Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

Sprzedawca cz. 5

     – Kim jesteś, panie? I skąd znasz moje imię, nie podałem ci go?
     – Znam twoje, znam Emanuele. Teraz muszę już iść. Nie kłopocz się bardzo, Jose. Znajdziesz drzwi z zamkiem, który ten klucz otwiera. A co do mnie – jestem handlarzem.

     Wstał i skłonił głowę.

     – Do zobaczenia.

     Zniknął za drzwiami. Jose wybiegł za nim, ale nie było go na drodze. Wszedł do komnaty. Emanuele oddychała krótko. Otworzyła oczy i uśmiechnęła się na widok męża.

     – Miałem gościa i dał mi klucz ze wstążką – powiedział do żony.
     – Och, to ten dobry człowiek o błękitnych oczach – powiedziała cicho.
     – Tak. Skąd wiesz?
     – Przyszedł, kiedy poszedłeś do De la Varry i Cordone. Nie mówiłeś kochany, że idziesz do nich. Ten człowiek znał moje i twoje imię. Powiedział, że oni mają serce z kamienia, nie tak jak ty i ja. Kiedy odejdę, odsuń szafę. Tam znajdziesz drzwi, to mi powiedział. – Dała mu znak ręką, aby podszedł. – Nie mówię, ci żegnaj, bo to będzie chwila – szepnęła.

     Jej oczy znieruchomiały. Jose czuł się dziwnie. Nie płakał, nie rozpaczał. Czuł radość. Wyszedł z chaty. Wszedł do stajni, wyprowadził swojego konia, który pomagał mu od dwóch lat.

     – Młody jesteś i życie przed tobą – szepnął mu do ucha. – Biegnij i bądź wolny albo zostań u kogoś o dobrym sercu.

     Rumak wyszedł powoli, a potem zaczął gnać w kierunku sawanny. Wszedł do chaty i popatrzył na ciało żony.

     – Nawet teraz jesteś piękna, Emanuele.

     Odsunął szafę. Nie widział nigdy tych drzwi. Wziął klucz, przytrzymał chwilkę wstążkę.

     – Och! – szepnął, bo poczuł nieziemsko rozkoszne uczucie.

     Przekręcił klucz...

VI


     Julia była śliczna. Stała z dziećmi w szeregu. Tak jak dla innych, to był jej pierwszy dzień szkoły. Karl i Gerda stali wraz z rodzicami. Gerda miała krótkie włosy jak dojrzałe kłosy pszenicy. Urosły jej do ramion i dalej nie chciały. Cieszyła się Julią. Kochała Karla, a on ją. I oboje kochali Julię. Lekarz, który ją leczył osiem lat temu, wielokrotnie nalegał, żeby ją zbadać, ale ona zawsze miło odmawiała. Po ceremonii wrócili do domu. Czy była szczęśliwa? Tak. Cieszyła się, że żyje i ogląda Julię. Zarówno w dzień, jak i w nocy z Karlem, miała mnóstwo miłych chwil. Żyła trochę w niepewności, ale znosiła to cierpliwie. Tej nocy zasnęła wtulona w Karla. Obudziła się i usiadła na łóżku. Karl spał. Weszła do sypialni Julii. Od dwóch lat ich córka spała w swoim pokoju. Przedtem spała z nimi, ale i teraz nie mieli nic przeciwko, kiedy przychodziła do nich i zasypiała obok Karla, obok niej, czy w środku. Gerda poszła do kuchni, bo czuła, że musi tam iść. Wcale się nie wystraszyła. Jak gdyby wiedziała, że on przyjdzie. Pojawił się nagle. Miał inne ubranie w hiszpańskim stylu, ale poznała go od razu.

     – Czy to sen, czy jawa?
     – Sen, ale bardzo specjalny – odrzekł sprzedawca. – Już nie będziesz się trapić. Zobaczysz, jak dorasta, jak staje się kobietą, tak jak ty się stałaś. Kiedy spotkamy się następnym razem, wszystko ci wyjaśnię. Wam wszystkim, bo nie tylko tobie coś sprzedałem. Kiedy Julia pozna swoją miłość, odejdziesz. Bez obaw i cierpienia. Karl odejdzie później, więc Julia nie zostanie bez rodzica, zresztą ona będzie wiedzieć. A kiedy Julia przeżyje kilka lat, przyjdzie do was ze swoim wybranym. Oni nie będą mieli dzieci, będą wiedzieć, że tak musi być. Tam, gdzie przyjdziecie, będzie ich wiele i będzie mogła stać się matką wielu, jeśli zechce. Teraz wróć do łóżka i zaśnij. A kiedy wstaniesz jutro rano, nie będziesz tego pamiętać, ale przeżyjesz swój czas bez trosk i niepokojów. Wysłuchała spokojnie jego słów i wciąż patrzyła w oczy, przecież już znajomego.

     – Mam jedno pytanie, czy pan jest Bogiem?
     – Nie, kochanie. Ja jestem tylko sprzedawcą.

     Zniknął. Gerda poszła do łóżka. Zasnęła.
Stało się dokładnie, jak jej powiedział. Gerda odeszła, kiedy Julia miała 19 lat. Jej córka pokochała dobrego chłopca o imieniu Hasse. Karl odszedł tak, jak żona, bez żadnych symptomów choroby. Stało się to kiedy Julia ukończyła 28 lat. Zanim odszedł, przygotował ją na to i to, co miało stać się później...
Trzy miesiące później Julia pojechała z Hasse do Nepalu. Od dawna pasjonowały ją Himalaje. Byli w towarzystwie jeszcze pięciu osób.

     – Poczekajcie tu – zawołał Hasse. Znajdowali się na wysokości 6200 metrów.
     – Idziemy z Julią, jeśli nie wrócimy za pół godziny, nie szukajcie. Wracajcie do obozu.

     Ruszyli po śniegu.

     – Wiem, że to tu – powiedziała Julia.

     Julia była piękna jak matka, a może piękniejsza. Mogła z powodzeniem zdobić pierwsze strony magazynów, ale zdjęcia robił jej tylko Hasse. Pomagała każdemu na swej drodze. Gołębiowi ze złamanym skrzydłem, kotu ze zwichniętą łapką. Dziecku na drodze, jeśli upadło. Żebrakowi na ulicy, chociaż w Szwecji nie było ich wielu.

     – To będzie blisko – rzekła.
     – Jesteś pewna, kochanie?
     – Tak, mama mówiła, a potem ojciec. Oboje mówili to samo, zanim odeszli. Nie byli tu nigdy, a opisali to miejsce bardzo dokładnie.

     Nagle śnieg się załamał i wpadli do groty.

     – Cała jesteś?
     – Byłabym zdziwiona, gdyby było inaczej.

     Hasse zauważył od razu. Wpadli do groty na usypaną stertę miękkiego śniegu.

     – To nie wypadek albo przypadek, zaraz się przekonasz – rzekła Julia.
     – I ja tak czuję, kochanie – rzekł Hasse.

     Znał niezwykłą historię Gerdy, więc łatwo mu przyszło to wszystko pojąć. Po chwili zobaczyli postać w białej, prawie lśniącej szacie.

     – Czekałem na was – rzekł nieznajomy.
     – Czy ty jesteś sprzedawcą? – zapytała Julia.
     – Byłem, teraz jestem przewodnikiem. Chodźcie za mną.

     Doszli do lodowej ściany. Julia patrzyła na gładką ścianę.

     – Tam coś jest – powiedziała.
     – Bystra jesteś. Tam są drzwi – rzekł nieznajomy.

     Wyjął zwykły, mosiężny klucz na różowej wstążce i wsunął go do dziurki. Przekręcił. Oślepiająca jasność zalała pieczarę.

     – Witam w domu – rzekł.

     Veronic tuliła Gilberta. Czuli jak życie z nich ulatuje. Wiedzieli tylko, że byli bardzo szczęśliwi. Zrobiło się ciemno. To trwało chwilkę. Znaleźli się w wielkim pomieszczeniu o gładkich, jasnych ścianach. Mieli na sobie białe stroje.

     – Czy my umarliśmy? – zapytała.
     – Bez wątpienia, ukochana – odrzekł Gil – rany były śmiertelne, wiesz, że trochę poznałem wiedzy.

     Ona rozpięła kombinezon o nieznanym pochodzeniu. Żadnego znaku po dzidzie i strzałach, nic.

     – Czy myślisz, że będziemy walczyć?
     – Jeżeli jest, jak myślę, to zaraz poznasz kupca – rzekł Gil.

     Po chwili się pojawił. Miał na sobie biały strój jak oni.

     – Czy to niebo? – zapytała Veronic.
     – Macie trochę na sumieniu – rzekł, pomijając jej pytanie. – Ale walczyliście w słusznej sprawie. Zobaczymy, co da się zrobić.
     – Będzie jakiś sąd? – zapytał Gil.

     Mężczyzna popatrzył tylko na niego z miłym uśmiechem.
     
     – Witajcie w domu – odparł.

VIII

     Nie wiedzieli, ile czasu minęło. Dzieci podrosły. Ta-lii stała się piękna. Jej brat wyrósł na smukłego mężczyznę. Prawie przypominał ojca. Byli szczęśliwi i nie liczyli dni. Jedli ryby, banany i inne owoce. Wodę mieli opodal, wypływała ze źródełka.
Byli sami na ziemi. Podświadomie czuli, że to przejściowe.
Siedzieli nad brzegiem i wsłuchiwali się w szum fal. Saginteya pierwsza go dostrzegła, potem reszta. Zupełnie się nie zmienił. Miał tylko inny strój. Biały i obcisły.

     – Nadal nie pozostawiasz śladów – rzekła Saginteya. – Nie miałam…, nie mieliśmy okazji ci podziękować. Jak to było cudownie dotknąć Ta-lii – szepnęła.
     – Zostawiliście tamten raj, by dotknąć dziecko. Innym nie mogłem powiedzieć, bo może by nie zrozumieli, ale z wami jest inaczej, wy częściowo zrozumiecie. W czasie pęknięcia dużo się stało. Powstała materia, gwiazdy i galaktyki. Z wielu równoległych wszechświatów przybyły istoty i zostały uwiązane w materii. Jedna mała, maleńka cząstka, nawet ty Saginteyo nie potrafisz sobie tego wyobrazić jak mała, przedostała się tam, gdzie nie powinna i niestety napotkała na swojej drodze twoją Ta- li. Tak naprawdę byliśmy wam to winni.
     – My? Jest was więcej?
     – O tak. Tak wielu, że nie pojmiesz tego.
     – W związku z tym nie jesteś Bogiem, bo on jest jeden – powiedziała Ta-lii.
     – Tak, kochanie, masz całkowitą rację. Dla was zrobiłem wyjątek, macie wybór.
     – Jaki? – zapytał Alliantey.
     – Możecie tu zostać w czwórkę i żyć tak długo, jak zechcecie, w niezmienionym stanie. Możecie zaludnić ten świat.
     – My tak, ale oni – pokazała na dzieci.
     – A jak było z Adamem i Ewą i z ich dziećmi? – zapytał. – Tylko wy nie umrzecie, jeśli nie zechcecie.
     – To, to jest prawda – powiedziała Ta-lii – to mój brat!

     Zrobiła kwaśną minę.

     – Macie wybór, po moim odejściu nie będziesz tak czuć, wierz mi, Ta -lii.
     – Albo? – zapytała Saginteya.
     – Albo pójdziecie ze mną do domu – rzekł tajemniczo.

     Popatrzyli po sobie.

     – Idziemy do domu – powiedziała Ta-lii.
     – Były czasy, że kobiety decydowały, potem mężczyźni, potem wspólnie, ale dzieci?! Co za czasy! – uśmiechnął się – Ale dobrze, prawdę mówiąc, tego pragnąłem w sercu – popatrzył w koło – To powinno być tu.

     Podszedł do palmy. Wyjął z kieszeni na piersi, klucz z różową wstążką. Odsunął korę. Wsunął klucz do zamka wewnątrz drzewa.  

     – Ten zamek tu był? – zapytała Saginteya.
     – Od chwili, kiedy tu jesteście, to jest od 586 lat – rzekł. – Witajcie w domu.

     Jasność napełniła plażę. Zniknęli w drzwiach. Po chwili zniknęła plaża, dom, ocean, słońce. Wszystko.


IX

     Agata i Zbyszek wrócili do domu.

     – Poważnie? Myślisz, że jesteś...
     – Może – szepnęła.

     Wieczorem wyszła z łazienki.

     – Po prostu się opóźniło – rzekła.

     – Jest dobrze, Agatko, czuję, że możemy mieć i będziemy mieli.

     Przytulili się.

     – Wiesz, co, nigdy nie mogłam podziękować mu za nogi.

     Usłyszeli pukanie.

     – To może Józek, pójdę otworzyć – rzekł Zbyszek.

     To nie był Józek. Zbyszek poznał go od razu.

     – Niech pan wejdzie.
     – Pięknie wyglądasz – rzekł nieznajomy do Agaty.
     – Właśnie mówiłam Zbyszkowi, że nigdy panu nie zdołałam podziękować. Dziękuję – podeszła i przytuliła go. – Napije się pan herbaty, a może ciasto?
     – Jesteś urocza, Agatko.
     – Jak ma pan na imię? – zapytał Zbyszek.
     – Ty mnie pierwszy o to pytasz, inni pytali, czy jestem Bogiem – uśmiechnął się.
     – A jest pan? – zapytała Agata.
     – To zależy od punktu widzenia. Z waszego tak, z mojego nie. Przyszedłem w innej sprawie. Agata i Zbyszek czuli się normalnie, a przecież to było niesamowite. Rozmawiali z kimś, kto miał nieograniczone możliwości!
     – Masz Agato tę wstążkę? – zapytał po prostu.
     – Oczywiście, zaraz przyniosę. – Wróciła po chwili ze wstążką w dłoni.
     – To razem lepiej działa – rzekł i zawiązał ją na kluczu.
     – Prawdę mówiąc, zabieram teraz do domu tych, z którymi robiłem handel. Z tobą, Aga, zrobiłem sprzedaż wiązaną. To zdaje się, u was w kraju powstał ten termin. Otóż tobie dałem nogi, a tamten się poprawił. Rzucił palenie, picie, pogodził się z żoną. Wpłynęła na to twoja decyzja, Agatko.
     – Powiedział mu pan o naszej rozmowie?
     – Tak, ale to nie ja sprawiłem, że się zmienił. To dobroć twojego serca, Agato – rzekł, patrząc na nią swoimi błękitnymi oczami.
     – Do czego ten klucz? – zapytał Zbyszek.
     – Do drzwi – powiedział, uśmiechając się sprzedawca. – Wracając do mojego imienia, tu nie mogę powiedzieć. Mówiąc wprost, materia by tego nie wytrzymała.
     – To znaczy? – zapytał Zbyszek.
     – Zniknęłaby cała.
     – Cała Ziemia?
     – Nie, wszystko, cały wszechświat i wszystkie równoległe – powiedział, jakby chodziło o poziomki z bitą śmietaną. – A co do was, czy to by się stało teraz, czy za 50 lat, w końcu i tak byście mnie spotkali. – To co, idziemy?
     – A co z rodzinami, pracą, rachunkami za gaz i Internet?
     – Zadbałem o to. Jesteś dobrym i uczciwym człowiekiem – rzekł sprzedawca do Zbyszka. – Ja i tak miałem przyjść dzisiaj, a ty Agatko w swoim sercu już dawno mi podziękowałaś – zwrócił się do dziewczyny.
     – Mam tylko jedno pytanie – rzekła Agata.

     Sprzedawca wiedział co to za pytanie i wiedział, że ona je zada.

     – Tak, będziesz mogła mieć. Jak wiele zechcesz. Czuję, że chcecie iść ze mną, prawda?
     – Tak, to prawda – odrzekli wspólnie.
     – Wybaczcie, że się szarogęszę.

     Podszedł do ściany, zdjął obrazek z lasem. Zobaczyli zamek w ścianie.

     – Nigdy go nie widziałem.
     – Był tam od chwili, gdy Agata zaczęła chodzić – odparł sprzedawca. – Witajcie w domu.

     Pokój napełniła jasność.


X

     Jose wsunął klucz do zamka, a jego chatę napełniło światło. Jaśniejsze niż słońce, ale nie raziło oczu. Znalazł się nagle w sali pełnej światła. Miał na sobie biały strój. Stał się młody, może dwudziestoletni. Nie czuł zdziwienia. Obok zobaczył żywą, równie młodą Emanuele. Nie byli sami. Widział kilka innych osób ubranych jak on. Pojawił się sprzedawca.

     – Witajcie w domu. – Wyglądam tak jak oni – pokazał na światła. – To dla was przyjąłem taką formę. Wyjaśnię, najprościej jak potrafię. Nie wiedzieliśmy, że coś jeszcze istnieje, aż do momentu pęknięcia ściany, która ścianą nie jest. Dla nas to było parę sekund, chociaż jesteśmy zawsze, i wieczni, i nie mamy czasu. W czasie pęknięcia ja znalazłem się tam. Ze mną do materii przedostały się nieprzeliczalne istnienia. Powstały wszechświaty równoległe, podobne i inne. Ja przemierzałam Ziemię i inne światy, w czasie i przestrzeni. Są z nami Jose i Emanuele z XV wiecznej Hiszpanii. Veronic i Gilbert z X wiecznej Francji, Agata i Zbyszek oraz Gerda i Karl są z XXI wieku z Polski i Szwecji. Mamy też ludzi z XXXVI wieku, kiedy nie było już państw, języków, religii jako takiej i ras, Saginteya i Alliantey i ich dzieci Ta-lii i syn Altey. Zrobiłem z wami handel. Dałem wam życie, zdrowie, moc dotykania dziecka, nogi. Tak jak w dobrej sprzedaży, dodałem bonus. Dałem wam życie wieczne w młodości i zdrowiu. Teraz od was zależy co dalej. Możecie być bogami lub zwykłymi ludźmi. Możecie pozostać z nami albo wybrać światy do zamieszkania. Możecie stwarzać światy i galaktyki. Tylko dlatego, że pokazaliście trochę dobra i ciepła. Wasz wybór. Wasza wiedza jest pełna.

     – Czy kiedyś zobaczymy Boga? – zapytała Emanuele.
     – Na pewno, każdy ma to pragnienie i jest to pewne. Mam na imię Ahn – dodał. – Veronic i Gilbert, możecie na chwilkę.
     – Teraz nam się dostanie – szepnęła Veronic. – Co z Piorunem? – zapytała.
     – Mieszka w innej wieczności z żoną i córką.
     – A Franciszka?– zapytał Gil.
     – Umarła w chwilę potem, po was. Jest z Jezusem i jest szczęśliwa, ale to ja was chciałem o coś zapytać.
     – Jesteśmy w stanie odpokutować za zabranie wielu żyć – rzekła Veronic.
     – Tak, wiem i On to wie. Dostaliśmy wiadomość z góry. Jest nowa oferta pozycji sprzedawcy na Ziemi i jak nazywają Drodze mlecznej w kilku innych galaktykach. Piszecie się? – zapytał Ahn.  

     Popatrzyli po sobie.

     – Tak – odparli wspólnie.
     – Ahn, obiecałeś – powiedziała Gerda.
     – Pamiętasz, w jaki sposób Karl przybył? – zapytał Ahn.
     – Tak, może sekundę po mnie.
     – Na Ziemi minęło kilka lat w tym czasie – odparł Ahn. – Tu nie płynie czas. Julia i Hasse zaraz was zobaczą, bez obaw.

     W tej chwili pojawił się Hasse i Julia, na ich skafandrach rozpuszczały się płatki śniegu.

     – A co z wami, Altey i Ta-lii? Chcecie być mężem i żoną, bratem i siostrą, razem z rodzicami, osobno?
     – Możemy jeszcze przedyskutować to w rodzinie? – zapytała Saginteya.
     – Tak. Zawsze uważałem, że wykształcenie tylko przeszkadza – rzekł Ahn.
     – Słuchajcie – rzekła Saginteya – w żadnym świecie nie chcę porodów wymiarowych.– zaczęła.
     – Nie musicie się spieszyć z odpowiedzią, macie całą wieczność na podjęcie decyzji – rzekł Ahn i zamienił się w światło.
     – Czujecie to? – zapytała wszystkich Emanuele.
     – Tak – odrzekła Ta-lii – jesteśmy sobą, lecz również jesteśmy wszystkim.
     – Miłość jest wszystkim, a my jesteśmy nią – szepnęła wzruszona Agata.
Stali się światłem i byli jego źródłem.

     Epilog

     Zrobiło się naprawdę trochę smutno, kiedy sprzedawca zniknął. Jedni mówili, że zniknął, a inni, że umarł. Po jakimś czasie zaczęły się pogłoski, że pojawił się znowu, a właściwie dwójka. I znowu można było poczuć wiatr nadziei.

Sapphire77

opublikował opowiadanie w kategorii przygoda i science fiction, użył 2943 słów i 17076 znaków.

Dodaj komentarz

Zaloguj się aby dodać komentarz. Nie masz konta? Załóż konto za darmo.