraz cię poznałem lepiej.
     – A ja myślałam, że wcześniej – roześmiała się serdecznie.
     – Wiedźma.
     – Niech ci będzie. Prowadzisz super. Rozmawiasz o ważnych sprawach, a nie popełniasz najmniejszych błędów.
     – Widocznie robię to odruchowo.
     – Dzisiaj dostałam A plus z literatury angielskiej. – Chyba odczuła, że ktoś powinien odsunąć tamten temat. Powinienem ja to zrobić, ale widocznie Chloe była ode mnie bardziej rozsądna i mądrzejsza.

     Musiałem przyznać w duchu, że nawet kiedy rozmawiałem z Dianą, rozmowy nie szły łatwiej niż z Chloe.

     – O! To świetnie. Co chcesz robić w przyszłości? Chcesz zostać pisarzem, krytykiem literackim?
     – Nie. Chcę być dobrym człowiekiem i tępić zło.
     – Kobiecie jest trudniej.
     – Wiem, ale ty tylko tak mówisz. Ty nie wiesz, co to znaczy.
     – Próbuje wiedzieć.
     – Musiałbyś być kobieta, żeby zrozumieć. Mieć okres, urodzić i mieć klimakterium.
     – Tylko tyle? Na razie masz jedno z wymienionych. – nadal poruszałem tematy, o których ojciec nie powinien rozmawiać z córką.
     – Czuje już, jak to jest mieć te dwie pozostałe – kontynuowała.
     – Jak możesz to czuć?
     – Nie potrafię wytłumaczyć, ale wiem.
     – Dzisiaj uświadomiłem sobie, jak kochaną osobą jest Diana.
     – Tylko facet może być tak tępy, żeby dopiero to zobaczyć po tak długim czasie, jednak lepiej późno niż wcale. Jest pewnie kilka osób jak mama. Aisha, Koi i ty.
     – Ja? Przed chwilą powiedziałaś, że jestem idiotą.
     – Ja tak powiedziałam? Nigdy w życiu!
     – Powiedziałaś, że jestem tępy.
     – To nie to samo. Nie umniejsza to faktu, że jesteś dobry. Sądzę, że z wymienionych osób jesteś najlepszy.
     – Nie rozumiem, dlaczego tak sądzisz. Ja nie uważam, że jestem dobry, a już na pewno nie jestem lepszy od Diany.
     – Jesteś. Gdybyś taki nie był, nigdy bym tak nie mówiła – delikatnie dotknęła moją lewą rękę.

     Przez chwile milczeliśmy.

     – Jestem bardzo szczęśliwa – szepnęła.
     – Bo kochasz Aishę?
     – Nie, bo jesteś moim ojcem.

     Poczułem ciepło w okolicy serca. Nie wiedziałem powodów, o ile w ogóle je miała, wiedziałem jednak, że powiedziała prawdę wypływająca ze środka duszy. Dojechaliśmy do domu.

     – Hej, skarbie – powiedziałem ciepło na widok Diany.
     – Hej, kochanie – odrzekła i delikatnie cmoknęła mnie w policzek.

     Chloe podeszła do niej i na chwilę się mocno i ciepło przytuliły. Diana pocałowała jej policzek.

     – To zjemy we trójkę – popatrzyła na nas.
     – Na to wygląda – wtrąciłem.
     – Czujesz, co tata kupił? – na buzi córki panował promienny uśmiech.
     – Coś dobrego, to pewne. To zjedzmy ten obiad, bo nie mogę się doczekać deseru. – Chloe buszowała już w garnkach.
     – Zrobiłaś pyszności, jak ci to wychodzi. Jesteś czarodziejką. – Nasza córka miała rozpromienioną twarz, zwykle miała dobry humor, ale zawszy wyglądała na bardzo szczęśliwą, kiedy byliśmy razem.

     Nasza córka była przeciwieństwem Remiego, przy wielu okazjach reagowała bardzo emocjonalnie. Dlatego teraz podbiegła do Diany i posłała jej soczystego buziaka. Diana prawdopodobnie machinalnie przekręciła twarz i usta Chloe trafiły zamiast w policzek, na usta. Ten nieoczekiwany pocałunek trwał tylko sekundę.

     – Och, przepraszam – Diana lekko się zarumieniła.
     – To ja przepraszam – przyznała córka.

     Nawet nie zrobiłem miny. Jak to się mówi, przypadki chodzą po ludziach. Umyłem ręce i usiadłem do stołu, bo talerze i sztućce już stały. Córka pomagała żonie wszystko przynieść. Tez szybko umyła wcześniej ręce i w końcu wszyscy usiedliśmy.

     – Szkoda, że nie ma Remiego – powiedziała Diana.
     – Pewnie ma dobry czas z Hajze – odrzekłem
     – On chyba tylko ma z nim taki czas. Dziwnie się zachowuje. Zawsze tak postępował, ale teraz się to nasiliło – Chloe mówiła to z nieco smutną miną.
     – Może nastąpi zmian, trzeba mieć nadzieję – powiedziała cicho Diana.


     Obiad smakował wyśmienicie, a deser wszyscy lubili.

     – To lecę się pouczyć – obwieściła córka – ale najpierw pomogę posprzątać po obiedzie.
     – Nie musisz kochanie, tata mi pomoże.
     – To tylko chwilka – uśmiechnęła się Chloe.

     Kiedy skończyła, poszła na górę, a zanim zniknęła w swoim pokoju, rzuciła nam miłe spojrzenie.

     – Jest taka szczęśliwa, nie sądzisz?
     – Tak, kochanie – przytuliłem ją i delikatnie pocałowałem w usta.
     – Na reszcie zaczniemy żyć – szepnęła.

     Widziałem na jej twarzy, że moja decyzja odejścia z organizacji, bardzo ją uszczęśliwiła.
Sądziłem, że przed nami najpiękniejszy czas, że wszystko się ułoży, relacje z synem poprawia. Nie zastanawiałem się nad Chloe i Aishą. Wolałbym, by miały mężów, mężczyzn, ale na to nie wyglądało.

     Kilka następnych dni minęło zupełnie normalnie. Spędzałem czas z Dianą, zawoziłem dzieci do szkoły, odbierałem sam lub z Dianą. Remi odzywał się tyle, co ostatnio, lub mniej.

______________________________________________________________________________________________________

     Ten dzień zaczął się zupełnie normalnie. Odwiozłem dzieci ze szkoły, Diana przygotowywała obiad. Remi okazywał większe zainteresowanie nami, a nawet pomagał w przygotowaniu do obiadu. Mieliśmy rybę, ziemniaki i surówkę, a na deser galaretkę z owocami. Pierwsza poczuła coś Chloe.

     – Coś nie za bardzo się czuję – powiedziała.
     – Co się stało? – zapytała z troską Diana.
     – Trochę mi się kręci w głowie – odpowiedziała.
     – Może połóż się i ci przejdzie. Sprawy kobiece? – zapytała ciszej.
     – Nie, środek okresu. To coś innego. Pójdę na górę.

     Zaraz, kiedy zniknęła w pokoju, Remi zaczął narzekać.

     – Coś jest nie tak. Może coś było w jedzeniu? – zapytałem.
     – Wszystko kupiłam świeże – odpowiedziała Diana i zmarszczyła delikatnie brwi. – nie czuła się winna, ale z pewnością była zaskoczona i zasmucona.
     – Nie mówię, że to twoja wina, kochanie...

     To ostatnie co pamiętałem.

     Leżałem w salonie na dywanie, obok leżała Diana. Miałem całkowitą świadomość, natomiast nie mogłem ruszyć żadną kończyną. Jedynie w ograniczony sposób zdołałem poruszać gałkami ocznymi. Zobaczyłem nad sobą twarz syna, wykrzywioną w brzydkim grymasie, który pewnie miał być uśmiechem z satysfakcji.

     – Mówiłem ci, że wszystko ma konsekwencje. Twoje odejście i determinacja pokrzyżowało moje plany. Na szczęście Hajze nie jest taki głupi jak ty.

     Jego słowa raniły jak ostrza. Coś nam dał do jedzenia, to pewne. Skąd miał? Nie miałem najmniejszych wątpliwości, kto mu pomagał. Z wielką trudnością przekręciłem oczami i dostrzegłem, że coś wstrzykuje Dianie. Czyli Hajze miał rację. W Remiego wstąpił demon albo zawsze w nim siedział. Jednak mimo moich obaw, że chcę ją zabić, zobaczyłem, że żona zaczyna się ruszać. Czyli dał jej antydotum?

     – Remi coś ty nam zrobił? – zapytała.

     Zastanawiałem się, co mogę zrobić. Leżałem całkiem sparaliżowany.

     – Dałem jej małą odtrutkę, żeby widziała i wiedziała. Dom zostanie zniszczony, a policja będzie podejrzewać atak terrorystów – Remi oznajmił mnie tę straszna wiadomość z triumfem na twarzy.

     W tych strasznych słowach, jedno było najstraszniejsze: Jej.
Mówił do mnie, a o osobie będącej w jego obecności, która dała mu życie i całą miłość i mówił w trzeciej osobie.

     – Hajze wszystko przygotował. Zaraz tu będzie i wszystko wam opowie.

     W dłoniach Remiego zobaczyłem pistolet. Oczywiście musiał go dostać od brata. Stare przysłowie rzymskie mówi: Obawiaj się przyjaciół, bo z wrogami sam sobie dasz radę. Mój własny syn! – pomyślałem.