Deszcz cz. 16

     Diana dochodziła do siebie, już miała na tyle siły, żeby usiąść.

     – Remi, dlaczego! – wyczułem tragizm i ból w jej głosie.
     – Ty byś mi też nie pozwoliła. Zawsze liczył się Euri i Chloe, nigdy ja!
     – Co mówisz, kocham cię tak samo, jak ją. Dawałam ci tyle miłości, ile mogłam. Dlaczego! – usłyszałem ból i rozpacz w jej głosie.

     Nie usłyszałem tam strachu o siebie, mnie czy córkę a tylko ból, zdeptanej, odepchniętej miłości, za która otrzymała zdradę i nienawiść.

     – Kłamiesz! – jego głos ciął jak ostrze miecza.

     Wszedł Hajze.

     – Witam rodzinkę – powiedział, jakby nic się nie działo.

     Czyli nie powiedział mi prawdy, on też był tym złym, nie tylko Remi. A może nawet postępował gorzej, ponieważ to on wszystko zorganizował. Na razie się domyślałem, a za sekundę dowiedziałem się prawdy.

     – Sądziłeś idioto, że tak po prostu ci dadzą odejść. Tym razem ta dziwka Rodriguez nie chciała się zgodzić. Wykończą ją i wówczas wiesz, kto zajmuje jej miejsce? Ja. Nie dali mi wyboru. Miałem to zrobić albo zginąć. Wybrałem życie.

     Diana wstała i w odruchu ostateczności chciała wyrwać pistolet z rąk małego potwora. Padł strzał. Upadła. Blisko mnie. Widziałem jej oczy, jak gasną.

     – Kocham cię Euri i jego te...

     To wszystko. Koniec. Tak po prostu.

     – Coś ty zrobił, Remi! – Hajze podszedł do mojego syna i odebrał mu broń.
     – I tak zaraz zginą. Dokładnie za piętnaście minut – Remi rzucił okiem na stojący zegar.

     Hajze spojrzał na mnie zimnym wzrokiem.

     – Wychowaliście potwora.

     Myślałem klarownie, ale nadal nie miałem szans na najmniejszy ruch. Spojrzał na Remiego.
     – Przerosłeś moje oczekiwania, chłopcze.
     – To chyba dobrze, stryju. – Dostrzegłem w oczach syna niepewność.
     – Nie, wcale nie dobrze. Skoro zrobiłeś to w wieku lat dwunastu, na co będzie cię stać za trzy lub pięć lat. Może dojdziesz do wniosku, że ja stoję ci na drodze.
     – Ależ skąd, Hajze – odrzekł.
     – Wiem, Remi. Wiem.

     Nawet nie mierzył. Strzelił mu prosto w serce.

     – Nigdy nie lubiłem tego małego zaskrońca – szepnął i następną kulę ulokował na środku czoła już i tak umierającego dziecka.

     Odwrócił się jakby nigdy nic i wyszedł. Leżałem sparaliżowany, a obok mnie dwa trupy. Żyłem, ale tylko w nazwie. Odwróciłem oczy. Patrzyłem na wskazówkę gustownego zegara. Co napełniało mnie nadzieją, to fakt, że za chwilę zobaczę i córkę, żonę i syna. O ile trafimy wszyscy do tego samego miejsca. Chloe! Umiera ze strachu i nic nie wie. Być może słyszała strzały. Nie usłyszałem wybuchu. Może go poczułem. Tylko ostatkiem świadomości pomyślałem, że stało się to chyba później. Zobaczyłem ciemność.
_____________________________________________________________________________

     Odzyskałem przytomność. Gdzie się znajdowałem? Pamiętałem przez mgłę, jak ktoś mnie ciągnie i wrzuca do bagażnika. Z pewnością tego nie zrobił przyjaciel. Czułem wszystkie kości, z pewnością miałem wiele drobniejszych ran. Żyłem. Tylko po co?
Siedziałem na podłodze z drewna. Wyczułem udem twardy przedmiot. Mój pistolet. Czyli uratował mnie, bym pozostał ze świadomością, że moje dzieci i żona nie żyją. Tylko że to nie był Hajze. Tak, dobrze to przemyślał. Wziąłem pistolet do ręki. Sprawdziłem magazynek. Pełny.

     – Zaraz was zobaczę, kochani. Nie wiem, czy ci tak zaraz wybaczę, synu.

     Przesunąłem koniec lufy do skroni. Bez emocji nacisnąłem spust. Nic. Nacisnąłem drugi raz. Prawidłowy zgrzyt metalu. Nic. Widocznie wyższa siła nie chciała, bym zginął. Odrzuciłem broń na podłogę, ponieważ znajdowałem się w jakimś opuszczonym domu. Usłyszałem strzał. Zastanawiałem się chwilę czy podnieść pistolet i strzelić po raz trzeci. Nie zrobiłem tego. Postanowiłem zostać żywym trupem. Leżałem na podłodze i wszystkie myśli uciekły ode mnie. Nie mogłem wiedzieć, ile czau tak leżałem. Po prostu zasnąłem.

     Kiedy otworzyłem oczy, już dniało. Wstałem i ruszyłem ku drzwiom. Nie rozpoznałem okolicy, z pewnością ktoś tu mieszkał. Bezdomni, narkomani, upadli alkoholicy. Nie chciałem żyć, a żyłem. Oczywiście dopadły mnie oskarżające myśli. Kara. Za grzechy. Wszystkie grzechy.

     Powinienem ruszyć się stąd. Dotrzeć do domu, iść na policję. Tylko czułem, że wówczas zostałbym aresztowany. Mój sprytny braciszek pewnie to wszystko dobrze przemyślał.
Po tygodniu zostałem pobity w czasie snu. Zabrano mi ubranie, zostawiono brudne i śmierdzące szmaty, w które się ubrałem. Wolałem być tak, niż nago. Głodowałem. Po jakimś czasie znaleźli mnie dwaj podobni mnie ludzie.

     – To chyba ten facet z gazety – jeden pokazał w moim kierunku
     – Pieprzysz, tamten był milionerem.

     Miałem się odezwać, ale odczekałem.

     – Mówię ci, że to ten. Jak mu tam było. Parker. Cała rodzina zginęła, syn, córka, matka i brat.
     – Co nam do tego. To nie on.

     Ich słowa postawiły całe moje jestestwo w stan alarmu. Zacząłem szukać wiadomości pośród kawałków gazet rzucanych wiatrem po okolicy. Po kilku godzinach już wiedziałem, może nie wszystko, ale wiele.
Nie tylko mój dom został wysadzony w powietrze, jak twierdzono wystarczającą ilością Syntexu. Trzy pietra wieżowca, gdzie znajdowało się biuro Eden Land Corporation, wyleciało w powietrze. Mój brat zginął od kuli. Został zastrzelony po zadaniu mu licznych ran i okaleczeń. Z opisu wyglądało, że zabójca Terrego i Simona, uderzył znowu. Nigdzie nie znalazłem wzmianki o Betty Colman. Poszukiwano Euri Parkera, prawdopodobnego sprawcy. Czyli tak jak sądziłem. Musiałem żyć i cierpieć.

     Spałem w norach, opuszczonych barakach. Moimi kumplami były szczury i karaluchy. Jadłem cokolwiek znalazłem. Dziwnym trafem nie napotkałem kontroli policji. Mniej więcej dwa tygodnie po tych wydarzeniach trafiłem informację dotyczącą Nowego Yorku. Znani ludzie wielkiego interesu J.Colins i Morgan zostali zabici. Znaleziono ciało kobiety, prawdopodobnie Rozalindy Rodriguez. Co więcej, kilka dni później natrafiłem na kolejną informację. Z opisu miejsca, wysadzono budynek Syndykatu X. Nigdzie nie napisano, kto za tym wszystkim stoi. Wszyscy mogli. Chińczycy, Yakuza, Gangi z Irlandii i oczywiście Ruscy. Nie podejrzewałem ekstremistów islamskich. Tak naprawdę było mi obojętne, czułem tylko żal, kiedy wspomniano o kobiecie, którą z wyglądu przypominała Rozalindę. Miałem nadzieję, że nie cierpiała.

     Żyłem bez nadziei. Co jakiś czas trafiłem na pojedyncze informacje o tajemniczych zabójstwach i to głównie dotyczących samej góry. Czasami pojawiały się znane nazwiska.
Przyszła zima. Deszcze, wilgoć. Nie zależało mi na życiu, jakkolwiek nie mogłem się zabić. Co jakiś czas bito mnie, odradzano z tego, co znalazłem. Nie broniłem się. Niestety nadal żyłem. Nie chorowałem ani z zimna, nie ruszały mnie stare śmierdzące kawałki jedzenia, których pewnie szczur by nie chciał. Zdumiewające jest siła przetrwania. W moim przypadku żyłem, by dopełniła się kara. Widocznie śmierć miała zakaz, by mnie ruszyć. Po mniej więcej trzech latach postanowiłem wykopać złoto i sprzedać miecz. A potem zabić się jak samuraj. Zwykłym najzwyklejszym nożem o wystarczająco długim ostrzu. Śmierć od rozpłatanych bebechów jest bardzo bolesna, dlatego popełniający seppuku przeważnie miał asystenta, by zanim ból pozbawi samobójcę świadomości, tamten odciął mu głowę.

Ten dzień.

     Nigdy się nie zapomina jazdy na rowerze. Podobnie nie można zapomnieć długoletniego treningu drogi miecza, aikido, strzelania i wszystkich innych sztuk nauki zabijania i walki. Jednak brak treningu ma znaczenie. Po jakiś czasie traci się szybkość i dokładność.

Dostrzegłem strach na twarzy Maxa.
     
     – Kto to jest?
     – Ninja.
     – Co! Gadasz!
     – Najlepiej uciekaj na górę. Wejdźcie pod łóżka, o ile zdołacie. Im chodzi o mnie, a z pewnością o miecz.

     Usłyszałem charakterystyczny dźwięk lecących gwiazdek szuriken. W ułamku sekundy stałem się znowu wojownikiem. Odczułem również, że okres kary minął, a nadszedł czas zemsty. Nie wiedziałem kto i jak wiedział, gdzie jestem, ale to pozostawało drugorzędne. Czy nadal śmierć będzie się ode mnie odwracać? Podobno najtrudniejsza sztuka jest przestać się jej obawiać. A ja już przecież umarłem, a w zasadzie nadal nie żyłem. Czy zatem taka osoba może pozbawiać życia? Z pewnością.

     Zwykły śmiertelnik by jeszcze nic nie dostrzegł. Ulubiona ich pora na atak, to noc. A najlepiej w czasie deszczu. Bo dźwięk kropel nie zezwala na całkowite używanie słuchu. A noc ogranicza widzenie, ale nie moje. Mistrz Kenshin–Omura nauczył mnie i Koi walki bez używania oczu. Dlatego urwałem ciemny rękaw koszuli i zawiązałem oczy. Po chwili moja percepcja się zmieniła. Widziałem wewnętrznymi oczami. Deszcz przecież był moim sprzymierzeńcem od urodzenia. Najpierw pojawiło się ich trzech. Widziałem ich w wibracjach. Po chwili nie żyli. Mogłem precyzyjnie określić, co ostrze starego miecza przecięło. Jednak nie traciłem czasu. Było ich więcej, znacznie więcej. Automatycznie uchylałem ciało, by nie zostać trafiony gwiazdką. Mieli nie tylko miecze, ale i zakrzywione sierpy na łańcuchach. Słyszałem ich jęk w deszczu. Jeden rozciął moją skórę na lewym ramieniu. Nigdy bym do tego nie dopuścił, gdyby trenował. Szybkie boczne cięcie i dwie głowy spadły, słyszałem fontanny krwi sikające z ich drgających korpusów. Strzała? Czyli mieli łuki? Przeciąłem trzy w locie. Zanim łucznik zdołał wypuścić następne, już klinga mojego miecza rozcięła jego tors i szyję. Poczułem ich wielu. Zdjąłem błyskawicznie opaskę. Otoczyło mnie siedmiu lub ośmiu. Sądzili, że tak ilość starczy? Nie wiem, kto ich trenował, ale nie byli to najlepsi zbóje. Po minucie zabiłem sześciu, a siódmy opuści ten plan życia za kilka chwil. Padł strzał. Poczułem bolesną ranę w pobliżu obojczyka.

     – Za chwilę zginiesz Euri–san.

     Hitaro? To jego głos.

     – Zawsze pozostaniesz baka – rzekłem.

     Widziałem, że mierzy powoli. Padł strzał, ale ja nadal żyłem, natomiast Hitaro zginął natychmiast. Może widział mnie jeszcze jednym okiem, bo drugiego już nie miał. Tylko prawdopodobnie przestrzelony na wylot mózg już nie rejestruje.
Słyszałem walkę. Ktoś mi definitywnie pomagał. Wsłuchałem się. To mogła być tylko jedna istota. Moja Koi. Po chwili, w mieszaninie ostatnich jęków, zabitych przez nią, usłyszałem idealne cięcie.

     – Pozwól mi, Koi. To moja walka.
     – Nie, Ame–sam. Jesteś ranny. Nie dasz jej rady.

     Czyli nie myliłem się. Po chwili zobaczyłem drobna postać Czarnej Śmierci.

     – Zabije najpierw ciebie, ty nędzna szmato, a potem twojego kochanka.

     Tomine Saro zdjęła maskę. W tym miejscu jakieś odległe latarnie rzucały wystarczającą ilość światła, bym mógł ją zobaczyć. Nie mierzyła nawet chyba pięciu stóp. I ważyła pewnie mniej niż sto funtów. Drobna, ale szybka. Bardzo, bardzo szybka. Czy Koi podoła? Zaczęła się walka. Już po chwili wiedziałem, że Tomine jest szybsza. Rozcięła rękaw czarnego kimona Koi-san na wysokości ramienia. Na szczęście lewego.

     – Zginiesz, szmato – syczała Czarna Śmierć.

     Koi zmieniła położenie miecza. Dla laika wydawało się, że w tej pozycji nie da się walczyć. Tej trudnej sztuki nauczył nas mistrz Kenshin. Widocznie Tomine nie znała tej techniki, bo po dwóch uderzeniach otrzymała cięcie w policzek. Powinna mieć rozpłataną głowę, ale zdołała zrobić unik. W mojej najlepszej kondycji miałbym z nią poważne kłopoty, gdybyśmy skrzyżowali katany.

     – Suko, nie jesteś taka zła, jak myślałam.

     Tomine Saro w mig pojęła, na czym polega sekret. Gdyby nie zaadoptowała tej techniki, pewnie szybko by zginęła. Koi miała prawdziwe problem. Z pewnością nie dałbym rady Czarnej Śmierci. Nie w tej kondycji. Czy moja Koi podoła?
Zbliżały się do siebie powoli. Czułem, że to decydująca chwila. Koi uderzyła idealnie. Mała japonka powinna zginąć, ale świetne cięcie Koi tylko rozcięło jej skórę na torsie. Niestety i Tomine Saro uderzyła doskonale. Ostrze jej miecza przecięło okolice nadgarstka mojej dawnej miłości i jej miecz upadł na ziemie.

     – Widzisz, mówiłam ci, że zginiesz.

     Koi miała małe szanse. W końcu Kenshin-Omura uczył nas i tego. Tylko że podłoże było mokre, a Koi ranna.

     – Pożegnaj się ze swoim alfonsem, szmato.

     Dobrze wychowana to Tomine nie była. Musiałem patrzyć. Trudno. Będę walczył i pewnie przegram. Dobre pozostawało to, że będziemy tak razem. Ja, moja rodzina i Koi, którą nadal kochałem.
Widocznie ktoś chciał inaczej. Czarna Śmierć uderzyła doskonale, ale w połowie czasu jej cięcia padł strzał, potem drugi i trzeci. Koi uchyliła się i tylko cześć jej włosów spadła na ziemię zamiast głowy. Dostrzegłem zdziwienie na ładnej twarzy japonki.

     – To nie jest w porządku – zdołała wyszeptać.

     Upadła nieżywa z otwartymi oczami. Z mroku wyłoniła się postać.

     – Zasłużyłam na drugi raz? – zapytała Rozalinda.
     – Co tu robisz? – zapytałem zdziwiony.
     – Ratuje ci dupsko. I twojej ukochanej, również. Nadal lubię dziewczyny. Jeżeli chcesz Koi, to możesz mi podziękować w naturze.

     Podeszła bliżej. Musiała mieć operację plastyczną. Dostrzegła mój wzrok.

     – Powiedziałeś, że jestem nie taka brzydka, to chyba teraz nie powiesz inaczej. Musiała to zrobić.
     – Podobno zginęłaś?
     – Jak widzisz, nie. Wszystko ci opowiem, ale mam coś dla ciebie, co powinno poprawić ci humor.
     – Co możesz mieć, wiesz, że to, co kochałem, zginęło.
     – Chodźcie, zanim policja się zjawi, muszę was opatrzyć.

     Podszedłem do Koi i wziąłem ją pod rękę

     – Dziękuję, Koi.
     – Nie ma za co. Wszystko ci opowiem.
     – Co tak się guzdracie. Ruszać tyłki – powiedziała Rozalinda.

     Doszliśmy do samochodu. Czarny Jaguar.
     
     – To mój?
     – Skąd! Z twoich cacek nic nie zostało. Może stare Lambo się da poskładać, ale wątpię. Kilkanaście ton betonu robi swoje – uśmiechnęła się ślicznie.

     Usiadłem ciężko na tylnym siedzeniu, a Koi oparła głowę o moje ramie.
– To jakieś dwadzieścia minut drogi. I nie zaśnijcie, a właściwie, czemu nie... – odezwała sie Roz.

     Ruszyła ostro.

     Wiedziałem, że Max nie puści pary. Prawdopodobnie policja wszystko zatuszuje. W końcu ninja to bajki. Co mogło skłonić Hitaru do tego posunięcia? Jedyną rozsądna odpowiedź nasuwała się sama. Nie zapomniał zniewagi i pewnie ktoś go sfinansował, by mógł się odegrać, a o do podstawy ataku był fakt, że jeden z najbardziej wartościowych mieczy opuścił ziemię Japonii. A może mieli tak dobry wywiad, że odkryli moją chęć sprzedaży, co stanowiło już dla nich kompletną hańbę.

     – Jak się czujesz Koi – zapytałem.
     – Dobrze, nic mi nie grozi, ale nie mogę się pogodzić, że mnie pokonała.
     – Bywa. Nie popełnisz hara–kiri, prawda?
     – Nie Euri–san.
     – Wolisz, tak mnie nazywać? – zapytałem Koi.
     – Jak powrócisz do Japonii, to będę cię tak nazywać Ame–san, poprzednio zrobiłam to w afekcie. Przykro mi z powodu Diany i dzieci.
     – Najbardziej bolało mnie, co zrobił Remi. Nawet jeżeli Hajze go namówił, dlaczego to zrobił?
     – Wiem, że cię zaboli prawda, ale ci powiem. Niektórzy ludzie mszczą się za to, że się urodzili.
     – Nie mogę tego przyjąć – powiedziałem ze smutkiem.
     – Powiedziałam, co czuję i Kenshin–Omura, potwierdził.  
     – Jak mnie znalazłaś? – spojrzałem na moją pierwszą miłość, którą nadal miałem w sercu.

     Spojrzała mi prosto w oczy.

     – Przyjechałam zaraz po tym wszystkim, ale nie chciałam cię szukać. Widzisz, ja uwierzyłam mistrzowi. On wiedział, że się spotkamy.
     – Byłaś to trzy lata?

     – Tak. Wierz mi, nie było mi łatwo.
     – Odpokutowałem za moje grzechy. Nadal nie wiem, czy chcę żyć.
     – Nawet ze mną?

     Poczułem dziwny prąd w środku ciała.

     – Kocham cię nadal, tak samo. Chciałabyś?
     – Zawsze chciałam.
     – Moje serce wciąż płacze, Koi–san.
     – Dam ci całą miłość, aby przestało.
     – Dziękuję.
     – Zostaw coś dla mnie, ślicznotko. W końcu dzięki mnie żyjesz – wtrąciła się Rozalinda.
     – O tym też mówił mój mistrz. – Koi to powiedziała, a ja odczułem coś irracjonalnego. To nie był czas, by o tym rozmawiać, ale odczułem, że Koi miała wygrać, nawet bez pomocy Rozalindy.
     – Jest w porządku, ten mistrz? – zapytała Brazylijka.
     – Ma ponad osiemdziesiąt lat.
     – Aha. Dobra. Mamy parę spraw do załatwienia. Najpierw was poskładam, potem mi się odwdzięczycie, a później zobaczymy.
     – Wiecie kto zabił Hajze? Mam wrażenie, że ta sama osoba zabiła facetów, którzy obserwowali mój dom.
     – Tego nikt nie wie. Prawdopodobnie on cię uratował, ale nie zrobił tego z miłości. Wręcz przeciwnie. Nie wiemy nic. Jest jeden ślad, ale urywa się w przeszłości.
     – Co to za ślad, Rozalindo?
     – Nie chcesz wiedzieć. Joseph Parker.
     – Co takiego? On nie żyje.
     – Nie powiedziałam, że to on. Stwierdziłam, że się z tym łączy. To już tu. Aha, nazywam się teraz Florentyna Cerpia.
     – Ładne imię – rzekła Koi.
     – Nie brzydkie. W domu sobie wyjaśnimy pewne rzeczy.

     Koi spojrzała na mnie.

     – Euri–san czy ty z nią...

     – To właśnie musimy wyjaśnić – odezwała się Rozalinda, a teraz Florentyna.
     – Skąd wiesz, Koi? – Japonka spojrzała na Rozalindę, ale nie dostrzegłem cienia zazdrości.
     – Czuję między wami więź. – odrzekła ze spokojem Koi.
     – O! Tak można?– zdziwiła się Brazylijka.
     – Jak widać. I jest coś dziwnego. Tu gdzieś blisko jest jeszcze ktoś, z kim masz tę sama więź, tylko daleko silniejszą.
     
     Poczułem się dziwnie.

     – Mylisz się, Koi. Diana nie żyje od trzech lat.

     Samochód wjechał do garażu.

     – Euri, jak się czujesz? – zapytała Rodrigues.
     – Nie tak źle, a dlaczego?
     – Bo czeka cię niezły kop emocjonalny.
     – Euri, czy ona zawsze jest taka? – Koi spojrzała najpierw na swoją wybawczynię, a potem na mnie.
     – Tak, ale to dobra dusza. – Chyba próbowałem się uśmiechnąć, ale dosłownie po ułamku sekundy twarz przyjęła wyraz, który miałem od trzech lat.
     – To wiem. A właściwie widzę. Masz cudowną złotą aurę. Ona ma złotą z czerwoną otoczką, jeszcze takiej nie widziałam.
     – Co to oznacza? – mistrz nam trochę opowiadał, ale to również dla mnie była nowość.
     – Gorąca – szepnęła Koi.

Weszliśmy do środka. Gdyby nie silne ramię, Koi z pewnością bym usiadł. W pokoju stały dwie młode kobiety Aisha Al–as Ahmal i Chloe Parker.
     
     – Tatusiu – szepnęła z łzami w oczach córka.

     Po chwili całowała mnie po całej twarzy. Tuliła mnie mocno. Czułem ból, ale nie mogłem jęknąć z wrażenia.

     – Później go wytulisz, jest ranny.
     – Chloe sądziłem, że nie żyjesz. – powiedziałem, najprościej jak mogłem.
     – Wszystkiego się dowiesz, tatusiu. Wszystkiego.

     Poczułem delikatny uścisk dłoni Koi.

     – Euri, to jest ta osoba. – jej czoło pokryła lekka zmarszczka.
     – Tak, to prawda. Nadal sądzisz, że jestem aniołem?
     – Tak, Euri. Ja nie sądzę, bo wiem, bo widziałam, ale jeżeli zechcesz, wytłumaczysz.
     – Tak.
     – A zapomniałam was przedstawić – rzekła Florentyna.
     – Koi Osaka, a to Chloe Parker i jej miłość Aisha Al–as Ahmal. Pierwsza idzie ze mną Koi. A wy sobie pogadajcie.

     Po chwili Koi zniknęła w drugim pokoju wraz ze swoją wybawczynią.

     – Może ja dam radę – rzekła Aisha – znam się trochę na udzielaniu pierwszej pomocy.

     Bez pytania zaczęła zdejmować mi porwaną koszulę.

     – Boże jak ty schudłeś, tato. – Chloe tylko patrzyła w moją twarz.
     – Trochę się zaniedbałem. – Nadal czułem gulę w gardle i smutek mieszał się z radością.
     – Aisha cię opatrzy, a ja potem ogolę, chcesz?
     – Aż tak źle wygadam? – próbowałem żartować.
     – Dobrze. Niezłe z ciebie ciacho, Euri Parker. To, że schudłeś, wcale mi nie przeszkadza. Widzę cię inaczej niż inni.
     – Chloe, przestań. Trochę szacunku.
     – Przepraszam.

     Pocałowała mnie w usta. Delikatnie.

     Kula, którą dostałem w okolicę karku, przeszła na wylot. Bolało, ale nie żebym nie mógł wytrzymać. Miałem kilka nieznacznych nacięć, poza tym pozostałem bez innych ran. Cieszyłem się w duchu, że Chloe żyje, w końcu od trzech lat sądziłem, że ją straciłem. Nadal nie wiedziałem, jak się uratowała.

     – Tatusiu, może powinieneś się umyć, nie pachniesz dobrze.
     – Dzień wcześniej się myłem, zostałem do tego zmuszony. Chciałem wypić dobrą szkocką, potem miałem sprzedać miecz, a dopiero, kiedy miałbym pewność, że oddałem w dobre ręce pieniądze, miałem umrzeć jak samuraj, który stracił honor.
     – No dobrze, ale już od tej chwili masz podwójny powód, aby żyć.
     – Tak, córko. Już się nie zbiję.
     – W tym domu jest wanna, chcesz się umyć?
     – Pomyślę.
     – Brudas.
     – Chloe, uprzedzam cię! Jestem wciąż twoim ojcem.
     – Przepraszam.
     
     Znowu pocałowała mnie w usta.

     – Myślę, że powinnaś przestać.
     – Co takiego mam przestać?– zapytała niewinnie.
     – Całować mnie w usta.
     – To z miłości. Dobrze już się poprawiam. Jeżeli jesteś na siłach, sam się umyj, jeżeli nie, pomożemy.
     – Dam radę. Jest tu kabina?
     – Oczywiście. Rozalinda płaci dwa tysiące funtów za miesiąc. Potem cię ogolimy.
     – Sam dam radę.
     – Jesteś zmęczony. Pozwól nam, Aisha asystowała przy goleniu taty. Nie chcę cię tracić nawet minuty dłużej.