To dom

To domJak prostytutka, stara kamienica stała pośrodku długiej elektrycznej pierzei. Drzwi i kilka zamków – niektóre całkiem nowoczesne, tylko jeden wiekowy oryginalny po dziadku, do którego pasował długi ciężki klucz. Twierdza nie do zdobycia i za każdym razem musiał tracić mnóstwo czasu na walkę z solidnym pękiem kluczy. Niczym Gerwazy.  
Odgłosy z ulicy powodowały strach, ściśnięte gardło jak w imadle dusiło powietrze. Zamykał się, a z czasem przybywało kluczy i lęku. Dokonywał wiwisekcji na swoim umyśle. Ciężkie rolety w oknach przybijał calówkami. Graniczyło to z pierdolnięciem całkowitego zaćmienia ustroju chorego człowieka. Maszyny wyłączającej powoli przyciski.
– Ona tam jest – bełkotał nieustająco.
Zaczynał dopatrywać się zdrady od kobiety: zamkniętej i zakodowanej na jego podobieństwo. Gdzie? - Tylko on wiedział.  
Modlił się do niej jak do świętej. Nie słuchała, więc musiała umrzeć. Urojony system domowego totalitaryzmu, który sam stworzył, zadziałał. Snuł się cały czas jak we mgle, był atletą, wyczynowym sportowcem na dopingu popierdolonego życia. Nigdy nie przestawał, kreował czas bez odwrotu, aż do nieuniknionego załamania umysłowego. Bronił się przed tym.  
A jednak? Nie wytrzymał, coś pękło.
Żeliwna kołatka w kształcie żurawia oddalała się, kiedy oszalał ze zmęczenia. Czy ktoś go szukał? A niby kto? Kurwa! Nawet nie znał muchy, a co dopiero człowieka.  
Nie wiedział, że w tamtej chwili dokonał przemienienia nocy w dzień. Przemienienia paranoi dziennej w nocną. Po wyjściu przychodził, by w ciemnościach wyżebrać choćby jeden cień Gertrudy w oknie. Jednak z biegiem dni przestał bywać. A po latach nie pamiętał twarzy domu ani ciepła. Nie czuł zapachu stołu. Tamto oblicze zabrał do grobu albo do piekła. Ocalił zapomnienie.  
Totalny rausz trwał, ale już na zewnątrz twierdzy. Kluczami zamykał każdy dzień na wolności. Otwierał o zmierzchu chore sny i oglądał do świtu. Przemierzał drogę w przeświadczeniu, tak bardzo znajomą. Jednak zrozumiał, że labirynt tworzył skomplikowane, niemożliwe zakola, z których nie ma wyjścia. Usiłował posklejać strzępy wspomnień w całość. Nie potrafił.  
Żebrakiem stał się z wyboru i chwili bezsilności. Miał teraz dom w opuszczonych ruderach miasta. Znał każdy kamień i gwiazdy. Brudny i cuchnący, miesiącami bezdomnej tułaczki kładł się do snu, tak jakby to był ostatni raz.  
Nigdy w butach... Zapewniał:  
– Boso pójdę do świątyni Pana.  
Jak narkoman, nie znał niczego więcej poza tęsknotą za następnym strzałem.

kaszmir

opublikowała opowiadanie w kategorii dramat, użyła 446 słów i 2645 znaków, zaktualizowała 14 cze 2020.

7 komentarzy

 
  • Somebody

    Do bólu prawdziwe. Nie starcza życia, by odkupić popełnione błędy, zadośćuczynić winom... Można samemu skazać się na dożywotnią pokutę, zostać księdzem Robakiem, jednak to już niczego nie zmieni... Uwielbiam sposób, w jaki zmuszasz mnie do refleksji  <3

  • kaszmir

    @Somebody najgorzej jest trwanie w swoim wnętrzu i rozmyślanie w samotności. Pozdrawiam ciepło

  • Gaba

    Przerażające

  • kaszmir

    @Gaba dziękuję za obecność. Miłego dnia

  • AlexAthame

    Ponieważ jesteś mistrzem w tym co robisz, aż obawiam się zapytać. Czy nie powinno być Kluczami zamykał każdy dzień  do wolności?Nie wiem również, a to ważniejsze, czy zrozumiałem. Bo w większości używam serca, a nie rozumu.Dlatego czuję gorycz, smutek i nieszczęście.Oblakany umysł poszukuje tego co zginęło bezpowrotnie.Pozostały wspomnienia, obraz zamglony, zapach wypłowiały i nadzieję, że jednego dnia znajdzie. I strach, że oni znajdą go pierwsi. Tworzysz takie małe cuda.Ale przecież wielkość nie ma znaczenia, przynajmniej w tej sztuce. <3  :zakochany:  :bravo:  :yahoo:  :przytul:

  • kaszmir

    @AlexAthame dziękuję pięknie za spojrzenie i ciekawy komentarz. Zycie jest słodko-gorzkie. Pozdrawiam

  • AnonimS

    Poruszające...

  • kaszmir

    @AnonimS dziękuję i miłego dnia życzę

  • Duygu

    Życie może się zmienić diametralnie jak od pstryknięcia palcem, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki... Jednak nie wszyscy mają tyle szczęścia i niektórzy staczają się na samo dno...  
    Ponownie bardzo dobrze napisane :przytul:

  • kaszmir

    @Duygu Pięknie dziękuje za odbiór i za obecność. Zawsze jest jakieś wyjście, ale trudno jest wyjść z niego. Pozdrawiam cieplutko :kiss:

  • Morfina

    Wybory... Decyzje... Kroki podjęte ostatecznie... Potem nie ma już odwrotu...

  • kaszmir

    @Morfina Zawsze jakaś alternatywa istnieje, ale potrzebna jest  pomoc i zrozumienie. Miłego

  • Morfina

    @kaszmir trzeba tylko chcieć tej pomocy....

  • kaszmir

    @Morfina i to jest najtrudniej zrobić.  :przytul:

  • agnes1709

    :zakochany:

  • kaszmir

    @agnes1709 dzięki za obecność <3