Stop thinking... - Prolog.

Jedno wspomnienie…

Ciało leżące bezwładnie na wyłożonej parkietem podłodze…

Dziecko wpatrzone pustym wzrokiem w twarz zapłakanej rodzicielki…

Matka próbująca podjąć decyzję lustrując twarz swojej córki…

I cisza…  

Cisza zakłócona dźwiękiem syren samochodów policyjnych…

Oraz jedno zdanie odbijające się głośnym echem w głowie dziecka…

Zdanie, które nigdy nie zostało wypowiedziane na głos…

ONA NIGDY NIE BĘDZIE NORMALNA…

***

- Dziękuję, że przyjechała Pani już dziś i udało się podpisać wszystkie dokumenty. - wysoki brunet posłał mi szeroki uśmiech.
- Nie ma Pan za co dziękować. Raczej ja powinnam to zrobić. Szczerze, bardzo zależało mi na czasie. - odpowiedziałam chłodno podnosząc spojrzenie znad dokumentów.

Mam nadzieję, że wyjdzie stąd jak najszybciej. Mam dość jego spoufalania się.

     Mężczyzna wyjął klucze do mieszkania z kieszeni swojej granatowej marynarki chcąc mi je podać. Trzymał je kilkanaście sekund w powietrzu z myślą, że po nie sięgnę. Spojrzałam na kawałki wytłoczonego metalu, które połyskiwały w promieniach słońca wpadających przez obszerne okno znajdujące się w przestronnym salonie. Uniosłam wzrok na stojącą przede mną postać i uniosłam brew patrząc prosto w jego zdezorientowane zielone oczy. Po dłuższej chwili w końcu zrozumiał o co chodzi kładąc klucze na szklanym stoliku obok nas i odchrząknął cicho.  

Każdy ma własne zasady, a ja nie będę łamać własnych.

- Dziękuję Panu bardzo, ale muszę jeszcze jechać po swoje rzeczy. - zakończyłam tą farsę rzeczowym tonem.  
- No tak, prze-przepraszam. - brunet zająknął się i podrapał po szyi nie wiedząc co zrobić z dłońmi.  
     Ruszyłam w stronę głównych drzwi łapiąc uprzednio pęk kluczy do moich nowych czterech kątów. Słysząc po odgłosach kroków Pan nieśmiały zrozumiał, że to  już koniec spotkania i podążył za mną. Ciekawe czy za każdym razem tak bardzo peszy się rozmawiając z jakąkolwiek kobietą.  
     Zamknęłam za nami zamek i skierowaliśmy się oboje do windy. Nacisnęłam przycisk i po dłuższej chwili metalowe wrota w końcu się otworzyły. Kątem oka zerknęłam na wchodzącego za mną bruneta. Przycisnęłam przycisk z fantazyjnym wzorem okalającym cyfrę zero. Zapadła błoga cisza, która dla mojego towarzysza była widocznie męcząco niezręczna. Nie wiedząc co zrobić z dłońmi zaczął nerwowo skubać mankiety.
- Boi się mnie Pan? - mruknęłam uśmiechając się w duchu.  
Nie zwróciłam w jego stronę spojrzenia, tylko uważnie skanowałam swoją twarz w odbiciu lustra. Spoglądała na mnie dziewczyna o chłodnym spojrzeniu szarych oczu. Nie było w nim żadnych emocji. Wszystko potęgowała blada cera oraz ciemne, krótkie włosy okalające twarz.
- Nie… To nie o to chodzi. - otrząsnął się zielonooki i uśmiechnął do mojego odbicia. - Po prostu myślę, że może dałaby się Pani namówić na nic nie zobowiązujące spotkanie dziś lub jutro? - dodał już ciszej.
- Po pierwsze żadna ze mnie Pani. O ile wiem jesteś ode mnie tylko o jakieś sześć lat starszy. - skierowałam spojrzenie na jego odbicie i mimowolnie zmierzyłam go uważnie. - Po drugie nie przyjechałam tu randkować, tylko w końcu ukończyć szkołę.  

Mam tylko dziewiętnaście lat.  Jest całkiem przystojny, ale ani myślę się z nikim umawiać. Mogłoby się to dla niego przypadkiem źle skończyć. Czas skupić się na ostatniej klasie i nie próbować tego  znów zawalić.

- Jak na swój wiek jesteś aż nazbyt poważna. Może zrobisz wyjątek? - uniósł jedną z brwi w oczekiwaniu na odpowiedź.

Czyli przeszliśmy na ty, ale niestety wyjątków nie będzie.

- Myślę, że to nie jest najlepszy pomysł. - stanowcza odpowiedź powinna zadziałać.  
Brunet chciał już coś powiedzieć, ale szczęśliwie wybawił mnie dźwięk windy zwiastującej, że znaleźliśmy się już na parterze. Ruszyłam od razu w stronę głównego wyjścia i udałam się do swojego auta. Wygrzebałam kluczyki i już miałam się pakować do środka, gdy usłyszałam ciche chrząknięcie. Typ ewidentnie chciał mi coś jeszcze przekazać. Spojrzałam na niego lekko już podirytowana. Miałam serdecznie dość tego natręta.
- Gdybyś jednak zmieniła zdanie to masz mój numer, więc… - zmieszał się widząc mój brak zainteresowania. - …więc po prostu daj znać. - przywdział chyba swój najszerszy z uśmiechów i puścił mi oczko.  
     Nie odpowiedziałam, nie było najmniejszego sensu. Usiadłam na miejscu kierowcy i odpaliłam auto. Czym prędzej odjechałam sprzed budynku. Czas odebrać rzeczy z tego przeklętego bidula...

1 komentarz

 
  • AlexAthame

    Zapowiada sie interesujaco.Bledow nie widac.A teraz co do tresci. Najpierw go podpudzcza, a potem gasi. Nie ladnie. I na koncu nie zrozumialem. Siada na miejscu pasazera, odpala auto i odjezdza. To jak to? :)

  • nomatterwho333

    @AlexAthame Faktycznie  :lol2: mój błąd, muszę więcej razy sprawdzać przed dodaniem, dziękuję  <3

  • AlexAthame

    @nomatterwho333  :)