Sztorm serca cz. 8

     Roger zadzwonił, gdzie trzeba.

     – To proszę powiedzieć. – Przypomniał sobie, że Scott obiecał wytłumaczyć, nie wiedział tylko, że brunet miał teraz problem o kwestii życia i śmierci.  
Życia kogoś, kogo powinien znać lepiej i nie mógł zrozumieć, że to umykało mu przez tyle lat, ale na szczęście zrozumiał to właśnie w tej chwili.

     – Proszę wybaczyć. Jest jeszcze drugie życie. Może te zdołam uratować. Pojedzie pan ze mną? Znam adres, ale muszę się naprawdę spieszyć.
     – Jest pan niesamowitym gościem. Niestety muszę zostać – uśmiechnął się tylko, ale bardzo dziwnie. – Tak, jestem idiotą. Pokażą ci coś, Scott.

     Otworzył swoją komórkę i pokazał zdjęcie mapy wiszącej na ścianie w jego gabinecie z zaznaczonymi miejscami zbrodni.

     – Widzi to pan, panie Clark? – spojrzał na bruneta.
     – Tak, ale naprawdę nie mam czasu.
     – Wiem – powiedział dziwnie i wręczył mu kluczyki do swojego policyjnego wozu. – To jest chiński hieroglif i oznacza Ogień. Rozumiesz Scott?
     – Tak, też jestem idiotą, tylko dużo większym niż pan, poruczniku Moore – brunet wybiegł z mieszkania.

     Po minucie Scott pruł na sygnale.

     ,,O ile Wiatr nie uzbroiła drzwi, powinienem je otworzyć" – pomyślał.

     – Panie, żebym zdarzył. To pewnie dlatego, że nie wierzyliśmy w Ciebie. Uratuj chociaż ją.

     Po siedemnastu minutach był na miejscu. Miał szczęście. Drzwi nie były zamknięte i ponieważ Wiatr nigdy nie chciała systemu alarmowego, ale drzwi były zbrojone dwucentymetrową nierdzewną stalą. Podszedł do stolika i zobaczył kartkę. Wziął komórkę i wystukał lokalizacje drapacza chmur 777. Wybiegł z mieszkania.

____________________________________________________________________________________________________

     Moore czekał na ekipę. Włączył komórkę i obserwował zdjęcie, zrobione w swoim gabinecie.

     – Cholera, wiedziałem. Ogień, spaliłam świat. Dlaczego on mówi, że to nie ona. No tak. To on. Takim kopem mógł urwać mu głowę, a nie tylko złamać kark. A ja mu dałem samochód. Crawford urwie mi łeb albo jaja również.
Usłyszał policyjne wozy. Stał i czekał na kolegów po fachu...

________________________________________________________________________________________________________

     Scott wbiegł do budynku. Zabrał na wszelki wypadek plakietkę porucznika. Budynek był szóstym co do wysokości w LA. Oszklony, ma 221 metrów. Dojechał na ostatnie piętro. Skoro nie było gapiów na dole, więc istniała duża szansa, że Wiatr tam jeszcze jest. A może czeka na niego?

     – Boże nie – szepnął do siebie. – Fala zginęła w wodzie, a Smołka chce w powietrzu.

     Zaczął wchodzić po drabince na dach. Skoro drzwi były otwarte, to znaczyło to tylko jedno. Wiatr tu jest. Dostrzegł ją od razu. Czarne włosy i błękitne spodnie.

     – Smołko!
     – Znalazłeś mnie. – Stała blisko krawędzi, ale patrzyła na niego tak, jakby czekała od dawna, lub przynajmniej od bardzo długiego czasu.
     – Nie chcesz tego zrobić? – zapytał, ale bardziej obawiał się o coś innego...
     – Oczywiście, że chcę. Tak mam jakieś szanse, że ją spotkam.
     – Wiesz, co Jane napisała w pożegnalnym liście. Spalę świat. To twoje słowa, które powiedziałaś, kiedy umarła Fala.
     – To nie on, mama tego nie zrobiła.
     – Wiem.
     – Chciała to zrobić, ale pewnie doszła do zmysłów. Ja również chciałam, ale Fala mnie powstrzymała.
     – Co ty pleciesz, Smołko?  
     – Tak, miałam baniaki z benzyną i byłam gotowa, ale usłyszałam jej głos. Powstrzymała mnie, ale i tak skoczę. Będę z nią.
     – Nie zależy ci na nikim innym?
     – Nie. Ona była całym moim sensem życia. Wybrałyśmy takie życie. Teraz wiem, że to był błąd. Tylko czy mogło być inaczej?
     – Widziałem twoje zdjęcia. Zależy ci jeszcze na kimś.
     – Kwestia jest czy tej osobie zależy na mnie. I jak dalece?
     – Tak jak tobie na mojej córce. Wiem, że byłaś z nią blisko. Bardzo blisko.

     Wiatr otworzyła szerzej oczy.

     – Mówiła ci, niemożliwe?

     – Nie, ale kochające serce wie.

     W oczach dziewczyny pokazały się łzy.

     – Nie kłamiesz, prawda? Nie mówisz tego tylko po to, żebym się nie zabiła?
     – Nie kochanie. Będę cię kochał pełnią miłości. Jak ojciec jak przyjaciel jak ona. I jeszcze tak, jak najbardziej pragniesz. Gdybym cię kochał tylko jedną z tych miłości, to by nie wystarczyło, żeby cię powstrzymać, ale teraz wiesz, że nie musisz tego robić, kochanie. Gdybyś mnie wówczas nie pocałowała, nigdy bym się nie domyślił.
     – Scott, spróbuję, ale jeżeli nie zdołam, nie zatrzymuj mnie, dobrze.
     – Obiecuję.
     – Mam do załatwienia jeszcze jedną sprawę. Kto to zrobił? Ten ktoś musiał być blisko Jacksona. Wiedział o moich słowach, wiedział o słowach Jane.
     – Tak, masz rację. Powiedz mi tylko jedno. Czy ty nienawidziłaś swoich rodziców, zaraz potem?
     – Nie wiem. Nie byłam zupełnie przy zdrowych zmysłach. Dopiero jak Snopek mnie powstrzymała, zrozumiałam. To była nasza wina. Nikogo innego. Igrałyśmy ze śmiercią. A ze śmiercią nie można wygrać. I tak w końcu będziesz jej.
     – Chodź, kochanie.

     Zaczęli schodzić. Po kilku minutach jechali, ale już nie na sygnale, na posterunek.

     – Od kiedy mnie kochasz? – Scott wiedział już prawie wszystko i przypominał sobie pojedyncze spojrzenia, jeszcze dziecka, potem niektóre słowa małej dziewczynki, nastolatki...

     Wiatr popatrzyła na niego.

     – Pamiętasz, kiedy skakałyśmy z dębu na świerk?

     – Miałaś wówczas siedem lat! Snopek wiedziała?
     – A jak myślisz? Ona wszystko wiedziała o mnie, a ja o niej. Powiem ci coś. Czekałam na ciebie i chciałam skoczyć. Kilka minut przedtem jak przyszedłeś, przemówiła do mnie drugi raz.
     – Co powiedziała? – teraz już wierzył.
     – Powiedziała: Kochaj go. Masz tylko jego, a on ma tylko ciebie. Tak będziecie ze mną, a ja z wami.  
I ja wiem, że to mówiła ona. To jest dla mnie dowód, że Bóg nie tylko jej przebaczył, ale użył jej jako posłańca. A skoro tak, to jest w niebie. Czy jest tam Jane, Jackson i Tracy z nią, tego nie wiem?

     Weszli na posterunek. Moore siedział za biurkiem i stuka długopisem o blat.

     – Przykro mi panienko, Hergington.
     – Mnie również. Co to za mapa?
     – To miejsca zbrodni. Pora obiadu. Policjant ma prawo też coś zjeść. Tym razem ja stawiam.

     Po kwadransie siedzieli na zewnątrz jednej z licznych kafejek. Moore długo patrzył na Scotta.

     – Powiem wam coś i wy mi powiecie. W zasadzie mam większość pytań do panienki Hergington. Wiem, kto zabił pani rodziców.
     – Nie ja ani nie Jane. W zasadzie nie wiem, dlaczego się zabiła, a może i wiem.
     – Wiem o tym. – Porucznik zapisał coś na kartce i podał ją Wiatrowi.
     – Zabiorą mi sprawę, więc nie mogę obiecać, że nie znajdą sprawcy. Masz szansę. Zrób to dobrze, ale obiecaj mi, że to ostatnia sprawa.

     Wiatr uśmiechnęła się subtelne. To było dla niej nowe. Czuła radość, nie tylko, że usłyszała Snopka i że upewniła się, że jej miłość jest w dobrym miejscu. Istniał jeszcze drugi powód. Siedział obok i mogła czuć jego zapach...

     – Masz moje słowo poruczniku. Jak na to wpadłeś?
     – Jeżeli do tego dojdą, ty możesz dostać truciznę, a ja pójdę siedzieć. Scott rozwalił drzwi jednym kopniakiem. Ten zły człowiek sobie zasłużył. A pedofil tym bardziej. Adwokat i ten co zakatował psa... To nie ludzie. Do tej chwili byłem pewny, że to facet. W sumie ty chciałaś, żeby ktoś na to wpadł. Rozwiązaniem jest ogień. Chiński hieroglif.
     – Tak. Jak chcesz wiedzieć, nie żałuję. Ja zabiłam tylko pierwszego, Sobczaka. Nie mam pojęcia, kto zabił resztę Jakkolwiek ten, kto to zrobił, zasłużył odr mnie na dużego buziaka.
     – Sprawdziłem twoje akta. Złamałaś nogę i rękę faceta, który był mistrzem stanu w Pełnym kontakcie. Ja myślę, że to ty, ale nikomu nie powiem. Będę już leciał. Obowiązki.

     Moore podał rękę Scottowi i tym razem brunet ją uścisnął. Podał też Wiatrowi. Ona się uśmiechnęła i pocałowała go w usta. Porucznik uśmiechnął się i odszedł.

     – Dlaczego go pocałowałaś? Lubisz dorosłych facetów?
     – Domyśl się, kochanie. – Wiatr przytuliła Scotta i pocałowała go bardzo namiętnie.
     – Wciąż mam w sercu, Jane – powiedział.
     – A ja do końca życia będę miała, Snopka. Ożenisz się ze mną, mam już osiemnaście lat?

     Wyszli z restauracji i szli, planował wziąć taksówkę. Scott się zatrzymał.

     – To on? – uznał, że Wiatr pochwali go za to, że odgadł.
     – Domyślny to ty nie jesteś. Jak większość chłopów. Gdybyś myślał głową, też byś nigdy nie wpadł, że cię kocham od jedenastu lat, na szczęście odkryłeś to sercem i za to cię też kocham.  

     Wzięła go za rękę. Na niebie widać było dym palącego się lasu. Poczuła, jak sztorm w jej sercu ucicha.

     – Już dobrze, prawda? – musiał odczuć.
     – Tak kochanie. Już tak.
     – Czemu mówisz, że nie jestem domyślny, przecież wiem, że to Moore ich pozabijał.
     – Powinieneś wiedzieć już na pewno, kiedy go pocałowałam. Byłeś zazdrosny?
     – Trochę. On musiał się poczuć dziwnie, bo to nie był przyjacielski pocałunek.
     – No nie był, ale umiem oddzielić. Poza tym zdziwił się, że ja odkryłam, kto wykańczał tych złych ludzi. Ciebie całuję inaczej.
     – Wiesz, że na początku byłem z twoją mamą, dopiero potem zrozumiałem, że kocham Jane.
     – Mnie to nie przeszkadza. Czy jestem dla ciebie atrakcyjna?
     – Jesteś i to bardzo. Nie przeszkadza ci, że jestem sporo starszy?
     – Wcale. Kiedy miałam siedem lat, wówczas cię pokochałam. Tak bardzo chciałam, żebyś mnie wtedy pocałował. Tego dnia, kiedy przyszedłeś z pracy i dowiedziałeś się, że skakałyśmy. Ty nie pamiętasz, co wówczas powiedziałeś, prawda?
     – Wtedy? Odczułabyś coś?
     – Z pewnością. Dla informacji nie myślałam o niczym innym, byłam tym pochłonięta całkowicie.
     – Wiatr, teraz pojechałaś po bandzie. Byłaś dzieckiem.
     – Z pewnością. Zaraz się zdziwisz. Tej samej nocy dotykałam się i marzyłam, że ty to robisz. Wiesz, jakie to cholernie dziwne i cudowne zarazem uczucie, kiedy kogoś pragniesz, jak dorosła kobieta, a jesteś jeszcze dzieckiem i twoje hormony są jeszcze w uśpieniu? Nie możesz wiedzieć, bo nie jesteś kobietą.
     – Matko!
     – Pamiętam, że było milo. Zawsze byłam mądra, Fala też była. Rozumowałam, że mam wszystko zbyt małe, żeby to robić.
     – Aż tak! Naprawdę tak myślałaś?
     – Sądzisz, że ci zmyślam. Wiesz co? Szkoda, że nie można cofnąć czasu. Wówczas Fala by nie umarła, ale konkretnie pomyślałam o czymś innym – Wiatr nieco się zarumieniła.
     – O czym kochanie – gładził jej plecy.
     – Jak powiem, to pomyślisz, że była zboczona. Zboczona siedmiolatka! – Wiatr zaczęła się głośno śmiać.

     Scott nie był aż tak głupi i zrozumiał. Zrozumiał, ale jednocześnie i nie zrozumiał, bo w jaki sposób dziecko mogło o takich rzeczach pomyśleć.

     – Wiatr, wybacz, że o to zapytam. Co wówczas powiedziałem? Pamiętam, że Jane była w szoku i sądziła, że na was nakrzyczę. Potem mi powiedziała twoje słowa. Ty od razu wiedziałaś, że was tylko trochę zganię. Moje słowa musiały być zapalnikiem.

     Brunetka zatrzymała się na chodniku, stanęła przed nim i wzięła go za ramiona.

     – Wtedy powiedziałeś: Jesteście bardzo odważne, ale nie możecie tak robić. Tatuś bardzo cię kocha, Fala. A ja wówczas zapytałam.
     – A co ze mną panie Clark, czy mnie pan też kocha?
     – Zdziwiłeś się bardzo, popatrzyłeś na mnie i powiedziałeś. Ciebie kocham też mocno. A wiesz dlaczego? Bo masz w sercu jeszcze jedno serduszko. Masz tam moją Falę.
     – Tatusiu ja w swoim mam też ją – to powiedziała Fala. Wtedy ty pocałowałeś ją w czoło i przycisnąłeś jej głowę do serca. I ja wówczas powiedziałam ci prawdę.
     – Ja mam w sercu jeszcze jedno serduszko, panie Clark.

     Wtedy ty przycisnąłeś moją głowę do piersi i powiedziałeś.

     – Och, moje ty kochanie.  

     Ja wiem, że to było czyste z twojej strony, ale nawet tata w ten sposób do mnie nie mówił. Nawet mama. Czułam, że Fala też mnie tak kocha, ale raczej tego mi nie powie. Wcześniej już byłeś dla mnie ideałem faceta, ale kiedy mnie przytuliłeś i powiedziałeś to słowo, zakochałam się w tobie i zaczęłam cię pragnąć w swoim ciele, chociaż do dwunastego roku życia tego nie rozumiałam. Wiele razy o tobie marzyłam, ale nigdy już się nie dotykałam, bo ten jeden raz był dla mnie świętością. Potem poczułam, że Fala mnie kocha i też pragnie i w moim sercu zaczął się sztorm i nie wiedziałam, czy kiedyś ucichnie. Nie wiem, czemu Fala kochała ryzyko, bo przecież kochała mnie. Ja chciałam zagłuszyć tym wszystkim sztorm w moim sercu, ale mi się to nie udawało. Tym bardziej że kochałam już Falę, a ona zaczęła mnie pragnąć. Byłam dla niej najcudowniejszą duszą, ale ja musiałam podzielić swoje serce, a nie mogłam i ten sztorm tylko szalał mocniej.

Zakończenie.  


     Wiatr nie zdołała dopaść zabójcy jej rodziców. Prawą ręką Jacksona, Roberta O'Brian. Kiedy doszedł do wniosku, że są na jego tropie, palnął sobie w łeb. Powód, dlaczego ich zabił? Najprostszy. Nienawiść i zazdrość. Stary Hergington musiał z powrotem zabrać się za interes. Jednakże niedługo. Strata syna i synowej oraz, Fali, która bardzo lubił, skróciła mu życie. Scott i Wiatr otrzymali 12 miliardów dolarów. Kiedy skończyła dziewiętnaście lat, wyszła za Scotta. Za dziewięć miesięcy urodziła im się córeczka. Miała śliczne błękitne oczy i złote loczki. Dali jej na imię Ogień.  

     Drobiazgowe śledztwo ustaliło, że Robert O'Brian służył jako komandos w piechocie morskiej. Wszystkiego się dowiedział, co powiedziała Wiatr w chwili śmierci Fali, ponieważ Jackson opowiedział mu wszystko w chwili słabości. Połączenie miejsc zbrodni tworzyło chiński hieroglif znaczący słowo Ogień. Kiedy Wiatr wszystkiego się dowiedziała, uśmiechnęła się i powiedziała. – Geniusz. – Kto, kochanie? – zapytała Scott. Jak to kto? Święty...  

     Dwa lata później, kiedy Ogień już chodziła i kleciła pierwsze zdania, pojechali na wakacje do Polinezji Francuskiej. Stali na plaży a Ogień podeszła do brzegu gdzie delikatne fale rozlewały się po piachu. Odwróciła się do rodziców i powiedziała do nich, unosząc swoją śliczną buzię.

     – Masz mnie na zawsze, Smołko a ty Scott masz znowu córkę, tą samą. – Wyciągnęła rączki, a kiedy ukucnęli, objęła ich głowy.
     – Tylko nie mówcie nikomu. On zrobił dla mnie wyjątek. Może dlatego, że w ostatnich sekundach życia przeprosiłam za wszystko. Nie za to, że się z tobą kochałam, tylko że lekceważyłyśmy dar, który nam dał i On mi wybaczył. Stał przy mnie, kiedy mówiłam do ciebie, kiedy chciałaś spalić Jego świat. Stał, kiedy chciałaś skoczyć. A teraz już zawsze będziemy razem. Zawsze.

     Z oczu ciekły im łzy. Dziewczynka uśmiechnęła się ślicznie i powiedziała jak zwykle.

     – Chciałam zrobić z wami zamek z piasku. Czy powiedziałam coś jeszcze? – pocałował policzek Wiatru, a potem policzek Scotta i ponownie ślicznie się uśmiechnęła.

     Jak Fala. Jak Wiatr. Jak Ogień.  

Koniec.