Deszcz cz. 14

     W końcu, po czterdziestu minutach obiad czekał na spożycie.

     – Pójdziesz po dzieci? – zapytała Diana.
     – Jasne.

     Pomyślałem, że będę miał moment, by nawiązać do nieskończonej rozmowy z Chloe.
Po chwili wszedłem już na górę i pierwsze kroki skierowałem do jej pokoju. Zapukałem.

     – Otwarte – usłyszałem.

     Czegoś słuchała, ale na tyle cicho, że słyszała pukanie, a miałem pewność, że rozmawia z Aishą.

     – Obiad gotowy – powiedziałem w drzwiach.
     – Super. Nie wejdziesz? Jesteś zawsze mile widziany w moim pokoju.

     Nie wyczułem kontekstu. W zasadzie zachowywała się, jakby nic się nie wydarzyło, co mnie cieszyło, bo, prawdę mówiąc, takie sprawy mają zwykle oddźwięk psychiczny lub duchowy.

     – Idę jeszcze do Remiego, więc tylko na chwilkę.

     Przymknąłem drzwi.

     – Odnośnie do niedokończonej rozmowy. Mam poczucie humoru, tylko nie wyczułem, że żartujesz.
     – Bo nie za bardzo mi ufasz. Ja mówiłam, że to miał być raz. Nie obawiaj się. Wiem, że bardziej to przeżywasz niż ja. I skoro nie ten raz się nie odbył, zrozumiałam. – Mówiła spokojnie i coraz bardziej czułem przekonanie, że zrozumiała swój błąd.
     – Powiedziałaś Aishy? – zapytałem, może niepotrzebnie. Czemu wracałem do tamtej sprawy?
     – Coś ty! Nawet najlepsze związki mają sekrety. Niech myśli, że to mieliśmy i wówczas będę pełniej wiedziała, jak naprawdę mnie kocha. Ty też nie wszystko mówisz mamie, prawda? – spojrzała tak, jakby wiedziała równie dobrze o moich sekretach, co ja.

     Poczułem się dziwnie. Miała rację.

     – Sądzisz, że to powinno być jedną z tych spraw?
     – To zależy od ciebie. Wiem, że by zrozumiała, ale możesz nie mówić, chyba że musisz. Sam pewnie myślałeś o tym. Jeśli znam cię dobrze, powiedziałbyś z pewnością, jeśli by coś z nami było, a tak nadal rozważasz to w sobie.

     Pomyślałem nieco zaskoczony, że dokładnie tak uważałem. Użyła stwierdzenia: Jeśli by coś z nami było. Całowała się ze mną, wszedłem w jej wilgotne łono więcej niż główką mojej intymności, a ona uważała, że NIC z nami nie było? Jednak nie chciałem o tym rozmawiać, ze zrozumiałych względów. Poza tym Diana dała mi już do zrozumienia, a dokładniej to powiedziała, że czuje, jakie Chloe ma do mnie nastawienie i jakie ja ma do córki.

     – Jeszcze nie wiem. Kocham ją bardzo i sądzę, że jest najlepszą osobą, którą mogłem spotkać.

     Powiedziałem to i od razu pomyślałem o Koi, ale przemilczałem.

     – Zaraz chodzę. Idź do tego mruka. Tak bym chciała nawiązać z nim relacje, a jest taki niedostępny. I nie jest to niczyja wina. Z pewnością nie twoja.

     Wyszedłem i zapukałem do Remiego.

     – Wejdź tato. – Znowu wiedział, że to ja.
     – Hej, synu. Obiad gotowy. Mama naprawdę dobrze gotuje.
     – Tak, całkiem dobrze. Zaraz zejdę.
     – To ciesze się z tego powodu. – niestety, jeśli chodziło o syna, nie miałem innych powodów do radości.

     Odczekałem chwilkę, ale odczułem, że nie ma zamiaru o niczym rozmawiać.

     – To do zobaczenia na dole. Tylko nie ociągaj się, bo wszystko jest przygotowane.
     – Będę za trzy minuty – odrzekł.

     Wyszedłem z jego pokoju i wróciłem do kuchni. Diana zanosiła wszystko do salonu.

     – Pomogę ci kochanie.
     – Dzięki, już w zasadzie jest wszystko. Zostały tylko widelce, noże i łyżki.
     – To przyniosę, a ty siadaj. Dzieci zejdą za dwie minuty.
     – Chloe?
     – Szczęśliwa.
     – Remi?
     – Jak zawsze, nie rozumiem. Poważny jakby mu całą rodzinę wybili.

     Diana popatrzyła na mnie uważnie.

     – Dość mocne porównanie.
     – Och, bo wciąż taki poważny. Chłopiec w jego wieku powinien być radosny.
     – Może mu przejdzie, to taki wiek przejściowy.
     – Tak, być może...

     Przerwałem rozmowę, bo właśnie otworzył drzwi i zaczął iść w kierunku schodów. Znalazła się w połowie, kiedy córka wyszła ze swojej sypialni. Po chwili siedzieliśmy wszyscy razem i zajadaliśmy pyszności przygotowane przez żonę.
Zerkałem ukradkiem na syna w nadziei, że dostrzegę jakiś cień dobrego humoru i się w końcu doczekałem.

     – Jutro szkoła, ale są też i pozytywy. Stryjek Hajze wraca.

     Chloe spojrzała na niego.

     – Więcej się cieszysz z tego powodu niż, że tata wrócił i to z dobrymi wieściami?
     – Wcale się nie ciesze więcej – zaparł się natychmiast.
     – Tak odebrałam – Chloe wycofała się, widocznie nie chciała sporów.
     – Kiedy już wszystko oddam w ręce Hajze, zacznę rozglądać się za innym zajęciem – spojrzałem na nich kolejno. Byłoby miło siedzieć i patrzeć na Dianę, ale raczej mijało się to z realnością.

     Remi popatrzył na mnie.

     – To George już nie będzie nas zawoził i przywoził?
     – Na razie nie. Nie lubisz, kiedy mama was wiezie?
     – George lepiej jeździł. – Na razie nie wiedział, że mój przyjaciel i jego wybrana są daleko.
     – To zrozumiałe, przecież zdobył kilka razy nagrody w poważnych wyścigach.
     – Chloe, czy też tak uważasz, że źle prowadzę Rolls Royce? – Diana zapytała córkę, aż tak bardzo chyba się nie przejęła uwagą syna, bo nie dostrzegłem smutku na jej buzi.
     – Jeździsz ostrożnie, ale dobrze...
     – Nie powiedziałem, że mama źle jeździ, stwierdziłem tylko, że nasz kierowca robił to lepiej – próbował się bronić Remi.
     – Jest w porządku synu – odpowiedziała Diana. – Nie czuję się urażona. Być może George wróci i będziesz w pełni zadowolony. Wyjechał na pewien czas w sprawach osobistych.

     Diana może niepotrzebnie się wygadała, ale Remi był na tyle inteligentny, że w końcu by zapytał o powód nieobecności Georga. Z drugiej strony trochę mi pomogła swoją wypowiedzią. Wyczułem jednak, że syn odrobinkę sprawił jej przykrość, ale nie zamierzałem niczego mówić.

     – Jutro pojadę z Remim po Hajze. Czy ktoś jeszcze chce jechać ze mną?
     – Mam dużo lekcji – odparła Chloe.
     – Sądzę, że będzie zmęczony, chyba nie potrzebujecie mnie w wozie – odpowiedziała w podobnym tonie Diana.

     Pamiętałem co mi powiedział Hajze, że nikt poza Remim go nie lubi w naszym domu, ale prawdopodobnie sam się do tego przysłużył.

     – Tak, pewnie będzie chciał jechać do domu – odrzekłem, spoglądając na nich wszystkich.

     Przypomniałem sobie słowa mistrza Kenshin-Omura odnośnie do mojego brata i opinię lub raczej osąd Hajze o moim synu. Oba zdania nie sprawiły mi radości. Miałem próbować mu pomóc. I co zrobiłem? Rzuciłem nim o ścianę i chciałem uderzyć. Miałem zaufanie do mistrza, w końcu nie należał do zwykłych ludzi. Czy widziałem zło u syna? Czy Hajze miał racje odnośnie do Remiego, a może w kolejny sposób chciał wprowadzić zamieszanie i poróżnienia? Nie miałem pewności. Ciekawiło mnie, jak przyjmie decyzje zarządu Syndykatu.

     Obiad dobiegł końca i dzieci poszły na górę, a ja zabrałem się do zbierania talerzy i wszystkiego ze stołu. Ogólnie Chloe trzymała porządek u siebie często pomagała żonie w sprzątaniu domu. Nie mogłem niczego powiedzieć na Remiego. Zawsze skrupulatny i zorganizowany. Czy chciałem rywalizować z Hajze o względy syna? Raczej o tym nie myślałem w ten sposób. Sądziłem, że kiedy zacznę spędzać z nim więcej czasu, wszystko się poprawi. Inaczej widziałem relacje z Chloe. To, co mieliśmy, siedziało głęboko i sądziłem, że do końca życia tego nie zapomnę. Na szczęście nie dostrzegłem nawet najmniejszej skazy w jej zachowaniu. Postępowała nienagannie. Z jednej strony chciałem powiedzieć o tym Dianie, z drugiej myślałem, że jednak tego nie zrobię. Nie zamierzałem również opowiadać jej o bliskim spotkaniu z Rozalindą Ramirez. Co wiedziałem na pewno to, że nigdy więcej nie dojdzie do takiej sytuacji z żadna inną kobietą, poza Dianą. Oczywiście nie uważałem, że jestem w porządku, lecz również się tym nie obwiniałem. Przy porównaniu, oczywiście bardziej wpłynął na mnie kontakt z córką niż Roz. Czy Brazylijka się zmieni? Prawdopodobnie nie. Spotkała wyjątkowego w jej ocenie, mężczyznę na swojej drodze i dzięki niemu uwierzyła, że nie jest tak bardzo brzydka i nieatrakcyjna. W końcu chyba każda kobieta chce się chociaż raz czuć kobietą. I w tym momencie coś mnie uderzyło mentalnie. Być może obie pragnęły tego samego. Jedna została lesbijką z powodu bardzo złych doświadczeń z mężczyznami, dodatkowo nie uważała się sama za ładna i atrakcyjną. Chloe przeciwnie. Dokonała wyboru, jakkolwiek chciała się chociaż raz poczuć kobietą w ten właściwy sposób. Odebrałem już w trakcie, że w tamtej chwili pozostawałem dla niej mężczyzną, a nie ojcem. Ze zrozumiałych względów nie chciałem jej o to pytać. Wyglądało, że to ja miałem większy problem z tego powodu, że byliśmy blisko, niż ona. Szczerze sądziłem, że faktycznie nie ma nawet najmniejszego kłopotu w swoim sercu czy duszy z powodu tamtego zajścia. Uwierzyłem, że nie będzie drugi raz próbować, jak również wiedziała, że ja będę bardziej ostrożny i zawczasu nie dopuszczę, gdyby jednak nie dotrzymała obietnicy, czy raczej postanowienia, bo nie wymogłem na niej, by obiecała. Co do mnie, wiedziałem, że dam radę. Nigdy nie robiłem planów na dalszą przyszłość, ale pierwszy raz od wielu lat, przyszłość zaczęła rysować się w różowych kolorach.

     Do końca dnia zajmowaliśmy się zwykłymi sprawami. Ponieważ miałem czas, zająłem się wysprzątaniem garażu, chociaż nie panował tam wcale totalny bałagan.
Koło dziesiątej pożegnałem dzieci i wraz z Dianą udaliśmy się na spoczynek. Tym razem umyci leżeliśmy blisko. Przytuliła się jak dziecko i zasnęła. Patrzyłem chwilkę na jasne, w kolorze dojrzałej pszenicy włosy. Spała tak spokojnie.

     Ranek jak co dzień. Poranna toaleta, śniadanie i podróż do szkoły. Diana chętnie pojechałaby razem z nami, ale ponieważ miałem jechać do pracy, została w domu. Hajze przylatywał około trzeciej, wiec Remi wiedział, że musi wcześniej wyjść ze szkoły. Zamierzałem poinformować dyrekcję i wykładowcę około lunchu. Poprzedniego dnia ustaliłem z Ahmedem, że zabierze Chloe wraz ze swoją córką do ich domu i przywiezie naszą córkę około dziewiątej wieczorem.
Przeszła mi krótka myśl, kiedy to zrobiły i gdzie. Skarciłem się od razu. Nie powinienem nawet o tym myśleć. Z drugiej strony, gdybym nie wiedział, nigdy nie pomyślałbym nawet, że zarówno Aisha i moja córka, są sobie bliskie w ten wyjątkowy sposób. Chciałem odrzucić tę myśl, ale nie potrafiłem. Nie wyobrażałem sobie, że się kochały i to w ten sposób w domu Ahmeda. Dziewięć na dziesięć razy, kiedy zostawały razem, był to nasz dom. A u nas? Remi z pewnością by usłyszał. W sytuacji, kiedy były w naszym towarzystwie nikt by nigdy nie wyczuł, że jest między nimi zażyłość.
Pożegnałem żonę i ruszyliśmy.
Chloe coś chyba patrzyła na swoim telefonie, pewnie odnośnie do lekcji. Remi obserwował uliczny ruch.

     – Przyjedziesz po mnie wcześniej?

     Czasem pytał bezosobowo i jak w tej chwili zapominał dodawać: tato. Być może silne przeżycia z dzieciństwa spowodowały u mnie to, że nie potrafiłem mu zwracać o to uwagi. W większości wypadków używał słowa ojciec lub tata. Nigdy nie nazwał mnie tatusiem. Najprawdopodobniej tytułował mojego brata stryju lub stryju Hajze. Natomiast miałem prawie pewność, że gdy rozmawiali sami, mówił mu po imieniu.

     – Oczywiście, synu. Będę około drugiej trzydzieści. Zawiadomię dyrekcje i twojego prowadzącego nauczyciela koło południa.
     
     – Dobrze – odrzekł.

     Dostrzegłem w tylnym lusterku, że córka patrzy na mnie.

     – Nie będzie mnie cały dzień, chcesz, żebym zadzwoniła?

     Przez chwile mieliśmy kontakt wzrokowy.

     – Jasne, będzie mi bardzo miło. Do mamy też zadzwonisz?

     Wydęła usta.

     – Och, dzwonię codziennie. Myślałam, że wiesz. I mama również dzwoni czasem do mnie, też byś mógł od czasu do czasu.
     – Dobrze, nie wiedziałem, że chcesz.
     – To już wiesz – uśmiechnęła się miło.

     Dojechaliśmy

     – Niezłe korki panują rano – zagadnąłem.
     – Mieszkamy w dużym mieście, tato – powiedziała tylko.

     Byłbym mocno zdziwiony, gdyby to skomentował mój syn.
Pożegnali się szybko. Remi mnie przytulił, Chloe pocałowała w policzek. Wsunęła mi karteczkę do dłoni. Dostrzegłem, że zwraca uwagę czy brat nie widzi. Kiedy odprowadziłem ich wzrokiem do drzwi szkoły, zerknąłem, co mi napisała.

     ,,Jesteś najlepszym ojcem na świecie. Nie dlatego, że wtedy. Dlatego, że teraz".

     Zrozumiałem. Moja decyzja stanowiła dla niej bardzo ważną sprawę. Intuicyjnie czułem, że Remi nie jest zbyt mocno zachwycony moją decyzją. I pewnie nie dlatego, że zmniejszała to jego szanse zostania koordynatorem w gangsterskim interesie. Nie zastanawiałem się wówczas nad jego słowami, ale raczej nie chciał być chyba gangsterem i zabijać ludzi. Nawet Hajze tego nie robił. Dlatego nie chciałem nawet pytać, czy się cieszy, bo wiedziałem, że nie. Cóż, nie mogłem mu zabronić zostania tym, kim ja byłem. Mogłem tylko właściwą postawą przekonać go do zmiany decyzji. Ruszyłem w kierunku pracy.

     Na twarzy naszej sekretarki nie spodziewałem się uśmiechu. I nie zauważyłem go, kiedy wszedłem. Na szczęście nie widziałem jej totalnie smutnej, również nigdy. Z jakiś nieznanych mi powodów nie uzewnętrzniała uczuć.

     – Dzień dobry Betty. Około południa jadę po brata na lotnisko. Gdyby zdarzyły się nadzwyczajnie ważne rozmowy, proszę połączyć na moją komórkę. W innych wypadkach niech rozmówca zostawi wiadomość lub ja do niego później oddzwonię. Jestem zainteresowany wiadomością od porucznika Morrisona, gdyby zadzwonił, proszę powiedzieć, żeby połączył się ze mną na moją komórkę, chociaż on i tak zwykle dzwoni właśnie tak.

     – Dobrze, proszę pana.
     – Betty, czy wszystko dobrze? – spróbowałem raz jeszcze.
     – Nigdy nie jest zupełnie dobrze – odrzekła.

     Poczułem nadzieję.

     – W takim razie może mógłbym pomóc?
     – Nie sądzę panie Parker.

     W tym momencie przypomniałem sobie, że tytułowała mojego brata po imieniu, a mnie po nazwisku i per pan. Pomyślałem szybko, że być może w tej chwili jest doskonała okazja, żeby zapytać o powód, dlaczego tak jest.

     – Betty, mam małe pytanie. Dlaczego tytułujesz mnie przez pan lub po nazwisku, natomiast mojego brata po imieniu. – Kobieta zmieniła się nieco na twarzy, ale tylko na małą chwilkę. Już po jej minię wiedziałem, że nie dowiem się wiele.
     – Robię to z pewnego powodu, ale dokładniej wyjawić nie mogę.
     – Dobrze, Betty. Chciałbym tylko wiedzieć, czy nie jestem godny, by mnie tytułować po imieniu? – Znowu krótki grymas przebiegł po jej twarzy.
     – Ależ nie, panie Parker. Jest pan jak najbardziej godny, ale jeżeli mogę, pozostanę przy takim tytułowaniu. Głównie chodzi mi o respekt, proszę wybaczyć.

     Spasowałem.

     – Dobrze, Betty. Niech tak będzie. Szanuje twój wybór.

     Ponieważ po jej twarzy poznałem, że z jej strony rozmowa jest skończona, poszedłem do mojego pokoju.
Usiadłem za biurkiem. Pomyślałem o tym, co mi powiedział Chińczyk. Czyżby Hajze zajmował się jednak handlem dziećmi i ludźmi? Osobiście tego nie robił, co do tego miałem pewność, jednak mógł koordynować. A co gorsza nadzorować. Najwięcej na świecie zaginięć dzieci notowano w Ameryce, ale na jednego mieszkańca, właśnie Anglia dzierżyła prym w tym bardzo złym procederze. Nie chciałem zaglądać do sejfu, zresztą nie mogłem, o ile zmienił hasło dostępu. Hajze twierdził, że wszystkie dokumenty odnośnie do naszych gangsterskich przedsięwziąć wkłada we wspólnym sejfie, ale przecież miał swój własny, a ja nie znałem cyfrowego hasła, chroniące jego tajemnice.

     Rzuciłem okiem na miecz, kopia wyglądała niemal identycznie jak oryginał. Jakkolwiek po otwarciu szklanej skrzynki, znawca nie miałby trudu odgadnąć, że jest to tania podróbka. Pomyślałem, że skoro zarząd syndykatu nie ma nic przeciwko mojemu odejściu, to wkrótce będę mógł przynieść mój miecz, z powrotem i oczywiście poprosić Georga o powrót. Jeszcze nie otrzymałem od niego żadnej zaszyfrowanej wiadomości, ale spodziewałem się ją wkrótce otrzymać.
Posprawdzałem ważniejsze informacje. Wszystko szło normalnym torem. Dziwne, prawda? Do tej pory traktowałem to jak normalny interes. Moja świadomość pozostawała ślepa i głucha, na fakt, że za tym procederem stały czyjeś łzy, cierpienie i smutek. Bo w końcu czym jest kryminalność jak nie gwałtem na czyjejś wolności, własności czy uczuciu?

     Patrzyłem na to wszystko jakby nowymi oczami. W każdej upływającej chwili utwierdzałem się w przekonaniu, że odejście z pracy dla Syndykatu pozostawało jedynie słuszną i sprawiedliwą decyzją. Zadzwoniłem do szkoły i powiadomiłem dyrekcję i właściwego nauczyciela o tym, że zabieram syna. Nie robiono mi żadnych trudności i nie zadawano pytań. Szkoła miała bardzo renomę i zabieranie dzieci podczas godzin szkolnych, nie zdarzało się często, a skoro, to musiał istnieć ku temu solidny powód.

     Zbliżał się czas przylotu mojego brata. Postanowiłem zjeść coś, zanim pojadę do szkoły, żeby odebrać syna. Dopiero potem razem z nim miałem pojechać na lotnisko. Widziałem teraz, czego wcześniej nie dostrzegałem, że Remi widocznie lepiej się rozumiał z Hajze niż ze mną. Prawdopodobnie niepotrzebnie i zbyt mocno zareagowałem podczas rozmowy z bratem, ponieważ to jego obwiniałem za wpływ na mojego syna, a w prawdzie powinienem siebie. Tak sądziłem w tej chwili. Poskładałem wszystko, schowałem do sejfu i rzuciłem ostatni raz okiem na mój gabinet.

     – Betty, jadę po Hajze. Prawdopodobnie już dzisiaj nie wrócę. Wiesz wszystko jak zawsze.
     – Tak, panie Euri. – Dostrzegałem lekki uśmiech na lekko zmęczonej twarzy.

     Coś skrywała i to bardzo długo, co do tego nie miałem najmniejszych wątpliwości, ale powodu jej trosk nie mogłem w żaden sposób się domyślić.
Wyszedłem z biura i skierowałem się do windy, a po dwóch minutach już jechałem Rolls Royce.
     Niewielu wie, że nazwa tego samochodu pochodzi od nazwisk dwóch ludzi, którzy wspólnie rozpoczęli budowę tych samochodów. Charlesa Stewarta Rollsa, który obok mechaniki i elektryczności pasjonował się aerodynamiką i niestety zginął w wypadku lotniczym w wieku lat niespełna trzydziestu trzech i Henrego Royce, który był sprzedawcą samochodów, ale znał się też na mechanice pojazdów. Ciekawą rzeczą w tym samochodzie jest emblemat, zwany Duchem Ekstazy. Nie jest to, jak większość sądzi anioł tylko kobieta z rozwianymi na wietrze częściami garderoby. Oryginalnie wykonano rzeźbę kobiety. Artysta nazywał się Charles Robinsob Sykes, a modelką została jego kochanka Eleonora Velasco Thornton. Ich romans utrzymywano w tajemnicy, ponieważ kobieta była zamężna. Sam emblemat w wozie kosztuje w zależności od materiału od osiemnastu tysięcy do dwustu pięćdziesięciu tysięcy dolarów. Ten ostatni wykonano oczywiście na zamówienie. Pokryto dobrej klasy diamentami o łącznej wadze 32 karatów i łącznie poświęcono 350 godzin pracy. Jest bardzo trudno go ukraść każdy emblemat, ponieważ przy dotknięciu automatycznie się chowa, a w zasadzie jest wysunięty tylko w czasie kiedy silnik jest w ruchu. Pierwszy RR miał nazwę Srebrny Duch i ta nazwa używana jest do dzisiaj. Rolls Royce jest bardzo dobrym samochodem i w zasadzie się nie psuje. Sam kwestia Ducha Ekstazy pokazuje jak świat, w którym żyjemy, jest zróżnicowany i dziwny. Jeszcze większe różnice występują w cenie zegarków ręcznych. Można je kupić za kilka dolarów, a najdroższy model kosztuje kilkanaście milionów. Jest nim Graff Diamonds Hallucynation i kosztuje 55 milionów dolarów. Wykonano go z użyciem 110 karatów diamentów. Na platynowej podstawie znajdują się różnego koloru diamenty: przezroczyste, różowe, zielone, pomarańczowe i żółte. Wszystkie bez skazy. Oczywiście jest to zegarek damski.

     Po kilkunastu minutach jazdy zatłoczonymi ulicami Londynu podjechałem pod szkołę. Wysłałem sms-a do córki. Zawiadomiłem ją, że przyjechałem po jej brata i życzę jej miłego dnia. Po chwili otrzymałem krótką notatkę, że mnie kocha. Wiadomość udekorowała słoneczkiem i serduszkiem. Przez sekundę się wzruszyłem. Co dziwne nigdy wcześniej nie wysyłałem do niej wiadomości, bardzo rzadko rozmawiałem z żoną przez telefon podczas godzin pracy i w ogóle musiałem chyba być zimnym skurwielem, skoro tego nie robiłem. Oczywiście to, że wysłałem tera z wiadomość do córki ,nie łączyło się w żaden sposób z tą sprawą, którą mieliśmy razem.
Wyszedłem z wozu i udałem się do budynku. Zgodnie z umową Remi miał czekać na mnie w sekretariacie. I kiedy wszedłem tam, siedział na krześle.

     – Witaj synu, to jedziemy.

     Wstał bez słowa i ruszył do drzwi wyjściowych. Nigdy nie okazywał zbyt wielu uczyć, ale ostatnio zachowywał się jeszcze zimniej i obojętnie. W pierwszej chwili chciałem zapytać, ale zaniechałem. W końcu to ja do tego doprowadziłem, przynajmniej tak odczuwałem. Z powodu braku relacji ze mną, prawdopodobnie traktował mnie jak obcego człowieka. Przełknąłem te gorzką pigułkę i postanowiłem wszystko naprawić, chociaż wiedziałem, że zajmie to sporo czasu.

     – Wszystko dobrze w szkole – zagadnąłem jednak.
     – Tak, wszystko dobrze – odrzekł sucho.
     – Wobec tego się cieszę. Teraz kiedy zostawiłem ten interes, będę miał więcej czasu dla ciebie, mamy i siostry.
     – To, że zostawiasz to, co robisz, nie jest dobrym posunięciem.

     Trochę mnie zmroził swoimi słowami. Mówił jak dojrzały człowiek. Dobre posunięcie? Raczej nie usłyszał tych słów od Hajze. Dlaczego właśnie takich słów użył? Nie chciałem o tym rozmawiać, przynajmniej nie teraz kiedy jechałem po brata. Zabrałem Remiego właśnie, by sprawić przyjemność synowi. A nie zauważyłem nawet najmniejszego odruchu podzięki z jego strony. Jednak i tym razem nic nie powiedziałem. Skoro to ja zawaliłem w relacjach rodzinnych, postanowiłem cierpieć w milczeniu. Dziwne pozostawało to, że ani żona, ani tym bardziej córka nie robiły wrażenia, że za cokolwiek powinienem ponosić winę. Jednakoż każdy jest inny. Być może dla nich nie popełniłem niczego złego, a dla niego tak.
Nie chciałem, aby panowało milczenie i postanowiłem zagajać rozmowę.

     – Przy umiarkowanym ruchu powinniśmy dojechać na lotnisko za czterdzieści pięć minut. Prowadzę lepiej niż mama? – zapytałem.  
     – Dużo lepiej. – Czułem, że rozmowa się nie będzie kleić. Jednak kontynuowałem.
     – Podobały ci się prezenty z Singapuru, bo nie mówiłeś?
     – Tak. Dron jest fajny.
     – A czapka?
     – W porządku.  
     – To dobrze. Cieszę się. – Prowadzenie rozmowy z synem, nie uważałem za coś łatwego i przyjemnego.  
     
     Starałem się prowadzić dialog, czułem jednak, że prawdopodobnie, a nawet napewno byłby bardziej zadowolony, gdybym się nie odzywał. I w ułamku chwili poczułem coś bardzo nieprzyjemnego. Remi nigdy, albo niezwykle rzadko był zadowolony. Koś przypominał. Josepha Parkera.
Zerknąłem na niego. Patrzył w okno. Spasowałem, skoro nie chce rozmawiać, to trudno, pomyślałem. Kiedy sądziłem, że do samego lotniska już nic nie powie, odezwał się w końcu. I jego słowa mnie nieco poruszyły.

     – Przemyśl tato swoją decyzję odnośne odejścia z organizacji.

     Zerknąłem na niego krótko z lekkim zdziwieniem.

     – Już podjąłem decyzję i jest nieodwołalna.

     Przez chwilę milczał.

     – Skoro tak...
     – Co masz na myśli synu?
     – Nic. Każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje.
     – To prawda. Ta jest najlepszą decyzją jaką podjąłem.

     Ku mojemu zdziwieniu ogarnął go śmiech. I nie odebrałem tego jako radosnego uniesienia. Raczej wyczułem tam tragizm, częściowo pomieszany z sarkazmem.

     – Co cię tak rozśmieszyło Remi?
     – Nic. Zupełnie nic, tato – spojrzał na mnie dziwnie.
     – Nie cieszysz się z mojej decyzji.
     – Nie. Wiesz, że jestem temu przeciwny.

     Powinienem się opanować, ale zanim przemyślałem, wybuchłem.

     – Ja jestem twoim ojcem, a nie ty moim. Twoje decyzje nie są dojrzałe i nie powinieneś tak mówić. Nie masz jeszcze trzynastu lat i śmiesz mnie pouczać? Być może nie byłem dobrym ojcem, ale nie wolno ci tak mówić.

     – A co mi zrobisz, jak jeszcze raz tak powiem?

     Wpadł wyraźnie w ton Hajze, a może go prześcignął. Pomyślałem tym razem, co mu mogę zrobic, jeżeli tak powie. Co? Nie postępowałem jak mój ojciec. Nie wyobrażałem sobie nawet, że mógłbym tak odezwać się do Josepha Parkera, a gdyby śmiał, nie skończyłoby się to dla mnie dobrze w sensie fizycznym. Jednak musiałem coś odpowiedzieć.

     – Remi jesteś moim synem, ale nie przeciągaj struny. To jest bezczelne, co mówisz. Nigdy cię nie uderzyłem, ale jeżeli będę musiał, zrobię to.
     – Nie boję się ciebie. Poza tym mówisz, że mnie kochasz, wobec tego nie zrobisz tego. Stryj Hajze ma rację, jesteś słaby.

     Poczułem uderzenie gorąca. Z trudnością się opanowałem. Ten młody człowiek stanowczo chciał zarobić, ale był moim synem i skoro go nigdy nie biłem, teraz nie mógłbym tego zrobić. Pozostała mi ostatnia deska ratunku.

     – Być może nasze stosunki do tej pory nie były dobre, ale zrobię wszystko, żeby je poprawić.
     – Z późno. Nic już nie możesz zrobić.

     Zaniemówiłem, a moje serce stanęło na chwilę. Nie wierzyłem, że to usłyszałem z jego ust.

     – Mylisz się. Nie znasz potęgi miłości – powiedziałem cicho z łzami w oczach.
     – Miłości? - to najgłupsza rzecz jaka istnieje. Płaczesz? Prawdziwy mężczyzna nie płacze.
     – To słowa Hajze. I on jest w błędzie. Prawdziwy mężczyzna płacze.

     Milczał aż do samego lotniska Hartrow. I nawet na lotnisku, jednakże tym razem nie próbowałem zagajać rozmowy. Sądziłem, że kiedy zobaczy Hajze, ożywi się i w tym się nie myliłem.
Mój brat wyglądał dobrze. Uśmiechnięty i opalony. Jak zawsze pewien siebie.

     – Witaj bracie – rzekł pierwszy.
     – Witaj. – Starałem się, żeby mój głos brzmiał wesoło, ale biorąc pod uwagę ostatnią rozmowę z synem, nie miałem powodu do radości, przeciwnie, moje serce krwawiło i to mocniej, niż gdyby ktoś je skaleczył czymś ostrym.

     Spojrzał na mojego syna, a ten podszedł i przytulił stryja szybko i mocno. Jak ojca.