Sprzedawca cz. 2

     – Veronic, możemy pojechać jeszcze raz i sprawdzić – wtrącił się Gil.

     Dziewczyna spojrzała na niego inaczej niż do tej pory, aż ugięły mu się nogi.

     – Wierzysz mi? Jej oczy paliły się blaskiem, który widział pierwszy raz.
     – Jak zobaczę, będę mógł wiedzieć więcej – odrzekł. – Mój nauczyciel był mądrym człowiekiem. Nauczył mnie wiele, ale on też widział raz „złego”. Tego nie można wykluczyć.

     – Jeśli mamy jechać, to teraz – powiedziała.

     Mieli południe, ciepło, nawet gorąco. Wskoczyli na konie. Gil nawet nie zauważył, że zrobił to, jak wytrawny jeździec.

     – Uważajcie na siebie – krzyknął za nimi Serge.

Gil miał przyklejoną brodę, a Veronic przebrana była za giermka. Obydwoje mieli kaptury. Ci, którzy go oskarżali, już nie mogli nic powiedzieć, a miasteczko de Fontaine leżało o ponad dwadzieścia mil od miejsca, gdzie chciano go spalić, ale ostrożności nigdy nie jest za wiele. Kiedy tylko minęli pierwsze zabudowania, odczuli atmosferę lekkiego podniecenia.  
     Publiczne egzekucje, z jednej strony miały na celu spotęgować atmosferę strachu, umocnić autorytet władzy świeckiej, zależnej niejako od kościelnej. Nikt nie miał kwestionować, że to Pan stworzenia nadał klerowi tę władzę i jest niepodważalna. Samo palenie, czy wieszanie czarownic, lub przeciwników tych ustalonych porządków, różniło się nieco od zwykłych wyroków. Czuło się wówczas w powietrzu element dreszczyku. Ponieważ gapiów nie brakowało, można było zarobić na sprzedawaniu więcej niż po niedzielnej mszy. Mimo że sam Pan Jezus przegnał sprzedających ze świątyni, to handel nieodłącznie łączył się z obrzędami kościelnymi, lub w tym wypadku „ratowania duszy”, przez zniszczenie nieczystego ciała. Oprawcy może mniej, ale skazujący dobrze wiedzieli, kim są winni. I zdawali sobie sprawę, że większość, a, prawdę mówiąc, wszyscy, są niewinni.  

     Nie tym razem. Dwie młode kobiety były uczennicami starszej. Co je skłoniło, aby jej służyć, nie można było ustalić. Zioła, hipnoza, inne bardziej wysublimowane metody. Wszystko podciągano pod jedną nazwę. Czary. Veronic i Gilbert przywiązali swoje konie przy gospodzie. Proste miecze ukryli pod pelerynami ze skóry. Bez słów podążali do wystawionych na głównym placu klatek. Gilbert już w pierwszej chwili nie miał wątpliwości co do dwóch młodych dziewcząt. Wiedział, że to przestraszone i częściowo torturowane istoty. Taka osoba wszystko wyzna i zrobi, by już nie sprawiano jej bólu. Taka ofiara chciała po prostu umrzeć. Starsza kobieta była inna. Szczególnie jej oczy. Spojrzała na Gilberta. Momentalnie poczuł dreszcz. Zimno, a potem gorąco przeszło po krzyżu. Jakaś dziwna siła pchała go bliżej klatki. Nagle poczuł, że ktoś chwycił go za rękę. Był pewny, że to Veronic, ale nie, to nie była ona. Zobaczył te same oczy. To ten człowiek zapytał go, czy żałuję.

     – Nie podchodź bliżej – usłyszał.

     Uścisk dłoni rozluźnił się zupełnie. Obok stała Veronic.

     – Widziałaś tego człowieka? – zapytał Gil.
     – Tak, a kto to?
     – Zanim uratowaliście mnie od stosu, widziałem go. Zapytał, czy żałuję, a ja powiedziałem, że jestem niewinny.

     Teraz dopiero poczuł, że trzyma coś w dłoni. W tej, której dotknął nieznajomy. W kawałku materiału coś było zawinięte.

     ,,Wrzuć to do klatki i wyjedź z Veronic do lasu. Przysługa za życie”.

     W materiale znalazł kamień o kolorze różu.

     – Jak to możliwe, że znał moje imię?
     – Nie mam pojęcia, ten człowiek jest dziwny.

     Gilbert czuł, że musi unikać wzroku kobiety. Zrobił dwa kroki do przodu i... wrzucił kamyk do klatki. Kobieta zobaczyła kamień. W jednej chwili zmieniła się na twarzy, a z jej ust zaczęła toczyć się piana. Zaczęła wyć niemiłosiernie i szarpać kraty. Dobrze, że były z żelaza...

     – Nic tu po nas – szepnął Gilbert.
     – A więc się przekonałeś, że miałam rację? – patrzyła w jego twarz z wyczekiwaniem.
     – Tak – szepnął.

     Czuł wyraźnie, że ktoś go obserwuje. Odwrócił się nagle...
Przed aresztowaniem, Gilbert naprawiał proste urządzenia i zamki do bram. Zawsze rozmawiał z ludźmi, może czasem mówił za dużo o tym, co czuje. Pamiętał człowieka, który przyniósł coś do naprawy i dużo pytał. Tak, Gilbert wiedział, że to on go wydał.

     – Rozdzielmy się – szepnął. – Ktoś nas śledzi, ten ktoś mnie wydał, uważaj – szepnął.

     Veronica odeszła na bok i zaczęła oglądać coś na straganie pełnym krzyży z Chrystusem i obrazków Madonny z dzieciątkiem. Ukradkiem się rozglądała na boki. Zobaczyła Gilberta, a potem człowieka, który za nim podążał. Gil nie był głupi. Poszedł do... gospody. Nieznajomy stanął i zaczął wracać. Veronica spóźniła się o kilka chwil. Już by nikomu nic nie powiedział. Jednak na ich drodze znalazło się dwóch strażników miejskich. Gdyby nie ludzie, dałaby sobie radę z nimi trzema, lecz mieli po południu i wkoło pełno gapiów. Szpieg wskazał im gospodę i... wmieszał się w tłum idący w kierunku klatek.

     ,,Gilbert” – pomyślała.

     Strażnicy już weszli do gospody. Znalazła się tam chwilę po nich. Na szczęście było sporo ludzi. W środku panował półmrok i wielu biesiadników nosiło podobne ubiory jak Gil. Dziewczyna nie wiedziała, co ten szubrawiec powiedział zbrojnym, ale ci jak na złość kierowali się do szynku, gdzie siedział młody mężczyzna z przyklejoną brodą. Czym zwrócił ich uwagę? Dlatego, że zachowywał się spokojnie? Za spokojnie.  

     Veronic zauważyła, że Gilbert jest inny niż wszyscy. Dostrzegła to już, kiedy zaczął rąbać drzewo. Po kilku dniach miała pewność. Jej cała dzikość przy nim łagodniała. Wiedziała, czemu Serge chce wyzwolić mniszki. To ona uprosiła Serge, by przesunął atak na klasztor o dwa tygodnie. Nie przyznałaby się do tego nawet przed sobą. Chciała zdobyć serce Gilberta. Była dziewczyną. Pociągały ją jego gładkie dłonie, podobało jej się jego śliczne lico i faliste włosy, ale głównie... jej serce mówiło, że to jej wybrany. Nie bez powodu Serge liczył się z jej zdaniem w sprawach taktyki. Była szczupła, smukła i piękna. Miała siłę nie do odgadnięcia w swoim kobiecym ciele. Dzikość poranionej tygrysicy i szybkość kobry. Największym jej atutem to, że podejmowanie trafnych decyzje. Natychmiast i to w sytuacjach krytycznych.  

     Teraz nie miała czasu myśleć. Podeszła do osiłka pijącego piwo. Bez słowa wyrwała mu kubek i wylała na twarz. Zanim ochłonął, z całej siły pchnęła go na pijącego obok kompana. Spojrzała na innego gościa stojącego obok i walnęła go z całej siły kubkiem w podbródek. Po chwili zaczęła się bijatyka. Strażnicy zareagowali, jak należy. Podobnie karczmarz wyszedł zza szynku z krótką pałką w dłoni.

     – Szybko, wychodzimy – szepnęła do Gilberta.

     Pobiegli do swoich wierzchowców i wkrótce jechali już, mijali ostatnie zabudowania miasteczka. Obejrzała się kilkakrotnie za siebie. Na szczęście nikt nie jechał za nimi. Zwolnili, dopiero kiedy dotarli do pierwszych drzew.

     – To ty zaczęłaś tę awanturę? – spojrzał na nią z pełnią uznania, a nawet z dumą.
     – Nie wiem, co on powiedział strażnikom miejskim, ale szli od razu do ciebie.  

     Próbowała nie spoglądać na jego twarz, ale przecież czuła jak na nią patrzy. Ze wszystkich sił próbowała ukryć gorąco rozprzestrzeniające się w całym drobnym ciele.

     – Dziękuję Veronic! Za to i ... za wszystko. Chciał jeszcze coś powiedzieć, ale wspomniał o swojej ukochanej z klasztoru.

     Ponagliła konia. Nie chciała, żeby widział jej łzy, płynące po policzkach.
Dojechali po kilku minutach. Wierzchowce dyszały ciężko, chociaż do zmęczenia im jeszcze trochę brakowało. Veronic zeskoczyła na trawę polany, kątem oka dostrzegła, że Gil idzie kilka kroków za nią. Ponownie odczuła gorąco, tym razem innego rodzaju. O jakże pragnęła objęć, przytuleń, pocałunków. Opamiętała się szybko.

     ,,Jeszcze nie teraz. Jego serce jest zajęte. Nie chcę, by owładnęły nim pierwotne żądze, pragnę jego serca” - delikatne myśli krążyły w niej między umysłem a sercem.

     Doszli do przyjaciół.

     – Powiedz mu – powiedziała Veronic, może teraz uwierzy. Spojrzała na swojego wybranego z nadzieją, że swoimi spostrzeżeniami potwierdzi całkowicie jej przypuszczenia.

     Siedzieli na pieńkach przy ognisku. Mały Jacques, Serge, Pierre, po chwili i oni.

     – Ta kobieta, jeśli to jej prawdziwa postać, ma w sobie zło. Odebrałem wrażenie, że to nie człowiek.– Gil mówił spokojnie i z całkowitym przekonaniem, a Serge zaczął się śmiać.

     – A czym lub kim, jest według ciebie? – zapytał ze śmiechem.
     – Demonem – odrzekł Gil, a wszyscy spojrzeli na niego z uwagą.
     – A co to takiego, to nie diabeł? – Serge przestał się śmiać i spojrzał na młodzieńca z uwagą.
     – Demon ma nieludzką siłę, nic sobie nie robi z wody świętej ani krzyża – recytował Gilbert.

     Serge nie był głupi. Wiedział, kiedy można żartować, a kiedy nie. Gil zrobił na nim dobre wrażenie już, kiedy go uratowali. Teraz traktował go poważnie. Widział też, jak na niego patrzy Veronic. Czuł, że jej serce bije mocniej dla uratowanego od stosu.

     – A można to zabić? – zapytał Serge, już nieco poważniej.
     – Teoretycznie tak, a praktycznie nie. – Gil spojrzała na zebranych i próbował odgadnąć, jak odebrali jego dziwną wypowiedź.
     – Dobra odpowiedź – rzekł Piorun.

Młody mężczyzna nie odczuł w wypowiedzianych słowach drwiny. Zaczął łączyć fakty. Ten dziwny człowiek, jego podarunek...

     – Wiem już. Trzeba wbić jej sztylet w serce, następnie go wyjąć i włożyć w ranę ten różowy kamień.
     – Jaki kamień? – zapytał Jacques.

     Gilbert opowiedział im wszystko, co wie.

     – To, kim jest, u diabła, ten nieznajomy? – zapytał Serge.
     – Może aniołem. Potrafią czasem przyjąć ludzką postać, kiedy realizują plany bożę – powiedział Gil. – Pamiętam, co napisał na skrawku pergaminu: Życie za przysługę. Widocznie z jakiegoś powodu nie może tego sam zrobić, co ja mam uczynić.
     – Dobra, musimy uratować te dwie dziewczyny, są niewinne – rzekła Veronic.

     Tym razem Serge nie protestował. Czy uwierzył, że może istnieć coś, o czym i dziewczyna i Gil mieli przekonanie, że jest realne?
     – To jaki masz plan, Serge? – zapytał Pierre.

     Piorun zaczął ich wprowadzać w to, co zamyślał wykonać. Następnego ranka wszystko było gotowe. Kobiety zostały, poza Veronic. Jeszcze do późnej nocy Pierre pracował przy ogniu. Poza tym, że był drwalem, umiał robić rzeczy z drewna i... metalu. Przygotował cztery groty. Nie mogli chybić. Mieli dwie szanse. Gilbert ich przekonał, że nie muszą ratować starszej kobiety.

     – Ona nie umrze i narobi niezłego zamieszania – rzekł tylko.
     – Właściwie to nam na rękę – rzekł Serge – chyba zaczął im wierzyć i to mocniej niż sam sądził.
     – A co jeśli nie znajdziemy kamienia? – zapytała Veronic.
     – Wiedźma lub ten demon go nie ruszy, a inni nie powinni. Jeśli kamień jest tym, czym myślę, nikt go nie może dotknąć poza mną. Kupiec dał mi go wraz z życiem, za przysługę.
     – Dlaczego go tak nazwałeś? – zapytał Jacques.
     – Sam nie wiem – odrzekł Gil. – Właściwie nic mi nie sprzedał, tylko podarował... waszą pomoc, a wy uratowaliście mi życie.

     Przyjechali dwie godziny przed egzekucją. Miasteczko pękało w szwach. Widocznie sprawa rozniosła się, bo widzieli więcej habitów niż zwykle. Serge wiedział, że ci „naprawdę, źli” nawet ich nie noszą.
Przed grupą szturmową stało niełatwe zadanie. Wielu strażników, lecz Gilbert szukał dwóch twarzy. Kupca i tego judasza, przez którego o mało nie spłonął na stosie. Tym razem Serge dopuścił Gilberta do budowy planu. Docenił w nim umiejętności strategii wojennej. Mieli odciąć liny, na których zawisną dziewczyny. Nie nożami czy mieczami, ale grotami strzał. Jeśli zrobią to za wcześnie, liny będą trudne do trafienia, bo nienapięte. Pozostało jeszcze coś równie trudnego. Jak strzelać, kiedy wkoło ludzie i tyle straży? Dlatego musieli wykonać podobny manewr, co Veronic w karczmie. Musieli odwrócić uwagę większości albo wszystkich. Czym? Ogniem oczywiście. Serge miał coś jeszcze. Kilka petard. Kupił je od „niewiernego” muzułmanina, który notabene wierzył mocniej i rzetelniej niż większość tutejszych wiernych. Ten giaur nabył petardy od kupca z dalekiego wschodu. Petardy zwane „Ogniami z Bengalu” robiły dużo hałasu, a mniej szkody przy wybuchu, ale w tej sytuacji mogły się doskonale przydać. Pozostawała jeszcze kwestia demona. Czy rzeczywiście nim jest i nie umrze w czasie powieszenia? Czy Gilbert znajdzie kamień i czy zdoła wbić sztylet? A w końcu czy zdoła umieścić tajemniczy kamień w ranie. Wszystkie dotychczasowe wyprawy razem wzięte wydawały się łatwiejsze niż ta. Serge nie cierpiał kleru, możnych, lecz również nie bał się śmierci. Wiedział jakoś, że po tamtej stronie, czeka go córka i żona. Teraz jednak nie myślał o tym. Miał jedną sprawę do zrobienia. Bardzo chciał uwolnić Franciszkę. Jakoś poczuł dziwne uczucie do Gilberta, coś jak ojciec do syna.
Zostawili konie w kilku miejscach. Rozdzielili się na dwie grupy. Pierwsza miała zająć się pożarem i „ogniami” – kierował nimi Pierre.

     Drugą stanowił: Serge, Veronic, Mały Jacques i Gilbert. Kunszt Pierre przydał się ponownie. Jeszcze rok temu, ten spokojny człowiek zrobił dwie małe kusze, trzykrotnie mniejsze niż normalne. Strzelały dwoma strzałami, jedną z dołu drugą z góry. Nie było potrzeby naciągać dwukrotnie. Miały zabezpieczający mechanizm. Mieściły się z powodzeniem pod peleryną. Zbliżało się południe.  
     Było ciepło, lecz nieupalnie, bezwietrznie. Zapalono stos, tym razem bez pala, do którego zazwyczaj przywiązywano ofiary. Miano tam wrzucić ciała powieszonych czarownic. Nikt z widzów nie wiedział dlaczego. Grupa Serge też tego nie wiedziała. Wiedział to tylko główny inkwizytor i... sprzedawca. Wiedzieli to obydwaj, chociaż nie należeli do tej samej drużyny, lecz tym razem nawet inkwizytor nie był pewny czy zdoła zniszczyć wiedźmę. Dała się zbyt łatwo pojmać, biorąc pod uwagę, co robiła wcześniej. Kiedy rzuciła na kogoś urok, ten ktoś chorował i umierał w cierpieniach. Lub czynił wiele zła. Głównie zabijał niewinnych, wliczając w to dzieci i kobiety. Serge i Veronic znaleźli doskonałe miejsce do strzału. Opodal szubienic znajdował się most i zawalone wejście do zamku, który już nie istniał. Ukryci niedaleko, mogli trafić. Musieli mieć jednak kilka chwil na przygotowanie, dlatego były potrzebne pożar i wybuchy. Otworzono klatki. Biedne dziewczyny były zastraszone. Patrzyły pod nogi, a kiedy podnosiły wzrok, ich spojrzeniach można było ujrzeć tylko strach i niepewność następnej chwili. Policzki nosiły ślady niedawnych łez. Starsza wiedźma zachowywała się spokojnie. Może pięćdziesięcioletnia kobieta o zaokrąglonych kształtach. Patrzyła hardo i z dziwnym złym blaskiem w oczach.

     Serge dostrzegł inkwizytora. Pamiętał jego twarz. Jeszcze zanim stracił to, co drogie. Twarz tego człowieka postarzała się nieco, ale Serge nie miał wątpliwości. Znalazł tego, który był motorem jego nieszczęścia. Znalazł swojego wroga. Nawet nie wiedział, że to on jest prawowitym właścicielem jego ziemi, która wchłonęła niewinną krew żony i córki. Serge zdawał sobie sprawę, że nie może chybić pierwszą strzałą, kiedy będzie strzelał w linę. Drugą zachował dla inkwizytora. Mały Jacques miał nareszcie dla siebie wymarzone zadanie. Szafot od reszty tłumu oddzielono grubym balem. Jacques miał nadzieję, że gdy się zacznie, gapie uciekną, a strażnicy zajmą ich miejsce. I tak oddzielali już skazane od tłumu. Wyznaczony ksiądz odczytał zarzuty i zapytał każdą z osobna czy przyznaje się do winy.  

     Dwie młode dziewczyny przyznały się i przyjęły namaszczenie. Wiedźma zaśmiała się szyderczo, a ksiądz zaczął się wycofywać. Znowu inkwizytor struchlał, kiedy starsza kobieta pozwoliła sobie założyć stryczek bez protestów. Ksiądz odczytał coś po łacinie i zaczęto. A właściwie chciano. W chwilę poprzedzającą, kiedy miano utrącić stołki, gdzie stały, rozległ się wybuch. Nigdy podobnego nie słyszano. Nie był tak głośny, jak piorun, ale mówiono potem, że nawet głośniejszy. Pojawił się ogień. Ktoś kopnął stołki a Serge i Veronic wystrzelili jednocześnie. Napięte liny i strzały zgrały się doskonale. Obie dziewczyny spadły na ziemię za szafotem, o co się modliła Veronic. Powstał zamęt. Ktoś jednak kopnął również stołek, na którym stała wiedźma. Zaczęła drgać w konwulsjach, charczała. Żyła nadal. Po chwili sznur zerwał się z nieznanych powodów, a wiedźma stanęła na równe nogi, na deskach szafotu. Serge zauważył inkwizytora. Czekał na tę chwilę dwanaście lat. Strzała wbiła się, dokładnie tam gdzie chciał. Szeroki grot rozciął mu szyję. Inkwizytor umierał powoli. Serge nie był zwolennikiem cierpienia, ale przemknęło mu tylko, że to za lekka śmierć, dla tego oprawcy. Grupa odpowiedzialna za pożar zajęła się według mistrzowskiego planu, ratowaniem nieszczęśliwych dziewcząt.  

     Musieli uprzedzić strażników, ale i to Serge przewidział. Posłał tam wielu swoich ludzi. I tak poszło lepiej niż w wypadku, gdyby niedoszłe ofiary spadły po tej stronie, gdzie szalała teraz wiedźma. Ślina z jej ust paliła jak kwas, nieznany zresztą w tych czasach. Ci, których dotknęła ciemnymi paznokciami, wili się w konwulsjach. Jacques nie musiał się zbytnio trudzić, bo większość strażników uciekła. Grupa Pierre poraniła kilku strażników, w tym jednego ciężko. Przybyły konie i oswobodzicielom udało się uciec z niedoszłymi ofiarami. Ponieważ straż zajęta była wiedźmą, nikt ich nie ścigał. Teraz pozostała trójka musiała podjąć się najtrudniejszego. Zabicia demona.
Serge i Veronic znaleźli się już blisko szafotu. Musieli pozostać nadal nierozpoznani.  

     Gilbert zajęty był szukaniem kamienia. Wreszcie go dostrzegł. Widocznie wiedźmie musiało się udać, odsunąć go od siebie. Gil dostrzegł go w zaschniętym błocie, zaraz obok klatki. Gilbert zobaczył Veronic zupełnie blisko siebie. Serge znajdował się nieco dalej. Strażnicy chcieli zaatakować wiedźmę, która wcale nie zamierzała uciekać. Widać, pragnęła zebrać jak największy plon zła. Gilbert ustalił wcześniej z Veronic, że ona uderzy sztyletem. Co prawda już coś umiał, ale nie miał pewności, że dobrze wykona to zadanie. Stali metr przed demonem. Jacques powalił kilku strażników i wmieszał się w oddaloną od szafotu grupę gapiów, która co prawda bała się wiedźmy, ale nadal była żądna wrażeń. Nagle Gilbert zobaczył judasza, a w jego ręku sztylet. Judasz okazał się nadgorliwy.

     – Uszedłeś stosu, ale nie ujdziesz mi – krzyknął donosiciel.

     Veronic stała zbyt daleko. Serge również. Gilbert otrzymał dobry trening, lecz nie na tyle, by mógł się teraz obronić. Nie zdołał nawet wyciągnąć swojej broni. Jedyne, co mu się udało, to odskoczyć i uniknąć uderzenia w serce. Sztylet szpiega zranił mu lewe ramię. Drugi cios nie mógł chybić. I nie chybiłby, gdyby nie... wiedźma. Judasz zamierzył się by zatopić ostrze w pierś Gila. W tej chwili wiedźma wbiła swoje szpony w jego plecy. Donosiciel zatrzymał się jakby sparaliżowany. Jego ciało momentalnie zaczęły pokrywać bąble. Czarna posoka, zmieszana z krwią lała się z jego rannych pleców. Upadł w konwulsjach na ziemię. Wyraźnie uradowana wiedźma w triumfie uniosła ramiona.

     – Teraz, kamień – usłyszał głos Veronic.

     Skąd miał tyle siły i szybkości, przecież był ranny? Veronic uderzyła w samo serce. Wiedźma wydała ryk, na pewno nieludzki. Veronic wyszarpnęła sztylet, a Gilbert wepchnął w ranę kamień. Jego dłoń natychmiast zaczęły pokrywać bąble. I nagle wszystko się zatrzymało. Oczy kobiety przyjęły normalny wyraz.

     – Nie byłam dobra, ale teraz jestem czysta i wolna – wyszeptała.  

     Odchodziła uspokojona i na chwilę jej twarz okrył obraz niebiańskiego ukojenia. Przestała oddychać, lecz na nieżywej twarzy zastygł uśmiech i błogość.

     Z jej śmiertelnej rany w sercu zaczął wydobywać się stwór. Tak jak przypuszczał Gilbert, przypominał wielkiego nietoperza. Stwór miał może trzy lub cztery metry. Był przerażający, ale coś z nim było nie tak. Gilbert, Veronic i Serge dostrzegli czerwień w jego torsie. Ogień trawił jego ciało. Palił się, ale ten ogień był zabójczy tylko dla niego. Po chwili pozostał tylko popiół. Gilbert wsunął chorą dłoń w garstkę prochu. Kiedy wyjął ją z popiołu, była czysta. W dłoni trzymał kamień. Nagle pojawił się sprzedawca. Wziął kamień z dłoni Gila.

     – Dziękuję – powiedział nieznajomy.
     – Kim jesteś? – zapytał Gilbert.  

     Nieznajomy tylko się uśmiechnął i dotknął rany po sztylecie. Oddalił się powoli wolno i zniknął w tłumie gapiów. Veronic i Gil pobiegli do koni. Ludzie dotknięci, czy zainfekowani przez wiedźmę zaczęli powstawać. Widać jej zła moc odeszła wraz ze śmiercią skrzydlatego stwora. Jedynie tajemniczy szpieg leżał na ziemi martwy, a na jego zmienionej od bąbli twarzy pozostał wyraz cierpienia. Ludzie i strażnicy byli zbyt zaszokowani, by zwrócić uwagę na oddalających się jeźdźców, którzy pędzili w kierunku dalekiego boru. Serge zatrzymał konia zaraz za pierwszymi drzewami. Czekała tam pierwsza grupa  

– Czy ktoś jest ranny? – zapytał.  

     Trójka jego ludzi miała lekkie rany. Gilbert zdziwił się, że jego rana zagoiła się tak szybko.

     – Wracajcie do lasu z dziewczynami – rzekł Serge do reszty ludzi.  
     – Co zamierzasz, Piorun? – zapytała Veronic.
     – Jak to co? Jedziemy uwolnić mniszki.
     – Nie lepiej jutro? – zawahała się na chwilę.

     ,, Czy nie jest za wcześnie. Jego serce bije dla mnie inaczej, ale co jeśli ujży Franciszkę – odczuła panikę w sercu.

     – Najlepiej teraz. Wrócimy inną drogą. Pewnie nie wszystkie będą chciały iść, a my nikogo nie zmuszamy.
     – To powinno być łatwe – rzekł Mały Jacque.
     – Też tak sądzę. Myślę, że jak to dobrze rozegramy, obejdzie się bez guzów – rzekł Piorun.  

     Ruszyli i po jakimś czasie zobaczyli muru klasztoru. Dotarli, zaraz przed wieczorna modlitwą. Mały Jacque pomógł koniom wyrwać bramę. Wszystkie mniszki wybiegły na zewnątrz. Mężczyźni doliczyli się około dwudziestu kobiet. Veronic nie musiała pytać, bowiem, która jest wybraną Gila, bo dostrzegła dziewczynę, od której biła jasność.

     – Czy to jest Franciszka? – zapytała.

     – Tak – odrzekł wzruszony Gilbert. – Jak wiedziałaś, Veronic?

     – Tylko taką dziewczynę mogłeś pokochać.


     Chciał coś powiedzieć, ale dziewczyna oddaliła się i po chwili nie wiedział, gdzie jest. Poczuł coś w sercu. Coś, czego nie pojął.

     – Ruszaj przyjacielu, przecież po to tu jesteś, czyż nie tak? – rzekł Serge do Gilberta.

     – Słuchajcie mniszki, nie przybyliśmy was ukrzywdzić lub zmuszać. Jeśli któraś z was jest tu wbrew swojej woli, możecie jechać z nami. Jeśli wam się nie spodoba, gdzie mieszkamy, możecie zawsze odejść.

     Kilka mniszek momentalnie pobiegło do nich. Jacques dostrzegł pełną okrągłości o obwitym biuście, rumianą młodą kobietę o płowych włosach i jasnej cerze. Ich oczy spotkały się na chwilę. Podeszła do jego konia. On zszedł na dół.

     – Jedziemy? – zapytał z radością w oczach.

     Zwykle człowiek wie, kiedy spotka na swojej drodze wybraną, wymarzoną osobę, o której śni niejedną noc.

     – Prosiłam Boga i on mnie wysłuchał – rzekła dziewczyna, a w jej oczach Jacques dostrzegł radość spełnienia.

     Po chwili siedziała na koniu i tuliła się do jego wielkich pleców. Jacques nie czekał na innych. Odjechali.

     – Jeśli pojedziecie – krzyczała przełożona klasztoru – wasze dusze nigdy nie zobaczą nieba!
     – Twoja też, wiedźmo! – krzyknęła jedna z tych, która przybiegła pierwsza do grupy konnych. – Zawistna, wstrętna babo. Czart już na ciebie czeka, chyba że się zmienisz – odkrzyknęła uradowana, iż w końcu jest wolna.  

     Gil wolno podszedł do Franciszki...