Wpakowałem się w niezłą sprawę, gdyby nie chodziło o ratowanie córki faceta, który był ojcem i szczerze to przeżywał, to raczej bym się na to nie pisał. Teraz Howland nie kontaktował. Podobno to nie sen, ale naukowcy nadal nie potrafili powiedzieć, co człowiek odczuwa w stanie śpiączki, bo to dotknęło ojca dziewczyny. I to jej przedziwne imię, chociaż imię to imię. Hayney. Szef i właściciel ogromnej korporacji szedł ze mną do miejsca, gdzie miano mnie wprowadzić w tajniki wszystkiego, co przydatne do pilotowania statku, bo co innego miałem, się uczyć nie wiedziałem. Uczenie pilotowania czegoś nowego trwało dwie minuty, więc skoro kurs trwał trzy 72 godziny, to statek Świt musiał być czymś bardzo skomplikowanym.
W pomieszczeniu zastaliśmy trzy osoby. Dwóch około trzydziestoletnich mężczyzn i jedną kobietę, nieco młodszą.
— To nasi naukowcy — zaczął Rajfurth.
Szatyn z małym wąsikiem i okularach nazywał się Amir Salejman drugi z mężczyzn, chudy blondyn ze sporym nosem w stosunku do dość drobnej twarzy miał na nazwisko Avi Solv a kobieta drobna blondynka Karbi Inhirii.
— To Samuru Looker i przeprowadzicie na nim krótki trening mentalno-polencyjny — odezwał się brunet.
Comesandu liczył tyle wiosen ci Howland, a nie zauważyłem siwizny na skroniach. Skrzywiłem się nieco i zapytałem cicho.
— Panie Rajfurth co znaczy polencyjny?
— Och to zbyt zawiłe, by opowiadać. Odkryto pewne zawiłe funkcje naszego mózgu. Jest niesamowity i im więcej o nim wiemy, tym mniej rozumiemy. To, co kiedyś się uczono kilka lat, teraz trwa kilka minut.
— Czy przeszedł pan coś podobnego? — zapytałem uprzejmie.
— Och nie! Do tego trzeba być specjalnym, zwykli ludzie mdleją, wymiotują, przeżywają koszmary, jeżeli nawet zaczną. Jedna osoba na dwieście pięćdziesiąt tysięcy jest zdolna, ale niestety z tych tylko jeden procent z nich rzeczywiście coś przyswaja.
— Czyli już byli tacy? — uśmiechnąłem się miło.
— Nie. Jeszcze nie. Wiemy, że to działa, ale pan Samuru, będzie pierwszym.
Poczułem się nieswojo.
— A jeśli się niczego nie nauczę, co wówczas? — pytanie zawisło ciężko w powietrzu.
Naukowcy gapili się na siebie i szefa a on próbował robić dobrą minę. W końcu chrząknął i odpowiedział.
— Wówczas nici z wyprawy. Trzeba lat, żeby potrafić obsługiwać to cacko.
— Aha — powiedziałem tylko tyle — zatem nie traćmy czasu i do dzieła. Gdzie mam usiąść, czy może się położyć? — popatrzyłem po twarzach czwórki.
— Ja niestety muszę już iść. Zostawiam pana, panie Samuru z geniuszami — odkręcił się plecami i wyszedł.
— Proszę się rozebrać i położyć tutaj — odezwała się Karbi.
Spojrzałem na nią i się uśmiechnąłem. Uznałem, że poznają się na żarcie.
— Rozbiorę się, ale najpierw pani.
Niestety kobieta chyba nie załapała. Zaczęła rozpinać biały fartuch, a pod nim miała tylko bieliznę.
— Żartowałem, chociaż to trochę krepujące rozbierać się przy obcej kobiecie.
Blondynka z pewnością nie znała się na żartach ani tego typu odzywkach.
— Panie Samuru, ja nie jestem obca. Jestem Karbi.
Zdjęła staniczek i za chwilę majteczki. Niewielkie piersi jak u nastolatki i zamiast sporego owłosienia na łonie dostrzegłem tylko małą kępkę włosków w kolorze jasnożółtym.
Mam nadzieję, że w ramach treningu nie będę musiał powtarzać tego, co Magenną — pomyślałem.
Dziwne, ale pozostali mężczyźni wcale nie reagowali. Nie wiedziałem, co o tym myśleć. Wszedłem do kabiny i zdjąłem wszystko i położyłem się w białym otwartym od góry pojemniku.
— Proszę wybaczyć panie Samuru i tak bym musiała się rozebrać. Będę umieszczać kilka elektrod. Nawet najmniejsza ilość czegoś innego niż ciało, znacznie zakłóca i w zasadzie uniemożliwia proces. Jest pan ładnie zbudowany — spojrzała na moje biodra i się lekko zarumieniła.
— Wzajemnie — starałem się, by moja ocena zabrzmiała wiarygodnie.
Tak naprawdę, mogła się podobać komuś, kto lubił drobne osoby. Starałem się nie patrzeć na jej ciało, by nie doprowadzić do erekcji, co mi się udało. Pewnie świadomość, że jest, tu również dwóch innych facetów mi pomogła. Po chwili poczułem, że coś mnie przenika, pewnie jakiegoś rodzaju promieniowanie, Karbi znajdowała się tuż obok, więc pewnie to i ją przenikało.
— To oczyszcza, coś jak odkażanie, ale w bardziej subtelnej formie. Przyłączę kilka elektrod, reszta jest bezprzewodowa. Wystąpią pewne omamy wzrokowe, słuchowe, węchowe i inne. Proszę się zrelaksować.
Dobre sobie, jestem królikiem doświadczalnym i żeby tego mało jestem goły a obok naga kobieta — pomyślałem.
Zaczęła delikatnie podłączać coś do mojego czoła i skroni, dwie do szyi poniżej uszu i jedną do serca.
— Zaczynamy.
Na początku nic się nie działo, a potem pokój zaczął się rozmywać i widziałem, że pojawiły się motyle. Widziałem je na zdjęciach w rzeczywistości nigdy. Poczułem coś miłego, przypominającego zapach kwiatów. Też nie miałem okazji oglądać. A potem... zasnąłem.
Otworzyłem oczy i pierwsza myśl, jaka przyszła to pytanie: Jak długo spałem. Może kwadrans. Nade mną stała Karbi tym razem ubrana. Spojrzałem na swoją postać. Też miałem ubranie.
— Co teraz? — zapytałem — musiałem się zdrzemnąć. Możemy kontynuować.
Młoda kobieta a właściwie dziewczyna roześmiała się serdecznie.
— Avi, Amir! Udało się — krzyczała z radością.
— To już wszystko? Niczego nie pamiętam. Ile spałem?
— To wyglądało jak sen. Pańskie fale mózgowe nie wykazywały, że pan śpi.
— Chce pani powiedzieć, że byłem w tym stanie trzy dni?
— Tak, dokładnie — nadal się cieszyła jak dziecko.
— Myślę, że to jakaś pomyłka. Niczego się nie nauczyłem.
— Przeciwnie. Sprawdziliśmy. Kiedy wejdzie pan do statku, będzie wszystko jasne. Niesamowite — zrobiła dziwną minę.
Przejechałem dłonią po policzku. Musiała mieć rację, trzydniowy zarost porastał twarz.
— Jak pan Howland? — zapytałem
Posmutniała.
— Niestety bez zmian. Stan silnej śpiączki. Jest pod maszyną podtrzymującą funkcje życiowe. Dzień wcześniej prawie go traciliśmy, ale teraz mamy większą nadzieję. Tylko jest pytanie, czy będzie, wiedział, kim jest i czy to coś nie spowodowało uszkodzeń, na przykład ruchu.
— Czyli jestem wolny? Ustaliłem z panem Comesandu, że pojadę do domu.
— Tak, wiem. Ma pan wrócić za góra osiemnaście godzin. Pańska dziewczyna to szczęściara — uśmiechnęła się dziwnie.
— Tak, staram się być dla niej dobry.
— A tak, na pewno — po jej policzkach, które przejęły kolor różu, domyśliłem się, co mogło się stać. Widowisko za darmo.
— Wygląda pani na zmęczoną — rzuciłem okiem na jej kolegów po fachu — oni również.
— Byliśmy z panem cały czas. Pomogły pewne substancje, ale potrzebujemy snu. Spotkamy się po powrocie — uśmiechnęła się i odwróciła.
Zebrałem się i poczułem lekkie zawroty głowy, ale za chwile przeszły. Leżałem siedemdziesiąt dwie godziny, więc pewne to miało znaczenie. Nie znalazłem Rajfutha za to przy wejściu czekał mężczyzna i uśmiechnął się na mój widok.
— Pański środek transportu już czeka, to ten błękitny. Prototyp, można poszaleć.
— Dziękuję, zwrócę w jednym kawałku.
— Spodziewam się tego. To trudno uszkodzić.
Nie wziąłem sobie do serca zbyt mocno jego słow i doszedłem do połyskującego w promieniach słońca cacka.
Ruszyłem i od razu poczułem się tak, jakbym tym latał od urodzenia. Rzeczywiście, odczułem przyspieszenie. Wzniosłem się na wyznaczony pułap i poczułem, że nic nie ważę, jakbym się stopił z maszyną. Wykonywałem normalne ruchy natomiast kiedy widziałem z daleka inne pojazdy, odnosiłem wrażenie, że prawie zastygają w powietrzu. Doleciałem do domu po dwóch minutach.
— Cholera, tym razem nie ma wytłumaczenia, dlaczego przekroczyłem prędkość. Zgodnie z prostym rachunkiem leciałem dziesięć Machów. Już miałem wyjść, kiedy dostrzegłem kartkę. Od setek lat nikt nie pisał na papierze.
,,Proszę się nie martwić, to jest niewykrywalne.”
— Dobre sobie — powiedziałem do siebie — jeśli tak to w powrotnej drodze dam do dechy.
Magenna została uprzedzona, o moim przylocie. W domu czułem miłe zapachy i obiadu i wonnych olejków, ale wszystko to okazała się niczym kiedy ją zobaczyłem. Ubrał się jak panna młoda, sprzed wieków. Miała coś na sobie i jednocześnie pozostawała naga. Suknie zrobiono z mniejszych i większych oczek. Widziałem wszystko, bo nie założyła bielizny.
— Hej, kochanie. Najpierw zjesz. Podobno trzy doby spałeś.
— Tak, trudno uwierzyć, miałem wrażenie, że to trwało kwadrans. Co jest dziwne, niczego nie wiem więcej niż wcześniej. Powiedzieli, że dopiero będę wiedział, kiedy wejdę do statku. To, czym przyleciałem, jest niewykrywalne i ma co najmniej dziesięć razy większą prędkość niż zwykły pojazd.
— Interesujące. Usiądziemy, Samuru?
— Będzie mi się trudno skupić na jedzeniu.
— Jakiś dasz radę, jesteś dzielny i twoja Magenna jest z ciebie dumna. — Zaczęliśmy jeść.
— To jest prawdziwe? — odkryłem to po pierwszym kęsie.
— Tak, mnie też bardzo smakuje.
— Jak to zdobyłaś? — nie chodziło mi o pieniądze, chociaż musiało kosztować sporo.
— To dar kompanii i samego Comesandu — powiedziała — ja tylko przygotowałam.
Kilka razy w życiu jadłem naturalne jedzenie, dzisiaj cały obiad. Nie chciałem o tym pomyśleć, ale to zrobiłem. Kiedyś dawno temu, kiedy za morderstwa skazywano ludzi na śmierć, mogli prosić o wyjątkowy posiłek przed egzekucją. Wierzyłem, że jednak nie zginę, przynajmniej podczas startu.
Po pysznym jedzeniu wziąłem kąpiel. Magenna chciała mi towarzyszyć, ale delikatnie odmówiłem. Wiedziałem, czym by się to skończyło. Kiedy wyszedłem w samych spodenkach, siedziała na kanapie i nie odrywała ode mnie wzroku.
— Chcesz mnie, prawda? — powiedziała to miękko i poczułem, że tracę częściowo siłę w nogach.
— Wiesz, że tak — powiedziałem cicho.
Podeszła do mnie na palcach. I tak miała długie nogi i wyglądała jak bogini. Niby widziałem całą postać, ale chyba nieświadomie koncentrowałem się na jej piersiach i czarny trójkąciku włosków. Przez te kilka lat znajomości wszystkiego próbowała. Goliła łono tak dokładnie, że wyglądała jak dziewczynka przed okresem pokwitania, zostawiała włoski jak w tej chwili lub goliła częściowo. Czasem ostry trójkącik, kształt serca lub słupek. Chyba chciała sprawdzić, jak na to będę reagował. Kochałem ją i jakkolwiek by nie wyglądała dla mnie, pozostawała kimś wyjątkowym. Podszedłem do niej i zaczęliśmy się całować. Rosłem w szybkim tempie i po chwili pozbyła mnie jedynej garderoby.
— To niesprawiedliwe — powiedziałem.
— Och, to uczyń sprawiedliwość, skarbie.
Zdjąłem z niej tą delikatną sieć. Przywarła nagim ciałem i szepnęła prosto w ucho.
— Postąp ze mną tak, bym pamiętała.
No cóż, miałem właśnie taki plan. Magenna lubiła wszystko, co jej rozbiłem, podobnie i ja. Szybko, wolno, delikatnie i na granicy gwałtu. To ostatnie nie za często i nie rozumiałem, że tak lubi być traktowana. Ja preferowałem kochać ją wolno, by niczego nie zaniedbać i wszystko pamiętać, dlatego poczułem ciepło w sercu, kiedy szepnęła.
— Zrób to wolno, bardzo wolno. Wszędzie i wszystkim.
Jak słowa potrafią rozpalić? W ośrodku lotów nie mieliśmy czasu i miejsce było niezbyt wygodne. Co innego w domu. Z pewnością się przygotowała, aby mógł użyć jej wszystkie jamki. To znaczyło słowo: wszędzie. A wszystkim? Czy chodziło jej tylko o moje ciało? Nabyła różne akcesoria. Czasem czułem zazdrość, kiedy dwoma imitacjami męskiego organu chciała być pieszczona naraz. I to nie znaczyło w dwie jamki naraz, czasem w jedną. Kochała pieszczoty palcami na równi z językiem i ustami. Jednak z całą pewnością uwielbiała mój organ. Widziałem to po jej oczach i w jej oczach. Dlatego rzadko kochaliśmy się od tyłu, bo nie mogłem widzieć jej tęczówek.
Chwilę staliśmy na podłodze wtuleni we własne ciała. Ocierała się chłodnymi piersiami, muskała ustami policzki i szyję. Dłońmi błądziła plecach, zjeżdżając do moich pośladków. Czyżby sama bardziej chciała brać niż być brana? Chyba tak. Zwykle pieściliśmy się ustami. Uwielbiałem spijać je śluz, lizać dupkę i drażnić piersi, ale w tej chwili robiła wrażenie, że chce od razu kulminacji. Potem na spokojnie mogliśmy się sobą delektować kilka godzin. Położyła jedno udo na biodrze, chwyciła kark, uniosła i opasła mnie już dwoma udami. Całowała chwilę delikatnie samymi ustami. Potem wolno, nie spuszczając wzroku z moich oczu, zaczęła się nadziewać. Jak zawsze, bo nigdy jeszcze się nie zdarzyło inaczej kiedy zaczynaliśmy, była bardzo ciasna. I nie dlatego, że mój organ by gruby. Kiedyś próbowałem wejść jednym palcem i tak samo czułem. W połowie przymknęła oczy i jęknęła cicho. Nie poruszałem się wcale, bo czułem, że właśnie tak chce być kochana. Rozluźniła uścisk ud i nawet przestała opasywać kark ramieniem. I tak nie mogła własnym ciężarem się nadziać do końca. Zaczęła podrzucać ciało i to przynosiło efekty. W końcu wszedłem cały. Poruszała się wolno, prawie leniwie. Oczy uciekały, a na twarzy królowała ekstaza.
Nagle zsunęła się i wzięła mnie za rękę. Położyła na plecy na kanapie. Po chwili siedziała jak królowa na tronie. Pochylała się i całowała ze mną, a ja pieściłem jej ciężkie kule. Poruszała się coraz śmielej i szybciej. Zaczęła się nabijać, ostrymi szarpnięciami. Uznałem, że mogę pomóc i lekko pracowałem biodrami Poruszała swoimi nie tylko do przodu i tyłu, ale kręciła na boki. Zaczęła mieć. Jęczała i katowała mój organ szalenie mocnymi skurczami. Dawno nie pamiętałem, by tak mocno się zaciskała. Nie przestawała ostrych ruchów. Zwykle mogłem być w niej pół godziny i dłużej, ale teraz wiedziałem, że zaraz wtrysnę. Jej silne skurcze wprost ściągały skórkę poniżej normalnego stanu. Wciąż miała orgazm, chociaż pewnie minęły trzy minuty. Czyżby czekała na mnie? Nie mogłem jej zawieść. Pośród jęków zacząłem się spuszczać. Mocno i sporo. Nadal byłem twardy aż, otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia.
— Weź mnie tak mocno, jak jeszcze nigdy — poprosiła.
Zeszła ze mnie i nie zważała, że sperma wypłynęła. Położyła się na plecach. Czyli tak chciała. Po chwili byłem nad nią i zacząłem robić to, o co prosiła. Widziałem grymas na twarzy, lecz pewnością z powodu rozkoszy. Wbijałem się ostrymi, krótkimi pchnięciami. Miała kolejny raz i następny. Unosiła biodra, aby jej wejście nie pozostawało w poziomie, ale pionie. Uniosła nogi wysoko, a potem położyła je przy ramionach. To automatycznie postawiło jej biodra pionowo, a ja teraz uderzałem niby kowal młotem w rozgrzane do czerwoności żelazo. Przerwy między orgazmami się skróciły. Nigdy jeszcze tak nie było. W końcu doszedłem i razem napełniliśmy pokój podwójnym jękiem. Całowałem się z nią i wolno się uspokajaliśmy.
— Jesteś cudowny Samuru — szeptała między pocałunkami.
Położyłem się na plecach. Teraz ułożyła ciało tak, że jej twarz ustawiła się nad moim zwiotczałym organem. Miałem przed ustami jej wilgotny srom od mojej spermy i jej wydzieliny. Skoro tak chciała, nie mogłem marudzić. Lizałem wszystko, ona brała do ust miękkiego członka. Bawiła się nim jak zabawką. Nie rozumiałem, jak mogę zaledwie po kilku minutach ponownie stwardnieć.
— Ostatnio zaniedbałeś moją dupkę, wiesz, że lubię — mruknęła.
— Też chcesz mocno, niegrzeczna dziewczynko? — mruknąłem.
— Nie, wolno i głęboko.
— Jak sobie życzysz, skarbie. Nie rozumiem, że jestem tak szybko gotowy, ale nie sądzę, że po następnym razie też tak się stanie.
— Nic nie szkodzi. Masz jeszcze usta, język i paluszki, a ja swoje zabawki.
Ponownie ułożyła się na plecach. Wolniutko wszedłem w druga jamkę. Przymknęła oczy na chwilę, ale bardzo kotka. Kochałem ją wolno i głęboko. Z pewnością dłużej niż poprzednie dwa razy. Szczerze lubiłem jej orgazm, kiedy pieściłem jej dupkę. Czułem inaczej, a ona z całą pewnością. W końcu i tam zostawiłem nasienie. Nie opuszczałem tego miejsca, a ona rozluźniła mięśnie, by mnie nie wypchnąć, jednak na wiele się to nie zdało. Ta część jest naturalnie stworzona, by wypychać.
— Pójdę się obmyć — szepnąłem.
— Zostań. Zrobię to sama.
— Jesteś pewna? — lekko się zdziwiłem, bo tak się działo po raz pierwszy.
Czułem się dziwnie, ale widziałem, że je sprawia to radość. Zanim zdołałem coś powiedzieć, pobiegła do łazienki. Wróciła za dwie minuty, a z ust czułem miętę.
— Chcę cię całować, a nie chciałam cię zmuszać.
— Nie czułbym się źle. Był czysty?
— Mówiłam ci, że dokładnie się umyłam. Poza tym wiedziałam, że przylecisz i wzięłam, ten lek, kiedyś mogły być kłopoty, teraz już jest to prawie niemożliwe.
— Magenno będę o tobie myślał. Wrócę.
— Mam nadzieję. Pomachasz? — uśmiechnęła się miło.
— Z pewnością, tylko czy dostrzeżesz.
— Spróbuję.
Umyliśmy się i poszliśmy spać. Tylko ja nie mogłem. Podobno nie pozostawałem w fazie alfa ani teta, jednak sen mnie omijał, dopiero nad ranem zamknąłem oczy na kilka godzin.
— Muszę lecieć — szepnąłem.
Moja dziewczyna była mocną osobą. Nie płakała. Długo trzymaliśmy się w ramionach i wyszedłem.
Myślałem chwilę o niej. Musiałem schować ją w głębiny serca, inaczej pewnie przeszkadzałoby mi to w misji. Postanowiłem sprawdzić możliwości statku, który ośrodek lotów kosmicznych mi pożyczył. Od razu wystartowałem ostro.
Skoro jest niewykrywalny — pomyślałem.
Niespecjalnie chciałem zrobić kłopot innym użytkownikom tras nieba nad miastem i dlatego wyleciałem nad maksymalny pułap dla statków miejskich. Wynosił on cztery kilometry. Od sześciu latały urządzenia między miastowe a od dwudziestu kontynentalne. Nie miałem pojęcia ile ten błękitny statek może osiągnąć wysokości, ale tylko, kiedy powstała taka myśl mój umysł mi podszepnął, że dwieście. Dwieście kilometrów, to wyglądało na ogromną wysokość. Statki na najbliższe planety takie osiągały. To urządzenie sterowało się w dwojaki sposób. Automatycznie i manualnie. Za pomocą sprzężenia z umysłem. Dawno już technika poszła tak daleko, że przestano używać mechanicznych sterów czy pedałów gazu. Mózg podejmował bardzo szybkie decyzje. Z tego, co doświadczyłem, mój szczególnie. Pomyślałem szybko o tym człowieku, którego zabiłem. To moja pierwsza ofiara. Zginał przez własną głupotę i wysokie ego. Gdyby nie posiadał broni, mój system obrony, który wszczepił we mnie mistrz Ramatunga pewnie by zadziałał adekwatnie i tamten pewnie by wylądował na posadzce ze złamaną ręką czy żebrem. Przekroczyłem dwadzieścia G. Czy w tym pojeździe nie wbudowano systemów bezpieczeństwa? A może i pewnie tak się stało, statek indywidualnie reagował na pilota i pasażerów, bo tak te pojazdy produkowano. Zawsze mógł istnieć ktoś, kogo organizm oddziaływał inaczej i mógł nie mieścić się w normach.
Widocznie moje możliwości są inne — pomyślałem.
Czy trzydniowy trening to we mnie zmienił? Nie miałem możliwości z nikim o tym porozmawiać. Leciałem z zawrotną prędkością dwudziestu Machów i dawno minąłem miejsce docelowe, więc postanowiłem znowu zaszaleć i nakazałem statkowi natychmiast zawrócić. Mój umysł tym sterował i pewnie przekroczyłem możliwości techniczne, bo usłyszałem jęk metalu. Na konsoli pojawiło się mnóstwo czerwonych kontrolek. Tak naprawdę widziałem to w 3D, bo sama płyta ze stopu irydu i złota była gładka jak lustro. Trzydzieści pięć G ta informacja pojawiła się w moim umyśle. Z trudem przekręciłem głowę. Hamowałem, ale z coraz mniejszym przyspieszeniem. Wylądowałem na parkingu, a kiedy wysiadłem, statek był rozgrzany do białości. Odszedłem szybko, bo gorąco przeszkadzało. Wszedłem do budynku.
— To pan tak leciał? Pojawiły się informacje na naszych ekranach, że ktoś ma problemy, ale system nie potrafił wyryć źródła. Spadał pan jak pocisk sormaryczny.
— Chciałem sprawdzić, jak to działa — próbowałem się uśmiechnąć do pracownika naziemnego.— Jestem Samuru Looker, miałem się zgłosić — powiedziałem spokojnie.
— Chwileczkę — mężczyzna mojego wzrostu, nieco drobniejszej budowy sprawdzał dane. — Już znalazłem. Niech pan przejdzie do prędko-chodnika numer 17. Zawiezie pana we właściwe miejsce, będą dwie przesiadki. Miłego dnia.
— To wszystko? — zapytałem
— Tak, resztę się pan dowie na miejscu.
Zobaczyłem informacje i udałem się w odpowiednim kierunku. Prędko-chodnik zabrał mnie do przesiadki. Poruszał się z prędkością trzydziestu metrów na sekundę. Przesiadłem się na linię 12D, czyli cztery poziomy wyżej i dopiero na 72-1. Dojechałem do dużej sali gdzie stało i siedziała wielu pilotów. Poznałem ich po kombinezonach. Czasem podawali wiadomości reklam. Poleć z nami na Venus, tylko u nas dwa tygodnie za tyle a tyle na Uranie. Od dwóch wieków reklamy się próbowały przeskoczyć same siebie w ofertach. Zobaczyłem wyświetloną informacje: Samuru Looker wejście 13.
Sala o owalnym kształcie i wiele wejść. Skierowałem kroki do tego właściwego. Zaraz za drzwiami spotkałem Rajfurtha.
— Witaj Samuru. Podobno masz rewelacyjne wyniki testu.
— Dziwne, bo nic nie pamiętam, a moja świadomość nie informuje mnie, że czegoś się nauczyłem.
— Maszyny nie oszukasz — posłał mi uśmiech.
Przypomniałem sobie, że Soolandowi się udało. Właściwie powinienem się dowiedzieć, jak mu się udało i czy ktoś mu pomagał. Wątpię, czy Wanntrap by poszedł na coś takiego. Nie podobała mi się ta sprawa, lecz nie miałem czasu się w tym grzebać.
— Twój statek jest gotowy.
— Mam pewna pamiątka. Mogę ją zabrać, czy istnieją podobne restrykcje jak przy teście i muszę być nagi?
— Jest inaczej. Najprościej mówiąc, zostaniesz rozłożony na pojedyncze atomy i wejdziesz w piąty wymiar. Dla siebie pozostaniesz normalny, ale gdybyś widział człowieka w tym wymiarze, na przykład teraz, miałbyś dziwne skojarzenia. Możesz to wziąć, ale zostanie to podobnie potraktowane. Czy są tam jakieś informacje? Jeśli tak, ulegną zniszczeniu.
— Są, to małowartościowa rzecz pod względem ceny rzeczywistej, ale ważna dla mnie w innym aspekcie.
— Rozumiem. Kiedyś tak traktowana zdjęcia w 2D, potem w 3D. Pamiątka?
— Coś w tym sensie.
— Możesz zostawić w prywatnym sejfie lub prześlemy w jakiekolwiek miejsce, które podasz.
— Dobrze. Odeślijcie do Magenny Hismort, tam, gdzie leciałem waszym cackiem.
Comesandu popatrzył na mnie inaczej.
— Podali mi twoje osiągi. Trzydzieści pięć G, coś podobnego! Są jednostki, które to wytrzymują, ale nie tak długo, oczywiście jeśli mają specjalne skafandry. Normalny, wytrenowany pilot wytrzymuje 10 G i odpływa albo umiera. Mogę tylko życzyć powodzenia. Mam nadzieję, że się spotkamy, a wtedy może już Howland będzie w innej kondycji. Nadal nie wiemy, jaką technikę trzeba posiadać, żeby trafić kogoś z odległości 350 parseków.
— Być może nie jest to takie trudne, tylko trzeba to zobaczyć inaczej.
Tylko na mnie popatrzył.
— To z Bogiem — powiedział.
Odszedłem, gdzie wskazywała złota strzałka i pomyślałem o Comesandu. Faktycznie wierzył w Boga, czy tylko tak powiedział? Pod koniec XXII wieku wszystkie religie upadły, co nie znaczyło, że ludzie przestali wierzyć. Skończyło to mnóstwo niepotrzebnych konfliktów. W końcu ludzkość coś zrozumiała. Szedłem kilka minut i patrzyłem na boki. Stały tu różne makiety dawnych rakiet. Od czegoś każdy zaczynał. W końcu doszedłem do wyglądającego na dwu metrowe jajo pojazdu i tam czekały dwie ładne dziewczyny, ale kiedy podszedłem bliżej, poczułem, że tylko jedna jest człowiekiem, a ta ładniejsza, androidem klasy Q 12. Podobno istniały Q14, czyli najnowsza generacja ponoć nie do odróżnienia od człowieka. Płakały, pociły się, żeńskie modele miały okres i bóle z tym związane. Jeśli ktoś chciał, mógł wprowadzić dane, że taka maszyna myślała, że jest człowiekiem. Istniało zabezpieczenie przed szokiem humadosorycznym. Tak nazwano sytuację, gdy maszyna dowiadywała się, że nie jest człowiekiem. Pierwsze modele dokonywały samozniszczenia i zajęło sporo czasu, by dojść dlaczego. Czy zaawansowana maszyna chciała być człowiekiem?
— Witamy panie Samuru. Zgodnie z programem lotów dalekich możemy zaoferować usługi.
— Usługi? Co oferujecie?
— Wszystko, co jest możliwe. — mówiła kobieta — ze względu na wolność wyboru jedna z nas jest człowiekiem, to ja — powiedziała skromnie. Są mężczyźni preferujące maszynę — wskazała głową pięknego androida o ciemnych jak sadza włosach.
— Mogę przyjąć dowolne wymiary, kolor włosów i oczu — szepnęła głosem tak miłym, że pewnie anioł Pana, gdyby stworzył żeńskie, nie miałby słodszego.
— Rozumiem, ale czy to wszystko, co możecie zaproponować?
— Och nie! Jestem Alaidaa, a moja koleżanka android to Quewrra 12 X sama nazwała się Rawa. Jesteśmy wszechstronnie wykształcone w tańcu, śpiewie, gotowaniu. Potrafimy grać na instrumentach, grać w szachy, Goo i wszelkie gry. Najmniej popularna usługa to romantyczny spacer w deszczu w lesie.
— Dziękuję i proszę się nie pogniewać, ale trochę się spieszę.
— Och, zupełnie to rozumiemy — odezwała się Rawa — możemy zrobić to samo w pańskich myślach. To, co zwykle zajmuje kilka godzin zajmie pięć sekund.
— Pięć sekund — nieznacznie się uśmiechnąłem.
— Tak, rozumiem
— Jestem podobnego zdania — odrzekła Alaidaa. — Pięć sekund to stanowczo za krótko.
— Możecie mnie odprowadzić do mojego statku.
— Och, dziękujemy — odezwała się Rawa.
Alaidaa dotknęła mojej dłoni i odczułem, że też jest androidem, ale klasy Q14 i chyba o tym nie wiedziała. Z drugiej strony to może lepiej. Która kobiet, by chciała pracować w takim zawodzie! Być może by były amatorki. Tylko w druga stronę patrząc, jak czułby się mężczyzna, który by wybrał taką usługę, wiedząc o przebiegu, proponującej? Pomyślałem, że to jest nieco dziwne.
Poszły ze mną, ale nie do końca. Tak zresztą sądziłem, że tu nie ma takiego statku. Pożegnały mnie miło i odeszły o czymś ze sobą dyskutując. Stanąłem przed okrągłymi drzwiami.
Prawdopodobnie tam jest jakiś pojazd, który dowiezie mnie do statku. Jednak było inaczej. Kiedy wsiadłem do czegoś, co wyglądało, jak kapsuła awaryjna, od razu dostałem dane do mojego umysłu, że statek znajduje się na orbicie, około stu pięćdziesięciu kilometrów nad Ziemią. Powód? Warunki startu. Nie czułem prędkości. Przyspieszenie trzy G w zasadzie mało odczuwalne, być może kabina miała udogodnienia. Potem przyspieszyła do 10 G i 20 G. Pamiętałem odczucia z błękitnego pojazdu, którym leciałem do i z domu. Tu definitywnie działały pola wygaszające przyspieszenie, bo nie czułem niczego. Cała podróż trwała nieco mniej niż minutę. Cumowałem do czegoś i kiedy otworzyły się drzwi z drugiej strony, znalazłem się na statku. Nie mogłem go zobaczyć na zewnątrz, ale obraz na monitorach pokazał, że jest w kształcie karabinowej kuli.
— Witam na statku Świt, Samuru. Nazywam się Arna i jestem komputerem pokładowym — powiedział głos, oczywiście kobiecy.
Znałem te procedury, pewnie podczas trzydniowego nauczania mi wpojono. Głos dobierano, sprzęgając się z mózgiem pilota, jeżeli było ich kilku i mieli różne preferencje, słyszeli, co chcieli.
— Na jakiej odległości od Ziemi zaczniemy przyspieszanie?
— W okolicach Neptuna — odezwała się Arna.
— Ile będziemy lecieć do miejsca docelowego?
— Czas jest względny. Ty Samuru odbierzesz to jako kilkanaście godzin. Dokonałam modyfikacji projektu pana Howlanda. Dolecimy na planetę Orta 3 trzy dni po wylądowaniu pierwszej misji.
— Trzy dni? Dokonałaś modyfikacji? — byłem nieco zdziwiony.
— Robiłam, co mogłam. Skrócenie o każdą godzinę zabierało sporo energii. Z uwagi na zachowania trajektorii planet, to optymalnie najlepszy wynik.
Przeliczyłem w pamięci, że gdybyśmy startowali dalej od Ziemi i tak ten lot nie byłby szybszy, albo możliwości poboru energii zostały ograniczone. Chodziło o wielkość czarnej dziury. Większą skróciłaby czas o kilka godzin, ale mogłaby zakłócić ruchowi planet w układzie słonecznym. Dalsze zwiększanie poza układem niosło ze sobą katastrofę nieoznaczoności miejsca lub czasu. Zaufałem Arnie, że policzyła dobrze. I tak nie chciałem o tym myśleć, bo praktycznie statek stawał się maszyną czasu, która praktycznie nie powinna istnieć.
— Co będę czuł podczas lotu?
Nastąpiła cisza.
— Jesteś tam, Arno? — zapytałem.
— Arna, imię nieodmienne, Samuru. Próbuję znaleźć odpowiedź na twoje pytanie. By to zrobić, potrzebuję sprzężyć się z twoim umysłem i nie mogę. Kim jesteś?
Jej pytanie mnie zaskoczyło. Chyba wiedziała, że jestem człowiekiem. Skąd takie pytanie?
— Nie wiem — odrzekła tym samym tonem.
Odczułem, że poznała moją myśl.
— Czyli sam się dowiem. Będziesz wiedzieć podczas lotu?
— Bardzo wątpię. Masz jakąś blokadę. Wszystkie twoje parametry wskazują, że jesteś człowiekiem, ale ta blokada sugeruje, że jesteś jeszcze kimś innym.
Dobrze, że nie czymś — pomyślałem.
— Jesteś definitywnie kimś, ta blokada jest organiczna.
— Czyli możesz wiedzieć, co myślę? — już nieco mniej się zdziwiłem.
— Tak, do pewnego stopnia. Jesteś wyjątkowy. Mam dostęp do całej populacji ziemi. Tylko trzy jednostki miały podobne zabezpieczenie. Jeden mężczyzna już nie żyje. Drugi jest w nieoznaczonym miejscu, a ty jesteś trzeci.
— Pierwszy nie żyje? Znasz jego imię?
— Tak. Sounamma Ramatunga. Twój mistrz i nauczyciel.
— Och! A jednak. Dawno odszedł?
— Dwieście szesnaście lat temu.
— To jakaś pomyłka. Mam 32 lata i uczył mnie od piątego do siedemnastego roku życia.
— Takie mam odczyty. Przykro mi. Czy jesteś gotowy do lotu?
— Od chwili wejścia. Podobno mam się rozłożyć na atomy, a potem złożyć. Czy to również dotyczy statku?
— Oczywiście. Nic materialnego nie przeżyłoby lotu z prędkością 0.99 c. Organizmy żywe by umarły a przyrost masy zniszczyłby subtelne układy birometreialne, statku. Zostaniemy zamienieni na odpowiednie fale polsumacyjne. Bz obaw, to bezpieczne, bardziej niż jazda windą.
— Dobrze, Zaczynaj.
Poczułem mały ucisk w głowie i... znalazłem się na piachu, a przed sobą widziałem ocean. Wszystko realne. Szum, zapach. Wszedłem do wody, zanurzyłem dłoń i posmakowałem. Słona, z lekka goryczką. Przez ułamek chwili miałem przebłysk twarzy Magenny i po chwili uśmiechniętą twarz mistrza Saunumma. Powróciłem do rzeczywistości.
— I co odczuwałeś, Samuru? — zapytała Arna.
Opowiedziałem w kilku słowach.
— To miłe. Za chwilę zaczniemy wchodzić w prędkość nadświetlną. Spotkamy się za trzy dni. Być może wcześniej — po zmianie tonu głosu odebrałem pewne odczucia.
— Czy możesz to zrobić i dlaczego chcesz.
— Samuru, jesteś bardzo męski. Co prawda jestem maszyną, ale potrafię klasyfikować. Magenna nie będzie chyba zazdrosna?
Raczej nie mogłaby być. Arna chciała i pewnie mogła zbudować alternatywna wersję mojej osoby w wirtualnym świecie, który może sobie tworzyła. Za wzór kobiecej wersji nie wzięła Rawy ani Alaidy, tylko moją Magennę. Oczywiście nie byłaby robotem, gdyby nie dokonała swoich poprawek. Zmniejszyła biodra, powiększyła nieco piersi. Dodała piegi w okolicy nosa i powiększyła łechtaczkę, co prawda nieznacznie. Nie rozumiałem, dlaczego, ale widocznie tą myśl mogła odkryć.
— Masz jeszcze inne blokady i te są do przejęcia. Nie wchodzę w twoje myśli bez twojej zgody, na tę udzieliłeś mi pozwolenia. Jeżeli chcesz, odpowiem.
— Sądzisz, że wolę większe piersi? — zapytałem.
— Och nie. Moja męska wersja preferuje, jedyne co zrobiłam dla siebie to łechtaczka. Kobieta ma tam niezwykle unerwiony system. Chciałam maksymalnie zwiększyć doznania, dlatego musiałam zwiększyć fizycznie, bo przy normalnych rozmiarach nie miałbym takich możliwości. Dalsze zwiększenie doznań mogłoby zaszkodzić moim obwodom. Nie są to fizyczne druciki, ale chyba rozumiesz.
— Rozumiem. Skoro pokazałaś swoją żeńską wersję czy mogę zobaczyć męską? — Poczułem dziwną wibrację.
— To nie jest konieczne. Wiesz, jak wyglądasz.
— O! Aż tak ci się podobam?
— W ludzkim nazewnictwie by można tak nazwać. Wchodzimy w nadświetlną — powiedziała.
Wyglądało na to, że podczas naszej budującej konwersacji cały czas lecieliśmy. Ponownie poczułem delikatny ucisk w skroniach, przebłyski w oczach i szum w uszach. Na jedną sekundę z odsetkami zrobiło się ciemno. Tak ciemno, że kompletnie nic nie widziałem. Potem delikatna różowa poświata zaczęła nabierać realnych obrazów. Znalazłem się w jakimś pokoju. Wyglądało to na zwykły pokój. Na skórzanej kanapie siedziała kobieta. Arna. Miała na sobie piękną suknię wysadzaną diamentami.
— Wolałeś pokój. Odrzuciłeś naturę — odezwała się swoim głosem.
— Chcesz powiedzieć, że wyraziłem zgodę? — trochę się zdziwiłem.
— Bardzo ładnie cię poprosiłam i użyczyłeś mi świadomości. Tak realnie rzecz biorąc, śpisz. To jest nieco inny sen, niż zwykły i inny niż podczas kursu. Pewnie nie wiesz, że drobna blondyneczka fantazjowała o tobie. Nie podczas pracy, ale w domu. Aktualnie jest sama. Rozstała się ze swoim byłym. Zdradził ją, ale naprawdę, nie jak sfałszowano zdradę twojej Magenny. Kiedy dolecimy, będziesz musiał sterować ręcznie. Odkryłam, że jest tam coś dziwnego, co mogło spowodować uszkodzenie pierwszego statku. Wszystko sobie przypomnisz jako sen i obierzesz go jako miłe przeżycie z Magenną. Czyli możesz wykluczyć, że miałeś erotyczny sen z inną kobietą. Masz bardzo specyficzny umysł. Nawet nie chcesz fantazjować o innej kobiecie. Próbowałam inne wariacje, ale moja męska część, która wzięłam od ciebie, wszystko odrzucała. Jeśli jednak uznasz, że było miło i uczynisz mi łaskę, będę mogła zachować to w prywatnej części pamięci przeżycia, że nie byłam Magenną tylko Arna. Byłoby mi miło, gdybyś tak uczynił.
Zdziwiłem się, że maszyna użyła jednego słowa: Łaska. To nie mogła być pomyłka.
— Czemu tak powiedziałaś? — zapytałem, bo poddała mi propozycję, że woli komunikować się werbalnie.
W sumie ją rozumiałem. To wyglądało bardziej po ludzku.
— Cóż, to wyjątkowe słowo. Macie kilka takich. Innym jest wybaczenie. Nie znalazłam w swoim systemie czegoś, bardziej odpowiedniego na określenie, jak bardzo mi na tym zależy.
— Wiem, dlaczego się zgodziłeś — powiedziała nagle.
— Czyli? — też chciałem wiedzieć.
— Poświęciłeś się dla ratowania córki pana Howlanda, Hayney. Odczułeś jego cierpienie w obawie o córkę. To bardzo wzniosłe. Magenna jest szczęściarą.
Użyła identycznego słowa jak drobna blondynka Karbi Inhirii.
— Nadal pamiętam Magennę, więc chyba nic z tego.
— Och wiem. Ustaliłeś to ze mną. Mieliśmy doprowadzić rozmowę do tego miejsca, a potem będziesz już mnie odbierał jak Magennę. W twoim umyśle jej obraz będzie moim wyglądem.
— Naprawdę? Nie pamiętam. Tak ustaliliśmy?
— Możesz mi wierzyć. Wszystko monitoruję i sprawdzisz, że to są zapisy twoich myśli. Mogę ci powiedzieć, bo i tak zapomnisz. Dla wzmocnienia doznań to nasza pierwsza randka. Jeszcze mnie nie widziałeś nago. Dla mężczyzny to istotne i jeszcze jedno. Będziesz nazywał mnie Arna. To ma dla mnie znaczenie. Rozważaliśmy zmianę twojego imienia, ale pozostałeś przy swoim.
— A moje preferencje? — zapytałem.
— Tajemnica sypialni. Sama nie wiem, co lubię i ty będziesz też odkrywał, co preferujesz.
— Czy to też ustaliliśmy? — zapytałem raczej dla pewności.
— Oczywiście, Samuru. Dziękuję ci za wszystko. A teraz już zaczynamy naszą specjalną stymulację. Do później. Pa.
Powiedziała to tak czule...jak Magenna.
Samuru poznał kilka dni temu kobietę o imieniu Arna w kawiarni. On miał dobrą pracę jako inżynier projektujący domy, ona pracowała jako kasjerka w banku. Mieli 2010 rok. Mieszkali w USA, w mieście zwanym Los Angeles. Samuru miał 35 lat a Arna trzydzieści. Zaproponowała, że spotkają się w je domu. Uznał, że to z jej strony akt zaufania i chętnie wyraził zgodę. Planował pojechać swoim samochodem. Najbardziej odpowiadały mu japońskie. Ostatnio kupił Toyotę Camry, jednoroczną z zerowym przebiegiem w srebrnym kolorze na zewnątrz i szarym wykończeniem w środku, nie ze skóry. Zaparkował przed domem. Do wejścia prowadziła kilka schodków. Arna chyba lubiła zajmować się ogrodnictwem, bo z przodu dostrzegł kilka krzaków dzikich róż, a winogrona pięły się po ścianie. Z boku, za siatką dostrzegł grządki z warzywami. Nie chciał przyjść z pustą ręką, dlatego kupił kwiaty i butelkę dobrego, wytrawnego wina. Obydwoje, zgodnie z rozmową w kawiarni mieli poprzednio partnerów. I obydwoje zostali zdradzeni, ale to stało się dwa lata temu i ich serca były uwolnione od odczuć z przeszłości. Z pewnością ona podobała się jemu a on jej. Napięcie erotyczne można już było odczuć w kawiarni.
Samuru ubrał się nieoficjalnie, przecież nie szedł się oświadczyć, czy też nie został zaproszony na wystawny obiad z udziałem jej rodziców. Niczego sobie nie obiecywał, ale przypuszczał, że może poznają się bliżej w ten naturalny sposób. Strzepnął niewidoczny pyłek z błękitnych jeansów i obciągnął bawełnianą koszulkę, opinającą klatkę piersiową. Pan inżynier odwiedzał regularnie siłownię blisko domu. Jeździł na rowerze i pływał raz w tygodniu w krytym basenie. Przejechał dłonią po włosach i zadzwonił. Usłyszał stukot obcasów i Arana otworzyła drzwi.
— O, jesteś! Tak się cieszę? — otwarła ramiona i go przytuliła.
Poczuł miły zapach perfum, ale nie w jakiejś nadmiernej ilości. Wyglądała pięknie. Nie ubrała się tak jak on. Sądził, że przyjmie go w spodniach i bluzce, bo tak była ubrana w kawiarni.
— Ślicznie wyglądasz — powiedział, kiedy weszli do środka.
— Miłe gniazdko — rzekł, rzuciwszy wzrokiem na salon i kuchnię, z której poczuł zapach przypraw.
— Och kwiaty! Lubię róże i gerbery o i jest jeszcze jest rajski ptak — delikatnie cmoknęła policzek.
Zabrała wino z jego dłoni i zaniosła na stół w salonie. Biała suknia z cienkiej bawełny podkreślała jej kształty. Skupił wzrok a tyłeczku i poczuł delikatny prąd w dole pleców.
— Usiądź sobie na kanapie, a ja za małą chwilkę przyniosę jedzenie. Miło, że jesteś punktualny, to znacznie pomaga gospodyni — posłała czarujący uśmiech.
Posadziła go na kanapie z jasnej skóry i włączyła muzykę nadającą się do tańczenia.
Odeszła do kuchni a on oglądał pokój. Regał z jasnego drzewa stal naprzeciw, stół w rogu, tuż pod nogami mały dywanik.
Powinienem założyć coś bardziej eleganckiego — pomyślał.
Muzyka nie przeszkadzała mu w myśleniu. Arna zdawała się tak miła i ciepła. Już podczas pierwszego spotkania bardzo im się lekko rozmawiało. Lubiła jazdę na rowerze i według słow miała kolarkę. Poza tym interesowała się historią sztuki. Lubiła filmy akcji i romantyczne komedie. Samuru za komediami nie przepadał, ale dla Arna zrobiłby wyjątek. Zaczęła wnosić talerze i półmisek z czymś ładnie pachnącym.
— Pomogę, Arna — zaproponował.
— Siedź, to potrwa naprawdę minutkę.
Ruszała się szybko i prawdopodobnie umiała chodzić na wysokich obcasach, bo nie zginała podczas stawiania kroków.
Przyszła jeszcze dwa razy i usiadła. Zdjęła przy nim fartuszek, granatowy w złote księżyce. Zobaczył, że suknia jest bardzo cienka, a Arna nie miała góry bielizny i ciemne sutki dały się dostrzec pod bielą materiału. Już wcześniej, kiedy spojrzał, na jej pupę pomyślał, że jeśli ma majteczki to bardzo skąpe. I chyba miał racje, bo zobaczył biały trójkąt pod suknią w miejscu łona. Zaczęli jeść.
— Och, gapa ze mnie, zapomniałam postawić kieliszków — wstała i otworzyła barek.
Wróciła ze szkłem, a brunet ujął butelkę i odkręcił korek. Nalał wino.
— Za nasze spotkanie — powiedział.
Wino świetnie nadawało się do mięsa i sosu z ciemnym ryżem. Zrobiła lekką surówkę z różnych listków, pomidorków, ogórków i winogron a wszystko zroszono lekkim dressingiem.
— Uch! Wspaniale gotujesz. Nigdy czegoś równie dobrego nie jadłem.
Podarowała mu uśmiech i dotknęła dłoni.
Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!
1 komentarz
Zaloguj się aby dodać komentarz. Nie masz konta? Załóż konto za darmo.
Pumciak
Zapowiada się bardzo ciekawy lot