Sprzedawca cz. 3

     Mniszka wcale nie podeszła do niego. Przeciwnie, uciekła do kaplicy a on poszedł za nią wolnym krokiem.

          – Nie jedziesz ze mną? – zapytał. – Oni przyjechali tu, bo im powiedziałem o tobie.
     – Mam nadzieję i będę się modlić za ciebie, że Pan nie policzy ci tego za grzech – odrzekła cicho. – Odnalazłam tu pokój i radość.
     – To znaczy, że już mnie nie kochasz?
     – Całą miłość mam dla Pana. Jest z tobą ktoś, komu jesteś przeznaczony. I ona jest ci bliska od chwili, kiedy ją poznałeś. Żegnaj Gil.

     Odwróciła się bez słowa, uklękła i zaczęła głośno odmawiać wieczorną modlitwę do Najświętszej Marii. Gilbert stał chwilę i jakby ktoś zdjął mu ciężki kamień z serca. Oczywiście nigdy jej nie zapomniał, ale wiedział, dla kogo mocniej bije jego serce. Popatrzył na Franciszkę chwilę i wyszedł. Nie mógł wiedzieć, że z jej pięknych oczu płyną łzy.

     – I co, nie jedzie? – zapytał Serge.
     – Wybrała Boga – rzekł Gil. – A i ja czuję, że to było bardziej złudzenie niż miłość. Chyba kocham kogoś innego.
     – Chyba? Bądź lepiej pewny, bo jeśli złamiesz jej serce, znajdę cię i po tamtej stronie.
     – Masz rację, Serge, wiem to na pewno.

     Wspiął konia. Wiedział, gdzie jej szukać. Koń Veronic stał z tyłu klasztoru, a ona siedziała na trawie i trzymała rumianek w ustach.

     – No i co, nie jedzie? – zapytała, nie patrząc na niego.
     – Wybrała Jezusa. I powiedziała mi, co jest prawdą, że moje serce bije dla innej.

     Veronic spojrzała na niego.

     – Chcesz mi coś powiedzieć?
     – Tak – rzekł. – Lubię cię.
     – Lubisz?
     – Myślę, że bardzo cię lubię.

     Wskoczyła na konia, ale nie zamierzała odjeżdżać, wyjęła zza pazuchy kuszę.

     – A więc bardzo mnie lubisz? – rzekła, mierząc mu w pierś.
     – Wyznania pod presją się nie liczą – rzekł.

     Umiesciła kuszę z boku siodła.

     – Liczę do pięciu – rzekła poważnie.

     Zszedł z konia, zaczął zbierać polne kwiaty. Podszedł do niej.

     – Coś mi chcesz powiedzieć? – zapytała znowu.
     – Chcę ci powiedzieć, że cię bardzo, bardzo lubię. – Podał jej kwiaty.
     – Ach, ty draniu, nie daruję ci tego!

     Zeskoczyła z konia prosto na niego. Zaczęli koziołkować na trawie. Poczuł jej usta.

     – Jak dobrze – szepnęła, kiedy skończyli pocałunek.
     – Czy ktoś cię skrzywdził, Veronic? – zapytał, kiedy leżeli na trawie i patrzyli sobie w oczy.
     – Chciał, ale mu nie pozwoliłam. Skrzywdził już kilka kobiet przede mną, ale już nie skrzywdzi nikogo. – Patrzyła mu prosto w oczy. – Będziesz mnie kochał zawsze?
     – Nawet śmierć nas nie rozłączy – szepnął.

     Leżała już na nim, a jej łzy szczęścia, kapały mu na usta.

     Osiem mniszek pojechało z nimi do lasu. Uratowali jeszcze kilkanaście osób od niechybnej śmierci. Niektórzy odeszli z grupy, bo brzuchy ich kobiet się powiększyły. Serge pozostał bez kobiety do końca. Tak naprawdę, czekał na ten dzień. Czy ktoś ich zdradził, nie wiadomo? Otoczyło ich wojsko. Veronica zabiła wówczas więcej niż podczas całego swojego życia. Dostała dwie strzały blisko serca i przebito ją na wylot dzidą. Gilbert był także ciężko ranny. Wiedział, że z tego nie wyjdzie. Bo i po co zresztą.

     – Chodź, pocałuj mnie po raz ostatni – szepnęła słabo, jego ukochana.

     Gilbert ujął ją delikatnie za ramiona i szybkim ruchem nadział się na wystającą dzidę z jej torsu... Umarli razem w miłosnym uścisku.

     Serge tego nie oglądał, był już z córką i żoną po tamtej stronie... Pierre nie dał się łatwo. Umarł lekko i szczęśliwy. Wiedział na pewno, że po tamtej stronie ktoś na niego czeka i się nie mylił. Tylko mały Jacques uszedł cały ze swoją okrągłą ukochaną. Znaleźli miejsce, daleko w małej wsi. Żyli długo. Doczekali się szóstki wnuków.
Tego dnia, przed wieczorną modlitwą, Franciszka poczuła ukłucie w piersi.

     – Panie, przyjmij go wraz z ukochaną do siebie. To były jej ostatnie słowa na ziemi. Wyglądała, jakby zasnęła. Piękna i dziewicza.

     III

     Saginteya leżała na białej pościeli. Pokój przepełniała delikatna, relaksująca muzyka. Zadbano też o wrażenia wizualne. Fale pastelowych kolorów subtelnie nakładały się na siebie i nieustannie zmieniały. Nie było przypadkowości. Centralny komputer dostosowywał impulsy słuchowe i wzrokowe do fal mózgowych, indywidualnie. I nie tylko. Smak i zapach również był właściwy. Wszystko w koło służyło jednemu celowi. Całkowitemu komfortowi dla wnętrza i ciała. Umiano porozumiewać się ze zwierzętami. Miano kontakt z drzewami i kwiatami. Ziemia była jednym wielkim ogrodem. Domy wisiały jak mydlane bańki nad ziemią. Podobnie biura i szpitale. Nie trzeba było środków transportu. Można było się znaleźć wszędzie, prawie natychmiast. Bez hałasu, zanieczyszczeń. Ludzie dożywali dwustu lat, a wyglądali na trochę po trzydziestce. Były małe dzieci i nastolatki, reszta w wieku koło trzydziestki. Nie zdarzały się przestępstwa, choroby znano z historii. Ludzie jednak umierali. Po prostu zasypiali. Pracowano nad tym, ale już od setek lat nie zrobiono postępu. System DNA wyglądał na pełny i doskonały. Jednak nie można było przekroczyć magicznej granicy dwustu lat. To znaczy nie dokładnie. Była tolerancja około dwudziestu lat w obie strony. Ludzie nauczyli się żyć w harmonii ze sobą i naturą. Dobierali się z miłości i nie znano od setek lat rozwodów. Rodziny miały zawsze dwoje dzieci: chłopca i dziewczynkę. Dlatego nie było obawy, że ktoś będzie bez partnera. Ludzi przybywało powoli, ponieważ czasami rodziły się dwojaczki. Nie obawiano się przeludnienia. Można było budować osiedla „baniek” nad oceanami i pustyniami. Równie dobrze nad gorącą Saharą, jak i zimnym biegunem. Można powiedzieć: Raj na ziemi. Saginteya wybrała poród wymiarowy. Najbezpieczniejszy, najpewniejszy. Kobieta decydowała czy chce nosić ciążę w sobie, czy w „Wielkiej matce”. Prawie żadna kobieta nie rodziła normalnie, chociaż i to się zdarzało. Dziecko niezależnie czy dorastało w naturalnym łonie matki, czy w „Wielkiej matce” musiało przejść na świat, przechodząc naturalne wrota kobiecego ciała. Dlatego wynalazek „wymiarowości” zdawał się doskonały. Oszczędzał kobiecie bólu i stresu. Dodatkowym atutem było całkowite wyeliminowanie niedoskonałości genetycznych. Medycyna stała tak wysoko, że jeśli coś się jednak wydostało z nowym życiem, likwidowano to w ciągu pierwszych godzin życia. W zasadzie, ziemie zamieszkiwała jedna rasa. Ludzie mieli około 175 cm wzrostu, zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Oliwkowo złoty kolor ciała i ciemnobrązowe oczy. Oczywiście, jeśli ktoś bardzo chciał, dziecko mogło być każdej dowolnej rasy i koloru z przeszłości. Kiedy dorosło do 17 roku życia, miało prawo dowolnego wyboru. Nie było polityków i partii. Była jedna religia. Wierzono w jednego Boga. Nie odbyło się to bez ofiar, ale to było dawno i prawie nikt o tym nie pamiętał. Jako ostrzeżenie pozostało głęboko w podświadomości.

     – Czy mogę porozmawiać z żoną? – zapytał dyżurnego Ailliantey, mąż Sagintey.
     – Oczywiście – rzekł dyżurny. Wszystko nadzorowały komputery, ale ostateczną decyzję podejmował człowiek.
     – Jesteś pewna kochanie, że nie chcesz normalnie?
     – Myślałam o tym, ale trochę mam obawy. Wprowadziłam w system prawdziwe doznania.
     – To znaczy, że będzie bolało?
     – Tak, pamiętasz przy Alney, będzie podobnie przy Ta-lii.

     Alney urodził się rok temu. Wszyscy mieli najpierw syna potem córkę. I zawsze rodzice mieli dzieci w wieku między 35 a 40 lat. Według wielokrotnych sprawdzianów to był optymalny wiek.

     – Chcesz, abym był przy tobie, Sagintey?
     – Tak kochanie, chcę – rzekła.

     Na czym polegał poród wymiarowy? Łączyło się to z geometrią przestrzenną, genetyką molekułową (inną niż molekularna) i oczywiście fizyką wymiarów. Powszechnie wiadomo, że poruszamy się w materialnym świecie, w trzech wymiarach. Na początku sądzono, że czwartym wymiarem jest czas, ale teoria okazała się całkowicie błędne. Tak samo, jak teoria strun. Kiedy jednak zaczęto wgłębiać się w DNA, to głównie przekonało naukowców, że Bóg istnieje. Samego zapisu genetycznego nie można było rozrysować w trzech wymiarach. Stworzono sztuczny, czwarty i piąty. Następne były już tylko pochodnymi od tych. Kobieta rodziła normalnie. Nie zdarzyło się od trzystu dwudziestu lat cesarskie cięcie. Ostatnia, mała komplikacja przy porodzie nastąpiła czterysta osiemdziesiąt lat temu, a kilka lat przedtem dziecko zmarło. W języku bardzo prostym. Dziecko opuszczało macicę matki jako czterowymiarowe, następnie skanowano wszystkie struktury od najbardziej podstawowych, jak układ kostny, mięśniowy i krwionośny, aż do najbardziej zawiłych układów neuronowych pamięci. Mimo kolosalnych osiągnięć nie wiedziano co niemowlę myśli. To znaczy, umiano to pokazać, ale nikt nie miał pojęcia, co to znaczy. Zanim dziecko opuściło miejsce, przez które od tysięcy lat przychodziło na świat, „składano” je z powrotem w trzeci wymiar. Upraszczając, praktycznie nienaruszone w żaden sposób małe ciało, znajdowało się wirtualnie tylko w czwartym i piątym wymiarze. Poród odbywał się w ciągu godziny do półtorej. Zdarzało się i dwadzieścia minut. Jeżeli kobieta zdecydowała się na normalną ciążę i normalny poród, skanowanie ewentualnych niedoskonałości odbywało się również, tylko z ryzykiem. Ryzyko było prawie zerowe, ale było. Siedemnaście miejsc po przecinku. Saginteya była informatykiem i biologiem nontrealnym (zawiła część marzeń, wyższego ośrodka podkorowego). Do czwartej minuty porodu wszystko było normalnie. Śliczna dziewczynka, 4.8 kg wagi, 53 cm długości. Na początku piątej minuty... zniknęła. Z monitorów, odczytów i normalnie z ciała matki. Pojawiła się z powrotem po siedmiu sekundach.  
     Poród zakończył się po trzydziestu ośmiu minutach. Matka i ojciec ochłonęli już z szoku, że ich nowo narodzona pociecha zniknęła. Wszystko wyglądało normalnie. Aż do momentu, kiedy Saginteya chciała ją wziąć, aby przytulić do piersi. Wyciągnęła ręce i... trafiła na pustkę. Dziewczynka była widzialna i odczytywalna przez wszystkie czujniki. Jednak nie można było jej fizycznie dotknąć. Po chwili do pokoju weszło trzech dyżurnych. Każdy z pracujący placówce miał kwalifikacje. I znowu różnica pomiędzy najlepszym a najsłabszym mieściła się w jednej setnej części. Saginteya zbladła.

     – Co się stało, gdzie jest moje dziecko?
     – Jest tutaj – odrzekli razem.
     – Wiem to – rzekła kobieta – ale nie mogę jej dotknąć.

     Poszukiwanie powodu całego zajścia zajęło trochę czasu. Technika stała tak wysoka, że umiano obserwować wybrany atom albo jego cząstkę w czasie wybuchu anihilacyjnego. Niestety nie znaleziono przyczyny, co spowodowało ten bardzo przykry wypadek.

     – Nie ma powodu do obaw – orzekli. – Dziecko będzie otrzymywać pokarm, możliwa będzie komunikacja werbalna i każda inna. Kontakt fizyczny zbudujemy na zasadzie wirtualnej.
     – Nic mnie to nie obchodzi, jeśli nie będę mogła jej dotknąć, albo ona mnie – rzekła Saginteya. To gorsze niż przez szybę.

     To było nie do zrozumienia, ale... Saginteya płakała.

     – Możemy powtórzyć poród – powiedział jeden z dyżurnych.
     – Co pan powiedział? – zapytał Ailliantey.
     – Możemy powtórzyć poród, nie ma ryzyka – powtórzył raz jeszcze dyżurny.
     – Moja mała Ta-lii, gdzie jesteś? – mówiła przez łzy matka.

     Zaalarmowano wszystkich. Na drugi dzień, wszyscy dorośli, a nawet dzieci mogące to pojąć, już wiedzieli. Cała 40 miliardowa populacja wiedziała o Ta-lii. Matka mogła „zabrać” ją do domu. Prawie nie było różnicy. Saginteya zdecydowała się powtórzyć poród. Jednak rezultat był identyczny. Dopiero po tygodniu znaleziono powód. Jakaś niesamowicie przenikliwa cząstka nieznanego pochodzenia przeszła w czasie skanowania przez ciało Ta-lii. Wszyscy ludzie mający jakikolwiek związek z tą dziedziną pracowali nad tym, co zrobić. Saginteya płakała jeszcze kilka razy. Minął już miesiąc. Nikt nie mógł znaleźć rozwiązania.

     – Chodźmy na plażę – powiedziała kobieta.– Chcesz się przejść? – zapytał.
     – Tak, weżniemy, Alneya.

     Po paru minutach byli nad oceanem. Ludzie odzwyczaili się od spacerów. Wszystko można było uzyskać wirtualnie: pot, zmęczenie, ból mięśni. Dlatego nie zdziwili się, że plaża była pusta. Nie licząc kilku mew. Siedzieli na piachu i patrzyli na nisko położone Słońce. Alney popłakiwał, więc wzięła go na ręce i zaczęła kołysać. Usnął w ramionach. Ailliantey pierwszy go zobaczył. Ktoś szedł plażą. Kiedy był, zupełnie blisko dostrzegli różnice. Co prawda miał taki sam kombinezon jak oni, lecz z nim było coś inaczej. Szedł na bosaka, a biologiczne, rosnące ze stopami buty, niósł na ramieniu.

     – Ładny zachód będzie – rzekł nieznajomy.
     – Tak, zawsze jest ładny, prawie identyczny, ale nie taki sam – rzekł Ailliantey.
     – Tak – potwierdził nieznajomy. – Mam coś, co mewy lubią, chciałbym, aby pani podała to tej, która przyleci pierwsza. Zrobi to pani?

     Saginteya dostrzegła, że ma niebieskie oczy.
     
     – Tak, bardzo chętnie to uczynię. Niewielu ludzi teraz spaceruje – dodała, a nieznajomy uśmiechnął się subtelnie.
     – Mam coś dla pani. Pani zrobiła to dla mnie, a ja zrobię to dla was. – Podał lekko zdziwionej kobiecie, pudełeczko i po chwili, odszedł.

     Saginteya zauważyła pierwsza. Siedzieli prawie nad brzegiem, może dlatego zauważyła.

     – Zobacz, nie ma śladów – powiedziała. Patrzyli w dal.
     – Nie mógł tak po prostu zniknąć – rzekł Ailliantey.
     – Wiesz, że mógł. Co innego ze śladami, to jest niemożliwe.
     – A co on ci dał?

     Ona otworzyła pudełko. Była tam mała karteczka. Od stuleci nie posługiwano się listami.

     Droga Saginteyo, jeśli chcesz być z Ta-lii i z mężem i Alney, będziesz wiedziała, co zrobić.

     W pudełku leżał maleńki typowy kawałek plastiku, pasujące do każdego komputera.
Wrócili do domu. Saginteya odwróciła kartkę. Przeczytała głośno, by mąż słyszał.

     Jeśli zgodzicie się, będziecie tam, gdzie jest Ta-lii, ale pozostaniecie tam do końca. Tylko wy.  

     Patrzyła na męża.

     – Co myślisz? – Masz zaufanie do kogoś, kogo widziałaś pierwszy raz na oczy?
     – Nie czułeś? – Tak, on był dobry – rzekł.

     Zabrzmiało to dziwne, co powiedział. Teraz na Ziemi WSZYSCY BYLI DOBRZY. Wsunął pendrive do pierwszego z brzegu komputera. Wszystko było połączone w jeden system. Na ekranach pojawił się napis. ENTER. Saginteya wzięła chłopca na ręce. Oboje z mężem popatrzyli na obraz Ta-lii. Ailliantey nacisnął klawisz...

________________________________________________________________________________


     Ailliantey stał nad brzegiem i łowił ryby ze swoim dwunastoletnim chłopcem. Saginteya wyszła na próg prostej, rybackiej chaty.

     – Hej, zaraz będzie obiad – krzyknęła. Śliczna, smukła dziewczynka chwyciła ją za dłoń.
     – Mamusiu, ziemniaki się przypalają.
     – Nie mogłaś sama, Ta-lii?
     – Mogłam, ale uwielbiam gotować z tobą. Jesteś najlepszą kucharką na świecie. – Matką pocałowała ją w policzek.
     – Czy mówisz tak, ponieważ innych nie ma?
     – Nie. Dlatego, że cię kocham – rzekła Ta-lii.

     Przytuliły się mocno.
Ojciec z synem szli już zupełnie blisko i o czymś dyskutowali.

IV

     Ostatnie podanie. Rozpaczliwy strzał, do dalekiej bramki przeciwników. Obrońca przyjął niezbyt celny rzut i odkopał do lewego skrzydła. Rozległ się gwizdek kończący mecz. Przegrali 2:1, ale grali nieźle. Czekał na Józka, aż się rozbierze, umyje i założy normalne ubranie. Szatnia pachniała potem i śmierdzącymi skarpetkami. No cóż, chłopcy dawali z siebie wszystko, a wentylacja pozostawiała wiele do życzenia. Józek Granel grał w lewym ataku. Nawet trener twierdził, że ma talent. Pogodził się z tym, że zostanie w trzeciej lidze. Poza tym pozostawało coraz mniej czasu na piłkę. Pracował i pomagał rodzicom. Ojciec czuł się niezbyt dobrze. Brał wole dni z powodu zdrowia, ale był uparty. Papierosy mu nie służyły, ale nie chciał rzucić.

     – No i jak wypadliśmy? – zapytał Józek, kiedy wyszli na ulicę.
     – Mieliście kilka szans – rzekł Zbyszek.

     Kolegowali się od podstawówki. Raz jednak pobili się o dziewczynę. Ona ostatecznie wybrała Jarka, kolegę z innej klasy. Od tego czasu postanowili nie naginać przyjaźni nawet dla spraw sercowych.

     – Jak ze starym? – zapytał Zbyszek.
     – Nie za bardzo, prześwietlenie coś pokazało w płucach. Wiesz, uparty kozioł, nie chce rzucić. Mówił, że są tacy, co nie wzięli papierosa do ust i też mają raka.
     – Lekarze podejrzewają u niego? – zapytał Zbyszek.
     – Nie chce dalszych badań. Mówi, że jak kostucha ma przyjść, to przyjdzie.
     – A co na to pani Zofia?
     – Matka prosiła, ale nakrzyczał na nią, to już nie naciska. Znasz ją, dobra kobieta.

     Przez chwilę milczeli.

     – Mam propozycję pracy w Warszawie – rzekł Józek.
     – Wiesz, ja też się rozglądałem – powiedział Zbyszek.
     – Ja to się dziwię, co ty robisz w tym Piasecznie. W Warszawie z twoim dyplomem i umiejętnościami znajdziesz pięć razy lepszą pracę.
     – To duże miasto, a ja jestem... wiesz.
     – Chłopie, otrząśnij się, masz już 24 lata.
     – Wiesz, ciągle myślę, że mogło być inaczej...

     Józek zatrzymał się przed nim i chwycił go za barki.

     – Nie możesz siebie winić. Jolka była inna, imponowało jej to, czego nie miałeś. Widziała, że są pijani, mogła nie jechać.

     – Mogłem ją zatrzymać.
     – Próbowałeś! Mnie też szkoda i nie tylko jej.

     Dwa lata temu miał dziewczynę, Jolkę. Była ładna, ale lubiła towarzystwo i imponowała jej forsa. Józek wiedział, że to nie będzie trwało długo. Pojechała ze swoim towarzystwem. Dwie osoby zginęły na miejscu, jedna została ranna. Jolka siedziała obok kierowcy. Czołowe z tirem, nie mieli szans. Od tego czasu Zbyszek jeszcze bardziej zamknął się w sobie. Raz Józek przyszedł z Ewą i jej przyjaciółką. Marysia była fajna, ale ani Zbyszek dla niej, ani ona dla niego. Józek miał kilku znajomych i kumpli. Zbyszek tylko jego.

     Minęła wiosna. Zbyszek przeniósł się do stolicy. Józek również. Pochował ojca zaraz po Nowym Roku. Matka nie chciała sprzedawać domu. Pani Zofia zapuściła korzenie w tym podwarszawskim miasteczku. Józek wyjechał do stolicy. Matka miała opiekę, bo jego dwóch braci zostało ze względu na dobre prace. Rodzice Zbyszka rozeszli się kilka lat temu. Matka mieszkała w Chicago. Ojciec pracował w Gdyni. Zbyszek był jedynakiem. Co z tego, że jako dorosły powinien to przyjąć, przeżył to ciężko. Był zdolny, silny i przystojny. Przy tym spokojny i zamknięty. Jedyne, co mu dawało zapomnienie, to grafika komputerowa. Potrafił zrobić wszystko. Istny geniusz. Na początku zamieszkali razem, ale ponieważ i Józek dostał dobrą pracę, znalazł sobie osobną kawalerkę. Po trzech miesiącach pracy firma Zbyszka wynajęła mu apartament i pokrywała połowę kosztów. Dostał teraz świetne, nowe mieszkanie, a kosztowało go mniej niż poprzednie.

     – Mówiłem ci, że cię docenią – powiedział Józek, patrząc na apartament.
     – Jak z Ewą? – brunet tylko zerknął na przyjaciela.
     – Wszystko dobrze, dostała prace w firmie zagranicznej. Zarabia więcej niż ja.
     – Planujecie coś? – uznał, że jako bliski druh może zadać takie pytanie.
     – Tak, na przyszły rok. Firma jest w porządku, już jej powiedzieli, że będzie mogła pracować w domy większość czasu podczas ciąży i jak już urodzi. Planujemy iść jutro do „Poranka”, a ty idziesz z nami!
     – Nie wiem, mam dużo pracy – rzekł Zbyszek.
     – Słuchaj, wiem, że jesteś silny, ale ci wytłukę – zaśmiał się Józek.
     – To się kiedyś stanie – zaczął Zbyszek...
     – A co, wysłałeś oferty w Internecie?
     – Coś ty, zgłupiałeś – obruszył się.
     – To jak to sobie wyobrażasz?
     – Wiesz, może w pracy...
     – Przychodzimy po ciebie o piątej – powiedział Józek – i bez gadania. – Ogol się – krzyknął w drzwiach.
     – O co mu chodzi, przecież jestem ogolony.

     Twarz Zbyszka porastał czarny i mocny zarost i faktycznie czasem golił się dwa razy dziennie, szczególnie kiedy miał spotkanie po południu w pracy.
„Poranek” był porządną restauracją z parkietem. Kiedy Zbyszek przekroczył wejście, od razu wyczuł zamiary Ewy i Józka.

     – Na pewno nie poproszę nikogo do tańca. – Na twarzy bruneta para dostrzegła niewielki strach.

     Znali go, nie to, że bał się relacji, raczej obawia się, by to się nie powtórzyło co z Jolką.

     – Na razie coś zamówimy. – odezwała się, Józek.

     Usiedli, Ewa spojrzała na Zbyszka z subtelnym uśmiechem, według jej wewnętrznej oceny, brunet prezentował się dobrze. Jako kobieta wiedziała, jak jest i co się najbardziej liczy w mężczyźnie, ale pierwsze wrażenie czasem decydowało.

     – Nie umiem tańczyć – nie dawał za wygraną, dostrzegł krótkie spojrzenie zony przyjaciela.
     – Ewa, czy to prawda?
     – O ile pamiętam, to nieźle mu szło ostatnio, kiedy tańczyliśmy u nas, ale sprawdzę go po obiedzie.
     – Tylko mi się nie przystawiaj do żony – uśmiechnął się Józek.
     – Zupełnie ci odbiło – obruszył się Zbyszek
     – Józek, wiesz, że on nie lubi takich żartów – powiedziała Ewa. Poza tym przecież masz do niego całkowite zaufanie – pogładziła Józka po policzku.
     – Ale do ciebie nie mam – rzekł poważnie.
     – Zaraz cię zabiję – uśmiechnęła się Ewa.– Widzisz co to za człowiek? I ja mam mieć z nią dziecko! – spojrzała ponownie na bruneta, lecz całkiem inaczej
     – Nie człowiek, tylko kobieta – powiedziała Ewa.
     – Dobra, zatańczę raz – powiedział Zbyszek, bo wiedział, że nie odpuszczą.

     Zjedli obiad. Zbyszek popatrzył na Józka i Ewę, potem już tylko patrzył na stół. Za to oni rozglądali się po sali. Po drugiej stronie siedziała czwórka. Józek poprosił żonę dwa razy.

     – Zatańczysz? – zapytała Ewa.
     – Cholera, ty masz szczęście człowieku, taka laska chcę z tobą tańczyć. – Józek miał całkowite zaufanie do przyjaciela, wiedział, że z nim mógłby zostawić żonę sam na sam na cały dzień i noc. Ewa miała zgrabną figurę, ładną buzię i dobre serce.

     – Idzie ci nieźle – rzekła, kiedy byli już na parkiecie.

     Starał się jej nie dotykać, ale nie uniknął zetknięcia z piersiami.

     – Nie bądź taki spięty, traktuję cię jak brata. Nawet jak mnie dotkniesz, tak to odbieram. Postarał się rozluźnić. – Widzisz tę dziewczynę naprzeciw?
     – Tak, zauważyłem.
     – Ładna i czuję, że jest wstydliwa jak ty, więc na pewno cię nie poprosi.
     – Ja jej też nie. – spojrzał na Ewę krótko, ale uciekł wzrokiem, bo dostrzegł w jej oczach dziwne błyski.
     – Zaraz mi obiecasz, że to zrobisz, albo... pocałuję cię, ale nie jak brata.
     – Zwariowałaś – wystraszył się.

     Ewa faktycznie robiła coś w tym kierunku. Przybliżyła twarz, rozchyliła usta...

     – Dobrze, poproszę ją, tylko przestań. – Próbował opanować przyspieszone bicie serca, lecz nie z powodu postępku Ewy.
Odprowadził ją do stolika. Usiedli.

     – To ma być dziś – powiedziała Ewa.

     Zbyszek patrzył na nią błagalnie.

     – Ona ci nie odmówi – uwierz kobiecej intuicji, powiedziała ciszej.

     Zbyszek wstał, lecz zamiast iść do stolika, poszedł do toalety.

     – Zabiję go – rzekła Ewa, a Józek bacznie ją obserwował.
     – Czy ty go chciałaś pocałować? – Nie bardzo w to wierzył, ale tak to wyglądało.
     – Powiedziałam mu, że jeśli mi nie obieca, że poprosi tę drobną dziewczynę, to go pocałuję.
     – Ja bym wolał buzi – zaśmiał się Józek.

     Ewa chwyciła go za rękę.

     – Kocham cię, mój chrabąszczu. Dostaniesz w domu i nie tylko to... – rzekła słodko.