Każdy chce być bogiem cz. 2

     Dolecieliśmy po dziesięciu minutach. Nad miastem panował umiarkowany ruch, gdyby znajdowało się więcej pojazdów, nasz dojazd zająłby i dwa razy tyle czasu.

     — Chce pan zostać w pojeździe czy wejdzie ze mną? — zapytałem, bo tego wymagały dobre maniery.
     — Pozostanę, to pewnie nie potrwa długo? — spojrzał spokojnie.
     — Tak, dosłownie kilka minut — odpowiedziałem uprzejmie. Wezmę, co dla mnie ma znaczenie.
     — Rozumiem — wyglądało, że jest całkiem spokojny.

     Wszedłem do domu Mageeny. Zgodnie z przypuszczeniami jej nie zastałem. Mieszkanie wyglądało normalnie, innego stanu się raczej nie spodziewałem. Włączyłem główną konsolę i sprawdziłem zapisy funkcji życiowych i zdrowotnych Magenny Hismort. Nic, jakby nie istniała. Sprawdziłem na następnym urządzeniu. To samo. Spokojnie podszedłem do biurka, gdzie stało pudełko dekorowane kawałkami prawdziwego hebanu. Znalazłem naszyjnik. Podłączyłem do głównego komputera. Zapis pozostała nienaruszony. Podwyższony poziom libido nastąpił w godzinach rannych. Czasem się dotykała po porannej kąpieli. Dalej nic, wszystko w normie. Dwie godziny przed moim powrotem dostrzegłem podwyższony stan adrenaliny, ale nie miało to nic wspólnego z doświadczaniem natury erotycznej. Pierwsza myśl: Zdenerwowanie. To mi wystarczyło. Wziąłem naszyjnik i usiadłem na fotelu z syntetycznej skóry. Z naturalnej kosztowałby sto razy tyle. Włączyłem maszynę, przypominająca dawne komórki, tylko wielokrotnie mniejszą i posiadającą zdolności zmiany struktury, mówiąc ogólnie, można to było zwinąć jak papier i przymocować do kombinezonu czy uniformu. Pierwsza wiadomość:  To nie tak jak myślisz, połącz się ze mną.
Druga: Daj znak.  
Pozostałe sześć to prośba o kontakt. Ostanie nieco się różniła od pozostałych.
Kocham cię, przecież wiesz.
W żadnej nie napisała, co zrobiła, a czego nie. Może nie mogła się z tym podzielić.

     Czyli jednak ją ktoś nakłonił! Hentrest Howland nie robił wrażenia, że cokolwiek wie. Może nie wiedział. Jego łzy wyglądały na autentyczne. Czy Magenna miała wyjście? Gdyby ją porwano czy zabito, prawdopodobnie bym odmówił pomocy. Co miałem zrobić w tej sytuacji? Postanowiłem dać jej znak, że wiem. W taki sposób, żeby inni zainteresowani, się nie zorientowali. Nie zamierzałem spędzić tu godziny, bo Howland zarzuciłby mnie pytaniami. Podszedłem do głównej konsoli i przesunąłem do najnowszych jedno ze zdjęć miejsca, gdzie się poznaliśmy z nadzieją, że może dostrzeże. W ostatnim miesiącu wspomniała o dziecku. Na razie nie widziałem siebie jako ojca, ale dało mi to do myślenia. Wyszedłem z domu. Zostawiłem jej dwie informacje. Zabrałem naszyjnik i przesunąłem zdjęcie. Pierwsze mogła odebrać jako akt bólu. Zdradzony facet zabiera podarunek. Drugi? Znałem ją trochę, nie była głupia, powinna zrozumieć przekaz.
Wyszedłem z domu, Hentres siedział spokojnie i coś sprawdzał na swoich maszynach. Dawno temu właściciele prywatnych interesów nosili teczki, potem laptopy lub komórki. Teraz to wszytko mieściło się w mniejszych obiektach. Zawsze pozostawała możliwość wyświetlenia tego gdziekolwiek i nie pozostawiało to znaku, o ile na przykład ktoś nie zrobił zdjęcia lub nie polecił systemowi kopiować.

     — Już pan zabrał co trzeba Samuru?
     — Tak. Pomyślałem o jednym. Oczywiście współczuję panu z powodu tego, co się stało córce, ale to stało się dawno. Wspomniała pan coś o dwóch latach.
     — Nie. Mówiłem, że odkryto tę planetę dwa lata temu. Wyprawa, z którą poleciała córka, wyleciała z Ziemi sześć miesięcy temu.
     — To i tak długo okres — nie odstępowałem — Rozumując w czasie rzeczywistym, jak długo córka tam przebywa?

     Howland z pewnością wiedział, o co pytam.

     — Rozumiem tok pańskiego rozumowania. Obiekt znajduje się 1150 lat świetlnych od Ziemi. To, co widzimy teraz to obraz tego, co było tysiąc lat wstecz. Światło tyle potrzebuje, by tam przebyć. Nasz statek leciał krócej, dokładnie dwadzieścia dwa tygodnie.
     — Czyli córka jest tam dwa tygodnie. Nie rozumiem, jak to jest technicznie możliwa, ale odczyty macie dokładnie tej chwili, w jakiej rozmawiamy?
     — Tak. Ta technologia ma nazwę: ,,Myśl Boga". Jak już pan wspomniał Samuru, światło potrzebuje 1150 lat, by tam dotrzeć. Proszę sobie wyobrazić, że widzi pan dwa odległe obiekty w kosmosie, dla ułatwienia oba znajdują się dziesięć lat świetlnych od nas i tyle samo od siebie. Patrzymy na jeden i na drugi w tym samym czasie. Gdyby ktoś wysłał sygnał świetlny z jednego obiektu na drugi, musielibyśmy czekać dziesięć lat, by tam dotarł, ale my, tu z Ziemi możemy widzieć te dwa obiekty w tym samym czasie. Technicznie ujmując w naszych antenach do odbioru sygnału mamy mikro czarne dziury i taki sam system jest w czujniku, który ma moja córka. Dlatego to jest tak kosztowne urządzenie.

     Pominąłem, jak to jest wszystko możliwe, ale uwierzyłem.

     — Aha, czyli jest tam dwa tygodnie, to i tak długo. Rozumie pan, co chcę powiedzieć?

     Patrzył na mnie dłużej.

     — Wiem, że może pan również tego nie zrozumieć, co teraz powiem. Dwa dni temu powstał prototyp nowej rakiety czy jak pan woli statku kosmicznego, mojego projektu. Leci szybciej.
     — Jak dużo szybciej? Gdybym poleciał takim samym statkiem jak córka i doleciałbym po 22 tygodniach, to córka by tam już była dwa miesiące.
     — Tak, ale nowy statek jest szybszy — zrobił dziwną minę.

     Uśmiechnąłem się i powiedziałem.

     — Załóżmy, że mielibyśmy technikę podróżowania bez czasu. Sekundę. Niech będzie, że i dla obiektów materialnych obowiązuje technika ,,Myśli Boga", to i tak córka byłaby tam już dwa tygodnie.

     Wyraz jego twarzy coś sygnalizował, że nie mówię precyzyjnie.

     — Coś powiedziałem źle? — zapytałem
     — Nie, rozumuje pan prawidłowo, ale ten nowy statek leci szybciej.
     — Co znaczy szybciej? — wyczułem, że wkraczamy w coś, czego nie obejmowałem umysłem, ani wyobraźnią.
     — Jeśli pan wyleci za cztery dni, córka będzie tam tylko dwa dni — powiedział to ciszej.
     — Cofnę się w czasie? To pan chce powiedzieć? To może odczekamy kilka tygodni i powstanie technologi, że przylecę tam wcześniej niż pierwsza wyprawa, poczekam i zobaczę, co się stało i nie dopuszczę do tego, co zaistniało.
     — Teoretycznie jest to możliwe, ale łączy się z poborem energii. Ma się to jak powszechna teoria względności. Z pewnością pan czytał. Im bliżej prędkości światła masa rośnie i czas się skraca. Paradoks bliźniąt. Musielibyśmy cofnąć czas tutaj na Ziemi, a tego nie potrafimy. Gdybyśmy potrafili, nie wiedzielibyśmy o zdarzeniach w przyszłości. W wypadku statku, który rzekomo cofa się w czasie, jest inaczej. Każde większe zbliżenie wymaga ogromnej energii, która rośnie wykładniczo. Testowano maszynę, nie człowieka. Prawdopodobnie może to wpłynąć na pana zdrowie.

     Ruszyliśmy. Uznałem, że dalsze tłumaczenie bardziej mi wszystko zaciemni. Uwierzyłem, że tak się stanie, jak mówił. Lot mnie uspokajał, a właśnie tego potrzebowałem.

     — Czyli nie tylko że mogę zginąć na planecie i nie uratować córki to wcale nie opuszczę okolic Ziemi, bo zginę wcześniej, tak? — spojrzałem na bruneta spokojnie.
     — Teoretycznie tak i pewnie nawet wytrenowany astronauta by tego nie przeżył, raczej na pewno. Tylko że pan...
     — Co ja?
     — Nasi specjaliści zbadali energię, jaka zabiła Soolanda. To już mówiłem, chodzi o to, że skoro pan to wygenerował, nie jest pan zupełnie normalny.
     — Z pewnością. Dwieście pięćdziesiąt lat temu, kiedy Japonia przegrywała wojnę z Ameryką, zaczęto używać kamikadze. Pilotów-samobójców. Wygląda, że ja nim jestem. Tylko nie mam zginąć za ojczyznę a tylko po to, by mnie nie nękano pytaniami w sprawie śmierci faceta, który nie wiedział, z kim zaczyna — troszkę się uniosłem i połechtałem własne ego.  
     
     Szczerze mówiąc, nie czułem dumy z powodu zabicia tego dupka.

     — Jest pan jedyny, który może tego dokonać. Jedyny kogo znamy. Proszę!

     Facet mnie rozbroił. Pomyślałem, że nie mam dzieci i nie wiem, czym jest rodzicielska miłość. Być może gdyby przyszli i mnie poprosili... nie wplątywali Mageeny w domniemany romans... Tylko bez incydentu z tym Soolandem nie wiedzieliby, że ktoś o takich możliwościach istnieje. I ja bym nie wiedział, że je posiadam.

     — Ktoś wrobił moją dziewczynę. Sprawdziłem. Nie doszło do seksu, a miało na to wyglądać. Polecę, jeżeli mi to zostanie objaśnione. I chcę ją zobaczyć.

     Howland położył wolno dłoń na czole.

     — Byłem przeciwny od początku. Nie do mnie należał głos decyzji. Zaprojektowałem napęd i właściciel SFA (Space Flight Agency) jest moim przyjacielem. On, też był przeciwny. Poza porwaniem córki są jeszcze inne dziwne sprawy. System planety nie działa jak kiedy ją odkryto. Tak, chciano wysłać wojsko, ale z kolei ja i Rajfurth zgłosiliśmy veto. Wówczas Hajnej by z pewnością zginęła, a czy grupa specjalnie szkolonych komando by zdołała coś wyjaśnić, to wątpliwe.

     Zawsze doceniałem odwagę i prawdę. Moi rodzice mnie tego uczyli i mistrz Remnatunga.
Oczekiwałem, że jeszcze coś powie. I zrobiłby to, a właściwie chciał.

     W większości wypadków maszyna jest niezawodna, doskonalsza niż człowiek. System wyklucza popełnienie błędów. Nie panował duży ruch nad miastem i przełączyłem na automatycznego pilota, by bardziej poświęcać uwagę obserwacji mimiki twarzy pasażera. Jednak lata treningu u mistrza i szlifowanie pewnych zachowań zawsze owocuje. Spojrzałem na człowieka, który spowodować miał znaczące zmiany w moim życiu i gdyby nie mój refleks doszłoby do zderzenia z innym statkiem. Czyli musiał zawieść i w tamtym system bezpieczeństwa. Tym razem auto—pilot zawiódł i tylko dzięki reakcji mojej ingerencji skończyło się dobrze, a właściwie niezupełnie. Howlandem szarpnął skurcz i zaczął najpierw chwytać powietrze jak ryba wyjęta nagle z wody, a potem zaczął się trząść.

     — Panie Howland? Hentres? — potrząsnąłem nim lekko, ale szpakowaty brunet nie reagował.

     Medycyna, tak jak i inne gałęzie nauki poczyniła postępy, ale niestety ludzie nadal umierali. Naukowcy próbowali od więcej niż dwustu pięćdziesięciu lat znaleźć powód starzenia i w konsekwencji, śmierci. Obecnie proces degeneracji komórek opóźniono, ale ludzie odchodzili. Howland prawdopodobnie dostał wylewu, ale dlaczego właśnie w momencie, kiedy czekałem na odpowiedź? Delikatnie przyspieszyłem. Nie chciałem, by i tak poszkodowany doznał większych uszczerbków na zdrowiu. Mógł umrzeć w każdej chwili lub pozostać w takim stanie na długi czas. Czasem, jeśli zaatakowana część mózgu się odradzała, pacjent powracał do zdrowia, niestety w zależności od wielu czynników, mógł nigdy nie osiągnąć stanu sprzed udaru. Musiałem uważać, by nie spowodować wypadku, z pewnością system bezpieczeństwa podróżowania mnie namierzył i dostanę sporą karę za przekroczenie szybkości i złamanie kilku przepisów podróżowania w rejonie miejskim. Wierzyłem, że FSA wymusi na zarządzie miasta zniesienie kary. Istniały paragrafy i miałem prawo lecieć szybciej, ale jak we wszystkich spornych sprawach musiałbym być zaangażowany, tym razem w małe dochodzenie. A ze słów Hentresa zrozumiałem, że raczej brakło na to czasu. Doleciałem za siedem minut i poinformowałem odpowiednie służby. Pewnie zresztą system uprzedził ich, że żywotne funkcje Howlanda uległy drastycznym zmianom, a inne systemy śledzące znalazły, gdzie się znajduje i w jakim kierunku zmierza. Kiedy tylko wylądowałem, po chwili został zabrany. Zobaczyłem obok dwóch androidów, człowieka. Rozpoznawałem maszyny, chociaż te naprawdę dobrej klasy już nie, przynajmniej z daleka. Z bliska czułem. Pracowano nad zapachami i pewnie większość by się nabrała, ale miałem dość dobry węch i jeszcze mnie nie nabrali. Kim był człowiek nie miałem pojeca, ale tylko chwilę. Pamiętałem twarz, tylko z powodu natłoku wydarzeń przez chwilę zapomniałem. Czyżby sam szef zmierzła zamienić ze mną kilka słów? Pewnie z powodu Howlanda, a nie z innego. Rajfurth Comesandu szef i właściciel FSA w połowie przedstawiciel Ariów, czyli hindusów a w drugiej połowie mieszkaniec starego lądu zwanego przed wiekami Rzymem, później Włochami. Ludzie się łączyli bez żadnego planu, przynajmniej niektórzy. Na Ziemi mieszkała w zasadzie jedna rasa, lecz nadal pozostały pewne grupy etniczne i nikt na siłę tego nie chciał zmieniać.

     — Witam panie Looker. Dziękuję, że pan przybył. Co za nieszczęście! Howland to okaz zdrowia!
Och z tego wszystkiego zapomniałem się przedstawić. Rajfurth Comesandu, jestem właścicielem i szefem tego i innych ośrodków.
     — Tak, wiem, kim pan jest. Czasami oglądam wiadomości. Hentres mi już trochę wyjaśniła. Mieliście pewnie nasłuch z mojej maszyny, więc wiecie o moich żądaniach. Wierzę mu, że nie przyłożył ręki, abym sądził, że Mageena mnie zdradziła. Jeśli i pan mi powie, że o niczym nie wie, wracam do miasta.
     — Proszę wybaczyć. Wiedziałem. Pani Megeena Hismort przybędzie za kilka minut. Byliśmy zdesperowani.
Przyjąłem jego tłumaczenie lekko. Mieli mnie za idiotę, czy co?
     — Panie Rajfurth. Zabiłem faceta, bo miał na sobie nielegalną, nową broń. Gdyby nie moje nabyte predyspozycje, o których nie wiedziałem, to ja bym był trupem. Kiedy wróciłem wcześniej niż powinienem do domu, zastałem moją dziewczynę, w sytuacji wyglądającej na jednoznaczną. Jakim cudem ona wiedziała?

     Spojrzał z miną człowieka, który ma wielu gości w kieszeni. Z różnych powodów. Chyba jednak wyczuł, że ja nie będę nigdy jednym z nich.

     — Zapyta pan tych, co to przygotowali i wykonali. Mogę zapewnić pana, panie Loocker, że ich zwolnię. Dziecko z odrobiną intelektu by to lepiej przygotowało.

     Trochę podbudował swoją pozycję w moich oczach.

     — Ja mówię do pana po imieniu, a pan do mnie po nazwisku. Proszę mi mówić: Samuru.
     — Dziękuję, Samuru. Przykro mi, że tak wyszło. Soolanda poniosło ego, bo miał sprowokować, a nie panu zagrażać. Mageena jest mocną dziewczyną i chyba nie zwątpiła w pana uczucie. Ludzie w gmachu — przesunął na chwilę głowę w kierunku budowli — powinni mnie powiadomić o stanie zdrowia mojego przyjaciela Howlanda. Wykryto dziwną wiązkę promieniowania o bardzo ukierunkowanym kierunku.

     Poczułem mrowienie.

     — Wiązkę? Chce pan powiedzieć, że to nie wylew, tylko zaplanowana akcja?
     — Z pewnością, za wcześnie by mówić. W ciągu najbliższych godzin się dowiemy. To wszystko jest bardzo, ale to bardzo dziwne — twarz mu się zmieniła.
     — Pan już coś wie — powiedziałem.
     — Tak i powiem ci Samuru już teraz, bo łapiesz szybciej niż komputer. Wiązka została wystrzelona z Pasa Oriona a konkretnie z planety gdzie jest uwięziona Hayney Howland. Nasze najczulsze instrumenty czynią obliczenia. Wie pan, że nasze statki mają działa ultron laserowe do wyłapywania pojedynczych cząstek. Chodzi o chwilę, kiedy statek się rozpędza, bo potem już nie ma materii, kiedy maszyna znajduje się nie wiadomo gdzie. Są precyzyjne, na wiele setek mil, ale to? Ktoś lub coś wymierzył z odległości tysiąca lat świetlnych i trafił w głowę naszego wybitnego naukowca...— twarz mu się zmieniła i dotknął miejsca nad uchem, gdzie dostrzegłem subtelne błękitne światło — Proszę wybaczyć, nie mogę sobie wyobrazić, a mam dość sporą percepcję — dokończył.

     Weszliśmy do budynku. Czy ten spacer też miał czemuś służyć?

     — Co jest tak trudne do pojęcia? — zapytałem, bo mnie zaciekawił swoim tłumaczeniem.
     — Nasze super szybkie komputery sprawdziły wiele setek tysięcy razy i wynik otrzymały taki sam. To nie Howland był obiektem ataku, a pan, panie Samuru. Wie pan, jak trudno przewidzieć gdzie będzie obiekt, proszę wybaczyć to określenie, z odległości trzystu pięćdziesięciu parseków, lub miliarda kilometrów z siedmioma zerami? Maszyny stwierdziły, że na ułamek chwili przed dotarciem skoncentrowanej energii o niskiej mocy pojazd pomimo prowadzenia przez auto—pilota zmienił trajektorię i to spowodowało, że zamiast pan, Howland został trafiony. Przecież tam mają średniowiecze, a nawet my, pewnie za tysiące lat nie posiądziemy takiej techniki i precyzji. Gdzie tysiąc, setki tysięcy lat. To zakrawa na cud!
     — Każdy cud ma wytłumaczenie — powiedziałem to z przekonaniem, a on tylko spojrzał.
     — Pański spokój mnie przeraża. Mógł pan zginąć lub być w stanie, jakim jest teraz Howland.
     — Nie. Nie wiem, czy pan to zrozumie. Ponieważ to się nie stało, nigdy nie miało się stać. Jeśli w ciągu najbliższych godzin nie pojawi się identyczna wiązka, to moje przeczucia coś mi podpowiadają.
     — Jeszcze raz? Mieliby zaatakować ponownie?
     — To proste i pan z pewnością rozumie. Ktoś tam nie chce, bym tam dotarł. I mogą się stać dwie rzeczy. Pierwsza: ponownie zaatakuje, w co wątpię. Druga: Prawie pewna, będzie na mnie tam czekał.  
     — W jakim celu? — Rajfurth nie spuszczał ze mnie wzroku.
     — Konfrontacji. Ten ktoś zna kod wojownika. Tylko nie mam, bladego pojęcia kim jest.

     Doszliśmy do sali gdzie leżał Howland. Do głowy przyczepiono setki cienkich kabelków. Z pewnością leżał w polu wzmacniającym funkcje życiowe. Dawno odkryto, że różne częstotliwości wywołują u ludzi określone stany. Wibracją niesłyszalną dla ucha można u kogoś spowodować śmiech, płacz, strach. Można go pozbawić przytomności lub dać mu maksimum dobrej uleczającej energii. Kilka kroków dalej stało dwóch mężczyzn w średnim wieku, a po minach poznałem, że ci goście wymyślili pułapkę, w którą miałem wpaść, a tym tylko przysporzyli ogromnego stresu Mageenie.
Rajfurth podszedł do nich.

     — Przeproście pana Loockera za swoją niekompetencję i zaraz potem opuście gmach. Jesteście obaj zwolnieni ze skutkiem natychmiastowym.

     Podeszli skruszeni jak dzieciaki.

     — Proszę przyjąć nasze przeprosiny — powiedział jeden, a drugi powtórzył słowa.

     Nie wyciągali rąk, bo i tak bym ich nie uścisnął. Czekałem na moją dziewczynę.

     — Mam zacząć trening — powiedziałem.
     — Tak, wszystko będzie gotowe za trzydzieści minut. Mageena Hismort powinna być tu lada chwila — odezwał się Comesandu.

     W kilka chwil później zobaczyłem ją w otoczeniu dwóch ochroniarzy. Nie dotykali jej ani nie utrudniali w niczym, prawdopodobnie pomagali dojść jak najszybciej. Gdy mnie dostrzegła, przyspieszyła kroku. Dostrzegłem mokre smugi na policzkach, wpadła w ramiona.

     — Samuru, bardzo cię przepraszam — ponownie zaczęła płakać.
     — Już dobrze, maleńka. Porozmawiamy w ustronnym miejscu.

     Wyzwoliłem się z jej uścisku i podszedłem do Rejfurtha Comesandu.

     — Chciałbym porozmawiać z moją partnerką w miejscu, gdzie nikt nie będzie nas podsłuchiwał i nagrywał. Ma pan tu taki pokój?
     — Tak, mój gabinet. Wyłączę tylko personalną zaporę. Poza mną, jeśli jest włączona, nikt nie może wejść. Nawet pańskie własności by pewnie nie pomogły. — Pominąłem i nie skomentowałem, co powiedział.
     — To gdzie to jest? — zapytałem.
     — Dam klucz do zdezaktywowania promieniowania. To jednocześnie wskaże drogę, Jakieś sto pięćdziesiąt metrów stąd.

     Bez słowa wziąłem Mageene za rękę. Czułem, że już się lepiej poczuła

     — Kochanie nic z nim nie robiłam. Powiedzieli, że inaczej stanie ci się krzywda. — Chyba zbierało się jej znowu na płacz, nie chciałem do tego dopuścić.
     — Cii, już nic nie mów. Wiem, że nic między wami nie było. Nie szukałaś naszyjnika z rubinowym serduszkiem, prawda?
     — Owszem i dostrzegłam zdjęcie z Australii, gdzie się poznaliśmy. Czułam, że wiesz, że jestem niewinna.

     Przez resztę drogi próbowała kłaść głowę na moim ramieniu. Szła jak łania. Srebrny kombinezon podkreślał jej figurę.
Chyba podobały mi się brunetki, chociaż umiałem dostrzec piękno u innych kobiet. Obecnie produkowano bardzo urodziwe androidy, które przewyższały urodą kobiety, jednak ja pozostałem ortodoksyjny. Otworzyłem drzwi i puściłem ją przodem. Trudno był nie zatrzymać wzroku na idealnie wykrojonych pośladkach i długich nogach. Ciemne włosy Mageeny spadały na łopatki.
     Kiedy weszliśmy do prywatnego gabinetu Comesandu od razu zamknąłem drzwi. Rajfurth był staromodny. Poza ultra nowoczesnym zabezpieczeniem na wypadek, gdyby ktoś chciał wejść do jego pokoju, zamontował zwykły zamek i ja z tego skorzystałem i przekręciłem klucz.

     — Nigdy bym cię nie zdradziła — szepnęła i zaczęła mnie całować.

     Uwielbiałem zapach skóry Magenny. Maleńki nosek i wielkie orzechowe oczy otoczone czarnymi brwiami i długimi rzęsami. Nie raz szukałem jakiejś wady na ciele, ale nigdy nie znalazłem. Nie była jednak typem lalki. Miała coś w oczach, zwykle wesołych, chociaż teraz nie za bardzo. Postanowiłem to zmienić. Czułem się trochę winny, bo na początku zwątpiłem w jej miłość, a nie powinienem.

     Miała pewność, że jej zezwolę się przepraszać, a nawet tego chcę. Zajmowaliśmy z siebie ubranie w dość szybkim tempie. Pewnie jeszcze nikt nie robił tego, co my na biurku właściciela największej agencji kosmicznej. Zwaliłem jednym ruchem ręki wszystko z oryginalnego hebanowego blatu. Magenna już nic nie miała na sobie i kończyła ze mnie zdzierać ostatnią część bielizny. Podniecenie w niej buzowało, ale dla pewności chciała i mnie przygotować. Kiedy zdjęła bokserki, bez zwłoki wpakował twardy organ do ust. Od kilku lat doszliśmy do perfekcji dawania sobie rozkoszy, w każdym calu. Pewnie i ja chciałem odreagować nagromadzone emocje, bo do tej pory siedziały jak na uwięzi. Trzymałem jej twarz i lekko poruszałem biodrami. Pracował ustami, lecz głównie językiem. Dotykała, tam gdzie lubiłem. Trzymała członka w ustach, ale raz na jakiś czas unosiła oczy i patrzyła w moje. W tamtych chwilach musiała odginać nieco głowę do tyłu, a co za tym szło i organ zmieniał kąt nachylenia. Zaczęła wiercić końcem różowego języka dziurkę, gdzie byłem najbardziej unerwiony. Jęknąłem. Wiedziała, że nie będę chciał zostać w ustach, i pewnie i to nie było jej marzeniem. Nawet nie musiałem jej informować, kiedy ma przestać. Podniosła się i wyprostowała zgrabne ciało. Poczułem jędrne i chłodne piersi na torsie. Całowaliśmy się namiętnie. Jedną dłonią gładziłem włosy i łopatki, drugą masowałem zgrabne pośladki. Nie chciała zbyt długo czekać. Usiadła na biurku i podciągnęła kolana.

     — Byłam niegrzeczna, więc mnie ukarz — szepnęła.

     To była jedna z naszych formułek.

     Wszedłem w nią twardym i dziwnie stęsknionym członkiem, oczywiście jęknęła. Zawsze na początku była ciasna jak dziewica lub raczej jak młoda dziewczynka. Nigdy takiej nie pragnąłem, chociaż prawo zezwalało, ale właśnie Mageena dawała takie porównania, opowiadając mi czasem, jak sama pozbawiła się cnoty w kilka miesięcy przed ukończeniem trzynastu lat. Mówiła mi, że już wtedy marzyła o postawnym brunecie ze sporym sprzętem. I takiego poznała, tylko kutas był większy niż w jej marzeniach. Najpierw trzymała stopy na brzegu biurka, a potem uniosła je wyżej i wsparła na torsie. Posiadałem dość dobrze rozwinięte mięśnie piersiowe i w odróżnieniu od większości mężczyzn nie goliłem tu włosów. Nie przypominałem małpy, ale też nie było tych włosków dwa na krzyż. Chwilę opierała całą powierzchnią, by w końcu drażnić paluchem i drugim palcem moje sutki.

     — Ruchaj mnie skarbie! Chcę czuć, jak mnie rżniesz — jęczała.

     Biurko umocowano solidnie, więc nie wydawało żadnych dźwięków. Lubiłem ją kochać w tej pozycji, ale kończyć w innej. Oboje wiedzieliśmy, że nie możemy spędzić tu godzin. Rajfurth sądził, że będziemy rozmawiać. Ja zresztą też tak myślałem aż od połowy drogi, ale zacząłem odbierać jej podniecenie i zmieniłem zdanie. Znała mnie i wyczuwała jak nikt. Odepchnęła się mocno od torsu i jak gimnastyczka wygięła ciało, uklękła na biurku i wypięła zadek. Uwielbiałem jej ładnie rozrośniętą cipkę. Pachniała świetnie, a jeszcze lepiej smakowała. Nie dano mi spędzić minut na lizaniu ciemnej brzoskwinki, ale nie mogłem sobie odmówić spróbowania najlepszego owocu. Nawet nie myślałem o tym, że następny raz może nie odbyć się nigdy albo dopiero za długi czas. Wydała miłe mruknięcie, kiedy przejechałem językiem po rowku. Zostałem chwilę i poczyniłem płytkie, a potem nieco głębsze odwierty. Dłonie trzymałem na boskich pośladkach, ale kciuki już sięgały do jamki i wkrótce tam się zagłębiły.
Zaczęła mieć szczyt rozkoszy i czułem, jak na język spadają lawiny skurczy. Nie mieliśmy czasu na pieszczoty. Zabrałem twarz z jej krocza, ale palce zostawiłem w ciasnym otworku dupki. To miejsce też uwielbiałem. Ciemne i pomarszczone, ale kiedy otwierałem jej odbyt palcami, witała mnie ciemnoróżowa jamka. Jednak co lubiłem najbardziej to wąską linią czarnych włosków porastająca otwór w odległości czterech centymetrów od otworka. Po prostu czarny okrąg. Raz ogoliła wszystko, łono i okolice odbytu, ale ja nie za bardzo lubiłem, a ona po kilku dniach też narzekała, że odrastające włoski są ostre i drapią. Zacząłem ją ruchać ostro, jakby mi się gdzieś cholernie spieszyło. Magenna poruszała się w przeciwnym kierunku i nabijałem ją naprawdę mocno.

     — Miej ze mną — szepnęła w preludium drugiego orgazmu.

     Obserwowanie wąskiego pasa i delikatnie napinających się mięśni pleców dawała wizualna przyjemność.
Jęczeliśmy w równym czasie. Ściskała mnie silniej. Uwielbiałem, kiedy jednocześnie zaciskała się pochwą, jak i zwieraczami odbytu. W końcu dobiegliśmy do mety. Zmyślana suczka przesunęła się do przodu, kiedy z niej wychodziłem. Większość nasienia wypłynęła na blat.
Odkręciła ciało, pochyliła i zaczęła zlizywać spermę. Kiedy skończyła, przejechała językiem po malinowych ustach i szepnęła.

     — Myślę, że utrzymywał czystość, nie czułam nic, tylko twoją spermę.
     — Tego nie wiem, ale na to wygląda, że facet dba o czystość.

     Spojrzała na organ wciąż pozostający w alercie, chociaż nie tak dumny, jak kilka minut wcześniej. Widziałem, że się waha. Pozostawiłem jej wybór. Miał ich kilka. Dłoń odpadała, więc zostawały piersi, usta, cipka i pupka. Wszędzie tam lubiła. Wybrała usta. Usiadła mokrym tyłkiem w tym samym miejscu, gdzie przed chwilą zlizała spermę i zaczęła pieszczotę dłońmi. Nabrałem ochoty, by podelektować się piersiami. Układałem członka tak, by koniec unosił twarde brodawki. Polubiła taką pieszczotę i zaczęła mi pomagać. Twardą brodawką pocierała miejsce szczególnie przyjemne, potem to samo robiła z druga piersią. W końcu wsunęła kutasa do ust. Dotykała dłońmi jądra i wkładała główkę członka prawie do gardła. To była teraz jej zabawka i nie zamierzałem przeszkadzać. Gładziłem włosy i policzek. W końcu czułem, że się zbliża moment finalny. Znała odruchy, mimikę, zmienność oddechu. Zwiększyła tempo i intensywność dotyku. Myślałem, że ze względu na to, że nie jesteśmy w domu, odpuści, ale ani myślała. Wsunęła delikatnie kciuk do mojego tyłka i tym zwiększyła rozkosz. Czasem właśnie w domu wsadzała palce na tyle głęboko, że dotykała prostaty i robiła to wyśmienicie, w tej chwili posunęła się tylko by niezbyt głęboko penetrować odbyt. Trysnąłem w jej usta i przymknąłem oczy. Zwykle połykała zawartość i nie stało się w tej chwili inaczej.

     — Dużo lepsze bezpośrednio. Mógłbyś czasem spróbować — powiedziała to z uśmiechem.
     — Co mam spróbować? — nieco się zdziwiłem.
     — Jest długi a ty dość giętki, mógłbyś sam wsadzić sobie do ust i posmakować.
     — Wiem, jak smakuje moja sperma. Czasem się całujemy, zaraz, kiedy wtrysnę. Myślałem, że mi proponujesz, żeby mnie ktoś wyruchał w usta, a tego bym nie chciał.
     — Głupi — powiedziała to tak, że nie wyglądała na zagniewaną.

     Nie musiałem jej informować, że musimy skończyć. Zeskoczyła na posadzkę i założyła majteczki, a potem obcisły kombinezon. Ubrałem się również. Usiadła na biurko.

     — Będziemy sprzątać, Samuru? — zapytała, a wyraz twarzy wskazywał, że już pozbyła się większości stresu.
     — Wypadałoby. Z pewnością pozna, że nie stoi wszystko jak poprzednio, ale na to już nic nie poradzę.

     Zaczęła układać, chyba miała pamięć wzrokową, bo kiedy już wszystko znajdowało się na blacie, czyniła poprawki.

     — Przepraszam. Chciałam zabić tego gościa, ale wiedziałam, że tym niczego nie polepszę.
     — Tanie posunięcie z ich strony. Ten facet ci coś mówił? — chciałem, wiedzieć co wie.
     — Powiedział, że musisz polecieć na jakąś planetę i że tylko ty jesteś w stanie to zrobić. Czy to prawda?
     — Tak. Wysłano ekspedycję. Planeta znajduje się w Pasie Oriona. Jest oddalona o 1150 lat świetlnych.
     — To daleko — odrzekła zmartwiona.

     Uznałem, że ma racje, ale musiałem ją wprowadzić w to, co mi powiedział Howland.

     — Czyli można poruszać się szybciej niż światło?
     — Nie mam pojęcia, oni twierdzą, że to nie jest zupełnie tak. Statek się rozpędza do 99% prędkości światła, wytwarza, coś w rodzaju czarnej dziury przed sobą, wpada w nią i wylatuje blisko obiektu docelowego.
     — Czy to niebezpieczne? — Oczywiście, że spodziewałem się takiego pytania.
     — Podobno stworzyli jakiś nowy rodzaj napędu i dzięki temu mogę tam dolecieć za kilka dni — nie chciałem jej opowiadać zawiłych historii z pogranicza podróży w czasie.

     Spodziewałem się następnego pytania i je usłyszałem.

     — Czy ktoś inny nie może lecieć? Ten gość, którego widziałeś w domu, Sorrel Habrani mówił, że tylko ty możesz.
     — Podobno mam predyspozycje, prawdopodobnie łączy się to z tym, że uczył mnie mistrz z podnóża Himalajów.
     — Długo to potrwa? — Mageena chyba uznała, że skoro tylko ja mogę, to nie ma innej możliwości.
     — Jak najszybciej. Nie mam pojęcia. Kilka tygodni...
     — Och — wtuliła się w ramiona — będę tęsknić.
     — Ja też — przytuliłem ją mocniej.

     Uznałem, że nie będą jej opowiadać o wiązce promienia wstrzelonej z odległej planety i już na pewno o moich przypuszczeniach.

     — Skarbie. Mam odbyć szybki kurs prowadzenia tego statku. Znowu twierdzą, że dzięki treningowi u mistrza jestem w stanie tak szybko się nauczyć. Czas gra rolę. Howland obawia się o córkę. Cała załoga albo zginęła, albo zniszczono statek, bo tylko córka Hayney ma indywidualny czujnik i ten wskazuje, że kobieta żyje.
Patrzyła na mnie swoimi wielkimi, brązowymi oczami i wiedziałem, że więcej tłumaczenia tylko jej zrobi mętlik. Dla niej ważne było czy wrócę szczęśliwie i jak długo mnie nie będzie.

     — Dobrze, skoro inaczej nie można — szepnęła.
     — Nie wiem, czy po tym trzydniowy treningu od razu polecę, mam nadzieję, że pół dnia nie sprawi im różnicy. Chciałbym się z tobą dobrze pożegnać.

     Posłała mi uśmiech, dobrze wiedziała, co mam na myśli.

     — Też tak uważam. Lecisz gdzieś daleko i też bym chciała cię pożegnać.

     Uznałem, że wyjaśniliśmy wszystko i wyszliśmy z gabinetu. Rajfurth czekał cierpliwie. Sądziłem, że zapyta, co tak długo, ale potrafił się zachować.

     — Mogę zacząć trening od razu, ale rezerwuję minimum pół dnia, by pożegnać się z moją partnerką — ogłosiłem.
     — Tak, z pewnością ma pan do tego prawo Samuru. Panno Mageeno, jeszcze raz przepraszam za kłopot. Ktoś z placówki dostarczy panią do domu.
     — Mam lepszy pomysł — wpadłem mu w słowo — moja partnerka zna mój pojazd i sama może polecieć, natomiast kiedy skończę kurs, pożyczycie mi wasz środek transportu. Polecę do domu i po odpowiednim czasie wrócę. Myślę, że zajmie mi to między dwanaście a szesnaście godzin.

     Uznałem, że kilka godzin miłości z moją partnerką i potem wspólny sen, zostawi dobre wrażenia dla nas obojga.

     — Dobrze, jak już mówiłem, jest pan naszą nadzieją. Jak już wspomniałem pan Howland jest moim przyjacielem i jemu najbardziej zależy, by mieć córkę całą i zdrową z powrotem.
     — To zrozumiałe — odrzekłem

     Przytuliłem krótko Mageenę i dałem jej klucz do uruchamiania mojego pojazdu.

     Nie sprawdzałem, ale jej podobny pojazd znajdował się w pomieszczeniu pod domem. Kiedyś nazywano to garażem.
Nie miała najszczęśliwszej miny, ale nasze spotkanie w prywatnym pokoju Rajfurtha znacznie jej pomogło. Może nie dlatego, że się kochaliśmy, raczej, że ją upewniłem, iż nie mam do niej żalu. Nie należała do płaczliwych panienek. Nigdy się nie roztkliwiała nad sobą i dzielnie znosiła chwilowe troski i nieporozumienia.

     Miejmy to za sobą — pomyślałem.