Deszcz cz. 13

     Za kilka godzin siedziałem już w samolocie. Miałem lot wieczorem, kilka minut po ósmej, a w Londynie powinienem był wylądować planowo o dziesiątej rano.
Znowu zrobiłem coś złego, co ktoś inny uznał za samo dobro. Rozmyślałem trochę o wszystkim. Dzieciach, żonie, bracie. Koi, mistrzu Kenshin-Omura i o ostatnim spotkaniu z Yakuza. I na końcu o Rozalindzie. Czy to, co zrobiłem, przyniesie jakaś korzyść? Kochałem bardzo moją żonę i nie byłem zbyt dumny z tego, co się stało. Oczywiście mogłem odmówić, ale wówczas co? Sama przyjemność z aktu miała dla mnie drugorzędne a może nawet mniej istotne znaczenie. Zrobiłem to tylko, by wzmocnić nadruszoną samoocenę u Rozalindy.
Samolot schodził do lądowania na Londyńskim lotnisku. Poza tą delikatna sprawa, wszystko inne rysowało się w różowych kolorach. Wiedziałem, że pewnie kiedyś powiem o tym Dianie, nie chciałem jednak robić tego na dzień dobry.
Na lotnisku nie czekał mój kierowca, ze zrozumiałych względów. Nie przybył również Hajze, bo nie wrócił jeszcze z Europy. Nie spodziewałem się żony, bo miała czekać w domu. Nad Londynem wisiała ciężka mgła, ale raczej nie spodziewano się deszczu.
Wyszedłem z lotniska prawie w samo południe. Powinienem zobaczyć co w pracy i zrobiłem to, mimo zmęczenia związanego z różnicą czasu i samym lotem. Betty przywitała mnie smutnym uśmiechem. Nigdy nie widziałem niej innego.

     – Witaj, Betty. Czy są jakieś ważne wiadomości? Od brata, czy z policji?
     – Nie Euri. Chyba to najbardziej spokojny tydzień, od kiedy pracuję dla organizacji.
     – To dobrze. Jestem trochę zmęczony i pojadę do domu. Jutro przybędę na czas, a po południu wraca Hajze.
     – Dobrze, ja zostanę do końca dnia. Będę informować, gdyby coś się stało.
     – Dziękuję Betty. Do jutra.

     Chciałem ją minąć i wyjść i już to prawie zrobiłem, kiedy nagle złapała moja dłoń. Zatrzymałem się w miejscu i spojrzałem na nią zdziwiony.

     – Betty? – Patrzyła na mnie swoimi dobrymi, ale zmęczonymi i smutnymi oczami.
     – Uważaj. – Puściła moją dłoń. Nadal patrzyłem na nią, ale ona odwróciła wzrok i zajęła się papierami. Stałem chwilę w nadziei, że coś jeszcze powie.
     – Uważam. Co miałaś na myśli? – zapytałem w końcu.

     Podniosła oczy i popatrzyła na moją twarz.

     – Nic. Trzeba uważać, to wszystko.

     Wiedziałem, że nic więcej nie powie. Ruszyłem ku drzwiom.

     – Dziwna kobieta – powiedziałem cicho do siebie, kiedy stałem już w windzie i jechałem w dół. Dochodziła pierwsza.  
     
     Pomyślałem, że Diana się ucieszy, kiedy mnie zobaczy i wówczas spadło na mnie większe poczucie winy. Dlatego, zamiast jechać prosto do domu, zamierzałem po prostu pojechać do jakiejś kawiarni i posiedzieć przy kawie i wszystko jeszcze raz przemyśleć.

     Każdy chyba ma czasem wrażenie, że mieszka w nim ktoś drugi. I pomiędzy nimi trwa walka. Kiedy pierwszy czyni dobro, drugi usiłuje go namówić do złego. A kiedy ten pierwszy postępuje, nie tak jak powinien, ta druga osobowość go karci i namawia do poprawy. I taka sytuacja miała teraz miejsce. Dojechałem do zwykłego Starbucksa. Rzadko odwiedzałem kawiarnie, w tego typu zawitałem chyba drugi raz. Zamówiłem latte i ciastko marchewkowe. Usiadłem na krześle. Nawet nie zwróciłem uwagi, kiedy kelnerka podał kawę i ciastko. Myślałem tym, co miało miejsce.
Czy należałem do typu ludzi, których można namówić na takie sprawy? Najpierw córka a teraz kobieta mająca opinię demona. Nawet jeżeli Diana mi wybaczy, bo chyba nie wchodziło w rachubę, że nie będzie miało to dla niej znaczenia, to, w jakim świetle mnie to stawiało? Postanowiłem nigdy więcej nie dopuścić do takiej sytuacji i zasadniczo nie mieć żadnego fizycznego kontaktu z inną kobietą niż żona.
Kiedy tak postanowiłem, natychmiast pojawiły się myśli usprawiedliwiające. Oba przypadki nie miały nic wspólnego, poza faktem, że miało to pozostać długo w pamięci. Obie łączyło to, że wybrały kobiety. Nie miałem pewności czy tak dalej z nimi będzie. Chloe mimo młodego wieku pozostała ukształtowana. Aisha znaczyła dla niej wiele i byłbym zdziwiony, gdyby ją zostawiła lub czego może bym chciał, zostawiła i znalazła sobie dobrego mężczyznę. Bo w jej przekonaniu ten jedyny i najodpowiedniejszy pozostawał zajęty. Uśmiechnąłem się, myśląc o tym. Musiałem powiedzieć o tym Dianie. Tylko nie wiedziałem jeszcze, kiedy i jak. Wiedziałem, że mnie nie zostawi. Dopuszczałem wymówki, liczne pytania, ale raczej wizja awantury nie mieściła się w mojej wyobraźni. Co do Rozalindy wcale nie miałem pewności, że powiem. Nie dlatego, że się bałem. Wiedziałem, że wpływowa członkini zarządu Syndykatu w żaden sposób nie prowadziła ze mną gry. Tylko moje słowa spowodowały otwarcie w niej najbardziej skrywanego sekretu i źródła bólu. Chyba każda kobieta pragnie, dobrze wyglądać, ale w jej przypadku chodziło jeszcze o coś. O zmianę jej nastawienia do mężczyzn jako całości. Pozornie twarda i bezkompromisowa trzymała w sobie pamięć gwałtu, poniżenia i wykorzystywania. I kiedy padły już niektóre słowa z moich ust, nie mogłem postąpić inaczej. Nic poza samym aktem, by jej nie przekonało.
Raczej nie groziło mi ponowne spotkanie z Ramirez, bardziej obawiałem się córki.

     Z pewnością miałem do niej słabość i pewnie nie widziałem wówczas innego rozwiązania i, prawdę mówiąc, aż do tej pory. Nie potrafiłem jej odmówić raz, nie umiałbym drugi, gdyby umiejętnie przekonała mnie, że musi lepiej pamiętać, a do tego trzeba to powtórzyć. Co prawda nie doszło do stosunku, a nawet pieszczot oralnych, ale przecież nic z tego, co mieliśmy, nie powinno nigdy zaistnieć. Powstała we mnie pewna myśl, której zamierzałem użyć jako samoobrony, gdyby jednak to zaistniało. Aby to mogło zadziałać, Diana musiałaby o tym już wiedzieć. Zobaczyłem siebie pierwszy raz w innym świetle. Twardy i zdecydowany człowiek, poświęcony demonicznej pracy, przed którym drżeli wysocy urzędnicy policji czy nawet niektórzy przedstawiciele świata przestępczego, nie potrafił obronić się przed własną córką. Postanowiłem również zaasekurować się na przyszłość i w związku z tym zamierzałem uprzedzić Chloe o mojej decyzji. I jak na tę chwilę, postanowiłem pozostać nieugięty. W najgorszym razie, co już całkowicie nie mieściło się w kodeksie wojownika, zamierzałem uciec. Och ile kosztowało mnie złe ocenienie słów Koi! Tylko zawsze jak w każdej takiej chwili przemyśleń miałem myśl, że gdybym został, nigdy bym nie poznał cudownej istoty jaką niewątpliwie była i jest Diana i nie przyszłyby na świat dwie bliskie mi istoty. Nie chciałem dopuścić do świadomości, że Remi jest zły. I nawet jeżeli, to ja ponosiłem za to winę.
Zapłaciłem za kawę i ciastko i znowu zamówiłem taksówkę. Teraz chciałem zobaczyć żonę. Co więcej, pierwszy raz chciałem pojechać z nią po dzieci.
Dotarłem do domu kilka minut po drugiej, czyli mieliśmy niespełna godzinę do końca szkolnego dnia.
Otworzyłem drzwi. Musiała usłyszeć i znalazła się szybko przy mnie.

     – I co? – zapytała krótko na powitanie.

     Pocałowałem ją na przywitanie.

     – Pozwolili mi odejść, ot, tak sobie.
     – Och, to dobrze. Naprawdę się cieszę.

     Weszliśmy do salonu. Diana spojrzała na zegar stojący w rogu, bo taki mieliśmy. Pasował do całości wystroju. Wysoki na metr i mający podobnie jak reszta mebli ciemny kolor. Podczas wybijania godzin i kwadransów wydawał miłe dla ucha dźwięki.

     – Nie mamy dużo czasu, niedługo dzieci kończą szkołę... – chyba ponownie myślała o pieszczotach.
     – Pojedziemy razem, kochanie.

     Dostrzegłem krótki uśmiech i radość.
     – Dobrze, z pewnością dzieci się ucieszą. Nawet Remi raz zapytał gdzie i po co pojechałeś.
     – Och, czyli Hajze mu nie powiedział? Być może wziął sobie do serca moje uwagi i zaniechał indoktrynowania naszego syna.
     – Być może, skarbie – wtuliła się w moje ramiona.

     Przytuliłem ją i szepnąłem.

     – Jesteś moim dobrym snem. Kocham cię bardzo i jestem z tobą taki szczęśliwy. Postaram się wynagrodzić wszystko, w czym nawaliłem.

     Spojrzała mi prosto w oczy.

     – Ależ kochanie! W niczym nie uchybiłeś. Zawsze czułam się z tobą szczęśliwa, od samego początku. Czas z tobą to najlepsze chwile w moim życiu.

     Pocałowała mnie delikatnie w usta. Poczułem się dobrze. Cóż więcej potrzeba człowiekowi do szczęścia? Wystarczy dwa słowa i bliskość ukochanej osoby.

     – Szkoda, że musimy jechać – szepnęła.

     Wyczułem ponowny podtekst.

     – Będziemy mieli teraz więcej czasu dla siebie.
     – Ja zawsze miałam – szepnęła.
     – Wiem, to wszystko moja wina – powiedziałem cicho i pogładziła mi policzek.
     – Nie powiedziałam tego z żalu. Nie czuj się tak, nie masz o co. Człowiek jest uwikłany w różne sprawy, nazywane potocznie życiem, ale zawsze pozostaje w nim centrum, to kim naprawdę jest. A u ciebie jest to czystym ciepłem i dobrocią.
          – Robiłem złe rzeczy, jak możesz tak mówić!
– Robiłeś, ale nigdy nie chciałeś zła. Dlatego się nie obwiniaj. A teraz dokonałeś właściwego wyboru i już nie będziesz musiał robić tego, czego tak naprawdę nigdy nie chciałeś.

     Staliśmy chwilę, przytuleni.
     
     – Jedźmy – powiedziałem i po chwili weszliśmy do garażu.
     – Będziesz umieć prowadzić Phantoma?
     – Chyba dam radę.

     Aktywowałem alarm i wyjechaliśmy. W Londynie jest zawsze umiarkowany ruch, może w nocy nieco maleje. W tej godzinie jak teraz jest znaczny. Właśnie z powodu, że dzieci kończą lekcje.

     – Jak Chloe, wszystko z nią dobrze? – zapytałem.
     – Tak. Jest trochę niespokojna, ale próbuje to ukryć, ale teraz, podobnie jak ja, odetchnie. Remi bez zmian. Poza tym jednym pytaniem nie uzewnętrzniał się więcej. Być może po jakimś czasie nastąpi w nim zmiana...
\     
     – Diano, co myślisz, żeby kiedyś wyjechać w inne miejsce.

     Spojrzała na mnie, ja musiałem koncentrować się na ulicznym ruchu i nie mogłem często na nią spoglądać.

     – To chyba jak dzieci skończą edukację. Z pewnością nie teraz.

     Wiedziałem. co miała na myśli, kiedy kończyła zdanie. Nasz syn chyba nie miał bliskiego kolegi. Podczas krótkich rozmów z nauczycielami słyszałem tylko, że jest zdyscyplinowany, pracowity i nieco zamknięty. Rozmawia z innymi, ale raczej stoi na uboczu. Przez to przez jakiś czas się stał obiektem ataków, ale dał radę, jak sam powiedział, dzięki temu, że Hajze nauczył go paru technik obronnych, dlatego wiedziałem, że głównie chodziło jej o relację córki. Chyba nie chciałaby rozstać się z Aishą, skoro to miało być na życie.

     Kiedy to powiedziała ani przez chwilę nie miałem wątpliwości, że mówi poważnie. A skoro Ahmed kochał swoją, córkę również nie chciałby jej rozdzielać z jej wybraną osobą.
Pomyślałem przez chwile o nim. O ile ja miałem pewne zastrzeżenia do związku Chloe z Aishą, to on musiał mieć ciężej. Na szczęście prawdziwa miłość nie zna barier, w tym wypadku ojca do córki. W jego kraju pewnie sytuacja byłby zgoła inna. Nacisk kulturowy a szczególnie religijny w krajach islamskich jest dużo silniejszy.
Dojechaliśmy piec minut przed czasem. Samochodów przybywało.
Nasze dzieci chodziły do prywatnej szkoły o wysokim standardzie. Obserwowałem wyjście z budynku zza szyby Rolls Royce. Jednocześnie część mojej percepcji pochłaniał dłoń Diany, bo nie tylko, że trzymała moją, ale delikatnie masowała wskazującym palcem jej wierzch.
Młodzież zaczęła wychodzić. Po mniej więcej trzech minutach dostrzegłem Remiego, a chwile później Chloe. Oczywiście i Aishę. Nie afiszowały się trzymaniem dłoni. Prawdopodobnie poza naszym synem nikt nie wiedział, jaka jest między nimi relacja. Mimo że w Anglii te sprawy nikogo nie dziwiły, Chloe i Aisha postępowały bardzo rozsądnie. Wiedziałem, że moja córka nie jest głupia. Nie traktowała swoich kolegów inaczej. Z lekkim, bardzo wyważonym dystansem. Ponieważ jedną z reguł tej szkoły było nieafiszowanie się z relacjami, nie musiała specjalnie udawać. Kiedyś rozmawiała ze mną o tym.
Spojrzałem na żonę i powiedziałem cicho.

     – Wyjdę po nich.

     Diana tylko delikatnie skinęła głową. Wyszedłem samochodu i szukałem wzrokiem Ahmeda. Prawie nigdy, o tym wiedziałem również z relacji córki, jego żona, Fatima, nie przyjeżdżała po córkę. Wyjątkowo, bo niespotykane w arabskich rodzinach, Fatima i Ahmed mieli tylko córkę. Zwykle arabskie małżeństwa posiadały liczne potomstwo. Dostrzegłem go i po kilku krokach podeszliśmy do siebie.

     – Witaj Ahmedzie.
     – Witam, panie Parker.
     – Cóż za oficjany ton! Proszę mówić mi po imieniu.

     Spojrzał na mnie z małym smutkiem i rzekł cicho.

     – Pewnie powinienem, w końcu któregoś dnia będziemy bliżej. Nie jestem zachwycony i jest to w pewnym sensie cios w moją wiarę, ale mamy tylką jedno dziecko i nie mogłem tego nie przyjąć.
Ponieważ usłyszałem takie wyznanie, miałem pewność, że poprzednie oświadczyny, u nas w domu, dobrze odebrałem.

     – Cóż, podobnie i ja. W takich sprawach nie można naciskać. Nikt na tym nie wygra, przeciwnie, wszyscy stracą. W naszym wypadku może to ja zawiniłem, zbyt rzadko gościłem w domu.

     Spojrzał na mnie.

     – W moim wypadku popełniłem inny błąd. Zbyt mocno naciskałem na sprawy religii i w tym wszystkim nie dostrzegałem córki i kim jest. Ten reżim z mojej strony zrobi z niej twardą osobę.

     – One są szczęśliwe, być może czas to zmieni.
     – Nie wiem, jaka do końca jest pańska córka, ale znam swoją. – Jest twardsza niż ja...  

     Musieliśmy skończyć konwersację, bo nasze dzieci już dochodziły do nas. Remi szedł nieco z dala za siostrą i jej przyjaciółką. Wolałem tak nazywać Aishę, nawet w myślach niż tytułować ją inaczej.

     – Tato! – Chloe podeszła szybciej i przytuliła mnie mocno.
     – Witaj córko – usłyszałem z ust Ahmeda.
     – Ojcze – odrzekła tylko Aisha.

     Delikatnie wyzwoliłem się z objęć córki i wyciągnąłem ręce w kierunku syna. Niestety nie zamierzał, się przytulić, tylko skinął głową.
     
     – Przyjechałeś – rzekł tylko.

     Miał co prawda przyklejony uśmiech na twarzy, ale nie wyczułem specjalnej radości z faktu, że mnie widzi. Poczułem nieprzyjemny prąd w ciele. Czemu tak?

     – Tak, wróciłem synu. I przywiozłem dobre wieści, ale o tym porozmawiamy w domu.
     – Oczywiście – burknął tylko.

     Odszedł i wszedł do Rolls Royce. Widziałem, że Diana zaczęła mówić coś do niego z uśmiechem, ale po chwili jej lico okrył smutek.

     – To do zobaczenia Ahmedzie i Aisho. Pewnie niedługo się zobaczymy.

     Jeszcze raz spojrzałem na Ahmeda.

     – Proszę pozdrowić żonę.
     – Dziękuję, pozdrowię.
     – Fajnie, że pan już jest, panie Euri – rzekła Aisha i uśmiechnęła się do mnie bardzo ciepło.

     Nie miała burki. Po chwili oddalili się w kierunku swojego Mercedesa.

     –To jedziemy, kochanie.
     – Tato, jak poszło?
     – Dobrze. Nie robili żadnych problemów.
     – To super. Nareszcie mama będzie cię miała więcej.
     – I wy również  

     Widzę, że z Remi jest mały problem. Jest taki zamknięty.

     – On jest dziwny...

     Spojrzałem na nią. Szliśmy spokojne do samochodu, a ja obserwowałem inne dzieci i rodziców.

     – Tak, jest inny – odrzekłem tylko – Dlaczego powiedziałaś, że mama mnie będzie mnie miała więcej. Ty nie?

     Uśmiechnęła się i powiedziała coś, co mnie zelektryzowało.

     – Nie mogę cię mieć już więcej.
     – W takim razie i mama nie będzie mogła...
     – Tato, musisz wiedzieć, że istnieje takie coś jak poczucie humoru – rzekła.

     Popatrzyłem tylko na nią, bo już dochodziliśmy do wozu i nie miałem czasu nic odpowiedzieć.

     – Chcecie gdzieś pojechać? – zapytałem.
     – Do domu – rzekła Chloe.
     – Również – dodał nasz syn.

     Odwróciłem twarz i spojrzałem na niego.

     – Coś nie tak Remi?

     W zasadzie miał na imię Remigiusz. Razem z Dianą daliśmy mu takie imię, uznając je za bardzo dostojne, ale ponieważ nie za bardzo je lubił, używaliśmy skrótu.

     – Wszystko dobrze. Jutro wraca stryj Hajze? – na ułamek chwili jego twarz się ożywiła.
     – Tak, koło południa.
     – Mógłbym z tobą pojechać po stryja na lotnisko? – Lekko mnie zaskoczył. Hajze nigdy po mnie nie przyjeżdżał.
     – Dobrze, z pewnością się ucieszy.
     – Być może. – burknął.

     Ruszyłem. Diana nadal trzymała swoja rękę na mojej prawej. Nie utrudniało mi to w niczym, w końcu prowadziłem automatyk. Słyszałem, że Chloe próbowała zacząć konwersacje z bratem, ale ponieważ odpowiadał pojedynczymi zdaniami, lub częściej tylko słowami, zaprzestała. Wyglądało na to, że wszyscy się staramy nawiązać z nim wspólny język, ale bez rezultatów.
Po dwudziestu pięciu minutach dojechaliśmy do domu.
Dzieci poszły do swoich pokoi, a ja z zoną zabraliśmy się do przygotowywania obiadu.

     – Jeszcze nie zupełnie do mnie dotarło, że będę cię miała więcej. Nie wiem, co będziesz robił, ale z pewnością coś, co będziesz chciał.
     – Może nic. Będę siedział w domu i patrzył na ciebie – uśmiechnąłem się.
     – Jak cię przyjęli? – pominęła komentowanie mojej krótkiej wypowiedzi, która nie do końca była żartem.
     – Najpierw bardzo chłodno. Prawdopodobnie specjalnie. Potem już wszystko poszło dobrze. To też są tylko ludzie. Okazało się, że osoba o najgorszych notowaniach, okazała się najmilsza. Ciekawe jak to Hajze przyjmie?
     – Pewnie się ucieszy. Nigdy nie wspominałeś, że jest żądny władzy. Oczywiście domyślałam się, że robicie coś innego, ale chodzi mi o jego nastawienie jako wspólnika.
     – Też tego nie odczułem. Powinien być niezbyt zadowolony na samym początku, a wówczas wręcz się ucieszył, że to ja mam prowadzić interes.
     – Może teraz się trochę zmieni i dzięki temu wasze stosunki się poprawią.
     – Nie wiem. Tak naprawdę nie znam go. Potrafi dobrze się maskować. Najdziwniejsze jest to, że nikt zupełnie nie ma pojęcia kto i dlaczego zabił tamtych ludzi. Hajze nie czuje żadnej empatii z powodu tego morderstwa, ale też z pewnością nie miał z tym nic wspólnego.

     – Czyli istnieją morderstwa doskonałe.
     – Nie sądzę. Najważniejsze są motywy. Z całą pewnością ci dwaj nie byli, świeci, być może komuś się narazili i właśnie wykorzystał tę chwilę, by rzucić cień na kogoś innego.
     – Czy to mogła zrobić kobieta?
     – Tak. Znam co najmniej jedna zdolną do takiego czynu, ale nie sądzę, by miała powód. To zrobił mężczyzna. Bardzo zdolny i bardzo zły. Z pewnością posiadający skłonności sadystyczne.
     – Skoro zrobił to raz, może zrobić ponownie.
     – Tak, kochanie. Świat jest pełen szaleńców, ale nie mówmy o tym, bo jedzenie będzie niedobre.
     – Masz rację, przepraszam. Powinniśmy świętować. Jakkolwiek zastanawia mnie nasz syn. Mówiłam ci, że chwilami mam obawy. To moje dziecko, ale czasem nie rozumiem, dlaczego dla mnie taki jest. Dałam mu więcej ciepła i uczucia niż Chloe.
     – Nie wszystko jest do wyjaśnienia. Można mieć tylko nadzieje, że może się zmieni.
     – Tak, musimy mieć taką nadzieję.

     Pomagałem jej przy sałatce. Przygotowała już kluseczki, sos pomidorowy i klopsy. Zupę mieli z wczoraj. Diana starała się zmieniać jadłospis i raczej nigdy nie karmiła nas więcej niż dwa dni tym samym posiłkiem. Jak już wspomniałem, nie bywałem często w domu, ale wiedziałem o tym, bo po przyjściu do domu zaglądałem czasem do lodówki.