Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

Kusicielka - Część 1: Nie mów do mnie „ciociu” (Prolog) 1/2

Kusicielka - Część 1: Nie mów do mnie „ciociu” (Prolog) 1/2Cześć, to mój pierwszy tekst tutaj. Uprzedzam z góry, że akcja rozkręca się powoli. Najpierw buduję klimat i relacje, a mocniejsze rzeczy przyjdą w kolejnych częściach. Cały wstęp wyszedł mi za długi, więc podzieliłem go na dwa odcinki, żeby zobaczyć, jak się przyjmie. Miłego czytania!



Poniedziałek

Zawsze mówiłem, że klima w samochodzie mojego ojca działa tylko na tym guziku na desce rozdzielczej i w jego opowieściach przy imieninowym stole. Dlatego jak tylko wyszło, że w samym środku lipca jedziemy na tydzień na działkę na dwa auta, oznajmiłem, żę pojadę autem wujka Marka, zanim mama zdążyła cokolwiek powiedzieć. Rodzice mieli ruszyć jakieś pół godziny po nas. Tata musiał jeszcze podskoczyć do pracy podpisać jakieś papiery przed urlopem, a mama od ósmej rano chodziła po mieszkaniu podminowana. Dopakowywała lodówkę turystyczną, trzy razy wracała z przedpokoju do kuchni sprawdzić, czy na pewno zakręciła gaz, i na siłę wciskała mi tabletki na alergię, z której wyrosłem jeszcze w podstawówce.

Stałem pod blokiem w poniedziałkowe popołudnie już dobre dziesięć minut. Na ramieniu miałem wypchany plecak, a w ręce reklamówkę z jeszcze ciepłą blachą drożdżowca. Mama wyjęła go z piekarnika chwilę wcześniej, rzucając z nerwowym grymasem, że „nie wypada jechać na cały tydzień z pustymi rękami, bo jeszcze sobie Natalia pomyśli, że nie potrafimy się zachować”. Miałem na sobie zwykłe szare spodenki i spraną koszulkę, a w tym lipcowym skwarze po plecach spływała mi już pierwsza strużka potu.

Miałem osiemnaście lat. Matura była z głowy, wyniki leżały w szufladzie biurka, papiery na studia wysłane, a do października zostało tyle wolnego czasu, że zaczynałem powoli dostawać szału  od siedzenia w domu. Gdybym miał się opisać komuś obcemu, szczerze mówiąc, nie bardzo wiedziałbym, co powiedzieć. Metr siedemdziesiąt osiem, normalna budowa, ani patyk, ani żaden koks z siłowni, twarz z tych, których nikt nie pamięta pięć minut po wyjściu z autobusu. Zwykły chłopak z osiedla. Nie robiłem dymu pod klatką, nie piłem do odciny i zawsze grzecznie mówiłem „dzień dobry” sąsiadkom. Nikt z mojego otoczenia nie miał zielonego pojęcia, co tak naprawdę siedziało mi w głowie od dobrych trzech lat.

Zza rogu bloku wyjechał czarny, wypasiony SUV wujka Marka. Nawet w tym upale lakier świecił się tak, jakby przed chwilą wyjechał z myjni. Podjechał pod samą klatkę, stanął z cichym piskiem opon i otworzył bagażnik guzikiem ze środka, nawet nie gasząc silnika i nie ruszając tyłka z fotela.

Marek to był gość, który szedł przez życie tak, jakby cały świat miał obowiązek schodzić mu z drogi. Właściciel dobrze prosperującej firmy transportowej, klasyczny pracoholik przyklejony do telefonu, tabelek i przekonania, że to on tutaj rozdaje karty. Po czterdziestce dorobił się niewielkiego brzuszka, który próbował chować pod drogimi, dobrze skrojonymi koszulami, na ręku zawsze miał ciężki stalowy zegarek i zgrywał wielkiego pana i władcę. Taki typ, co to uważa, że skoro zarabia dużą kasę i postawił wielki dom na przedmieściach, to nikomu nie musi mówić zwykłego „dziękuję”.

- Wrzucaj graty, młody, bo zaraz utkwimy na wylotówce! - rzucił przez uchyloną szybę od strony pasażera, poprawiając ciemne okulary.  
- O szesnastej mam telekonferencję z klientem z Berlina, muszę być na miejscu i mieć normalny zasięg.

- Już idę - mruknąłem, podchodząc na tył auta.

W bagażniku leżały już dwie duże, porządne torby podróżne, zgrzewka drogiego piwa i wielki parasol plażowy. Ostrożnie wcisnąłem reklamówkę z ciastem w wolny róg, upewniając się, że nic jej nie zgniecie na zakrętach, zamknąłem klapę i wziąłem swój plecak do środka.

Jak tylko otworzyłem tylne drzwi, od razu uderzył mnie przyjemny chłód z nawiewu i ten jej znajomy zapach. Słodka wanilia zmieszana z czymś cytrusowym i ciepłem rozgrzanej słońcem skóry. Z tyłu po lewej siedziała już Majka, ich  córka. O rok młodsza ode mnie, białe słuchawki w uszach i nos wlepiony w ekran telefonu.

- Siema - rzuciła na mój widok, kiwając głową bez podnoszenia wzroku.

- Hej - odpowiedziałem odruchowo, siadając obok niej i wsuwając plecak pod nogi. Szczerze? W tamtej chwili niespecjalnie na nią zwracałem uwagę. Znaliśmy się od piaskownicy, kłóciliśmy o łopatki, jak jeszcze nie sięgaliśmy do stołu, więc była dla mnie jak młodsza siostra. Stały element krajobrazu, na który nawet się specjalnie nie patrzy. Cała moja uwaga i tak od razu powędrowała na fotel przede mną.

Natalia odwróciła się do tyłu, zsuwając okulary przeciwsłoneczne na czubek głowy.

- Cześć, Przemek! Boże, jak ty znowu zmężniałeś od Wielkanocy - powiedziała z takim szczerym ciepłem w głosie, że od razu zeszło ze mnie całe napięcie. - A gdzie Anka i Tomek? Nie wyrobili się?

- Tata musiał jeszcze na kwadrans wpaść do biura - wyjaśniłem, zapinając pas. - Ruszą zaraz za nami, widzimy się już na miejscu.

- No tak, Tomek jak zawsze musi udowodnić całemu światu, że bez niego ta jego państwowa firma zawali się w pięć minut - zaśmiał się Marek z wyższością, wrzucił bieg i ostro ruszył spod krawężnika.

Zacisnąłem zęby, ale nic nie powiedziałem. Znałem ten układ na pamięć. Mój tata, Tomek, był kierownikiem średniego szczebla w państwowej spółce i od lat patrzył na Marka jak w obrazek. Imponowało mu w nim wszystko: kasa, własny biznes, wielki dom pod miastem, pewność siebie i ten sposób, w jaki Marek ustawiał ludzi po kątach. W domu ojciec często rzucał, że „Marek to ma łeb na karku i wie, jak żyć”, a jak siedzieli razem przy jednym stole, próbował go nieudolnie małpować, sypał tymi samymi oklepanymi gadkami o biznesie, klepał go po plecach trochę za mocno i śmiał się z jego żartów najgłośniej ze wszystkich, nawet jak były totalnie żenujące. Mama, Anka, była jego całkowitym przeciwieństwem. Wiecznie spięta, przewrażliwiona na punkcie tego, co powiedzą inni, przejmująca się każdą rysą na lakierze, każdym przeciągiem i tym, czy ktoś się czasem nie obraził.

A Natalia? To była najlepsza przyjaciółka mojej mamy jeszcze ze szkolnych lat. Znały się ponad ćwierć wieku, chociaż charakterami były z zupełnie innych planet. Przez całe moje dzieciństwo była po prostu „ciocią Natalką”. Jedyną dorosłą osobą, która nigdy nigdzie nie goniła, nie wrzeszczała o bałagan i nie zerkała co minutę na zegarek. Jak wpadała do nas na kawę, zawsze znalazła choćby dziesięć minut, żeby usiąść ze mną na dywanie w moim pokoju, zapytać, jak było na wuefie, i naprawdę mnie posłuchać, podczas gdy moja zestresowana mama latała w tym czasie ze ścierką po kuchni. Jako dzieciak kochałem ją taką zwykłą, szczerą sympatią. Pamiętam, że w podstawówce zdarzało mi się nawet po cichu marzyć, żeby to ona była moją mamą, bo przy niej powietrze w domu zawsze robiło się jakieś spokojniejsze.

Tyle że potem przyszedł koniec podstawówki, liceum i coś mi się w głowie poprzestawiało bez żadnego ostrzeżenia. To przywiązanie nie zniknęło. Nabrało innego ciężaru i zamieniło się w coś, z czym kompletnie nie umiałem sobie poradzić. Przestałem widzieć w niej koleżankę mamy. Zacząłem widzieć kobietę. I za każdym razem, jak nas odwiedzała albo jak jechaliśmy na niedzielny obiad do ich domu na przedmieściach, ściskało mnie w żołądku i łapał mnie gryzący wstyd, że w ogóle patrzę na nią w taki sposób.

Siedziałem teraz prosto za jej fotelem. Przez pierwsze kilka  kilometrów za miastem nie mogłem się powstrzymać przed zerkaniem w szparę między oparciem a zagłówkiem. Natalia miała czterdzieści lat, ale jakby ktoś nie znał jej wieku, spokojnie dałby jej dziesięć mniej. Szczupła, jakieś sto siedemdziesiąt wzrostu, z długimi, ognistymi rudymi włosami, żywy, naturalny odcień, żadna tam farba z drogerii, które w słońcu za boczną szybą aż lśniły. Biała, luźna bluzka bez rękawów odsłaniała jej gładkie, muśnięte słońcem ramiona i kark, do którego kleiło się parę niesfornych pasemek. Jak odwracała się do tyłu, żeby podpytać o te moje studia, patrzyłem w jej zielone oczy, na drobne piegi na nosie, pełne usta i na to, jak miękki materiał układa się na jej piersiach w rozmiarze bodajże C, nie za dużych, nie za małych, dobrze dobranych do wąskiej talii i okrągłych bioder, za którymi od trzech lat odruchowo wodziłem wzrokiem, jak szła przede mną korytarzem.

- Przemek, masz może powerbanka? - Majka wyjęła jedną słuchawkę i szturchnęła mnie łokciem w bok, wyrywając mnie z zamyślenia. - Zapomniałam naładować telefon przed wyjazdem, a w tym lesie zanim złapiemy zasięg, bateria padnie mi po godzinie.

- Mam w plecaku, już ci daję - mruknąłem, schylając się do podłogi i grzebiąc w bocznej kieszeni.

- O, dobrze, że chociaż młody myśli - wtrącił z przodu Marek, zerkając na nas w lusterko z krzywym uśmieszkiem. - Bo twoja ciocia, jak zwykle, spakowała na ten tydzień pół szafy, cztery pary butów, których nawet nie wyciągnie z torby, ale o głupim kablu do ładowarki to już nie pomyślała. Typowa baba. Byle szmat nabrać, a konkretów zero.

Ręka z powerbankiem zatrzymała mi się w połowie. Kątem oka widziałem, jak uśmiech znika z twarzy Natalii. Nie odezwała się ani słowem. Nie broniła się, nie próbowała nawet obrócić tego w żart. Po prostu odwróciła głowę w stronę bocznej szyby, oparła łokieć na podłokietniku i zacisnęła usta.

Znałem ten widok od lat i za każdym razem brała mnie cicha, bezsilna złość. Marek traktował ją jak ładny, ale czasem męczący dodatek do domu. Przy nim Natalia zawsze siedziała jakoś sztywniej, na samej krawędzi fotela, jakby cały czas pilnowała się, żeby nie powiedzieć o jedno słowo za dużo i nie usłyszeć kolejnego docinka.

- Daj spokój, tato, przecież mówił, że ma - burknęła Majka i przewróciła oczami. Wzięła ode mnie czarną kostkę, wpięła kabel, mruknęła ciche „dzięki” i odwróciła się w stronę swojego okna.

W połowie trasy zjechaliśmy na dużą stację benzynową, żeby zatankować i rozprostować nogi. Marek wysiadł pierwszy, włożył pistolet do baku i od razu przykleił telefon do ucha, wydzierając się na jakiegoś spedytora o opóźniony transport pod Poznaniem. Majka pobiegła do środka po zimnego energetyka i chipsy.

Zostałem przy aucie z Natalią. Odeszła dwa kroki od dystrybutora, stanęła na skraju parkingu w cieniu i przeciągnęła się niespiesznie, splatając dłonie za głową. Przez ten ruch biała bluzka podjechała trochę do góry, odsłaniając wąski pasek gładkiego, opalonego brzucha nad linią krótkich dżinsowych szortów. Momentalnie uciekłem wzrokiem na tylną oponę, udając, że sprawdzam ciśnienie, chociaż czułem, jak robi mi się gorąco na karku.

- Chcesz coś do picia ? - zapytała spokojnie, kiedy opuściła ręce i spojrzała na mnie. W ostrym słońcu jej oczy były niesamowicie jasne, niemal szmaragdowe. - Idę po kawę, bo przy tej klimie zaraz usnę.

- Nie, dzięki, mam wodę w plecaku - odpowiedziałem, wpychając ręce do kieszeni spodenek.

Nic nie powiedziała, tylko uśmiechnęła się kącikiem ust i poszła w stronę szklanych drzwi stacji. Kiedy wróciła po pięciu minutach, w jednej ręce miała swoje gorące latte, a w drugiej mały kubek mrożonej kawy ze słomką. Podała mi go bez słowa, zanim jeszcze otworzyłem drzwi samochodu.

- Pamiętałam, że zwykłej nie lubisz, tylko taką słodką - rzuciła cicho, kiedy Marek wciąż krążył z telefonem dziesięć metrów dalej. - Pij, przed nami jeszcze ponad godzina.

Wziąłem od niej kubek, a nasze palce zetknęły się na zimnym plastiku o sekundę dłużej, niż trzeba. Miała ciepłą, miękką dłoń i ten jeden prosty gest wystarczył, żebym przez resztę drogi siedział z tyłu jak na szpilkach, gapiąc się na jej włosy za zagłówkiem i walcząc z myślami, za które spaliłbym się ze wstydu, gdyby ktokolwiek w tym wozie mógł je podsłuchać.

Działka Marka i Natalii leżała jakieś sto osiemdziesiąt kilometrów od miasta, schowana na końcu wąskiej, piaszczystej drogi między wysokim sosnowym lasem a czystym, głębokim jeziorem. Domek był parterowy, z ciemnego drewna, z przytulnym poddaszem i wielkim, zadaszonym tarasem od strony wody, na którym stał ciężki stół z bali i dwa stare wiklinowe fotele. Z końca pochyłego trawnika w dół, prosto na drewniany pomost, schodziło kilkanaście wydeptanych stopni wzmocnionych belkami.

Kiedy zajechaliśmy na podwórko przed czwartą po południu, od razu po otwarciu drzwi uderzył mnie zapach nagrzanej słońcem żywicy i wody. Marek wysiadł z telefonem przy uchu, nawet nie spojrzał w stronę bagażnika.

- Dobra, młodzi, zanieście te torby do środka i przynieście trochę drewna spod wiaty na ognisko - rzucił przez ramię, poprawiając koszulę. - Natalia, ogarnij szybko coś do jedzenia i wstaw wodę, bo za kwadrans mam ten Berlin. Idę na taras, tam mam najlepszy zasięg.

Majka prychnęła pod nosem, wyciągnęła z bagażnika swoją sportową torbę i bez słowa pobiegła po schodkach do środka, żeby jak zwykle zaklepać sobie mniejszy pokój na górze z widokiem na jezioro. Zostałem przy otwartej klapie z Natalią. Wyjąłem jej cięższą walizkę, a ona wzięła wiklinowy koszyk z zakupami i reklamówkę z drożdżowcem mojej mamy.

Zanim jednak ruszyła na taras, przystanęła na ścieżce, zerknęła na męża, który właśnie rozsiadł się w wiklinowym fotelu i zaczął głośno gadać po angielsku, po czym spojrzała na mnie i mrugnęła porozumiewawczo.

- Nie daj się zagonić do roboty w pierwszej minucie, Przemek - powiedziała ciszej, żeby Marek nie słyszał. - Przyjechałeś odpocząć po maturze, jesteś gościem, a nie pracownikiem mojego męża.

- Żaden problem, i tak nie mam nic lepszego do roboty... ciociu - odpowiedziałem z automatu, tak jak mówiłem przez ostatnie osiemnaście lat.

Natalia stanęła w pół kroku. Postawiła koszyk na trawie i odwróciła się do mnie całym ciałem. Słońce przebijające się przez korony sosen zapaliło jej włosy, a w spojrzeniu błysnęło coś zadziornego, zupełnie innego niż zazwyczaj. Podeszła o krok bliżej, dokładnie o ten jeden krok, który naruszał bezpieczny, dobrze znany dystans.

- Słuchaj no, maturzysto czy tam studencie - rzuciła półgłosem, przechylając głowę i taksując mnie od stóp do głów bez pośpiechu, jakby naprawdę widziała mnie pierwszy raz w życiu. Masz już dowód w portfelu, zaraz idziesz na studia i jesteś ode mnie wyższy prawie o głowę. Jak jeszcze raz w tym tygodniu powiesz do mnie „ciociu”, to przysięgam, rozbiję ci stary namiot za drewutnią i będziesz tam spał z komarami. Jestem Natalia. Po prostu Natalia. Jasne?

Zaschło mi w gardle, a skóra na karku natychmiast zapłonęła. Stała tak blisko, że czułem bijące od niej po podróży ciepło.

- Jasne... Natalio - wydukałem, próbując brzmieć na luzie. Jej imię, wypowiedziane bez tego bezpiecznego „ciociu”, zabrzmiało w moich ustach dziwnie obco, blisko i jakoś niebezpiecznie naraz.

- No. Od razu lepiej - uśmiechnęła się szerzej, a mnie aż ścisnęło w dołku. Zanim schyliła się po koszyk, wyciągnęła rękę i musnęła palcami moje przedramię - tak niby od niechcenia, jakby chciała przybić naszą umowę - po czym odwróciła się i poszła po drewnianych schodkach na taras.

Przez parę sekund stałem przy samochodzie jak wryty, z jej ciężką torbą w ręku, patrząc, jak jej biodra kołyszą się w krótkich szortach. Dopiero zirytowany głos Marka z góry, wołającego o jakieś papiery ze schowka, wyrwał mnie z miejsca.

Pół godziny później pod drewnianą bramę podjechało srebrne auto moich rodziców. Mama wysiadła blada i roztrzęsiona, narzekając od progu, że tata brał leśne zakręty zdecydowanie za szybko, że kompot w bagażniku na pewno się wylał i że w tym roku jest plaga kleszczy, więc wszyscy mamy się natychmiast spryskać środkiem z apteki, zanim w ogóle staniemy na trawie. Tata w ogóle jej nie słuchał. Wyskoczył zza kółka, poprawił koszulkę polo i ruszył sprężystym krokiem na taras, gdzie Marek właśnie kończył rozmowę.

- No, prezesie! Piękny teren, piękny! - zawołał głośno ojciec, ściskając dłoń Marka obiema rękami i rozglądając się z podziwem po działce, chociaż był tu już co najmniej dziesiąty raz. - Człowiek od razu czuje, że przyjechał do kogoś, kto ma rozmach i łeb na karku!

Marek skinął głową z pobłażliwym uśmieszkiem i klepnął mojego tatę po ramieniu.

- Trzeba umieć się urządzić, Tomek, a nie czekać, aż samo spadnie z nieba. Chodź, otworzymy po zimnym piwie, bo w tej twojej państwówce to pewnie nawet porządnej klimy wam nie włączają.

Reszta wieczoru poszła dokładnie według schematu, który znałem z poprzednich lat. Jak słońce zaczęło chować się za lasem po drugiej stronie jeziora, rozpaliliśmy ognisko w kręgu z polnych kamieni. Z domku zawiało zapachem świeżo krojonego chleba, musztardy i czosnku.

Marek rozsiadł się na najwygodniejszym rozkładanym fotelu z puszką piwa w garści i przez dobre dwie godziny ciągnął monolog o swoich nowych ciężarówkach, głupich przepisach w Niemczech i o tym, że „dzisiejsza młodzież nie ma za grosz ambicji, tylko by siedziała w telefonach i wyciągała łapy po kasę”. Mój tata siedział obok niego pochylony do przodu, spijając każde słowo, kiwając głową z zapałem i dorzucając co chwilę swoje krótkie teksty w stylu „święte słowa, Marek, krótko trzeba trzymać”, próbując brzmieć równie twardo jak jego idol. Mama siedziała obok wyprostowana jak struna, poprawiała kołnierzyk i pilnowała mojego patyka nad ogniem.

- Przemek, zabierz tę kiełbasę z samego ognia, bo ją zwęglisz! - powtarzała już trzeci raz. - Taka czarna skórka jest rakotwórcza, mówiłam ci sto razy. I załóż bluzę, od wody już ciągnie wilgocią, a potem będziesz mi kaszlał przez pół wakacji.

- Mamo, jest dwadzieścia pięć stopni - westchnąłem, przewracając oczami.

Siedząca obok mnie na drewnianej ławce Majka parsknęła cichym śmiechem i trąciła mnie kolanem. Sama miała narzuconą na ramiona cienką bluzę, podbierała mi przypieczony chleb z talerza i mruczała pod nosem złośliwe komentarze na temat naszych starych.

Po drugiej stronie paleniska, trochę z boku, siedziała Natalia. Przez cały wieczór Marek nie spojrzał na nią ani razu z zainteresowaniem, nie zapytał, jak się czuje, ani nie wciągnął jej do rozmowy. Odezwał się dopiero wtedy, kiedy skończyło mu się piwo.

- Natalka, skocz do lodówki po następny czteropak , bo ten już się skończył, a z Tomkiem mamy sucho w gardłach - rzucił przez ogień, nawet nie odwracając głowy.

Zauważyłem, jak palce Natalii na moment zaciskają się mocniej na nóżce kieliszka z białym winem. Nie zrobiła jednak żadnej sceny. Wstała bez słowa, poszła do domku, przyniosła zimne puszki i usiadła z powrotem.

W ciepłym, migoczącym świetle ogniska widziałem ją bardzo wyraźnie. Miała na sobie cienki rozpinany sweterek narzucony na białą koszulkę i wyglądała miękko, niemal krucho, ale na jej twarzy widać było głębokie, ciche zmęczenie kobiety, która od lat robi wszystko jak należy i nie słyszy za to nawet jednego dobrego słowa. Patrzyłem na nią ze współczuciem, ale też z tym rosnącym, trudnym do zniesienia podziwem.

I wtedy Natalia oderwała wzrok od ognia i spojrzała prosto na mnie.

Zastygłem z kawałkiem chleba w buzi. Zazwyczaj w takich momentach od razu uciekałem oczami gdzieś w bok, w płomienie albo w las, żeby nikt się nie zorientował, jak na nią patrzę. Tym razem jednak jej wzrok mnie przytrzymał. Nie było w nim żadnej ciotczynej życzliwości ani rozbawienia. Patrzyła na mnie długo, spokojnie, poważnie. Sekundę, dwie, trzy sekundy dłużej, niż pozwalały na to jakiekolwiek zasady. A potem w kąciku jej ust pojawił się delikatny, ciepły uśmiech, jakby właśnie dotarło do niej, że w tym całym głośnym towarzystwie jest jedna osoba, dla której ona wcale nie jest przezroczysta. Podniosła kieliszek do ust, nie spuszczając ze mnie oczu, i powoli upiła łyk wina.

Czułem, jak tętno przyspiesza i wali gdzieś pod żebrami.

Koło jedenastej towarzystwo powoli zaczęło się zbierać. Majka ziewnęła szeroko, wstała z ławki i rzuciła do mnie, żebym nie siedział do drugiej w nocy, bo o ósmej rano idziemy pływać, zanim dorośli opanują taras. Dziesięć minut później mama stwierdziła, że od dymu boli ją głowa, a wilgoć znad jeziora wchodzi jej w krzyż, więc zabrała już nieźle wstawionego tatę, który jeszcze na schodkach tarasu krzyczał głośne „Dobranoc, prezesie!”. Marek poszedł za nimi chwilę później, ziewając głośno i rzucając mi przez ramię, żebym porządnie zalał żar wodą z metalowego wiadra.

Zostaliśmy przy ognisku sami. Płomienie opadły już prawie całkiem, została tylko gruba warstwa pomarańczowego żaru, z którego co jakiś czas strzelała w górę pojedyncza iskra. Wokół panowała głęboka cisza, słychać było tylko świerszcze i ciche chlupanie wody o pale pomostu.

- Nie idziesz jeszcze spać? - zapytała cicho Natalia, podkulając nogi na krześle i owijając się szczelniej cienkim sweterkiem.

- Nie chce mi się. W domu o tej godzinie dopiero włączam jakiś film albo siedzę nad książką - odpowiedziałem, grzebiąc długim patykiem w popiele.

- Zazdroszczę ci - westchnęła miękko, opierając brodę na kolanach i patrząc w dogasające węgle. - Serio ci zazdroszczę, Przemek. Tego, że wszystko masz jeszcze przed sobą. Że nikt ci nie układa życia, nie rozlicza z każdej pierdoły, nie patrzy na ciebie jak na mebel w salonie. Czasem mam wrażenie, że mam czterdzieści lat, a ostatni raz robiłam coś wyłącznie dlatego, że sama miałam na to ochotę, jeszcze przed ślubem.

Siedziałem cicho, patrząc na jej profil w słabym blasku żaru. Miałem osiemnaście lat, zero doświadczenia w takich dorosłych gadkach i bałem się, że cokolwiek powiem, wyjdzie jak głupie pocieszenie dzieciaka. Ale widziałem, jak bardzo przygasła dziś przy Marku, i coś mi nie pozwalało siedzieć cicho.

- Ale dobrze wyglądasz - wyrwało mi się nagle, trochę za głośno jak na tę nocną ciszę. Od razu spiąłem się cały, a twarz zrobiła mi się gorąca. - Znaczy... nie wyglądasz na zmęczoną. W ogóle nie wyglądasz na czterdzieści lat ... Natalio.

Przez sekundę byłem pewien, że właśnie palnąłem największą głupotę w życiu. Że parsknie śmiechem, poklepie mnie po głowie jak głupiutkiego nastolatka i wyśle do łóżka.

Zamiast tego Natalia odwróciła głowę od ognia i spojrzała na mnie. W półmroku jej spojrzenie wydawało się ciemne i strasznie głębokie. Na ustach pojawił się szczery, zaskakująco miękki uśmiech.

- Dziękuję, Przemek - powiedziała niskim, zachrypniętym głosem, aż po plecach przeszedł mi dreszcz. - Nawet nie wiesz, jak dobrze było to dzisiaj usłyszeć. Naprawdę dobrze.

Przez parę długich sekund siedzieliśmy w zupełnej ciszy, patrząc na siebie ponad dogasającym paleniskiem. Nagle przestało to przypominać zwykły wieczór na rodzinnej działce. Między nami zawisło coś ciężkiego, czego żadne z nas nie odważyło się jeszcze nazwać. Natalia jednak nie przeciągała tego momentu. Wstała z krzesła, przeciągnęła się leniwie, unosząc ręce, luźny sweterek zsunął się z jednego ramienia, odsłaniając cienkie ramiączko białego topu i linię obojczyka, i rzuciła cicho:

- Zalej ten żar i chodźmy spać, młody. Przed nami jeszcze sześć dni, zdążysz się nacieszyć ciszą.

Poszedłem za nią kilka minut później, ale w swoim małym pokoiku na parterze nie mogłem zasnąć jeszcze przez dobre dwie godziny. Leżałem na plecach przy uchylonym oknie, słuchałem szumu sosen i cały czas miałem w uszach ten jej cichy, niski głos, jak dziękowała mi przy ogniu.

Wtorek

Wtorek zaczął się zdecydowanie za wcześnie, bo zaraz po ósmej obudziło mnie głośne walenie w drzwi mojego pokoju.

- Wstawaj, śpiochu! Obiecałeś wczoraj, że idziemy pływać, zanim starzy wyjdą na taras z kawą! - głos Majki brzmiał tak, jakby w ogóle nie potrzebowała snu.

Dziesięć minut później, jeszcze trochę zaspany, szedłem za nią boso po zimnej, mokrej od rosy trawie w stronę jeziora. Słońce dopiero wychodziło znad drzew po drugiej stronie zatoki, ale już było czuć, że dzień da nam nieźle popalić. Nad gładką wodą snuły się jeszcze resztki porannej mgły.

I dopiero wtedy, jak Majka stanęła na końcu drewnianego pomostu i zrzuciła przez głowę luźną koszulkę, spojrzałem na nią trochę uważniej niż przez ostatnie lata. Zawsze była dla mnie po prostu kuzynką, młodszą siostrą której nie miałem, z którą grało się w karty w deszczowe weekendy. Teraz jednak, w ostrym porannym świetle, uderzyło mnie, jak bardzo przypomina swoją matkę.

Miała siedemnaście lat i była niemal młodszą, bardziej zadziorną kopią Natalii - te same ogniste włosy związane w roztrzepany kucyk, piegi na nosie i wielkie, zielone oczy. Od podstawówki trenowała lekkoatletykę, więc w prostym, granatowym stroju kąpielowym ruszała się z tą zwinnością i pewnością siebie typową dla sprinterek.

- Kto ostatni przy żółtej boi, ten stawia lody, jak pojedziemy do miasteczka! - krzyknęła ze śmiechem, po czym odbiła się od desek i weszła do wody czystym, prawie bezgłośnym skokiem na główkę.

Woda była przyjemnie rześka, od razu zmyła ze mnie senność po zarwanej nocy. Pływaliśmy dobre czterdzieści minut. Majka w wodzie była nie do dogonienia. Oczywiście dopłynęła do boi pierwsza, ochlapała mnie prosto w twarz, a jak wróciliśmy na pomost i usiedliśmy obok siebie na rozgrzewających się deskach, oparła się mokrym ramieniem o moje i machała nogami nad wodą.

- Dobrze, że w tym roku z nami przyjechałeś, Przemek - powiedziała nagle całkiem poważnie, wyżymając wodę z ciężkiego kucyka. - Serio się cieszę.

- Aż tak nudno było rok temu? - zapytałem z uśmiechem, mrużąc oczy od słońca.

- Nie o nudę chodzi - westchnęła, wpatrując się w fale pod naszymi stopami. - Wiesz, jak u nas jest w domu, chociaż przy gościach wszyscy grają idealną rodzinkę. Tata wraca wieczorem, rzuca teczkę i zachowuje się, jakbyśmy z mamą były jego pracownicami, które znowu coś zawaliły. Mama mu nic nie odpowiada, tylko chodzi coraz bardziej cicha i przybita. Czasem mam ochotę spakować torbę i wyjechać na studia choćby jutro. A jak jesteś ty... jakoś lżej się oddycha. Przynajmniej z tobą można pogadać jak z człowiekiem.

- Zawsze możesz do mnie wpaść albo zadzwonić, wiesz przecież - odpowiedziałem miękko i trąciłem ją barkiem.

Majka odwróciła głowę i popatrzyła na mnie uważnie tymi swoimi zielonymi oczami. Uśmiechnęła się ciepło, bez tej swojej codziennej ironii, i przez krótką chwilę byliśmy po prostu przyjaciółmi  bez kombinowania i bez tego dziwnego napięcia, które łapało mnie przy jej matce. Zanim jednak któreś z nas zdążyło jeszcze coś powiedzieć, z tarasu rozległ się wysoki, pełen paniki głos mojej mamy:

- Przemek! Majka! Wychodźcie już z tego jeziora, woda rano jest lodowata, dostaniecie zapalenia płuc pierwszego dnia urlopu! Śniadanie już na stole, jajecznica stygnie!

Roześmialiśmy się oboje pod nosem, wstaliśmy z pomostu i pobiegliśmy po schodkach na górę.

Po śniadaniu na działce szybko zrobiło się pusto. Marek stwierdził, że musi „przewietrzyć łeb i przemyśleć parę spraw z firmą” na środku jeziora, więc wziął wędki i poszedł do łódki. Mój tata zerwał się z krzesła, zanim Marek zdążył dopić kawę, proponując z przesadnym zapałem, że chętnie mu potowarzyszy i posłucha, jak idzie rynek transportowy. Mama rozłożyła się na leżaku głęboko w cieniu pod tarasem z grubą książką i kapeluszem z wielkim rondem, a Majka założyła buty do biegania i zniknęła na leśnej ścieżce, żeby zrobić swój codzienny trening przed zbliżającym się obozem.

Mnie Marek przed wyjściem zostawił robotę - w drewnianej ławce z boku tarasu poluzowały się dwie deski, więc kazał mi wziąć skrzynkę z narzędziami i porządnie je dokręcić, „żeby nikt sobie krzywdy nie zrobił”.

Słońce stało już wysoko i grzało tak mocno, że po kwadransie mocowania się ze śrubokrętem w tym skwarze zdjąłem koszulkę i rzuciłem ją na krzesło. Nie byłem żadnym modelem, ale przez ostatni rok przed maturą regularnie biegałem i podciągałem się na drążku w osiedlowym parku, żeby zbić stres przed egzaminami, więc ramiona i brzuch miałem szczupłe, twarde i całkiem nieźle zarysowane. Skupiałem się akurat na zardzewiałej śrubie, która ani drgnęła, kiedy za plecami cicho skrzypnęły drzwi od domku.

Tego ranka zaczęło się coś, czego już nie dało się zignorować.

Natalia wyszła na taras boso z niedużą porcelanową miską pełną świeżo umytych truskawek. Miała na sobie krótkie, mocno opięte jasne szorty z postrzępionego dżinsu i cienki biały top na ramiączkach, pod którym wyraźnie przebijała ciemna koronka stanika. Włosy spięła niedbale wielką klamrą na czubku głowy, zostawiając parę luźnych kosmyków na szyi.

Przeszła obok mojej ławki dużo bliżej, niż wymagała szerokość tarasu. Tak blisko, że w gorącym powietrzu od razu poczułem jej perfumy zmieszane z zapachem mydła i rozgrzanej skóry. Zatrzymała się tuż przed stołem, obrócona do mnie tyłem, może półtora metra dalej.

- Oj, ale ze mnie niezdara, wypadło mi kilka - mruknęła miękko, bardziej do siebie niż do mnie.

Każdy normalny człowiek po prostu by przykucnął. Natalia tego jednak nie zrobiła. Zamiast tego pochyliła się bez pośpiechu, płynnie w pasie na całkowicie prostych nogach, sięgając ręką po rozsypane truskawki.

Wszystko we mnie zastygło. Trzymałem ten śrubokręt w ręku i na moment po prostu zapomniałem oddychać. Krótkie dżinsowe szorty napięły się na niej do granic możliwości, pokazując długą, gładką linię opalonej tylnej strony ud i okrągły kształt pośladków z wąskim rąbkiem jasnej skóry tuż pod postrzępionym materiałem. Nie spieszyła się wcale. Podniosła jedną truskawkę, strzepnęła z niej niewidoczny pyłek, potem drugą, zostawiając mnie ze śrubokrętem w garści przez cztery, pięć sekund, które dłużyły się w nieskończoność. Ogarnął mnie taki wstyd, że aż zaszumiało mi w uszach, a w spodenkach od razu zrobiło się ciasno.

Zanim zdążyłem się ogarnąć i udać, że z wielkim zaangażowaniem gapię się na zardzewiałą śrubę, Natalia wyprostowała się i spojrzała na mnie przez ramię.

Złapała mój wzrok dokładnie tam, gdzie nie powinien się znaleźć.

Twarz mi zapłonęła, jakby ktoś wylał na nią wrzątek. Byłem pewien, że zaraz zobaczę u niej zażenowanie, chłód albo udawane roztargnienie. Że odwróci się i ucieknie do kuchni.

Nic z tego. Natalia spokojnie obróciła się do mnie przodem i spojrzała mi prosto w oczy. Nie było w niej ani grama oburzenia. W kącikach jej pełnych ust pojawił się powolny, pewny siebie uśmiech kobiety, która doskonale zna swoją siłę i właśnie dostała potwierdzenie tego, co podejrzewała. Jej wzrok bez skrępowania zjechał po moim nagim, spoconym torsie, zatrzymał się na moment na wysokości brzucha i wrócił na moją twarz.

- Chcesz truskawkę? - zapytała cichym, ciepłym głosem, podchodząc o krok bliżej i podsuwając mi miskę. Kiedy pochyliła się trochę w moją stronę, luźniejszy przy dekolcie materiał białego topu odstąpił od skóry, dając mi szybki, wyraźny wgląd w gładki dekolt i zarys pełnych piersi w ciemnej koronce. - Są jeszcze chłodne. I naprawdę słodkie.

- Dziękuję... chętnie - wykrztusiłem, biorąc owoc drżącymi palcami i desperacko próbując patrzeć wyłącznie na jej oczy.

Przyglądała mi się spokojnie, z uniesioną brwią, jakby moje zmieszanie sprawiało jej cichą, przyjemną frajdę.

- Nie siedź tak długo w pełnym słońcu, bo spalisz plecy - rzuciła na odchodne, odwracając się niespiesznie i wracając do domku. - Chociaż trzeba przyznać, że całkiem nieźle sobie radzisz z tymi narzędziami.

Stałem przy tej  ławce jeszcze z pięć minut, nie mogąc trafić końcówką w nacięcie śruby. Zostało mi w głowie tylko jedno pytanie, od którego robiło mi się jednocześnie gorąco i słabo: czy ona serio robi to specjalnie, czy ja już po prostu wariuję od tego upału?

Po południu, tuż przed kolacją, sytuacja sama się wyjaśniła.

Wszyscy byli już z powrotem na działce. Marek z moim tatą siedzieli przy stole na tarasie, sączyli piwo i analizowali, dlaczego ryby dzisiaj „nie brały przez niskie ciśnienie”. Moja mama siedziała obok, obierając młode ziemniaki do garnka, a Majka brała prysznic po bieganiu. Wszedłem do małej drewnianej kuchni w głębi domku, żeby nalać sobie wody, i zastałem tam Natalię. Stała przy blacie i kroiła pomidory na sałatkę.

- O, super, że jesteś - powiedziała głośno i całkiem naturalnie, tak żeby siedzący za otwartym oknem rodzice wszystko słyszeli. - Zdejmiesz mi tę dużą szklaną miskę z najwyższej półki? Marek ją tam zawsze wpycha, a ja nawet na palcach nie sięgam.

- Jasne - podszedłem do wiszącej szafki nad blatem, tuż obok niej.

Tyle że Natalia w ogóle nie przesunęła się na bok, żeby zrobić mi miejsce. Została dokładnie tam, gdzie stała, więc żeby otworzyć drzwiczki i sięgnąć na górną półkę, musiałem stanąć tuż za jej plecami. Zatrzymałem się o włos od niej, czując ciepło jej skóry i znajomy zapach wanilii wymieszany ze świeżo krojonymi pomidorami. Kiedy uniosłem obie ręce do szafki, Natalia zamiast odsunąć się choćby o centymetr, oparła się lekko biodrem o moje uda i przechyliła głowę w bok, niby zerkając na najwyższą półkę. Złapałem szklaną miskę trochę na oślep, czując, jak materiał jej szortów ociera się o moje krocze.

- Proszę - powiedziałem ciszej, niż chciałem, stawiając naczynie na blacie tuż przed nią.

Natalia odwróciła się w wąskiej przestrzeni między blatem a mną, nie robiąc kroku w tył, i spojrzała na mnie spod rzęs z tym samym spokojnym, pewnym siebie uśmiechem co rano na tarasie.

- Dziękuję, Przemuś. Dobrze mieć pod ręką kogoś, kto sięga wyżej - rzuciła półgłosem, po czym jakby nigdy nic odwróciła się z powrotem do deski do krojenia, zostawiając mnie w progu kuchni z kompletnym mętlikiem w głowie.

Środa

W środę zrobił się taki skwar, że nawet w cieniu sosen powietrze stało w miejscu, gęste i duszne. Po obiedzie całe towarzystwo rozeszło się po okolicy. W silniku od łódki Marka coś zaczęło przerywać, więc razem z moim tatą, który od razu zgłosił się jako „wsparcie techniczne”, chociaż o silnikach spalinowych wiedział tyle co ja o fizyce kwantowej. Pojechali autem do miasteczka po nową świecę i paliwo. Majka, padnięta po porannych podbiegach po leśnych górkach, zamknęła się na poddaszu i zasnęła z włączoną klimatyzacją. Moja mama zagadała przez płot z sąsiadką z działki obok i dała się wyciągnąć na godzinny spacer po lesie na jagody, przypominając mi przed wyjściem trzy razy, żebym zamknął drzwi od domku przed muchami.

Poszedłem sam na pomost, wskoczyłem na chwilę do wody, żeby zmyć pot, a potem rzuciłem się na ręcznik na deskach, słuchając szumu trzcin. Po pół godzinie słońce zaczęło już jednak za mocno piec, więc zebrałem graty i wróciłem do chłodnego wnętrza klimatyzowanego domu, żeby przebrać się w suche spodenki i świeżą koszulkę.

Jak jeszcze wchodziłem po schodkach na taras, słyszałem przez uchylone okienko szum prysznica, ale kiedy zamknąłem za sobą drzwi wejściowe, w środku panował już przyjemny półmrok i totalna, leniwa cisza. Z otwartej łazienki na końcu wąskiego drewnianego korytarza buchała tylko ciepła para i zapach mydła. Zdjąłem mokre kąpielówki w w małym przedpokoju i wciągnąłem szybko luźne bawełniane szorty - wolałem mieć spodenki zamiast samego ręcznika, gdyby Majka zeszła z góry - po czym ruszyłem korytarzem do swojego pokoju.

W połowie drogi odruchowo zwolniłem, a serce nagle podeszło mi pod gardło.

Drzwi do sypialni Marka i Natalii po prawej nie były domknięte. Zostały uchylone na jakieś dwadzieścia centymetrów, a z jasnego, zalanego popołudniowym słońcem pokoju padała na ciemne deski korytarza skośna smuga światła.

Powinienem był przejść obok normalnym krokiem. Doskonale o tym wiedziałem. Każda rozsądna, dobrze wychowana część mojego mózgu darła się w tamtej sekundzie, żebym nie zwalniał, nie kręcił głową i nie robił z siebie zboczonego podglądacza w domu przyjaciółki własnej matki. Przecież wystarczyło zrobić trzy kroki i zniknąć u siebie.

Ale nogi same odmówiły posłuszeństwa. Stanąłem w półmroku korytarza, tuż przed krawędzią światła, wstrzymując oddech.

Przez szparę widziałem kawałek szerokiego łóżka i wysokie stojące lustro w drewnianej ramie ustawione naprzeciwko drzwi. A dokładnie przed tym lustrem, zwrócona półbokiem, stała Natalia.

Dopiero co wyszła spod prysznica. Jej długie rude włosy były jeszcze ciemniejsze od wody i opadały ciężkimi, nierównymi falami na nagie, gładkie plecy. Miała na sobie tylko białe koronkowe stringi, które idealnie opinały jej biodra i wpasowywały się w  pośladki. W dłoniach trzymała pasujący biały koronkowy stanik - właśnie przekładała ramiona przez ramiączka i sięgała za plecy, żeby zapiąć haftki. Jak uniosła łokcie, plecy wygięły się w smukły łuk, skóra na żebrach i ramionach wciąż połyskiwała od świeżo wsmarowanego balsamu, a profil jej pełnych, jędrnych piersi w ostrym, złotym świetle okna rysował się tak wyraźnie, że aż zakręciło mi się w głowie.

Nie mogłem oderwać oczu. Stałem jak przyklejony do podłogi. W gardle zaschło mi tak bardzo, że nie mogłem przełknąć śliny, a serce waliło mi  z taką siłą, że byłem pewien, iż w tej ciszy domku musi je słyszeć przez otwarte drzwi.

I dokładnie wtedy, w jednym momencie, wszystko runęło - albo dopiero się zaczęło.

Zanim zdążyłem zrobić choćby pół kroku w tył, Natalia powoli podniosła głowę i spojrzała prosto w lustro przed sobą.

Nasze oczy spotkały się w odbiciu.

Zamarłem. Żołądek podszedł mi do gardła, a po plecach spłynął zimny pot, jakby ktoś oblał mnie wiadrem wody ze studni. Złapała mnie. Stałem w tej szparze jak na widelcu, nie było najmniejszej szansy udawać, że akurat przechodziłem obok. Krew odpłynęła mi z twarzy, a po chwili wróciła ze zdwojoną siłą, paląc policzki. Czekałem na wrzask. Na wściekłe „Przemek, co ty wyprawiasz?!”, na huk trzaskających drzwi i koniec znajomości naszych rodzin.

Ale Natalia nie krzyknęła. Nie zasłoniła się rękami. Nie zrobiła nawet jednego szybszego ruchu w stronę drzwi.

Zamiast tego jej palce na plecach wyraźnie zwolniły przy zapięciu stanika. Patrzyła na mnie przez lustro zupełnie spokojnie, bez cienia pośpiechu ani zaskoczenia, jakby od samego początku wiedziała, że tam stoję, i tylko czekała na odpowiednią chwilę, żeby dać mi o tym znać. Przechyliła głowę na bok, pozwalając, żeby wilgotne rude pasmo zsunęło się jej na ramię. Jej zielone oczy w odbiciu były ciemne, poważne, głębokie, a potem kącik jej ust drgnął w tym samym leniwym, pewnym siebie uśmiechu, który widziałem wczoraj przy truskawkach.

Nie drgnęła. Stała dalej w smudze słońca z dłońmi wciąż na plecach, patrząc mi prosto w oczy przez szkło, jakby chciała sprawdzić, kto pierwszy spuści wzrok.

Trwało to może ze trzy sekundy, ale dla mnie ciągnęło się jak wieczność. Dopiero wtedy spokojnym, niespiesznym ruchem dopięła haftki, opuściła ręce i obróciła się jeszcze trochę w moją stronę, dając mi przez jedno uderzenie serca popatrzeć na całą jej sylwetkę w białej koronce, która idealnie ozdabiała jej ciało, zanim powoli sięgnęła po jasną sukienkę leżącą na pościeli.

Ocknąłem się dopiero przy cichym szeleście materiału. Zrobiłem dwa szybkie, bezgłośne kroki do swojego pokoju, wślizgnąłem się do środka i domknąłem drzwi tak ostrożnie, żeby nawet klamka nie szczęknęła. Oparłem się plecami o chłodne drewno i zamknąłem oczy, łapiąc płytki, rwany oddech, jakbym właśnie przebiegł sprintem pół kilometra.

Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że schowałem je głęboko w kieszeniach szortów. Cały płonąłem, a ucisk w dole brzucha już niemal bolał. Byłem jednocześnie przerażony, zawstydzony i tak potwornie nakręcony, że nie potrafiłem poskładać ani jednej sensownej myśli, mój penis prawie rozerwał spodenki. Nie mogłem w to uwierzyć. Widziała mnie. Złapała mnie na gorącym uczynku, jak stała przede mną w samej bieliźnie... i uśmiechnęła się do mnie w lustrze.

Pięć minut później, kiedy nadal siedziałem na brzegu łóżka, próbując uspokoić oddech i wymyślić, jak w ogóle spojrzę jej teraz w oczy, usłyszałem jej kroki w korytarzu, a potem skrzypnięcie drzwi na taras. Po chwili przez moje uchylone okno dobiegł jej zwykły, swobodny głos:

- Przemek? Jesteś w środku? Zrobiłam wodę ze świeżą miętą, i z lodem, wyjdziesz na chwilę na taras, zanim tamci wrócą z miasta?

Przełknąłem ślinę, wciągnąłem przez głowę czystą koszulkę i wyszedłem na słońce, dobrze wiedząc, że po tym środowym popołudniu nie ma już dla nas powrotu do tego, co było wcześniej.


CDN....

Dodaj komentarz