Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

Kusicielka - Część 1 : Nie mów do mnie „ciociu” (Prolog) 2/2

Kusicielka - Część 1 : Nie mów do mnie „ciociu” (Prolog) 2/2Wrzucam drugą część prologu, przy której jeszcze dzisiaj rano trochę posiedziałem i dorzuciłem parę zmian. Dajcie znać, jak się czyta, jeśli Wam siądzie, w weekend biorę się za pisanie kolejnej części, w której akcja przenosi się już do domu Natalii.






Zanim nacisnąłem klamkę drzwi na taras, stałem w przedpokoju chyba z pół minuty i gapiłem się w drewno jak kompletny kretyn. Przez głowę przewijały mi się dziesiątki czarnych scenariuszy. A co, jeśli ona wcale się nie uśmiechnęła, tylko z nerwów coś mi się przywidziało? A co, jeśli wyjdę, a ona spokojnym, lodowatym głosem każe mi się pakować i wracać do domu? Przełknąłem ślinę, nabrałem powietrza i pchnąłem drzwi.

Natalia siedziała przy drewnianym stole w głębokim cieniu okapu. Miała na sobie tę samą jasną, zwiewną sukienkę, którą przed chwilą widziałem na łóżku. Wilgotne rude włosy rozpuściła luźno na ramiona, a przed nią stał zaparowany szklany dzbanek z wodą, cytryną i świeżą miętą. Wyglądała tak zwyczajnie i swojsko, że przez krótką chwilę naprawdę zacząłem się zastanawiać, czy cała tamta scena sprzed pięciu minut nie była jakimś udarem słonecznym.

- Siadaj, Przemek - powiedziała miękko, nawet nie podnosząc od razu oczu znad dzbanka, z którego nalewała wodę do dwóch wysokich szklanek - Wyglądasz, jakbyś trochę za długo leżał na tym słońcu. Cały czerwony jesteś.

- No... strasznie dzisiaj praży na pomoście - wydukałem, siadając na ławce naprzeciwko niej, możliwie daleko od blatu, żeby schować drżące ręce.

Podsunęła mi zimną szklankę. Kiedy ją brałem, w końcu na mnie spojrzała. Jej zielone oczy były spokojne i wyraźnie rozbawione. Zero złości. Tylko ta sama cicha, dorosła pewność siebie, przy której znowu czułem się jak dzieciak przyłapany na kradzieży jabłek. Patrzyłem na jej pełne usta, na gładką skórę szyi, po której spływała jeszcze pojedyncza kropla wody z mokrych włosów, i w głowie momentalnie stanął mi widok sprzed chwili - jej nagie plecy, linia kręgosłupa, krągła dupa i bok pełnego cycka w odbiciu lustra. Krew od razu uderzyła mi do skroni i niżej, prosto w podbrzusze.

- Wiesz, w tym starym domku wszystkie drzwi puchną od wilgoci znad jeziora - rzuciła od niechcenia, biorąc łyk wody i patrząc na mnie znad brzegu szkła. Powoli przesunęła językiem po dolnej wardze, jakby dokładnie wiedziała, co właśnie przewija mi się pod czaszką - Marek od trzech lat obiecuje, że podszlifuje futryny w naszej sypialni, ale wiadomo, nigdy nie ma czasu. Jak ich porządnie nie trzaśniesz, to same odskakują. Trzeba na to uważać, nie?

Zimna woda stanęła mi w gardle. Upiła kolejny łyk, nie spuszczając ze mnie wzroku, i oparła łokcie o stół, splatając dłonie pod brodą. Przez ten ruch luźny dekolt sukienki rozchylił się wyraźnie, odsłaniając obojczyki, gładką skórę wciąż chłodną po kąpieli i głęboki rowek między piersiami. I wtedy zauważyłem coś jeszcze - zdążyła zdjąć stanik, który przecież widziałem na niej chwilę temu w sypialni. Pod cienką tkaniną widać było, jak piersi lekko unoszą się przy każdym oddechu, a materiał wyraźnie napina się na twardych sutkach. Nie próbowała niczego poprawiać ani zasłaniać. Siedziała naprzeciwko mnie wyprostowana, niby taka ułożona i porządna, a jednocześnie pozwalała mi patrzeć tak długo, aż poczułem, że spodenki robią mi się niemiłosiernie ciasne.

- No tak... - mruknąłem cicho, z trudem odrywając wzrok od jej piersi i wbijając oczy w pływające w szklance listki mięty - Pewnie strasznie to wkurzające.

- Zależy - odparła miękko, przechylając lekko głowę, przez co rude pasmo opadło jej na ramię - Czasami człowiek całe życie wszystko przed wszystkimi zamyka, pilnuje się na każdym kroku, udaje takiego grzecznego, a potem nagle stwierdza, że w sumie... trochę świeżego powietrza jeszcze nikomu nie zaszkodziło.

Zanim zdążyłem cokolwiek z siebie wykrztusić - choć i tak miałem w głowie kompletną pustkę - spod bramy dobiegł chrzęst żwiru pod oponami. Marek i mój tata wrócili z miasteczka. Chwilę później z lasu wyszła mama z niebieskimi od jagód palcami i koszykiem do połowy pełnym owoców, a z poddasza zeszła zaspana Majka.

Natalia w sekundę wróciła do swojej dawnej, przyzwoitej roli. Wstała, przywitała mamę, podpytała o jagody, podała Markowi zimne piwo i zaczęła szykować obiad. Na zewnątrz nic się nie zmieniło. Nikt przy tym stole nie miał prawa niczego wyłapać.

Od tamtego środowego popołudnia na działce nic już nie było takie samo.

Kiedy w końcu położyłem się w swoim małym pokoju na parterze, w środku było duszno jak w piekarniku. Otworzyłem okno na oścież, ale znad jeziora nie wiał nawet najmniejszy podmuch. Leżałem na wznak w samych bokserkach, wpatrzony w ciemny sufit, a w głowie cały czas miałem tamto lustro w sypialni i jej spojrzenie znad szklanki. Byłem tak napalony, że aż bolał mnie cały brzuch. Dziewczyny z mojego liceum przy niej wydawały się niedorobione, chude, kanciaste - Natalia miała w sobie tę dojrzałą, kobiecą pełnię, od której miękły kolana. Miała duże, idealne cycki, wąską talię i szerokie biodra stworzone do tego, żeby złapać je w dłonie i nie puszczać.

Zamknąłem oczy i w ciemności wyobraźnia natychmiast puściła hamulce. Widziałem ją wyraźnie, jakby stała tuż przy moim łóżku - zsuwającą tę jasną sukienkę przez ramiona, nagą w srebrnym świetle księżyca, z rozpuszczonymi rudymi włosami opadającymi na ramiona i twardymi, ciemnymi sutkami. Wyobrażałem sobie, jak podchodzi, klęka na materacu i pochyla się nade mną, a ja wreszcie kładę dłonie na jej rozgrzanej, gładkiej skórze, czuję ciężar jej piersi w dłoniach, całuję jej szyję, obojczyki i zjeżdżam ustami coraz niżej, po płaskim brzuchu aż między jej rozchylone uda, prosto do jej gorącej, mokrej cipki. W wyobraźni przyciągałem ją pod siebie, czułem jej gładkie, jędrne ciało przyciśnięte do mojego, jej paznokcie wbijające się w moje plecy i ciasną wilgoć, kiedy wchodziłem w nią powoli, głęboko, patrząc w te jej bezwstydne zielone oczy i słuchając cichych, urywanych jęków, które próbowała stłumić o moje ramię, żeby nikt za cienką ścianą nas nie usłyszał.

Zacisnąłem zęby i przegryzłem wargę, czując, jak serce wali mi jak młotem. Wiedziałem, że wpadłem po uszy - i że jutro rano nie będę umiał spojrzeć jej w oczy jak zwykłej znajomej rodziców.

Czwartek

Czwartek był dniem, w którym dotarło do mnie, że nie mam już nad sobą żadnej kontroli. Każde wyjście z pokoju, każde wejście do kuchni przypominało chodzenie po polu minowym, na którym Natalia rozstawiała pułapki z taką swobodą i pewnością siebie, że nawet nie wiedziałem, kiedy w kolejną wdepnę.

Rano poszedłem jeszcze z Majką na krótki spacer wzdłuż brzegu. Chciała rozchodzić zakwasy po wczorajszym bieganiu, a ja szedłem obok wolnym krokiem, ciesząc się przez chwilę zwykłym spokojem. Przy Majce nie musiałem pilnować wzroku ani kontrolować oddechu. Gadała bez przerwy o trenerze, o dziewczynach z klubu, które „zachowują się jak księżniczki na bieżni”, i o tym, że w poniedziałek rano wyjeżdża na dziesięciodniowy obóz sportowy w góry.

- Wiesz co, Przemek? Strasznie się cieszę, że w tym roku nie pojechałeś do żadnej roboty za granicę, tylko siedzisz na miejscu - powiedziała, zatrzymując się przy powalonej sośnie i rozciągając łydkę w tych swoich krótkich sportowych spodenkach - Jak wrócę z obozu, musimy gdzieś wyskoczyć. Na rowery albo do kina. W domu z ojcem idzie zwariować.

- Pewnie, jak tylko wrócisz, dawaj znać - uśmiechnąłem się, chociaż pod żebrami zakłuło mnie nagle nieprzyjemne poczucie winy. Patrzyłem na jej piegowatą, uśmiechniętą twarz i na moment stanęła mi przed oczami jej matka stojąca wczoraj przed lustrem. Od razu odepchnąłem ten obraz.

Ale od Natalii nie dało się uciec.

Po południu Marek z tatą znowu siedzieli przy łódce - tym razem koło pomostu, bo wymieniali tę nieszczęsną świecę w silniku i przekrzykiwali się, kto lepiej zna się na mechanice. Mama siedziała na tarasie i przebierała wczorajsze jagody do pierogów, a Natalia kręciła się między kuchnią a ogrodem w obcisłym, cienkim topie na ramiączkach i króciutkich, miękkich szortach ledwo zakrywających pośladki. Za każdym razem, kiedy mijaliśmy się w wąskim przejściu przy lodówce albo koło zlewu, nie robiła już kroku w bok, jak w poniedziałek. Wręcz przeciwnie, szła tak pewnie, że musieliśmy otrzeć się o siebie bokiem, a cienka bawełna jej topu opinała pełne, ciężkie piersi tak ciasno, że wyraźnie rysował się pod nią kształt otoczek i twardych punktów.

Najgorszy moment przyszedł koło czwartej, kiedy wyszedłem na tył domku odnieść puste skrzynki po wodzie. Natalia stała przy niskiej drewnianej ławce obok krzaków porzeczek, pochylona głęboko do przodu, bo układała w koszyku świeże zioła i kwiaty do wazonu. Zamarłem w progu altany, bo widok odebrał mi mowę. Gdy tak wypięła swoją krągłą dupę w moją stronę, cienki materiał jej krótkich spodenek i schowanych pod spodem stringów wżerał się głęboko między jej jędrne pośladki, jakby ciało dosłownie pochłaniało tkaninę do środka, rysując każdy zaokrąglony kształt. Co więcej, przez ten głęboki skłon luźniejsze nogawki szortów rozchyliły się lekko od wewnętrznej strony ud i przez kilka długich sekund miałem wrażenie, że widzę miękkie, gładkie boki jej cipki tuż przy krawędzi wąskiego paska materiału.

Stałem tam jak sparaliżowany z tą skrzynką w rękach, gapiąc się jak zahipnotyzowany, dopóki Natalia nie wyprostowała się powoli i nie zerknęła przez ramię. Zamiast się speszyć albo obciągnąć szorty, uniosła tylko lekko kącik ust, poprawiła włosy i rzuciła mi długie, bezwstydne spojrzenie, jakby dokładnie wiedziała, na co przed chwilą patrzyłem.

Wieczorem, kiedy skwar w końcu odpuścił i usiedliśmy wszyscy do długiego stołu na tarasie przy kolacji i winie, atmosfera zrobiła się tak gęsta, że ledwo przełykałem ślinę. Natalia przebrała się po prysznicu w cienką bawełnianą sukienkę w kolorze zgaszonej oliwki, na cieniutkich ramiączkach, sięgającą zaledwie do połowy ud. Jak tylko wyszła z domku i usiadła naprzeciwko mnie, od razu zauważyłem, że nie założyła pod nią stanika. W chłodniejszym wieczornym powietrzu znad jeziora miękka tkanina przylegała do niej jak druga skóra. Przy każdym jej oddechu widać było, jak piersi lekko unosiły się i opadały, a materiał wyraźnie napinał się na twardych sutkach. Gdy założyła nogę na nogę, tkanina podjechała wysoko, odsłaniając gładkie, opalone uda aż po same biodra.

Przełknąłem ślinę i spuściłem oczy na talerz, udając, że z pełnym skupieniem smaruję kromkę chleba masłem czosnkowym, chociaż obraz jej pełnych piersi pod tą oliwkową bawełną wypalał mi dziurę w mózgu.

Marek siedział u szczytu stołu, popijał whisky z colą i tłumaczył mojemu ojcu, dlaczego małe firmy w Polsce padają, jeśli szef „nie ma twardej ręki i nie siedzi ludziom na karku”. Tata kiwał głową z taką powagą, jakby sam prowadził flotę stu tirów, a mama co chwilę przecierała blat serwetką, pilnując, czy nie zabraknie nam herbaty.

- Przemek, podasz sól? Stoi tuż przy tobie - odezwała się nagle Natalia, ale zanim wyciągnąłem rękę, sama wstała, obeszła róg stołu i stanęła tuż za moim prawym ramieniem - Nie ruszaj się, już biorę.

Wstrzymałem oddech. Nachyliła się nade mną tak blisko, że jej ciepły oddech musnął moją skroń, a znajomy, słodki zapach jej perfum i czystej, rozgrzanej skóry na sekundę odciął mi powietrze. Sięgnęła ponad moim talerzem, a w tym samym momencie jej pełna, miękka pierś w cienkiej bawełnie docisnęła się wyraźnie do mojego barku i ramienia. Nie odsunęła się od razu. Została tak przez dobre parę sekund, dociśnięta do mnie tak mocno, że przez materiał czułem jej ciepło i twardy sutek ocierający się o moje ramię, po czym drugą dłonią musnęła mój kark, wyprostowała się płynnie i wróciła na swoje krzesło naprzeciwko.

Kiedy podniosłem wzrok, spokojnie soliła pomidory. Zanim jednak odstawiła solniczkę, zerknęła na mnie spod rzęs, uśmiechnęła się kącikiem ust i uniosła jedną brew, jakby pytała: podobało się?

Pół godziny później, kiedy dorośli zaczęli wspominać jakieś stare akcje ze szkoły mojej mamy i Natalii, a wszyscy śmiali się głośno z dawnego matematyka, po mojej gołej łydce pod stołem przesunęło się nagle coś ciepłego i gładkiego.

Drgnąłem tak gwałtownie, że omal nie przewróciłem szklanki z herbatą.

Natalia siedziała naprzeciwko mnie z nogą założoną na nogę, boso, bo wcześniej zrzuciła sandały na deski. Czubek jej stopy przesunął się powoli, bez cienia pośpiechu wzdłuż mojej łydki, od kostki aż pod samo kolano, a potem nie zatrzymał się wcale. Zdecydowanym ruchem wsunęła stopę wyżej, po wewnętrznej stronie mojego nagiego uda, zatrzymując ją zaledwie kilka centymetrów od mojego krocza.

Zamarłem z widelcem w powietrzu. Pod cienkimi spodenkami byłem już twardy jak kamień, a jej ciepła, miękka stopa powoli nacisnęła wyżej, ocierając się bezpośrednio o nabrzmiały materiał między moimi nogami. Spojrzałem na nią z rozszerzonymi oczami, czując, jak krew odpływa mi z głowy prosto w dół.

Natalia akurat odpowiadała mojej mamie na jakieś pytanie o klasową wycieczkę do Zakopanego, uśmiechała się ciepło, kręciła kieliszkiem z winem i nawet na chwilę nie zmieniła spokojnego tonu głosu. Tylko pod stołem czubek jej palców wolno, rytmicznie gładził i uciskał mojego twardego penisa przez cienką bawełnę spodenek, bawiąc się mną bez najmniejszego wstydu zaledwie metr od własnego męża i moich rodziców. Kiedy skończyła zdanie, popatrzyła prosto na mnie, ciemnymi, przymrużonymi oczami, z cichym, triumfującym uśmiechem kobiety, która wie, że ma mnie całkowicie w garści. Dopiero wtedy powoli zsunęła stopę z powrotem w dół mojej nogi, zostawiając po sobie palący ślad.

Do końca kolacji nie zjadłem już ani kęsa. Siedziałem sztywny jak kij od szczotki, modląc się, żeby wszyscy wstali pierwsi, bo pod stołem miałem namiot, którego nie dało się niczym zasłonić.

Kiedy w końcu uciekłem do swojego pokoju, zamknąłem drzwi, ale zasuwki nie domknąłem do końca. Opadłem na łóżko z sercem walącym jak młotem. Wciąż czułem na skórze ciepło jej stopy, nacisk na moim penisie, zapach jej perfum. Byłem tak twardy, że bolało.

Zsunąłem spodenki i bokserki. Objąłem się dłonią i zamknąłem oczy.

Od kilku dni nie potrafiłem myśleć o niczym innym. Gdziekolwiek byłem, cokolwiek robiłem - wracałem do niej. Do jej zapachu, do sposobu, w jaki na mnie patrzyła, do tego, jak jej ciało poruszało się pod cienkimi ubraniami. Byłem już tak bardzo na nią napalony, że nawet sen nie dawał ulgi. Każda fantazja kończyła się tym samym - nią.

Wyobrażałem sobie Natalię. Jak zdejmuje tę oliwkową sukienkę, jak klęka przede mną, jak bierze mnie głęboko do ust, patrząc zielonymi oczami. Jak potem odwraca się, opiera o blat kuchni i pozwala mi wejść w siebie od tyłu. Słyszałem w głowie jej stłumione jęki, czułem, jak zaciska się wokół mnie, jak prosi, żebym wziął ją mocniej. Przyspieszyłem ruchy. Oddech stał się urywany, biodra unosiły się same. Byłem już blisko.

Nie wiedziałem, że w ciemnym korytarzu ktoś mnie podgląda.... To była  Majka.

Wyszła z pokoju na górze, bo nie mogła zasnąć i chciała nalać sobie wody. Przechodząc obok moich drzwi, zauważyła, że są uchylone. Najpierw chciała po prostu przejść. Potem usłyszała cichy, stłumiony jęk. Zatrzymała się.

Przez wąską szparę widziała moją sylwetkę w słabym świetle księżyca - napięty brzuch, ruchy ręki, uniesione biodra. Nie widziała twarzy wyraźnie, nie słyszała żadnego imienia. Tylko ciężki, urywany oddech i szybki ruch mojej dłoni.

Stała dłużej, niż powinna. W jej głowie automatycznie ułożyła się jedna myśl: on myśli o mnie.

Kiedy w końcu doszedłem ze zduszonym jękiem, Majka szybko i bezszelestnie cofnęła się w cień korytarza, a potem wróciła na górę. Serce biło jej mocno. Na policzkach czuła gorąco.

A ja leżałem jeszcze chwilę, ciężko oddychając, ze spermą na brzuchu, całkowicie nieświadomy, że ktoś właśnie zobaczył więcej, niż powinien.

Piątek

W piątek od rana wisiała w powietrzu zmiana pogody. Słońce grzało jeszcze ostrzej niż wcześniej, ale niebo nad lasem zrobiło się dziwnie mleczne, a powietrze stało w miejscu, ciężkie i parne, jakby szykowało się na solidną burzę.

Zaraz po śniadaniu całą szóstką zeszliśmy nad jezioro. Marek zatargał na skraj trawnika wielki parasol plażowy, rozstawił leżak, postawił na kolanach laptopa i przez półtorej godziny mruczał pod nosem przekleństwa na słaby zasięg, co chwilę podnosząc telefon nad głowę jak różdżkarz. Mój tata usiadł na składanym krzesełku tuż obok, pochylony nad ekranem z miną wielkiego stratega, chociaż z dziesięciu metrów było widać, że nie ogarnia połowy tabelek, które Marek przewijał mu przed nosem. Mama rozłożyła ręcznik pod sosnami, wcisnęła na głowę słomkowy kapelusz i co dziesięć minut krzyczała w stronę wody, żebyśmy z Majką nie odpływali za daleko od boi, bo „skurcz łapie znienacka i potem nikt wam nie pomoże”.

Woda była ciepła jak zupa. Pływaliśmy z Majką koło pomostu, rzucając do siebie starą piłką plażową, kiedy na drewnianych schodkach pojawiła się Natalia.

Złapałem piłkę i na moment zwyczajnie zawiesiłem się z oczami wbitymi w brzeg, zapominając ruszać nogami w wodzie.

Zamiast zwykłego, ciemnego kostiumu miała dziś na sobie śnieżnobiały, jednoczęściowy strój kąpielowy. Na pierwszy rzut oka prosty i elegancki, ale jak zeszła na pomost i odwróciła się bokiem, zobaczyłem, jak głęboko był wycięty na plecach i jak mocno zwężał się z tyłu, wżynając się między jej krągłe pośladki i wysoko odsłaniając długie, szczupłe nogi. Rude włosy upięła wysoko w niedbały kok, który idealnie odkrywał szyję i ramiona.

Weszła do wody powoli po metalowej drabince, sycząc cicho z przyjemności, kiedy chłodniejsza tafla sięgnęła jej talii. Płynęła spokojną, leniwą żabką, trzymając głowę nad wodą, żeby nie zamoczyć fryzury, i zatrzymała się jakieś trzy metry ode mnie, gdzie jezioro sięgało jej do ramion.

- Nie za zimna? - rzuciła Majka, podpływając bliżej matki.

- Idealna - uśmiechnęła się Natalia, ale jej oczy od razu poszły na mnie - Chociaż przy tej duchocie człowiek ma wrażenie, że zaraz lunie.

Majka popłynęła dalej w stronę żółtej boi, żeby poćwiczyć oddech przed obozem, ale zanim odbiła się od wody, zerknęła na mnie spod rzęs z dziwnym, zawstydzonym uśmiechem, od którego na jej policzkach pojawił się lekki rumieniec. Nie miałem pojęcia, skąd jej się to wzięło, ale nie zdążyłem się nad tym zastanowić, bo zostałem sam na sam z Natalią parę metrów od pomostu. Przez chwilę kołysaliśmy się na drobnych falach w milczeniu. Na jej ramionach lśniły kropelki wody, a biały materiał pod powierzchnią jeziora idealnie opinał każdy kształt jej ciała.

- Wychodzę już, bo jak zacznie grzmieć, to twoja mama dostanie zawału, że jeszcze siedzimy w wodzie - powiedziała cicho Natalia z krzywym uśmieszkiem, po czym odbiła się płynnie i ruszyła do drabinki.

Wyszedłem na pomost jakieś pół minuty przed nią, żeby wziąć swoją koszulkę, i stałem oparty o drewniany słupek, jak zaczęła wychodzić po metalowych szczeblach.

Ten widok od razu wbił mi się w głowę na amen.

Mokry biały materiał stracił całą grubość i przylgnął do niej jak druga, zupełnie przezroczysta skóra. Kiedy wchodziła na deski pomostu dokładnie naprzeciwko mnie, w ostrym przedburzowym świetle pod bielą widać było absolutnie wszystko - ciemniejsze otoczki jej pełnych cycków, stwardniałe od chłodu sutki wypychające cienki materiał, gładki brzuch i linię bioder, a niżej przemoczona tkanina wcinała się miękko między uda, wyraźnie odznaczając kształt jej warg i wąski pasek miedzianych włosów tuż nad jej cipką.

Zamarłem z rękami opartymi o drewniany słupek, czując, jak w gardle robi mi się sucho jak na pustyni. Stanęła niecały metr ode mnie, wcale nie spiesząc się po ręcznik leżący na krześle dwa kroki dalej. Zamiast tego odwróciła się lekko bokiem, pochyliła po klapki leżące przy krawędzi pomostu i przez sekundę wypięła przede mną dupę - mokra biel wcisnęła się głęboko między pośladki, a materiał przy pachwinach napiął się tak, że bez trudu dostrzegłem obie jej dziurki tuż obok wąskiego wycięcia kostiumu. Zaraz potem wyprostowała się płynnie, uniosła obie ręce za głowę i poprawiła klamrę we włosach, wypychając pełne piersi mocno do przodu i naciągając prześwitujący biały kostium na gładkiej, mokrej skórze do granic możliwości.

Starałem się ze wszystkich sił utrzymać wzrok na jej twarzy, ale co sekundę moje oczy same zjeżdżały w dół, na te sterczące pod bielą sutki i ciemniejszy cień między jej udami. I najgorsze było to, że ona to widziała i wcale jej to nie przeszkadzało. Przeciwnie, stała tak o kilka sekund za długo, wystawiając swoje niemal nagie ciało na mój wzrok z bezwstydnym, spokojnym uśmiechem, jakby to był najzwyklejszy moment na świecie.

- Podasz mi ręcznik ? - zapytała niskim, lekko zachrypniętym głosem, wbijając we mnie ciemne, błyszczące oczy, a potem bez cienia zażenowania zjeżdżając wzrokiem na moje kąpielówki, które wypychały się tak mocno, że nie dało się tego ukryć - Leży tam za tobą na ławce.

Obróciłem się szybko, chwyciłem gruby kremowy ręcznik i podałem jej, próbując ukryć, jak bardzo trzęsą mi się palce. Natalia nie cofnęła się od razu. Zrobiła pół kroku bliżej, biorąc ode mnie ręcznik tak powoli, że jej mokre, chłodne palce przejechały po wierzchu mojej dłoni, a jej ramię otarło się o mój nagi bark.

- Dzięki - mruknęła cicho, zarzucając ręcznik dopiero po chwili na ramiona i mijając mnie tak blisko, że zimna kropla z jej piersi kapnęła prosto na mój rozpalony brzuch - Zbieraj się powoli, spójrz na niebo za lasem. Zaraz nas zaleje.

Miała rację. Pół godziny później znad sosen po drugiej stronie jeziora nadciągnęła ciężka, granatowa chmura, a wiatr nagle zerwał się między drzewami, niosąc zapach mokrej ziemi i burzy.

Zrobiło się zamieszanie. Marek przeklinał głośno, zamykając w pośpiechu laptopa i łapiąc latające kartki, tata pomagał mu składać wielki parasol, który szarpał się na wietrze jak żagiel, a mama biegała po trawniku, krzycząc, żeby pozabierać wszystkie poduszki z leżaków, bo „zgniją do wieczora”. Majka pobiegła pomóc mojej mamie z kocami, a ja, już wcześniej przebrany w suche spodenki i świeżą koszulkę, bo zdążyłem skoczyć pod prysznic przed załamaniem pogody, wszedłem do małej kuchni pozamykać okna od strony ogrodu, przez które wiatr zaczynał zacinać pierwszymi grubymi kroplami.

W środku domku nagle zrobiło się ciemno i przytulnie. Na zewnątrz lunęło w jednej sekundzie. Ściana ciepłego letniego deszczu zaczęła głośno walić o blaszany dach i deski tarasu, odcinając nas od reszty świata. Rodzice, Marek i Majka utknęli pod szerokim dachem tarasu z przodu domu, śmiejąc się głośno i strzepując wodę z ubrań, kiedy ja stałem w kuchni przy otwartej lodówce, nalewając sobie zimnej wody.

Przez szum ulewy w ogóle nie usłyszałem jej kroków. Zorientowałem się, że nie jestem sam, dopiero kiedy z tyłu owionął mnie chłód mokrych włosów i zapach deszczu zmieszany z tym jej słodkim, znajomym zapachem skóry.

Odwróciłem się gwałtownie i stanąłem jak wryty z dzbankiem w garści.

W wejściu do kuchni stała Natalia. Wbiegła tylnymi drzwiami prosto z ogrodu w ostatniej chwili przed ścianą deszczu. Na wciąż mokry biały kostium narzuciła tylko dużą, rozpiętą niebieską koszulę Marka z niedbale podwiniętymi rękawami, która ledwo sięgała jej do połowy ud i z przodu nie była zapięta ani na jeden guzik. W szarym, burzowym półmroku kuchni mokra biel pod rozchyloną koszulą znowu świeciła jak druga skóra, odsłaniając kształt jej pełnego biustu, wcięcie w talii i gładkie, mokre nogi, a rude pasma kleiły się jej do policzków i obojczyków.

- Ale nas złapało - powiedziała cicho, odgarniając mokre pasmo za ucho. Nie została w progu. Podeszła prosto do blatu, tuż obok mnie, stając tak blisko, że dzieliło nas może piętnaście centymetrów - Zostawisz mi trochę wody?

- Jasne, proszę - podałem jej pełną szklankę, którą właśnie nalałem dla siebie.

Kiedy wyciągnęła rękę po szkło, jej gołe, chłodne od deszczu przedramię otarło się powoli o moją rękę, a luźne poły rozpiętej koszuli rozeszły się szeroko na boki, odsłaniając cały przód jej mokrego kostiumu. Twarde sutki, płaski brzuch i gładkie, nagie nogi aż po same biodra. Nie cofnęła się nawet o milimetr. Nie próbowała przytrzymać koszuli ani się zasłonić. Stała wprost przede mną, zadarła głowę i patrzyła mi w oczy z tym swoim pewnym siebie, lekko drapieżnym uśmiechem.

Za cienką drewnianą ścianą słyszałem śmiech taty i głośne gadanie Marka, że rynna przy altanie znowu przecieka. Dzieliło nas kilka metrów i jedne drzwi, a miałem wrażenie, jakbyśmy byli na zupełnie innej planecie.

- Dziękuję - szepnęła Natalia, biorąc ode mnie szklankę i upijając mały łyk. Jej wzrok ani na moment nie oderwał się od mojej twarzy - Cały ten tydzień chodzisz przy mnie taki cichy i poważny. Dobrze się chociaż bawisz?

- Lepiej niż kiedykolwiek - odpowiedziałem cicho, sam nie poznając własnego, zachrypniętego głosu. Mój wzrok sam zsunął się na sekundę na jej mokry, sterczący cycek pod rozchyloną koszulą, a ona uśmiechnęła się jeszcze szerzej, widząc, jak bardzo ledwo trzymam ręce przy sobie.

Zanim odeszła, odstawiła szklankę na blat, położyła wolną dłoń płasko na mojej klatce piersiowej, dokładnie nad sercem, i powoli zsunęła otwartą dłonią w dół - po mostku, po napiętych mięśniach brzucha, aż jej palce musnęły materiał spodenek tuż nad moim twardym penisem. Lekko strzeliła gumką od spodenek i spojrzała w dół z bezwstydnym błyskiem w oczach.

- To dobrze - mruknęła cicho, tak blisko moich ust, że poczułem jej ciepły oddech - Bo jeszcze nie wróciliśmy do domu.

Odwróciła się spokojnie i poszła korytarzem do swojej sypialni się przebrać, kołysząc biodrami w tej rozpiętej koszuli. Zostałem oparty o blat ze śladem jej mokrej dłoni na koszulce i takim ciśnieniem w spodenkach, że przez dobre dwie minuty nie umiałem nawet zamknąć lodówki.

Burza przeszła po godzinie, zostawiając po sobie rześkie, pachnące igliwiem powietrze i ciężkie krople kapiące z rynien. Zamiast ogniska, drewno było przemoczone na wylot, przenieśliśmy się wieczorem na zadaszony taras. Marek zapalił ciepłe lampki rozwieszone pod belkami, postawił na stole mały głośnik i wrócił z kuchni w wyśmienitym humorze, niosąc w jednej ręce ciężką butelkę dobrej whisky, a w drugiej wysoką flaszkę jakiejś ciemnej, domowej nalewki bez etykiety.

- Panowie i panie, dzisiaj jest co świętować! - ogłosił głośno, stawiając szkło na stole z takim rozmachem, aż podskoczyły talerzyki - Po pierwsze, wreszcie dopiąłem dzisiaj ten przeklęty kontrakt na Niemcy, o który walczyłem od maja. Po drugie, silnik w łódce chodzi jak zegarek. A po trzecie... - spojrzał na mnie i klepnął mnie ciężko w ramię - nasz młody ma maturę z głowy i wchodzi w dorosłość! Koniec z oranżadą, Przemek. Dzisiaj pijesz z nami jak facet.

- Marek, daj spokój, przecież on prawie w ogóle nie pije - wtrąciła od razu moja mama, prostując się nerwowo na krześle - Zaraz się pochoruje, po co go namawiasz...

- Anka, przestań z niego robić przedszkolaka! - machnął ręką mój tata, już wyraźnie podkręcony nastrojem Marka, i sam sięgnął po szklanki - Osiemnaście lat ma, na studia idzie, musi się nauczyć, jak się siedzi przy stole z dorosłymi. Dawaj, młody, zdrowie prezesa!

Nie miałem ochoty słuchać kolejnego wykładu mamy o tym, jaki jestem delikatny, a poza tym po tym popołudniu w kuchni głowa mi pękała od napięcia i chciałem je czymś zalać. Wypiłem pierwszą szklankę whisky z colą, potem drugą, a kiedy Marek zaczął polewać tę swoją domową, miodowo-ziołową nalewkę od jakiegoś zaprzyjaźnionego kierowcy - słodką, ale mocną jak diabli - nawet nie zauważyłem, kiedy przestałem liczyć kolejki.

Koło dziesiątej na tarasie zrobiło się głośno i wesoło. Ojcowie przerzucali się starymi kawałami, puszczając z głośnika klasyczny polski rock z lat osiemdziesiątych. Mama posiedziała z nami jeszcze z pół godziny, pilnując mnie zmartwionym wzrokiem, po czym uznała, że od wiatru po burzy zaczyna ją łamać w kościach, i poszła do środka. Majka została trochę dłużej - siedziała obok mnie, sączyła colę, śmiała się ze mnie, jak próbowałem dotrzymać kroku naszym ojcom, i dopiero przed jedenastą wstała, klepiąc mnie rozbawiona po ramieniu.

- Tylko nie daj się ojcu całkowicie uśpić, bo jutro nie wstaniesz na pływanie - rzuciła ze śmiechem i poszła na poddasze.

Zostaliśmy w czwórkę. Ja, Marek, mój tata i Natalia.

Alkohol szumiał mi już mocno w głowie. Świat zrobił się miękki, rozmazany na krawędziach, a całe to moje codzienne spięcie gdzieś wyparowało. Czułem przyjemne gorąco w policzkach i łapałem się na tym, że coraz śmielej patrzę na Natalię siedzącą po drugiej stronie stołu. Miała na sobie dopasowane ciemne dżinsy, które opinały jej kształtne biodra i dupę, oraz cienki, bordowy sweterek z szerokim dekoltem, który co chwilę zsuwał się z jednego ramienia, odsłaniając gładką skórę obojczyków i miękki zarys jej pełnych piersi pod cienką strukturą sweterka. Długie rude włosy zostawiła rozpuszczone, podpinając tylko z boku pasma znad twarzy małą, ciemną spinką. Piła powoli czerwone wino, policzki miała zaróżowione, a w żółtym świetle lampek jej oczy wydawały się ciemne i wyjątkowo błyszczące.

W pewnym momencie z głośnika popłynęła jakaś stara, wolna ballada. Marek z moim ojcem siedzieli z głowami przy sobie, dyskutując głośno o cenach paliwa i w ogóle nie zwracając na nas uwagi. Natalia odstawiła kieliszek, wstała z krzesła i obeszła stół z pewnym siebie, zaczepnym uśmiechem.

- Skoro mój mąż woli gadać o ropie niż poprosić własną żonę do tańca, to chociaż młodego porwę - rzuciła głośno, łapiąc mnie za nadgarstek i pociągając w górę - Chodź, Przemek, nie siedź tak sztywno.

- Tańczcie, tańczcie, tylko go nie zdeptaj, Natalka, bo już ledwo na oczy patrzy! - parsknął śmiechem Marek, nawet nie odrywając wzroku od szklanki, a mój tata zawtórował mu głośnym śmiechem.

Wstałem trochę chwiejnie. Taras zakołysał mi się pod stopami, ale Natalia pociągnęła mnie trzy kroki dalej, na sam skraj podestu, w półcień za drewnianym filarem, gdzie światło lampy docierało już słabiej.

A tam cała ta niewinna, żartobliwa zabawa w jednej sekundzie zmieniła charakter.

Zamiast utrzymać bezpieczny odstęp, Natalia przysunęła się do mnie ciasno, całym ciałem, bez żadnego krygowania się. Jej jedna dłoń wylądowała na moim karku, tuż przy linii włosów, a drugą chwyciła moją rękę i bez wahania położyła ją sobie nisko na talii, tuż nad linią bioder. Kiedy moje palce odruchowo zacisnęły się na jej boku, przytuliła się jeszcze mocniej, dociskając pełne cycki bezpośrednio do mojej klaty i wolno kołysząc biodrami tak blisko moich, że wyraźnie czułem miękkie krągłości jej brzucha i ud ocierające się o moje krocze przy każdym kroku. Jej perfumy, ciepłe od wina i letniej nocy, uderzyły mi prosto do głowy, mieszając się z szumiącą w żyłach whisky.

Kołysaliśmy się powoli przy samej balustradzie, może cztery metry od naszych rozgadanych ojców, a ja miałem wrażenie, że zaraz stracę resztki rozumu.

- Ale ci serce wali, Przemek - wyszeptała nagle tuż przy moim uchu, zsuwając biodra jeszcze mocniej na moje udo. Jej policzek otarł się o mój, a ciepły, pachnący winem oddech sprawił, że po kręgosłupie przeszedł mi gwałtowny dreszcz - Nawet po tylu drinkach tak na ciebie działam?

- Nie wiesz nawet jak... - mruknąłem, trochę za cicho i niewyraźnie, bo język zaczął mi się już plątać. Palce na jej talii zsunęły się odrobinę niżej, na początek jej krągłych pośladków w ciasnych dżinsach, a ona zamiast się odsunąć, tylko cicho westchnęła i jeszcze mocniej wtopiła się w moje ciało.

Zaśmiała się cicho, nisko, prosto przy mojej szyi, a jej palce na moim karku pogładziły skórę za uchem.

- Lubię to, że jesteś ode mnie wyższy - szepnęła jeszcze ciszej, zanim piosenka zaczęła wygasać - I lubię, jak na mnie patrzysz, kiedy myślisz, że nikt nie widzi.

Piosenka się skończyła. Natalia płynnie odsunęła się o krok, wracając w sekundę do tego swojego niewinnego, uśmiechniętego wyrazu twarzy, jakbyśmy właśnie odtańczyli zwykłego walca na weselu u wujka.

A mnie dokładnie w tamtej chwili alkohol w końcu odciął prąd. Jak tylko puściła moje ramię, świat na tarasie przechylił się wyraźnie na bok. Zakręciło mi się w głowie tak mocno, że musiałem złapać się balustrady, żeby nie usiąść dupą na drewnianym parkiecie.

- Chyba... chyba muszę się położyć - wybełkotałem, bo nagle zrobiło mi się strasznie gorąco.

Mój tata machnął ręką z głupkowatym uśmiechem, bełkocząc coś o tym, że „za pierwszym razem zawsze tak kopie”, a Marek tylko się roześmiał. Natalia natomiast od razu podeszła do mnie z wyrazem spokojnej, matczynej troski na twarzy - idealnym na użytek obu pijanych facetów przy stole.

- No pięknie, bohaterowie, załatwiliście chłopaka na amen - rzuciła z nutą irytacji w głosie, biorąc mnie pewnie pod ramię - Chodź, Przemek, odprowadzę cię do pokoju, bo sam w drzwi nie trafisz.

Od tego momentu wszystko w mojej pamięci zaczęło się rwać jak stara taśma filmowa, rozmywając się w gorącej, alkoholowej mgle.

Pamiętam ciemny, wąski korytarz i to, że opierałem się ciężko o jej ramię, a jej włosy łaskotały mnie w policzek. Pamiętam, że weszliśmy do mojego małego pokoiku na parterze, gdzie jedynym światłem była jasna poświata księżyca wpadająca przez uchylone okno. Opadłem ciężko na brzeg łóżka, bo nogi miałem jak z waty, a sufit kręcił się nade mną w wolnych, ciemnych kółkach.

Potem była chwila czarnej dziury. A potem krótkie, urwane, palące obrazy, które mieszały się z szumem krwi w uszach tak bardzo, że później nie umiałem odróżnić jawy od pijackiego zwidu.

Ciche kliknięcie zamykanych od środka drzwi. Szuranie, kiedy pomogła mi zsunąć z nóg adidasy, a potem jej głos - miękki, cichy, tuż przede mną:

- Zdejmij tę koszulkę, cały jesteś mokry, ugotujesz się w nocy.

Pamiętam, jak bezwładnie uniosłem ręce, a materiał zsunął mi się przez głowę. Opadłem plecami na poduszkę, kompletnie bez sił, z ciężkimi jak ołów powiekami.

Materac ugiął się głęboko tuż obok mnie. Zamiast wyjść, weszła na łóżko i pochyliła się nade mną.

Ciemność pachniała nią, tym samym znajomym, ciepłym zapachem perfum i wina, tak blisko, że czułem go przy każdym oddechu. Jej gorące usta wylądowały nagle prosto na moich wargach, najpierw miękko, a po sekundzie głęboko, namiętnie, bez żadnego hamulca. Rozchyliła mi usta językiem, całując wilgotno i zachłannie, podczas gdy jej dłonie jeździły po mojej nagiej klatce i brzuchu. Poczułem, jak rozpina mi guzik i rozporek w spodenkach. Chwilę później jej dłoń wsunęła się pod bokserki.

Objęła mnie bezpośrednio. Ciepłe, pewne palce zamknęły się wokół mojego twardego penisa i zaczęły powoli, rytmicznie się poruszać. Nie było w tym nic nieśmiałego. Wiedziała dokładnie, co robi. Jednocześnie przycisnęła swoje biodra do mojego uda i zaczęła się o mnie ocierać, cicho dysząc mi w usta.

Moje dłonie znalazły jej pośladki, ściskając je mocno przez dżinsy. Ona tylko westchnęła głośniej i przyspieszyła ruchy ręki. Czułem, jak szybko zbliżam się do granicy. Serce waliło mi jak oszalałe, biodra same unosiły się naprzeciw jej dłoni.

I właśnie wtedy, kiedy byłem już o włos od tego, żeby dojść, Natalia nagle zwolniła, a potem całkowicie się zatrzymała. Przytrzymała mnie jeszcze przez sekundę, czując, jak pulsuję w jej dłoni, po czym powoli zabrała rękę.

Oderwała usta od moich, opadła czołem na moje ramię i wyszeptała zachrypniętym, rozpalonym głosem prosto do ucha:

- Szkoda... Byłeś już tak blisko. Ale nie dzisiaj, młody. Kiedy cię w końcu wezmę, chcę, żebyś był trzeźwy. Żebym mogła patrzeć ci w oczy, kiedy będziesz we mnie wchodził. Żebyś pamiętał każdą sekundę.

Pocałowała mnie jeszcze raz - krótko, wilgotno - w szyję, tuż pod uchem. A potem film urwał mi się całkowicie.

Sobota

Obudziłem się przed dziesiątą z kacem, jakiego jeszcze w życiu nie miałem. W ustach miałem pustynię, w skroniach walił mi młot, a przez otwarte okno wpadało ostre, białe słońce, od którego piekły oczy. Leżałem przykryty cienkim kocem, w samych bokserkach, bez koszulki, która  leżała równo złożona na oparciu krzesła, a obok na małym drewnianym stoliku stała pełna szklanka zimnej wody.

Podniosłem się wolno na łokciach, jęcząc cicho pod nosem, i od razu złapałem za szklankę, wypijając ją duszkiem prawie do dna.

I wtedy wróciły mi te nocne obrazy.

Taniec na skraju tarasu. A potem ten półmrok w moim pokoju. Namiętne, mokre całowanie, jej ręka pod bokserkami, moje dłonie na jej pośladkach i to, jak bezwstydnie ocierała się o mnie, aż cały drżałem. Zacisnąłem powieki i przetarłem twarz dłońmi, czując, jak policzki pieką mnie ze wstydu i podniecenia naraz. Nie ma mowy, pomyślałem z gorzkim niedowierzaniem. Przecież to się nie mogło wydarzyć naprawdę. Zwyczajnie mnie zmiotło po tej nalewce Marka, Natalia rzuciła mnie na łóżko, postawiła wodę, a mój nakręcony na nią łeb dopisał sobie resztę w pijackim śnie. W tym domku ściany są z cienkich desek, za korytarzem spała moja mama, a na tarasie siedzieli Marek z tatą. Przecież taka porządna kobieta nie rzuciłaby się na mnie w pokoju obok nich.

Odepchnąłem koc, żeby wstać i przemyć twarz w łazience, poprawiłem zmiętoloną  poduszkę... i nagle ręka zamarła mi na poszewce.

Tuż przy krawędzi poduszki, wsunięta pod jej róg, leżała mała, ciemna spinka do włosów. Dokładnie ta, którą Natalia miała wczoraj wieczorem podpięte pasma z boku twarzy. Podniosłem ją dwoma palcami. Przez sekundę gapiłem się na kawałek ciemnego plastiku, jakby to był dowód z miejsca zbrodni, a potem odruchowo przysunąłem poduszkę bliżej twarzy. Na czystej bawełnie wyraźnie utrzymywał się ten sam słodki, ciepły zapach jej perfum.

Serce zaczęło mi bić tak mocno, że aż zagłuszyło ból głowy.

Więc jednak. To nie był żaden sen. Ona naprawdę tu była. Siedziała na tym łóżku, całowała mnie w usta, trzymała mojego penisa w dłoni i ocierała się o mnie, kiedy nie miałem siły nawet otworzyć oczu... Rany, ile właściwie tu siedziała? I co jeszcze zrobiła, zanim całkowicie odleciałem?

Zanim wyszedłem z pokoju, schowałem spinkę głęboko do kieszeni spodenek. Sam nie wiedziałem dlaczego. Może chciałem mieć dowód, że nie zwariowałem, a może bałem się, że jak zostawię ją na wierzchu, to mama wejdzie pościelić i zacznie zadawać pytania.

Wciągnąłem świeży t-shirt, przepłukałem usta w łazience i wyszedłem na taras gotowy na wszystko, na ukradkowe spojrzenie, na ledwo zauważalny uśmiech, na choćby cień wczorajszej bliskości.

Natalia siedziała przy stole z moją mamą, trzymając filiżankę obiema dłońmi. Miała na sobie luźne lniane spodnie i zapiętą pod samą szyję koszulę. Włosy spięła wysoko, bez ani jednego niesfornego pasma. Wyglądała jak ktoś, kto właśnie zamknął za sobą drzwi i nie zamierza ich otwierać.

Kiedy podniosła wzrok, jej zielone oczy były spokojne, uprzejme i całkowicie puste.

- Dzień dobry, Przemek - powiedziała równym, opanowanym tonem, jakby mówiła do syna sąsiadów - Herbatę sobie zrób. Woda jest jeszcze ciepła.

Nie było w jej głosie ani nuty ironii, ani ukrytego znaczenia. Tylko grzeczna, chłodna uprzejmość. Mama od razu zaczęła załamywać ręce nad moim wyglądem i narzekać, że jestem blady jak ściana, a Natalia przez cały ten czas nawet nie spojrzała na mnie ponownie. Słuchała mamy, kiwała głową i co jakiś czas spokojnie upijała łyk kawy.

Dziesięć minut później wrócił Marek z ojcem znad jeziora. Natalia wstała, wzięła koszyk i rzuciła do mojej matki:

- Jedziemy, Anka? Bierzemy auto.

Przeszła obok mnie w odległości pół metra. Nie zahaczyła wzrokiem, nie musnęła ramieniem, nie rzuciła nawet najmniejszego sygnału. Po prostu wyszła, jakby mnie tam w ogóle nie było, a Marek z moim tatą zaszyli się w cieniu altany z zimnym piwem „na klina”.

I właśnie to bolało najbardziej.

Zrezygnowany zszedłem sam na sam koniec pomostu, usiadłem na rozgrzanych deskach i włożyłem stopy do chłodnej wody, próbując poskładać to wszystko w głowie. W kieszeni spodenek wciąż czułem twardy kształt jej spinki. Czy ona pożałowała wczorajszej nocy? Czy uznała, że po winie za bardzo ją poniosło, bawiła się mną przez ten tydzień, żeby podbudować sobie ego przy olewającym ją mężu, a dzisiaj rano zamyka temat?

Po paru minutach za plecami usłyszałem szybkie kroki. Odwróciłem się i zobaczyłem Majkę. Miała na sobie krótkie sportowe spodenki i luźną koszulkę, a w rękach niosła dwie małe butelki zimnej wody i listek tabletek przeciwbólowych.

- Masz, zestaw przetrwania ci przyniosłam - parsknęła śmiechem, siadając obok mnie na krawędzi pomostu i wrzucając mi butelkę na kolana - Wyglądasz, jakby po tobie przejechał jeden z tirów mojego ojca. Nieźle cię wczoraj załatwili, co?

- Nie przypominaj mi - jęknąłem, odkręcając korek i łykając tabletkę - Ta nalewka twojego taty to jakieś paliwo rakietowe. Nigdy więcej.

- Mówiłam ci, żebyś nie próbował za nimi nadążać - zaśmiała się, opierając się z tyłu na dłoniach i wystawiając twarz do słońca. Przez chwilę siedzieliśmy w przyjemnej ciszy, machając nogami w wodzie, aż Majka przekrzywiła głowę i przyjrzała mi się uważniej. Jej wesoły uśmiech powoli przygasł - Ale wiesz co, Przemek? Jakoś nie chce mi się wierzyć, że chodzisz dzisiaj taki struty tylko przez kaca.

Spojrzałem na nią spięty.

- Niby czemu? Łeb mi pęka, to siedzę cicho.

- Taa, jasne, akurat ci uwierzę - prychnęła z tym swoim zadziornym, łobuzerskim uśmieszkiem - Przecież cię znam sto lat. Od rana masz minę, jakby ci ktoś uciął zasięg w mózgu. Zostawiłeś w mieście jakąś dziewczynę i po tygodniu wzięło cię na tęsknotę?

- Nie no, daj spokój, nikogo nie mam - odpowiedziałem trochę za szybko, wzruszając ramionami i wpatrując się w drgającą wodę.

Majka nic nie powiedziała od razu. Podciągnęła kolana pod brodę, oplotła je ramionami i przez moment patrzyła gdzieś w stronę drugiego brzegu jeziora, jakby zbierała się w sobie.

- Nawet nie wiesz, jak ci zazdroszczę, że masz z głowy szkołę i nie musisz się użerać z tymi wszystkimi dzieciakami z liceum - mruknęła cicho - Za dwa dni jadę na ten obóz i już wiem, jak będzie. Chłopaki z mojego rocznika to jest jakiś dramat, Przemek. Sami wielcy kozacy, co to umieją tylko przeklinać, zgrywać wielkich sportowców i rzucać głupie teksty do dziewczyn, żeby się popisać przed kumplami. Zero normalnej gadki, zero ogłady.

- E tam, pewnie przesadzasz, ktoś normalny się zawsze trafi - rzuciłem swobodnie, próbując rozluźnić atmosferę.

Odwróciła głowę i spojrzała na mnie w taki sposób, jakiego wcześniej u niej nie widziałem. Bez tej swojej kumpelskiej zaczepki, bez żartu. Patrzyła na moją twarz długo, uważnie, przesuwając wzrokiem po linii mojej szczęki i ramion, jakby od wczoraj nosiła w sobie jakąś myśl i dopiero teraz naprawdę zauważyła, że przestałem być chudym chłopakiem z podstawówki.

- Nie przesadzam - powiedziała ciszej. Przysunęła się bliżej i oparła na krótką chwilę głowę o moje ramię. Jej mokre jeszcze po prysznicu włosy pachniały świeżym, owocowym szamponem i letnim słońcem - tak prosto, czysto i zupełnie inaczej niż ciężki, oszałamiający zapach jej matki - Przez ten ostatni rok strasznie wydoroślałeś, wiesz? Z tobą jest zupełnie inaczej.

Zastygłem na deskach pomostu, kompletnie zbity z tropu. Nie wiedziałem, gdzie położyć ręce.

- Wiesz, co jest w sumie najśmieszniejsze? - dodała półgłosem, patrząc przed siebie na wodę, a w kąciku jej ust pojawił się cichy, trochę zawstydzony uśmiech - Nasi starzy cały czas traktują nas jak brata i siostrę z piaskownicy, co to się muszą razem grzecznie bawić, a przecież my w ogóle nie jesteśmy rodziną.

Słowa zawisły między nami w ciepłym powietrzu. Otworzyłem usta, żeby odpowiedzieć coś inteligentnego, ale nie wykrztusiłem z siebie ani jednego słowa. Dopiero w tamtej sekundzie naprawdę dotarło do mnie, że obok mnie nie siedzi żadna „mała Majka”, tylko naprawdę ładna, zgrabna siedemnastolatka, która właśnie bardzo świadomie przekroczyła niewidzialną linię naszego dzieciństwa.

Majka podniosła głowę z mojego ramienia, zerknęła na moją głupią minę i zaśmiała się cicho, jakby sama trochę spłoszyła się tym, co powiedziała.

- Ale nie rób takiej miny, jakbyś ducha zobaczył - trąciła mnie łokciem, choć na jej policzkach pod piegami wyraźnie pojawił się rumieniec - Zresztą nieważne. Posłuchaj... jak wrócę z tego obozu za półtora tygodnia, moi rodzice jadą na cały weekend na jakieś wielkie wesele kuzyna taty pod Kraków. Będę miała cały dom dla siebie. Wpadniesz do mnie w sobotę? Zamówimy pizzę, puścimy jakiś film i wreszcie posiedzimy tylko we dwoje, bez tego całego cyrku z ojcem. Zgadzasz się?

- Jasne... pewnie, że wpadnę - odpowiedziałem, czując nagle dziwny, podwójny ścisk w żołądku. Uśmiechnąłem się do niej szczerze, bo naprawdę ją lubiłem, a jednocześnie spinka jej matki w kieszeni moich spodenek nagle zaczęła mi ciążyć jak kawał ołowiu.

- Super. Trzymam cię za słowo - uśmiechnęła się szeroko, wstała zgrabnie z pomostu i zanim ruszyła w stronę domku, obejrzała się jeszcze raz przez ramię z błyskiem w zielonych oczach - I serio, ogarnij ten łeb do wieczora, bo dzisiaj ostatnie ognisko.

Zostałem na pomoście i odprowadziłem ją wzrokiem. Chyba po raz pierwszy w życiu naprawdę dotarło do mnie, jak bardzo się zmieniła i że nie ma w niej już nic z tamtej chudej dziewczynki z podstawówki. Z każdym jej krokiem widziałem, jak opięty materiał krótkich sportowych spodenek lekko znika między jej jędrnymi, wyćwiczonymi od biegania pośladkami, podkreślając wąską talię i długie, opalone nogi. Przez lata w ogóle nie patrzyłem na nią w ten sposób, a teraz nagle siedziałem na pomoście, gapiłem się na jej tyłek i czułem, jak w głowie robi mi się jeszcze większy bałagan.

Po południu, kiedy tabletka zaczęła działać i ból głowy w końcu odpuścił, mama z Natalią wróciły z miasteczka. Nic się jednak nie zmieniło. Natalia dalej zachowywała się tak, jakby poprzednich pięciu dni w ogóle nie było - siedziała z moją mamą na tarasie, gadając spokojnie o przepisach na ogórki i przesadzaniu hortensji przed swoim domem, a potem poszła na górę pomóc Majce posegregować rzeczy na obóz. Kiedy przechodziłem obok stołu, rzucała tylko suche, neutralne „Przemek, podasz mi nóż?” albo „Dzięki”.

I paradoksalnie ten chłodny, przyzwoity dystans działał na mnie dziesięć razy gorzej niż wszystkie jej wcześniejsze prowokacje razem wzięte. Chodziłem po działce jak struty, nie mogąc sobie znaleźć miejsca. Pod powiekami cały czas miałem każdy centymetr jej ciała, który widziałem przez te ostatnie dni - jej wypiętą dupę w krótkich szortach ze stringami wżynającymi się między pośladki, mokry biały kostium opinający sterczące sutki i pasek miedzianych włosów nad cipką, smak jej warg z wczorajszej nocy, jej dłoń na moim kutasie i to, jak ocierała się o mnie w ciemności. Żeby wypocić resztki alkoholu i rozładować tę nieznośną frustrację, wziąłem w końcu siekierę i przed wieczorem narąbałem pod wiatą tyle drewna, że starczyłoby im na cały sierpień.

Wieczorem powietrze po piątkowej burzy było krystalicznie czyste i rześkie. Siedzieliśmy wszyscy wokół wysokiego ognia, piekąc resztki karkówki i kiełbasek z lodówki, żeby nic się nie zmarnowało przed niedzielnym powrotem. Ja sączyłem już tylko zimną colę, na sam widok alkoholu robiło mi się słabo. Marek za to już od czwartej po południu sączył kolejne drinki z whisky i był głośniejszy oraz bardziej bezczelny niż przez cały tydzień. Mój tata siedział tuż obok niego z rozpiętą pod szyją koszulą, też już podchmielony, i śmiał się z każdego, nawet najbardziej czerstwego żartu gospodarza.

W pewnym momencie Marek ukroił kawałek karkówki ze swojego talerza, skrzywił się demonstracyjnie i rzucił widelec na stół.

- Jezu, Natalka, jak ty to mięso zamarynowałaś? Przecież to jest suche jak wiór, i do tego bez smaku - rzucił głośno przez cały krąg, tak że nawet moja mama zamilkła w pół zdania - Tyle razy ci mówiłem, żebyś nie waliła samej soli, tylko oliwę i trochę piwa. Prosta rzecz, a za każdym razem muszę to samo tłumaczyć. Dobrze chociaż, że jeszcze jakoś wyglądasz w tych sukienkach, bo w kuchni to ostatnio coraz słabiej.

Zapadła krótka, strasznie niezręczna cisza. Mój tata zaśmiał się krótko, nerwowo, jakby nie był pewien, czy wypada mu tym razem przyklasnąć, a mama natychmiast zaczęła coś szybko gadać o tym, że mięso ze sklepu na wsi zawsze bywa twardsze i to wcale nie wina marynaty. Majka rzuciła ojcu spojrzenie, którym mogłaby go spopielić na miejscu, i wstała gwałtownie, mówiąc, że idzie się dopakować na jutro.

A ja patrzyłem wyłącznie na Natalię.

Siedziała naprzeciwko mnie w ciepłym świetle ognia. Tym razem nie spuściła oczu jak w poniedziałek w samochodzie. Nie wyglądała też na zranioną ani zawstydzoną. Zauważyłem tylko, jak jej szczęka napina się na krótką chwilę, a palce mocniej ściskają brzeg papierowego talerzyka. Bardzo powoli odłożyła widelec, sięgnęła po kieliszek z czerwonym winem i upiła długi, spokojny łyk.

A potem, ponad tańczącymi płomieniami i gadającymi znowu o czymś głupim naszymi ojcami, powoli podniosła wzrok i popatrzyła prosto na mnie.

Aż mnie ścisnęło w żołądku.

W jej zielonych oczach nie było już dawnej rezygnacji, nie było też tej przekornej zabawy ze środy czy z wczorajszego tańca. Była w nich chłodna, twarda decyzja. Patrzyła na mnie długo, poważnie, bez uśmiechu, dokładnie tak, jakby w tamtej sekundzie coś w niej ostatecznie pękło albo na dobre się otworzyło. Odruchowo ścisnąłem przez materiał spodenek schowaną w kieszeni spinkę i już wiedziałem, że cały sobotni dystans nie był żadnym końcem. To była tylko cisza przed burzą.

Tej nocy w łóżku nie było już wstydu ani wahania. Wiedziałem, że ona też tam leży po drugiej stronie korytarza obok chrapiącego Marka i myśli dokładnie o tym samym. Zamknąłem oczy i pozwoliłem, żeby wyobraźnia przejęła kontrolę. Widziałem, jak zrzuca z siebie wszystko, jak wspina się na mnie w ciemności, gorąca i mokra, całuje mnie tak samo zachłannie jak wczoraj w nocy, prowadzi mnie swoją dłonią prosto do swojej wilgotnej cipki i zaczyna poruszać biodrami z tą samą pewną siebie, drapieżną gracją, z jaką patrzyła na mnie przez płomienie ogniska. Jak wchodzę w nią do końca, masuję jej gładką skórę.  Czułem w wyobraźni jej pełne cycki w moich dłoniach, smak jej ust, ciche westchnienia przy moim uchu i ten moment, kiedy oboje przestajemy się wreszcie pilnować. Przyspieszyłem ruchy pod kocem i doszedłem, znowu prosto na brzuchu.

Niedziela

Niedziela wstała jasna, słoneczna i dziwnie senna. Od rana w domku panował ten charakterystyczny, rozlazły nastrój końca urlopu. Nikt jeszcze nie chciał wracać do miasta, ale nikt też nie umiał już usiedzieć w miejscu. Zjedliśmy śniadanie z resztek z lodówki, a potem zaczęło się wielkie sprzątanie i znoszenie toreb do obu aut.

Marek już od dziesiątej wisiał na telefonie na tarasie, ustalając ze swoim dyspozytorem trasy na poniedziałkowy poranek, i co jakiś czas rzucał krótkie polecenia, żeby niczego nie zostawić. Mama biegała po pokojach z ręcznikiem papierowym, sprawdzając trzy razy, czy wszystkie krany są dokręcone do oporu i czy pod łóżkami nie została żadna moja skarpetka. Tata krążył wokół czarnego SUVA Marka, jeszcze raz podziwiając felgi i wypytując o spalanie na autostradzie.

Koło trzeciej po południu oba bagażniki były zapakowane pod sam dach. Rodzice żegnali się głośno z Markiem na podjeździe - mama całowała Natalię w oba policzki, dziękując dziesięć razy za gościnę, a tata ściskał rękę Marka jak wspólnik po udanym interesie. Majka siedziała już z tyłu auta rodziców ze słuchawkami na uszach, mrugając do mnie porozumiewawczo przez uchyloną szybę. Tym razem wracałem do domu z rodzicami - Marek chciał jeszcze po drodze zajechać na swoją bazę transportową na obrzeżach miasta, więc rozdzielaliśmy się zaraz za lasem.

- Przemek, sprawdź jeszcze z tyłu domku te dwie okiennice od lasu, czy na pewno dobrze zatrzasnąłem haczyki! - zawołał Marek z podjazdu, wsiadając powoli za kółko - Ostatnio wiatr jedną wyłamał!

- Już lecę! - rzuciłem i obszedłem domek wąską, porośniętą mchem ścieżką za altaną.

Z tyłu panował przyjemny, żywiczny chłód i cisza, do której głosy z podjazdu docierały już stłumione. Sprawdziłem oba metalowe skoble, siedziały ciasno w drewnie, nic nie miało prawa się otworzyć. Otrzepałem dłonie z kurzu i odwróciłem się, żeby wrócić do samochodów.

Stanąłem w pół kroku.

Dwa metry przede mną, w głębokim cieniu starych sosen, stała Natalia. Musiała pójść za mną zaraz po tym, jak pożegnała się z moją mamą. Miała na sobie ciemne, jak zwykle idealnie dopasowane dżinsy, które opinały jej krągłe biodra i dupę, oraz zwykły, cienki biały t-shirt, znowu bez stanika, przez co zarys jej pełnych piersi i twardych sutków pod cienką bawełną od razu przyciągał wzrok. Długie rude włosy zebrała luźno na jedno ramię. Wyglądała niesamowicie prosto, a jednocześnie tak zjawiskowo i drapieżnie, że aż zaparło mi dech.

- Chciałam ci jeszcze podziękować za ten cały tydzień - powiedziała cichym, pewnym siebie głosem, robiąc dwa powolne kroki w moją stronę - Za pomoc przy tym wszystkim. I w ogóle... za to, że byłeś. Dawno nie miałam tak dobrego tygodnia.

- Nie ma za co - odparłem, a w gardle znowu zaschło mi na wiór. Stałem plecami prawie przy drewnianej ścianie domku, mając ją na wyciągnięcie ręki - Ja też... naprawdę dobrze się tu czułem.

Nie zatrzymała się na bezpieczny dystans. Podeszła tak blisko, że czubki jej butów niemal dotknęły moich, a przód jej białego t-shirtu znalazł się kilka centymetrów od mojej klatki piersiowej. Biło od niej gorąco i ten słodki, znajomy zapach, który od poniedziałku odbierał mi rozum. Uniosła dłoń i bez wahania położyła ją płasko na moim boku, tuż nad biodrem, powoli przesuwając palcami po materiale mojej koszulki, podczas gdy w oddali rozległ się dźwięk odpalanego silnika auta mojego ojca.

W jej zielonych oczach płonęła teraz czysta, bezwstydna pewność siebie.

- Wiesz... - zaczęła miękko, niskim, zmysłowym głosem, nie odrywając oczu od moich ust - Majka jutro o świcie jedzie na ten swój obóz w góry, a Marek we wtorek rano leci na pięć dni na duże targi do Gdańska. Zostaję w domu zupełnie sama.

Wszystko we mnie stężało. Serce walnęło mi o żebra tak mocno, że aż zaszumiało mi w uszach. W głowie przez sekundę mignęła mi wczorajsza rozmowa z Majką na pomoście i jej zaproszenie za półtora tygodnia. Tyle że jej matka zrobiła ten ruch pierwsza i nie zostawiała żadnych wątpliwości, o co w tym chodzi.

- Mamy na piętrze w garderobie parę ciężkich pudeł i starą komodę, które chciałam w końcu przestawić i wynieść na strych, a sama przecież nie dam rady - ciągnęła spokojnie, lekko przygryzając dolną wargę, podczas gdy jej kciuk wciąż powoli gładził mój bok przez koszulkę - Marek jak zwykle nie ma na takie rzeczy czasu. Pomyślałam o tobie. Wpadniesz w środę po południu mi pomóc? Zrobię coś dobrego na kolację, otworzymy jakieś wino... i wreszcie nie będziemy musieli udawać, że nic się nie dzieje. Bez nikogo nad głową.

Zamilkła i po prostu na mnie patrzyła, przechylając głowę, bez cienia wahania - dokładnie tak, jakbyśmy ten termin dogadali już dawno temu.

- Wpadnę - powiedziałem od razu, bez sekundy zastanowienia, czując, jak cały aż płonę od środka - Na pewno wpadnę, Natalio.

Uśmiechnęła się szeroko, drapieżnie, z cichą satysfakcją w oczach. Dopiero wtedy zdjęła dłoń z mojego biodra, uniosła ją wyżej i musnęła opuszkami palców moją szczękę oraz dolną wargę, zostawiając na skórze gorący, palący ślad.

- Świetnie - wyszeptała, nachylając się jeszcze o centymetr bliżej mojego ucha, tak że jej miękka, ciepła pierś otarła się o moją klatkę - I weź ze sobą moją spinkę, dobrze? Chcę, żebyś mi ją oddał osobiście. Wyślę ci w środę rano wiadomość, o której dokładnie. Do zobaczenia.

Z przodu podjazdu rozległ się krótki, niecierpliwy dźwięk klaksonu Marka. Natalia nawet się nie skrzywiła. Spojrzała na mnie jeszcze raz przez krótką sekundę, po czym odwróciła się płynnym, pewnym ruchem i poszła ścieżką w stronę samochodów, kołysząc biodrami tak, że ledwo stałem na nogach.

Zostałem za domkiem jeszcze chwilę, oparty o nagrzane słońcem deski, próbując uspokoić oddech. Kiedy wyszedłem zza rogu, oba silniki już pracowały. Pomachałem krótko w kierunku auta, w którym Natalia siedziała na miejscu pasażera, odwrócona lekko do szyby z tym swoim spokojnym półuśmiechem, i wsiadłem na tylną kanapę auta rodziców. Chwilę później ruszyliśmy żwirową drogą przez las, a na pierwszym rozjeździe za sosnami Marek mignął długimi i odbił na swoją bazę na obrzeżach miasta.

Całą drogę powrotną prawie się nie odzywałem. Z przodu mama z tatą gadali na luzie o tym, jak dobrze nam ten wyjazd zrobił, ile jagód udało się zebrać i że koniecznie trzeba się z Markiem i Natalią zdzwonić po ich wyjeździe na wesele. Słuchałem ich jednym uchem, obracając w kieszeni mały, gładki kawałek plastiku, na którym wciąż czułem zapach jej perfum.

Nie potrafiłem myśleć o niczym innym niż o środzie. W głowie cały czas miałem jej gorące usta, dłoń zaciskającą się na moim penisie pod bokserkami i ten zachrypnięty szept przy uchu, że chce mnie wziąć na trzeźwo. Jeszcze w poniedziałek byłem dla niej tylko dzieciakiem, któremu trzeba było zrobić miejsce z tyłu w samochodzie. Teraz miałem jej spinkę w spodenkach i zaproszenie do pustego domu.

Gdzieś z tyłu głowy pojawiła się na sekundę Majka i nasza rozmowa na pomoście, ale od razu to odciąłem. Do tamtej soboty była cała wieczność. Najpierw była środa i wiedziałem jedno: jak tylko przekroczę próg tamtego domu, nie będę już tylko stał i patrzył.



CDN...

3 komentarze

 
  • Użytkownik JP

    [komentarz oczekuje na moderacje]

    41 minut temu

  • Użytkownik anonimowydebiutant

    @JP  Miło czytać takie komentarze 😁 Fajnie wiedzieć, że historia wciąga i chce się poznać dalszy ciąg. Mam jeszcze kilka pomysłów na fabułę  i rozwinięcie historii , więc to dopiero początek.

    7 minut temu

  • Użytkownik Aaaaaa

    [komentarz oczekuje na moderacje]

    4 godz. temu

  • Użytkownik Pumciak

    Opowiadanie jest napisane w bardzo spokojnym rytmie i bardzo podoba mi się

    6 godz. temu

  • Użytkownik anonimowydebiutant

    @Pumciak Dzięki! Właśnie taki rytm chciałem utrzymać. Nie wszystko musi dziać się od razu, czasami fajniej jest trochę podkręcić atmosferę i dać bohaterom czas na swoje gierki 😉

    8 minut temu