Sprzedawca cz. 4

– Ona patrzyła na niego, jestem pewna, że jej się podoba. – powiedziała po chwili do Józka.

     Zbyszek wrócił z łazienki. Jeszcze raz popatrzył na Ewę błagalnie. Ona wskazała mu dziewczynę oczami, a potem dotknęła znamiennie ust palcem.

     – Cholera – szepnął do siebie i podszedł do stolika, gdzie siedziała drobna dziewczyna.
     – Zatańczysz?

     Ona się uśmiechnęła, lecz jej uśmiech zgasł natychmiast. Ponieważ Zbyszek się zdecydował, a nie poszło mu łatwo, więc nie chciał po prostu odejść.

     – Chciałem cię poprosić do tańca – powtórzył.
     – Wracaj na miejsce, zanim coś ci zrobię! – Chłopak siedzący obok dziewczyny rzucał gromy z oczu.
     – Daj spokój Krzysiu, on nie wie – rzekła drobna dziewczyna, którą Zbyszek chciał poprosić o taniec.

     Na chwilę ich spojrzenia się spotkały. Miała śliczne, wielkie, lecz smutne, zielone oczy.

     – A co, ślepy? – zapytał Krzysiek dziewczyny.

     – Przepraszam, nie tańczyliście. Nie wiedziałem, że to twoja dziewczyna – brunet się nico zarumienił na twarzy.  

     Czyżby Ewa się pomyliła?

     Dziewczyna nadal patrzyła na Zbyszka i jej spojrzenie ani na chwilę nie przyjęło innego wyrazu. Naprawdę patrzyła na Zbyszka, jakby się jej podobał.

     – To mój brat, a jestem Agata – podała mu rękę przez stół.

     Poczuł jej drobną dłoń. Przyjazną, szczerą.

     – Podejdź bliżej i powiedz, czy nadal chcesz ze mną tańczyć.

     Mimo półmroku zobaczył rumieniec na jej twarzy. Minął wciąż złego brata i... zobaczył. Nie mógł tego widzieć poprzednio. Siedziała na wózku. Jej nogi były drobne. Zbyszek poczuł, że traci czucie w kolanach. Zobaczył w jej oczach coś, czego nie mógł pojąć. W sekundę podjął decyzję.

     – Chcę nadal, tylko jak to zrobimy?
     – Nie jestem ciężka, a ty wyglądasz na silnego. – Wyciągnęła dłonie do góry ufnie i z radością.

     Zbyszek nie pamiętał, co się stało, kiedy oprzytomniał, trzymał ją w objęciach. Ona mocno oplotła go rękami za kark. On tulił jej ciało, trzymając mocno ponad drobnymi biodrami. Była w niego wpatrzona.

     – Nie muszę ci mówić, że nigdy nie tańczyłam z nikim. Poza ojcem – dodała.
     – Dawno to masz? – nie musiał mówić, przecież było wiadomo, co ma na myśli.
     – To stało się, kiedy skończyłam siedem lat, po szczepionce*. – Zbyszek nie pytał, po jakiej, bo domyślał się od razu.

     Zaczęli drugi kawałek.

     – Zmęczyłeś się? – zapytała.
     – Nie, wcale.– odrzekł natychmiast.
     – To możemy jeszcze jeden. – Z jej twarzy mógł odczytać, że jest bardzo szczęśliwa.

     Tańczyli bez słów. Kiedy muzyka ucichła wziął ją na ręce i posadził na wózek.

     – Przepraszam – rzekł Krzysiek – myślałem, że sobie robisz żarty.
     – Jestem trochę nieśmiały – rzekł Zbyszek. – To mój telefon i e–mail – powiedział. – Zadzwonisz? – Na Krzysztofa spojrzał bez żalu.
     – Na pewno – rzekła Agata i napisała coś na kartce. – Bardziej wypada, abyś ty zadzwonił pierwszy – rzekła, podając kartkę.  
     
     Wrócił do stolika nadal lekko oszołomiony.

     – Nie wiedziałam – szepnęła Ewa, kiedy już usiadł obok Józka.
     – Jest w porządku, świetna dziewczyna.
     – Ale ona... – zaczął Józek.
     – Co ona? – zapytał Zbyszek. – Myślisz, że lecę na cycki i tyłek?
     – Sorry, stary – rzekł Józek. – Przepraszam.

_____________________________________________________________________________________________

     Zbyszek obudził się rano. Poszedł do łazienki. Patrzył na swoje odbicie, wrócił do pokoju. Wziął komórkę i wystukał numer.

     – Cześć – usłyszał miły głos Agaty. – Nie myślałam, że zadzwonisz tak rano.
     – Obudziłem cię? – poczuł się niezręcznie, ale nie aż tak bardzo.
     – Nie, wstałam już wcześniej, myślałam o tobie.
     – Dzisiaj mam wolne – rzekł – masz plany?
     – Nie. – Czuł, że ma mu do powiedzenia wiele, ale nie przez telefon.
     – To może pójdziemy gdzieś..., gdzie tylko chcesz.

     Spędzili ze sobą cały dzień. Poruszali się jej samochodem, był przystosowany.

     – Mieszkam sama, chcesz wejść? – zapytała zupełnie naturalnie, już dawno dała mu do zrozumienia, że mu ufa.

     Po chwili byli na górze.

     – Zrobię coś do jedzenia, mam kawałek lazanii, może być? – Agata cały czas na niego patrzy la tym samym wzrokiem.
     – Jasne. – Poszedł za nią do kuchni.
     – Widziałam twoją wizytówkę, pracujesz jako grafik, prawda? – mimo niesprawności poruszała się żwawo na wózku, a ręce i dłonie miła bardzo sprawne.
     – Tak, nieźle mi idzie – odparł ucieszony, że podjęła temat, o którym mógł rozmawiać godzinami.
     – To mamy wspólne zainteresowania. Ja buduję programy komputerowe.
     – Wirtualne?
     – Też. Mogę tam biegać i skakać. Szkoda, że w realnym świecie tak nie potrafię – powiedziała smutno.

     Po tygodniu pokazała mu swój ulubiony program. Założyli hełmy. Chodzili po łące, trzymała go za rękę. Mieli coraz mniej tajemnic przed sobą. Miała 22 lata. Poznał jej rodziców. Krzyśka już znał. Siedział w jadalnym i niechcący usłyszał strzęp rozmowy. Agata rozmawiała z mamą w kuchni.

     – Myślisz na poważnie? – zapytała matka.
     – Tak.
     – Znasz go zaledwie trzy tygodnie.
     – Ja wiem, że to on.

     Przyjechała do pokoju z deserem na tacy. Popatrzył na nią i wiedział, że musi to powiedzieć, inaczej nie byłoby uczciwie.

     – Słyszałem, co mówiłyście.

     Agata skuliła się w wózku.

     – Tak, to ja – powiedział Zbyszek. – Jeśli ty mnie nie opuścisz, ja ciebie na pewno nie.

     Podjechała do niego. Położyła mu dłonie na policzkach. Całowali się długo.
Matka wyszła z kuchni. Zobaczyła ich i wycofała się szybko.

     – Miałeś kogoś?
     – Parę lat temu, miała na imię Jola. Zginęła w wypadku.
     – Przykro mi – powiedziała Aga.
     – Nie byliśmy dla siebie. To by i tak długo nie potrwało.
     – A myślisz, że my jesteśmy?

     Patrzył długo w jej oczy.

     – Myślę i czuję, że tak.

     Pocałowała go. Delikatniej i czulej.

     – Chcesz, pojedziemy do ciebie.

     Wyczuł, co ma na myśli i poczuł się dziwnie. Pojechali, była już tu kilka razy.

     – Będziesz mi mógł pomóc, jeśli zechcesz. Zdjęła bluzkę.
     – Na pewno chcesz?

     Kiwnęła głową.

     – Robiłeś to już? – zapytała z rumieńcem na twarzy.
     – Nie, nie doszliśmy tak daleko.
     – Nie mam czucia od górnej części ud w dół – powiedziała.

     Pomógł jej zdjąć spodnie. Kiedy leżała nago, patrzył na dziecięce niemalże biodra i rozwinięty tors.
     
     – Poleżmy chwilkę – poprosiła.
     – Nie musi być nic więcej, jeśli nie chcesz. – Czuł ten odpowiedni stan w ciele, a musiał to powiedzieć.
     – Bardzo chcę – szepnęła.

     Nie zdziwił się nawet. Brodawki były mocno naprężone. Leżała w majteczkach. Silnie rozszerzone źrenice świadczyły również o jej stanie, a plama na kroku majteczek sama mówiła za siebie.

– Rozbierz mnie zupełnie, mogę sama, ale wolę, żebyś ty to zrobił – poprosiła.

Drżącymi dłońmi ściągnął majteczki. Intymność była rozwinięta jak u dorosłej kobiety.

     – Podłóż poduszkę, pod pośladki, tak będzie i wygodniej i milej – poprosiła, a gdy to zrobił, dodała.

     – Nie zrobimy tego, jeśli zostaniesz w ubraniu, a mnie będzie ciężko ciebie rozebrać.

     Zdejmował ubranie wolno i czuł się naprawdę lekko zawstydzony, bo patrzyła, jakby nie chciała niczego przeoczyć...

______________________________________________________________________________

     Ubierał ją, a ona tylko patrzyła. Mogła sama, ale chciała, by to zrobił.

     – Powiedziałeś, mi to może w przypływie emocji.
     – Nie, to jest to, co czuję. Kocham cię, od chwili kiedy tańczyliśmy.

     W jej oczach pokazały się łzy.

     – Ja poczułam to do ciebie w tej samej chwili – powiedziała, gładząc go po policzku.

_______________________________________________________________________________

     Minęło kilka miesięcy. Ich miłość trwała niewzruszona, mocna. Nie mogła być większa, bo albo się kocha, albo nie.
Siedzieli w ogrodzie botanicznym, kwitły kwiaty, pachniały cudownie. W oddali na mostku stał samotny człowiek. Aga patrzyła na niego i czuła, że tamten człowiek cierpi.
Nagle pojawił się obok pan w średnim wieku, może lekko po czterdziestce. Zatrzymał się opodal ławki, na której siedzieli.

     – Można się przysiąść?
     – Tak, oczywiście – powiedział Zbyszek.
     – Ładnie dzisiaj – powiedział nieznajomy.
     – Tak, bardzo – powiedziała Agata.
     – Czym się zajmujecie zawodowo? – Mężczyna z pewnością nie należał do nieśmiałych.
     – Oboje pracujemy przy komputerach. Ja robię programy, a on grafikę – dodała Aga.

     Poczuła coś, czego nie potrafiła wytłumaczyć.

     – Ja jestem sprzedawcą.
     – Co pan sprzedaje? – zapytał Zbyszek.
     – Dobre, przydatne rzeczy.
     – Kochanie, nazrywaj mi kwiatków – poprosiła Aga.
     – Tu nie wolno.
     – Tak cię proszę, przecież nas nie zabiją.

     Poprosiła go o to, bo czuła, że nieznajomy chce ją o coś zapytać, a będzie lepiej, jeśli Zbyszka przy tym nie będzie.
Młody mężczyzna wstał i zaczął zbierać zaraz za ławką. Powoli się oddalał.

     – Co myślisz o tym człowieku? – zapytał nieznajomy, pokazując człowieka stojącego na mostku.
     – On cierpi – rzekła bez zastanowienia.
     – Masz rację. Nie był zbyt dobry. Pił, kradł. Jego żona jest u kresu wytrzymałości. On chce się zabić – rzekł nieznajomy. – Oczywiście nie tutaj, ale chce to zrobić wieczorem.
     – Dlaczego mi pan to mówi?
     – Bo wiem, czego pragniesz, nie trzeba być wizjonerem, aby to wiedzieć. Mogę to zrobić dla ciebie, bo sprzedaję takie rzeczy, lub mogę pomóc jemu. Co mam zrobić? Zadecyduj.

     Agata zaczęła gorączkowo myśleć i odczuwać nieznane jej dotychczas emocje.
Wiedziała, że jej stan jest nieuleczalny. A ten człowiek mówił o tym w sposób tak naturalny... Agata popatrzyła w jego błękitne, dobre oczy. Nie miała racjonalnych dowodów, ale czuła, że to nie jest zwykły człowiek. On wiedział, może wszystko i była z nim moc, może nieograniczona. Tylko Agata nie sądziła, że jest Bogiem. Przynajmniej nie tym, w którego wierzyła.

     – Ja jestem szczęśliwa, kocham i jestem kochana. Pomóż jemu.

     Nieznajomy wstał, uśmiechnął się i poszedł w kierunku stojącego na mostku.

     – To u was stworzono sprzedaż wiązaną – powiedział cicho, ale mogła go usłyszeć, szedł wolno w kierunku mostku.

     Agata płakała. Zbyszek przyszedł z bukietem polnych kwiatów.

     – Co on ci zrobił? – Położył kwiaty na ławce, nie czekał na odpowiedź i pobiegł do nieznajomego.
     – Zbyszek, nie! – krzyknęła.

     Dotarł do mężczyzny po kilku sekundach.

     – Co pan jej powiedział? – Zbyszek zatrzymał się przed nieznajomym.

     Zobaczył jego dobre oczy i cała nieuzasadniona złość natychmiast mu przeszła

     – Sprzedałem jej coś, a ona kupiła, to wszystko. Dbaj o nią, Agata jest dobrą dziewczyną. – powiedział tylko to i poszedł   dalej spokojnym krokiem do mężczyzny stojącego na mostku.

     Kiedy wrócił, już doszła do siebie, tylko pozostały jeszcze ślady po łzach.

     – On jest dobry. Nie powiedziałeś mu nic złego, prawda?
     – Nie. Powiedziałaś mu swoje imię?
     – Nie, a dlaczego?
     – Wiedział, jak masz na imię.
     – On wiedział dużo więcej – szepnęła.

     Obydwoje milczeli, kiedy jechali do domu. Czuli się lekko. Dobrze. Wrócili do niego. Siedziała na fotelu, wózek stał obok. Lubił ją brać na ręce. Tuliła się wówczas do niego jak dziecko do matki.

     – Pójdę zrobić herbaty – rzekł.  

     Wstawił wodę, wyjął kubeczki i włożył torebki z herbatą z malin. Rozmyślał o tym dziwnym człowieku. Od momentu rozmowy z nim, czuł coś nieodgadnionego. Woda się zagotowała. Nalał do dwóch kubeczków, sięgnął po tackę. Usłyszał coś za plecami. Odwrócił głowę... Tacka wyleciała mu z rąk. Agata stała w drzwiach na własnych nogach. Podeszła do niego tak lekko i pewnie, jakby nic nie ważyła.

     – Pomogę ci – rzekła.

______________________________________________________________________________________



     Wychodzili z kościoła. Józek i Ewa koniecznie chcieli ich na chrzestnych. Agata nieco inaczej patrzyła na wiarę, ale w końcu się zgodziła. Krótka spódnica nieco za kolana eksponowała ładne, umięśnione nogi i leżała dobrze na nieco szerszych biodrach niż poprzednio. Wyglądała zupełnie normalnie, a przecież minęło dopiero dziesięć miesięcy. Trzymała małą Kasię na ręku.

     – Zostaniesz chrzestną, Ewo? – popatrzyła znamiennie na swój już spory brzuch. Kołnierzyk bluzeczki z krótkim rękawkiem zdobiła różowa wstążka.

     Sprzedawca zostawił to na jej wózku, wtedy, w parku.

V


     Gorące słońce paliło niemiłosiernie. Mimo to Jose nigdy na nie nie narzekał. Kochał słońce, kochał deszcz. Wiedział, że ziemia, którą uprawiał, nie da plonu bez jego pracy, słońca i deszczu. Najbardziej jednak kochał Emanuele. A ona teraz chorowała. Byli ze sobą ponad dwadzieścia pięć lat. Zaczęła chorować niedawno. Nie mogli mieć dzieci. Nie wiedział, czy to on, czy ona... Nie mieli. Zawsze był pracowity i starczało „na życie”. Nawet czasem dał żebrakowi przy kościele, tyle ile mógł. Teraz było inaczej. Lekarstwa były drogie, a i medyk nie przychodził za darmo. Jose wszedł do chaty. Słyszał kaszel Emanuele. Wszedł do drugiej izby.

     – Jak się masz, moja umiłowana?
     – Dobrze.

     Wiedział, że nie mówi prawdy. Poprawił ją na łóżku. Dał jej pić chłodnej wody.

     – Prawie skończyłem, pójdę.

     Obmył się pod studnią. Założył odświętne spodnie i ukrochmaloną koszulę. Pan mieszkał w ładnym domu. Jose minął ogród.

     – Co tam Jose? – zapytał strażnik u bramy.
     – Mam umówione spotkanie z Panem de la Varrą.
     – A tak, mówił mi o tym dowódca – rzekł strażnik.

     Powtórzył to samo trzeciej straży. Varra nie był zbyt popularny i wolał nie mieć niespodziewanych wizyt, stąd tylu strażników. Jose wszedł do środka. De la Varra siedział na zdobnym fotelu, palił fajka i popijał kawę.

     – Co tam Jose? – zapytał obojętnie. – Koniecznie chciałeś mnie widzieć.
     – Panie, jak wiesz, moja żona choruje. Lekarstwa i medyk dużo kosztują. Czy mógłbyś mi nieco ulżyć w daninie?

     De la Varra miał tyle lat co Jose, ale wyglądał gorzej. Wino, kobiety, fajka i nienawiść do biedoty nie pomagały mu.

     – Co mi do tego, że żona ci choruje. Jeśli nie zapłacisz w terminie, pójdziesz precz z ziemi – rzekł zimno.  

     Wstał z fotela i zrobił krok do przodu. Musiał źle postawić nogę, bo się potknął i byłby się przewrócił, gdyby Jose go nie podtrzymał.

     – Zabieraj swoje chamskie łapska – syknął tylko. – Wynocha!

     Jose wyszedł. Nie czuł złości. Miał do domu kawałek, ale zdecydował się spróbować u proboszcza. Ściany kościoła biły białością tak jak i reszta budownictwa w Hiszpanii. Otarł pot konopną ściereczką i zapukał w drzwi plebanii. Otworzyła służąca ojca Carbone. Mówiono, że to nie tylko służąca, ale Jose nie słuchał plotek.

     – Co tam Jose, jak żona?
     – Nie za dobrze – odparł. – Pan De la Varra nie chce odpuścić z dziesięciny, jest ciężko.

     Stół, za którym Carbone siedział, zastawiony był jak u króla. Aż dziwne, że ojciec Carbone miał szczupłą figurę.

     – A co ja bym mógł zrobić dla ciebie?
     – Chciałem pożyczyć trochę srebra, zaraz po żniwach oddam.
     – Och, mój Jose, widzisz, jak ubogo mieszkam i jem. Nie mam nic na zbyciu. Czasem się zastawiam czy starczy do końca miesiąca. Muszę odprawić modły wieczorne, więc jeśli nic więcej nie masz do mnie, wracaj do domu.

     Jose wiedział jakim powozem jeździ ojciec Carbone, nawet De la Varra takiego nie miał.

     – Pomodlę się za ciebie, może coś zgrzeszyłeś i dlatego Pan Bóg dla ciebie nieprzychylny.

     Jose wracał do domu. Słońce stało nisko nad horyzontem.

     – Ty, Panie, wiesz, że nic nie uczyniłem złego, a im nie poczytaj tego za grzech – powiedział Jose.  

     Był już blisko domu, kiedy zobaczył nieznajomego w czarnym płaszczu. Wyglądał na wędrowca, ale jego buty nie miały dość pyłu z drogi.

     – Niech was Pan błogosławi! Chcecie wody albo kawałek chleba?
     – Nie odmawiam zaproszenia z serca – powiedział nieznajomy.
     – Skromne moje progi i żona chora na suchoty.

     Nieznajomy tylko pokiwał głową. Jose postawił kubek wody i położył chleb na stole.  

     – Mam jeszcze kawałek wędzonej kury z rana.
     – O nie, woda i chleb w zupełności wystarczy. – Nieznajomy posiedział chwilkę i wstał. – Dziękuję, Jose, za poczęstunek. Ach, bym zapomniał. I ja mam coś dla ciebie.

     Położył na stole solidną, złotą monetę i prosty klucz na różowej wstążce.

     – Chciałbym, abyś wziął jedną z tych rzeczy. Złoto jest niemal czyste, bez domieszki. Ten Denar pochodzi z przelewu krwi i w niedobrych rękach przebywał, ale to tylko złoto, a ja je posiadam i mogę ci je dać. Klucz, zwykły mosiężny, może będzie pasował do zamku w domu. Kokardka przechodziła przez różne ręce. Dotykali ją ludzie różnych profesji i w różnym czasie. Jedyne, co ich łączyło, to dobroć i uczciwość serca. Nieznajomy popatrzył na Jose błękitnymi oczami.

     – Piękne i czyste oczy u was, panie, nie widziałem takich.

     Nieznajomy uśmiechnął się tylko i czekał.

     – Potrzebuję złota, ale nie chcę go dotykać, jeśli ma ono krew i nieszczęście na sobie – powiedział Jose – Wezmę klucz.
     – Ty dałeś mi błogosławieństwo, chleb i wodę. Ja tobie klucz i wstążkę. Dobiliśmy handlu – rzekł nieznajomy.