Każdy chce być bogiem. część 1

     Początek XXIV wieku. Samuru Loocker mieszka na planecie Ziemia. Nigdy nie odwiedzał bliskigo, ani dalekiego kosmosie. Jego rodzice mieszają od dawna na jednym z księżyców Jowisza i mają z synem mały kontakt. Trzydziestodwuletni mężczyzna jest cenionym instruktorem sztuk walki i samoobrony. W świecie robotów i androidów wciąż potrzebne są takie cechy.

     Czasami są dobre dni i wprost wspaniałe, niestety nie trwają długo. Z drugiej strony bywają niezbyt udane, ale rzadziej, na szczęście można je policzyć na palcach jednej ręki, są tak fatalne, że lepiej, by ich wcale nie było. Właśnie dzisiaj się taki przytrafił. Pomimo techniki, jaką mieliśmy pod koniec XXIII wieku, wciąż ciało pozostało niezmienne. Owszem niektórzy wprowadzali modyfikacje, ale wcześniej czy później organizm na to reagował. W połowie 2270, kiedy się urodziłem, ludzkość już dawno odkryła dziesiątki światów z podobną atmosferą i grawitacją jak Ziemska. Uznano, że prawdopodobnie setki tysięcy lat wcześniej a może i dawniej z jakiegoś punktu galaktyki wylecieli pionierzy i zapoczątkowali rasy na różnych planetach, które my dopiero odkrywaliśmy. Dlaczego tak sądzono? Bo wszystkie odkryte miejsca z inteligentnymi osobnikami miały homanoidalne cechy. Oczywiście te osobniki różniły się wzrostem i kolorem skóry, nieco bardziej zróżnicowanymi niż na Ziemi, ale w zasadzie wszędzie były istoty z podobnym DNA. Niestety każda odkryta planeta miała technikę dużo, dużo niżej rozwiniętą niż ziemska. Od istot, które dopiero zaczęły produkować prymitywne narzędzia do takich, którzy już zaczęli poruszać się szybciej niż biegnący koń, oczywiście za pomocą pojazdów mechanicznych. Rada Ziemi zabraniała kontaktu, mogliśmy tylko obserwować. Pozostawialiśmy odkrytym istotom żyć swoim życiem. Na Ziemi żyło czterdzieści siedem miliardów ludzi i ustalono, że pięćdziesiąt miliardów to górna granica populacji.

     Mieliśmy 3002 rok i miałem się dobrze. Prowadziłem szkołę i uczyłem sztuk walki. Miałem sto osiemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu i dobrze rozwinięte ciało, bez zbędnego tłuszczu. Ciemne, prawie czarne włosy, mocne brwi i brązowe oczy. Przy tym stanie techniki zawsze się przydawało być zaznajomionym jak dać komuś w mordę.
Zwykle ludzie ćwiczyli minimum dwa tygodnie. Treningi odbywały się co dwa dni w pierwszym tygodniu i codziennie w drugim. Trwały dwie godziny. Uczyłem artystów, mechaników, żołnierzy i lekarzy. Oczywiście kursy były na różnych poziomach. Szkoliłem pracowników rządu, prywatnych ochroniarzy, czasami prowadziłem lekcje indywidualne. Każdy uczeń musiał wypełnić aplikację. Nie na komputerze jak dwieście lat temu tylko w specjalnej komorze specjalna maszyna wyłapywała istotne informacje prosto z mózgu.

     Dochodziła trzecia trzydzieści i słońce grzało miło. Klasa kończyła się o piątej. Miałem już plany na wieczór ze swoją długoletnią partnerką. Poznaliśmy się cztery lata temu podczas podwodnego pływania blisko Australii.
Magenna liczyła dwa lata mniej niż ja i mieliśmy sporo miłych chwil. Nie mogłem dłużej niż ułamek sekundy myśleć o jej czarnych jak smoła włosach i krągłościach, które lubiłem, z tego powodu, że wykonywałem moją pracę, a ta wymagała koncentracji i uwagi, a rozmyślania o cudownym ciele Magenny raczej temu nie sprzyjały. Dzisiaj ćwiczyłem ochroniarzy pracujących dla wielkiej korporacji Wantrrap produkujące systemy chłodzenia do rakiet typu Pulsar II, od dwóch dekad najlepszego sprzętu, jaki wyprodukowano. Przy wchodzeniu w nadszybkość, czyli wielokrotnym przekraczaniu szybkości światła statek rozpędzał się do 0,99 c i wówczas zostawało uruchamiane pola bikloncyjne wywołujące lokalną czarną dziurę, w którą statek wchodził. Przy tym procesie trwającym prawie trzydzieści sekund korpus statku rozgrzewał się do temperatury dziesięciu tysięcy Kelvinów i gdyby nie systemy chłodzące wszystko łącznie z wolframem i jego stopami by wyparowało.

     Od początku zajęć nie bardzo podobał mi się jeden gość Kreag Sooland. Przyszedł się uczyć, a robił wrażenie, że coś umie, na tyle, żeby mi wpieprzyć. Prawdopodobnie coś musiał mieć, co oszukało system aplikacji, bo z takim nastawieniem z pewnością bym go nie przyjął.

     — Dobra chłopaki, teraz przećwiczcie element w parach. Nie zróbcie sobie krzywdy. Sprawdźcie ochraniacze w ustach i w okolicy serca.

     Sala należała do mnie. Posiadała standardowe wyposażenie. Maty, worki do uderzeń, archaiczną broń, którą używano od setek lat w dawnej Japonii i Chinach. Ściany pomalowano na biało. Nie ozdabiały ich napisy w orientalnych językach czy portrety mistrzów. Uczyłem ich dzisiaj uderzenia, które bez amortyzatorów pozbawiało przeciwnika zębów i mogło spowodować zawał serca, u mocnych osobników. Słabszych wysyłało a drugą stronę tęczy, czyli w zaświaty.

     — Nie ma w naszej ósemce nikogo, kto w połowie zna się na tych sprawach, więc nie mam z kim tego przetrenować. Co pan powie na to, byśmy spróbowali, trenerze — odezwał się bez pytania Sooland.

     Wyczułem w ostatnim słowie wyraźną drwinę.

     — Proszę wykonać sparing z panem Wollneyem, jest w mojej ocenie dobrze obeznany w sztukach walki, panie Sooland — odpowiedziałem grzecznie.
     — Od początku treningu widzę, że pan unika konfrontacji. Przyszedłem tutaj, bo czytałem rekomendacje. Teraz wiem, że je mocno naciągnięto.

     Pozostała siódemka zatrzymała się w ćwiczeniach i czekała na rozwój wypadków.
Powinienem postąpić według regulaminu i go od razu wywalić, za niesubordynacje i wtrącanie się w nie swoje sprawy. Powinienem... tylko miałem kilka następnych kontraktów z Wanntrapem i nie chciałem ich stracić przez jakiegoś dupka, który zacznie mi robić koło pióra.

     — Przerwać ćwiczenia — może powiedziałem to zbyt głośno i niepotrzebnie, bo chłopaki i tak już to zrobili.

     Popatrzyłem na gości. Nieźle wyglądające byczki. Do ochrony nie przyjmowano ułomków. Sooland był pół głowy wyższy ode mnie i ruszał się bardzo żwawo jak na jego wzrost i wagę.

     — Wybaczcie panowie chwilową przerwę w zajęciach. Podczas waszej pracy takie sytuacje się raczej nie zdarzają. Chronicie obiekty i ludzi. Zawsze należy mieć na uwadze sprawy nadrzędne. Moja praca polega na przygotowaniu ludzi do obrony tych spraw. Powierzonych im ludzi i sprzętu. Przed chwilą zostały zakwestionowane moje zdolności do wykonywania mojej pracy. Powinienem to rozwiązać inaczej, ale wciąż w nas płynie krew i nadal jesteśmy ludźmi. Pan Sooland musi zostać przekonany inaczej niż słownie, że ja jestem nauczycielem a on niesubordynowanym uczniem. Pokażemy wam z panem Soolandem to ćwiczenie. Proszę podejść — skierowałem wzrok na rosłego bruneta.

     Ważył dwadzieścia kilogramów więcej, a przy swoim wzroście był naprawdę szybki. Musiałem zachować twarz, a nie zastawiać się regulaminem. Technika polegała na wytworzeniu w ułamku chwili energii ze środka splotu i szybkim prostym uderzeniu w szczęki i mostek. Obroną było zejście z linii ciosu.
Stanął przede mną z cynicznym uśmiechem. Nie chciałem mu robić krzywdy, miewałem już podobnych gości, ale tylko z ochrony wysokich ważnych dupków. Tamci faceci, chociaż zdarzały się i kobiety, byli świetnie wytrenowani i ich umiejętności czasem dotykały moich. Nie spodziewałem się, że Sooland je posiada. Definitywnie oszukał system aplikacji. Postanowiłem to sprawdzić po zajęciach, już w domu. Wieczorem, zaraz, kiedy spędzimy z Magenną miłe chwile.

     — Pan Sooland zaatakuje, ja będę schodził z linii ciosu. — Grupa patrzyła z uwagą. Coś niedobrego dostrzegłem w brązowych oczach Soolanda.
     — Wiedziałem, że z pana mięczak, panie Looker. Oczywiście, będzie się pan bronił. Żadnego ataku. Uczy pan obrony, bo nie jest pan zdolny nikomu zrobić krzywdy. Korporacja miała zastrzeżenia i posłała mnie, bym to sprawdził. Zaatakuj mnie tchórzu, bo inaczej cię skończę, tu i teraz.

     Musiał w jakiś sposób przemycić PDS, czyli system obrony osobistej (Personal Defense System) pole siłowe zdolne ochronić przed nożem i strzałem z normalnego pistoletu. Obecnie rzadko stosowanej broni palnej. Sprawdzały się lepiej mini działa promieni Zetha, coś jak wiązka laserowa, ale o szerokich zakresach funkcji od zmiany chęci ataku, oszołomienia, paraliżu do śmierci włącznie. To, co miał Sooland musiało być prototypem czegoś nowego, bo pozostawało niewidoczne. Od dziecka cierpiałem na nadwrażliwość na wszelakie pola energii. Wyczuwałem je, zanim mierniki coś pokazały.
Uznałem, że nie będę słuchał gnoja, nawet jeśliby miał stracić kontrakty. Być może mówił prawdę.

     — Proszę odejść. Zwalniam pana z ćwiczeń — powiedziałem na tyle głośno, że inni usłyszeli.

     Coś włączył, co pewnie zwiększyło jego reakcję o kilka razy. To bardzo wyczerpywało na dłuższą metę, bo ostatecznie człowiek miał określoną energię i moc.

     — Tchórz — syknął i zaatakował.

     Zrobił to dużo szybciej, niż na to wskazywała jego motoryka, dlatego uznałem, że coś miał na sobie, lub w sobie, co spowodowało, że poruszał się jak na przyspieszonym filmie.

     Od lat trenowałem. Uczył mnie od piątego roku jeden z ostatnich mędrców. Odsunął się od świata i żył u podnóża Himalajów. Ojciec zajmował się padaniem różnych dawnych wierzeń i kultur i znalazł o nim informacje od mieszkańców dawnego Nepalu. Mój mistrz Oringunnda nauczył mnie kilku rzeczy, które zachowałem dla siebie. Jedna z nich było wywoływanie w ułamkach sekundy lub szybciej nadzwyczajnej mocy. Oringunnda twierdził, że moc jest wszędzie i wystarczy tylko z niej skorzystać. Człowiek mógł przerzucić potężny głaz ważący sto ton, zatrzymać oddech na trzy tygodnie lub zanurkować na głębokość kilometra bez skafandra ciśnieniowego. Gdybym nie posiadł tych umiejętności Sooland by mnie zabił. Tak, bo w jakiś sposób posiadł umiejętność tej techniki i przestawił swoje pole ochronne na zaczerpnięcie stamtąd energii.  
     Jeżeli ktoś chce cię uderzyć pięścią, możesz zrobić unik lub zastosować blok, ale jeżeli ktoś strzela, do ciebie z działał, też możesz zrobić unik lub się zasłonić, lecz tym drugim razem musisz użyć większej energii, niż posiada atakujący. Nie byłem czarodziejem i nie mogłem go zamknąć w szklanej kuli. Pewnie kilka połączeń nerwowych w moim mózgu już wiedziało, co z tego wyniknie, ale nic nie mogłem zrobić innego. Zdołałem zejść z linii ciosu, ale następnego już nie mogłem zmienić. Ciało automatycznie wiedziało, jaką energię użył i wyprodukowało większą. Odepchnąłem go dwoma rękami.  
     
     Odepchnąłem, czyli wykonałem to samo co on, chociaż nie w rejon serca i szczęki, tylko na korpus. W momencie dotknięcia dłoni a właściwie nawet wcześniej, bo sprężone powietrze przed dłońmi miało twardość stali, odczuł to uderzenie, jakby go potracił duży samochód o wadze dwudziestu ton, jadący sto kilometrów na godzinę. Zanim uderzył w przeciwną ścianę oddaloną o osiem metrów, już nie żył. Późniejsza sekcja zwłok wykazała wyrwanie płuc, zgniecenie serca, przebicie skóry przez kilka kręgów górnej części kręgosłupa. Niezbyt piękny widok.
Siódemka doznała szoku, bo niecodziennie widzieli coś podobnego. Powietrze w sali wibrowało i każdy to odczuł.

     — Koniec zajęć — powiedziałem i zawiadomiłem służby.

     Przyjechali za pięć minut. Spodziewałem się wcześniej. Powiadomiłem kilku wpływowych przyjaciół i odjechałem do domu, bo nie musieli mnie zatrzymywać. Właściwie nie mogli, bo przyjaciele wiedzieli z kim się łączyć. Zostawiłem służbom zapisy z kamer wibracyjnych i mogli zapoznać się z odczytami sensoroidów, które z pewnością wykażą, że Sooland miał przy sobie nielegalną broń i mój czyn był aktem samoobrony. Z pewnością będą chcieli znaleźć źródło energii, bo zwykłe rachunki wykazałby, że facet został potracony przez coś z energią sześciu milionów dżuli. Taka energia zostałaby wyzwolona przez wybuch półtora kilograma trotylu.

     Niestety moje kłopoty tego dnia się nie skończyły. Zwykle po treningu brałem kąpiel czasem zwykłą, czasem neutronową, co zajmowało następne pół godziny. Chciałem dostać się jak najszybciej do domu i zrezygnowałem z mysia. W rezultacie śmiertelnego zajścia z Soolandem wróciłem do domu czterdzieści minut wcześniej. Niestety Mageena nie czekała sama. Tego nie mogłem zrozumieć. Niczego mi nie brakowało. Kochałem ją i sądziłem, że darzy mnie podobnym uczuciem. Pomimo rozwoju techniki nic się nie zmieniło w człowieku, pod tym względem. A jeżeli już musiała to zrobić, to czemu nie poszła do niego? Facet miał dwadzieścia lat więcej niż onai z pewnością dawno przestał dbać o wygląd. Co posiadał czego ja nie? Dwieście razy więcej forsy.

     Wszedłem do domu, kiedy ubierali się w pospiechu. Spojrzałam na gościa, którego narząd do sprawiania kobiecie przyjemności był dwa razy mniejszy niż mój, na brunetkę spojrzałem tylko z żalem i wróciłem do pojazdu. Noc spędziłem w hotelu. Z samego rana ktoś z Wanntrapu zostawił pilną wiadomość. Chcieli rozmawiać osobiście. Mageena zostawiła dziewięć wiadomości, ale nie zamierzałem na nie odpowiadać. W zasadzie dom należał do niej, więc nie miałem chwilowo stałego lokum, poza wortelami. Coś jak kiedyś hotel czy motel, ale tym razem dołączono jeszcze inne udogodnienia niż tylko możliwość przespania i pobrania energii. Jedzenie zwykłych pokarmów ulepszono do bardziej skondensowanych substancji. Nadal można było zjeść obiad z warzyw, owoców i mięsa, ale sporo to kosztowało, zaczynało się od trzydziestu razy wartości dziennego zapotrzebowania na suplementy.
Wysłałem foto wiadomość w 4D, że będę o dziesiątej, bo o takiej porze sobie życzyli mnie widzieć. Nie miałem specjalnego ubrania, a nie zamierzałem zaczynać dnia od kupna. Dojazd do domu mojej byłej w celu zabrania lepszego łachu, nie wchodził w rachubę.

     Dojechałem za pięć dziesiąta. Dostałem od korporacji specjalną przepustkę bioadresową więc wszystkie zabezpieczenia mnie wpuszczały. Okazało się na miejscu, że mam spotkanie z szefem ochrony i koordynatorem wypraw międzygwiezdnych. Nie pracował dla Wanntrapu więc nieco się zdziwiłem.
Zostaliśmy w trójkę w pomieszczeniu. Z ukrytych głośników ze ścian wydobywały się dźwięki dawnej amazońskiej dżungli i roznosił się zapach jak po deszczu.

     — Witamy pana Looker. To pan Hentres Howland, koordynator lotów międzygwiezdnych, ja jest Renter Walinders, szef ochrony Wanntrapu, czy możemy zwracać się do pana po imieniu?
     — Nie ma nic przeciw — odpowiedziałem.

     Wyglądali oficjalnie. Zwykle ludzie nosili uniformy odpowiadające ich aktualnym stanowiskom, ale w ważnych sprawach nadal istniały stroje oficjalne. W tym rejonie Ziemi zakładano garnitury i koszule jak dwieście lat temu. Mój strój wyraźnie nie pasował do ich ubrań. Lekkie spodnie z lamitreksu i koszulka z balimaksu. Hybrydowy materiał mający coś z lnu w wypadku lamitreksu i bawełny, jeśli chodzi o baluimaks. Włókna naturalne zmieszano z elekto-termo substancją, która zmieniała temperaturę na życzenie i wywoływała pozytywne pole, również, gdy właściciel potrzebował spokoju czy wręcz odwrotnie, pobudzenia.

     — Dobrze, panie Samuru, pewnie przypuszcza pan, że jest tu w związku z wczorajszym incydentem. I tak i nie. Zmarły Sooldan trochę przesadził. Owszem miał sprawdzić pańskie kompetencje, ale nie wiedzieliśmy, że posiadał nielegalne urządzenia i stanowczo zaprzeczamy, że wiedzieliśmy o jego niecnych planach pozbawienia pana życia.
     — W takim razie czemu tu jestem? — zapytałem.
Renter spojrzał na Hentresa i chyba się porozumieli wzrokowo, może również mieli jakieś cudeńka, których nie wyczułem.
     — W sytuacji śmierci jest zawsze dłuższe dochodzenie. Ponieważ reprezentuje wielką korporację, tym bardziej ten proces by się przedłużył. Wyszedłby pan z tego bez winy, ale pan Hentres ma propozycje, która może znacznie ułatwić panu życie. Może pan wprowadzić pana Samuru w szczegóły?

     Szpakowaty brunet bliski pięćdziesiątki uśmiechnął się nawet szczerze.

     — Pan Rentr ma na myśli klauzulę S-58/40, czy to coś panu mówi, panie Samuru?
     — Niezupełnie słyszałem, że klauzule S dotyczą kosmosu (Space)
     — Tak, dokładnie Klauzula 58/40 mówi, że w wypadku przekroczenia norm, podchodzących pod złamanie prawa, jeżeli osoba zainteresowana jest na wygranej pozycji, wylot w kosmos na czas dłuższy niż dwa tygodnie, zwalnia osobę zainteresowaną od jakichkolwiek zeznań. Mówiąc wprost, jeśli pan poleci i wróci po czasie dłuższym niż czternaście dni, to po powrocie sprawa będzie trwała, ale bez pańskiego zaangażowania.
     — Rozumiem. Mam pytanie, które raczej wydaje się logiczne.
     — Tak, jestem świadomy, o co pan chce zapytać, ale proszę postawić pytanie.
     — Dlaczego chcecie, żebym ja poleciał?

     Dwaj mężczyźni spojrzeli po sobie.

     — To lot na dość odległą paletę w pasie Oriona. Odkryto ją dwa lata temu. Zgodnie z informacjami sondy neularnej mieszkańcy są na poziomie porównywalnego z Ziemskim Średniowieczem, Nie znają prochu. Na ziemi mieli go w tym czasie Hindusi i Chińczycy.
     — Tak, ale mówi pan informacje, które nie dają odpowiedzi na moje pytanie.
     — Przepraszam panie Samuru. To nieco inna wyprawa. Zwykle nie ingerujemy w życia innych cywilizacji, ale ta wyprawa ma nieco inny charakter.

     Czułem, że facet kręci. Może nie zupełnie, ale coś ukrywa.

     — Zachowam dyskrecję — uznałem, że może tak pomogę mu dojść do sedna przed wieczorem.
     — Już raz tam byliśmy — spojrzał na Rentra — i coś poszło nie tak.
     — Co poszło nie tak? — musiałem mu pomagać.
     — Grupa zwiadowców zginęła, a jedna z osób przebywa tam bez swojej zgody — powiedział to i odetchnął, jakby mu ulżyło.
     — Czy ingerencja wojskowa nie byłaby łatwiejsza? — zapytałem, bo wydawało mi się to logiczne.
     — To trochę skomplikowane. Oficjalnie nie mamy prawa. Mogłoby to zmienić ich naturalny rozwój. Druga sprawa jest bardziej delikatna. Osobą uwięzioną jest moją córką. Przypuszczamy, że otwarta akcja mogłaby zaszkodzić zakładnikowi.
     — Czemu pan mówi tak zawile. Obawia się pan, że córka mogłaby zginąć, tak?
     — Właśnie. Ma bardzo zaawansowany czujnik w swoim ciele, stąd wiem, że żyje.

     Nie znałem się na technice aż tak bardzo, ale informacja o takim czujniku nieco mnie zdziwiła.

     — Rozumiem. Ile osób poleci ze mną? — zapytałem, bo coś mi szeptało, że jest poważniej, niż sądziłem.
     — Mają bardzo niską technikę, ale używają chyba kogoś z właściwościami paranormalnymi. Poleci pan sam. Oczywiście, jeśli zechce.
     — Aha. Rozumiem. Mam pewne predyspozycje. Jeśli odmówię, zrobi pan wszystko by mi utrudnić życie, czy tak? —
Hentres spojrzał na mnie błagalnie i chyba zakręciła mu się łza w oku.
     — Ona ma dopiero dwadzieścia dwa lata. Jest zafascynowana średniowieczem i nalegała, i tak bardzo chciała polecieć. Dolecieli szczęśliwie, a za trzy dni siedem osób zginęło w nieznanych okolicznościach, a statek został zniszczony.
          — Skąd pan wie?
     — Nie wiem, ale nic nie odpowiada. Żaden czujnik. Nic. A wie pan ile statek dalekiego zasięgu ma takich czujników?
     — Twierdzi pan, że są na poziomie łuków i mieczy. W jaki sposób zdołali uszkodzić statek? Do tego trzeba środków. Czy reszta załogi posiadała takie same czujniki? — Nie miałem pojęcia o czujnikach na statkach kosmicznych, ale chciałem się więcej dowiedzieć.
     — Nie, tylko moja córka. To bardzo unikalna rzecz i niezwykle droga. Bardzo droga i zaawansowana w technologii. Tego nie wiemy. Co do reszty pytanie, mamy do czynienia z czymś nieznanym.
     — Nie mam licencji pilota i co ze statkiem, jeżeli nawet tam dotrę...

     Nie dał mi skończyć

     — Mamy nowy model. Dostanie pan trzydniowy kurs pilotażu i obsługi.
     — Trzydniowy! — wyraziłem zdziwienie.
     — Uczył się pan u mistrza. Ma pan ukryte zdolności Sooland zginał, bo miał kontakt z energią sześciu i pół miliona dżuli. Nasi specjaliści odkryli, że nastąpiło to w ciągu jednej setnej sekundy. Nie dociekamy, kim pan jest albo do czego jest pan zdolny panie Samaru, ale wiemy, że jest pan w stanie zaadoptować szybką naukę bezpośrednio do mózgu.
     — Żadnych operacji — powiedziałem wyraźnie.
     — Samuru, proszę! Moja kompania współpracuje ze wszystkimi rządami. Blokujemy informacje o panu. To fale, żadnej fizycznej ingerencji. Zwykły człowiek by zwariował.

     Pojąłem. Jeśli nie pomogę, znaczną mnie badać skąd mam zdolności, jakie mam. Mój mistrz odszedł, czy umarł, tego nie wiedziałem. Przypuszczają, że większa ilość ludzi zostanie wykryta. Przez co? Przez kogo? Jak?

     — Co ze statkiem? — zapytałem i chyba trafiłem w punkt.
     — Ma zdolność kamuflażu. Po wylądowaniu pozostanie niewidoczny i niewykrywalny.
     — Przed zwykłymi ludźmi. Tam mogą być czarodzieje...
     — To prawda. To jedyne co możemy zrobić.
     — Jeśli mi się uda i być może odnajdę kogoś z pierwszej wyprawy, ile osób mogę zabrać z powrotem? — Po wyrazie twarzy Hentresa odczytałem, że facet jest zaskoczony moim rozumowaniem.
     — Niestety tylko cztery, razem z panem. Jesteśmy prawie pewni, że nikt poza moją córką nie ocalał. Ona żyje, bo... — głos mu się załamał.
     — Bo? — chciałem wiedzieć, chociaż coś już odczułem.
     — Jest bardzo piękna i jest dziewicą, mam nadzieje, że nadal...
     — Rozumiem — chciałem coś nawiązać do rycerza na białym koniu, ale z uwagi na krwawiące serce ojca, zachowałem uwagę dla siebie.
     — W zasadzie nic mnie tu nie trzyma. Pewnie miałbym trudności z ponownym otworzeniem szkoły, a prywatnie, też się coś posypało.
     — Wiemy, panie Samuru. Przykro mi, że tak się stało.

     Czyli wiedzieli i to. Działali lepiej niż niejedne służby specjalne w dawnych czasach. Raczej zakrawało na niemożliwe, by pomogli mojej byłej mnie zdradzić. Jednak musiałem wziąć to pod uwagę. W końcu nie czytałem jej wiadomości. Postanowiłem je sprawdzić po skończeniu rozmowy.

     — Kiedy mogę zacząć kurs? I jeszcze jedno. Przed wylotem potrzebuję zdjęcia córki.

     Dostrzegłem, że ojciec się ucieszył.

     — Mogę panu pokazać i teraz — spojrzał na mnie i sięgnął dłonią do wnętrza marynarki.  

     Położył zdjęcie na stole. Zwykłe, dwuwymiarowe jak dwieście pięćdziesiąt lat temu. Dziewczyna była naprawdę ładna. Brunetka po ojcu. Chyba wyczuł moje myśli.

     — Oczywiście dostarczę fotografie 3D i 4D. Kurs może pan zacząć dzisiaj. Po posiłku chyba nie jadł pan zbyt wiele.
     — To prawda — zacząłem poważnie myśleć, czy Mageena nie została trochę zmuszona, bo zbyt wiele o mnie wiedzieli.
     — Czyli lecę z panem do centrum lotów? — spojrzałem na bruneta.
     — Byłoby miło. Pański pojazd może pan przemieścić w bezpieczne miejsce.
     — Może pan lecieć ze mną — uznałem, że w ten sposób będę miał większą kontrolę.
     — Zgoda. Ktoś z mojego miejsca pracy zajmie się moim środkiem przemieszczania.

     Wyszliśmy z budynku jednego z biur Wanntrapu i poszliśmy do mojego pojazdu. Howland nie rozglądał się na boki i szedł dość sprężystym krokiem. Oceniłem go na czterdzieści kilka lat. Sięgał mi do połowy głowy, czyli mógł mierzyć 175 centymetrów, dość dokładnie potrafiłem określić wzrost i wagę ludzi. Podobnie jak ja miał czarne włosy. Nie dostrzegłem wielkiego podobieństwa z twarzą córki, pewnie bardziej przypominała matkę. Obecnie ludzie, jeżeli zdecydowali się na dzieci, mieli jedno. Nie stosowano żadnych ustaleń i jeżeli ktoś chciał, mógł posiadać więcej. Od stu lat już nie używano pojazdów naziemnych a tylko latające. Zwykle srebrne w kolorze zrobione z lekkich stopów tytanu i aluminium. Rozwijały średnio do jednego Macha, ale w warunkach miejskich ograniczono prędkość do stu metrów na sekundę. Oczywiście jak w wiekach poprzednich dbano o bezpieczeństwo i w zależności od miejsca i czasu stosowano właściwe ograniczenia w poruszaniu. Wszystkie środki posiadały jeden rodzaj napędu, jednak w zależności od zapotrzebowania sam pojazd mógł wyglądać inaczej. Niektórzy ludzie, właśnie właściciele korporacji poruszali się bardziej luksusowymi jednostkami, ale raczej uważano pojazd za rzecz tak powszechna, że nie przywiązywano do tego uwagi. Natomiast miejsce zamieszkania świadczyło o stanie zarobkowym danej osoby. Ludzie żyli średnio sto dwadzieścia lat i dopiero ich ostatnie lata zmieniały znacznie ich wygląd. Zakończono bezsensowne wojny, jednak zdarzały się akty przemocy. Zwykle dotyczyły dużych pieniędzy. Otworzyłem drzwi z obydwu stron i po chwili weszliśmy do pojazdu.

     — Pozwolisz Samaru, że naniosę dane docelowe?
     — Oczywiście — spojrzałem na bruneta.

     Przeniósł dane ze swojego urządzenia i ruszyliśmy. Z tego, co widziałem na ekranie, ośrodek znajdował się za miastem, dokładnie sześćdziesiąt trzy kilometry za granicami aglomeracji. Sam jej kształt przypominał koło o średnicy stu kilometrów, więc ośrodek lotów znajdował się w odległości stu trzynastu kilometrów, dwadzieścia pięć minut lotu.
Hentres dopiero po kilku minutach zorientowała się, że nie lecę w kierunku ośrodka lotów kosmicznych

     — Nie lecimy dobrze, stosuje pan oblot centrum?

     Spojrzałem na niego. Zwykle prowadził automatyczny pilot, ale lubiłem sam prowadzić.

     — Nie, chcę polecieć na kilka minut do domu — ciekawiło mnie, jak ta wiadomość na niego wpłynie.  

     Tylko przez ułamek chwili coś dostrzegłem, pewnie zdziwienie, raczej nie zobaczyłem niepokoju czy gniewu.

     — Rozumiem, pewnie chce pan coś zabrać z swoich rzeczy. Ma pan prawo, ale i tak nic pan nie będzie mógł na misję.

     Tak naprawdę chciałem zabrać bardzo małą rzecz. Zastanawiałem się jak będzie wyglądać konfrontacja z Mageeną, o ile ja tam spotkam. Po pierwsze mogła być w pracy. Zajmował stanowisko koordynatora transportu miejskiego. Wyłapywała wypadki i czasem nanosiła do systemu zmiany w trasach poruszania. Nie spojrzałem jeszcze na jej wiadomości. Zmieniłem zdanie i uznałem, że je przejrzę. Po pierwszym wrażeniu, kiedy ochłonąłem i na zimno wszystko przemyślałem, uznałem, że jednak jest mało prawdopodobne, by zdradziła mnie dla zmiany statusu czy pieniędzy. Wyglądała atrakcyjnie, ale facet, jeżeli miał sporo pieniędzy, mógł za mniejszą sumę mieć kobietę żywą lub androida wyglądającego jak człowiek dużo doskonalszego pod względem walorów fizycznych. W świetle usłyszanych informacji wyglądało, że komuś zależało, by mnie nakłonić, delikatnie mówiąc na misję, moim zdaniem samobójczą.  

     Obydwoje się ubierali, kiedy wszedłem do domu, ale nie koniecznie musieli mieć ze sobą seks. Leciałem do domu, by to sprawdzić. Jak? W obecnym systemie wszyscy musieli mieć oznacznik, tak popularnie nazywano urządzenie mające dane osobowe i jednocześnie mierzyło funkcje życiowe, ale i nie tylko. Dla ułatwienia, żeby członek społeczności ziemskiej, w skrócie ICE (Individul Citizen of the Earth) tego nie zgubił, miał w sobie czip wielkości jednej czwartej łebka od dawnej szpilki na nadgarstku prawej dłoni, jednak prawie każdy posiadła zapis historii odczytów. Zwykle ludzie trzymali to w bezpiecznym miejscu. Ja podarowałem Mageenie taką rzecz jako pewnego rodzaju biżuterię. Wyglądało jak naszyjnik z sercem w kolorze rubinu, faktycznie był to syntetyczny rubin. Dokładnie chodziło mi o wskaźnik poziomu estrogenu i innych hormonów działających podczas seksualnego aktu. W domu mieliśmy kilka takich urządzeń, ale jeżeli moja teoria miała okazać się prawdziwa, Mageeny nie będzie w domu, a wszystkie informacje z tego dnia zostaną usunięte. Naszyjnik trochę kosztował, ale nie z racji drogiego kamienia. Bardziej, ponieważ posiadła zabezpieczenie przed ingerencją pola niszczącego dane. Jeżeli moja partnerka nie współpracowała z tymi ludźmi, to naszyjnik znajdował się w domu i łatwo go powinienem znaleźć w pudełeczku na biżuterię. Ludzie czasem zakładali świecidełka, ale na wyjątkowe okazje.