Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

Młoda Szalona Pasierbica

Młoda Szalona Pasierbica

Adrian miał trzydzieści dwa lata, kiedy zamieszkał u Moniki. Nie planował tego — po prostu tak się złożyło, że po roku związku wyprowadzka z jej strony brzmiała jak logiczny krok. Monika była kobietą, która wypełniała przestrzeń swoją obecnością: pełna, dojrzała sylwetka z obfitym biustem i zaokrąglonymi biodrami, ciemne oczy z nutą kokieterii, gęste lśniące włosy. Kiedy wchodziła do pokoju, powietrze gęstniało. Adrian lubił to — lubił jej zapach, ciężar jej ciała obok siebie, sposób, w jaki pełne usta rozchylały się w uśmiechu, który zawsze obiecywał więcej, niż mówił. Problem w tym, że Monika wyjeżdżała. Często. Długie delegacje, hotele, telefony wieczorem, w których głos brzmiał coraz bardziej zmęczony i coraz mniej intymny.

Dom stał na przedmieściach — duży, z dwoma piętrami i sypialnią gości na dole. Adrian pracował na miejscu, więc zostawał ze zwierzętami i domem, kiedy Monika była nieobecna. Z Eleną, jej osiemnastoletnią córką, różnie bywało. Czasem była w domu, częściej nie. Nocowała u koleżanek, wracała o świcie, znikała na cały dzień. Miała w sobie coś, co Adrian dostrzegał, ale nigdy nie pozwalał sobie nazwać — smukła sylwetka, zgrabne nogi, biodra, które dopasowane jeansy podkreślały bez wstydu, i ten kontrast między niewinnym, dziewczęcym uśmiechem a czymś, co przebijało się spod powierzchni. Nie nosiła mocnego makijażu, nie musiała. Ciemnoturkusowy sweter przylegający do ciała robił więcej niż dekolt wielu dorosłych kobiet.

Tamtego wieczoru Adrian już miał iść na górę, kiedy drzwi wejściowe otworzyły się z trzaskiem. Elena wpadła do holu z koleżanką — drobną blondynką o szerokim, rozbieganym spojrzeniu — obie mocno wcięte, roześmiane, z rumieńcami na policzkach i zapachem wódki i słodkich perfum zmieszanych w powietrzu wokół nich.

— Adrian, nie idź spać! — Elena złapała go za ramię, jej palce ciepłe i mocne. — Zostań z nami, mamy jeszcze wino, muzykę...

— Dziewczyny, jest środek tygodnia — odpowiedział, ale już wiedział, że to bez sensu. Elena patrzyła na niego tym swoim wzrokiem, w którym dziewczęca prośba mieszała się z czymś mocniejszym, czymś, co nie pasowało do jej wieku.

Koleżanka postawiła na stole szklankę z bursztynowym płynem. — Chociaż z nami wypij. Jedną. Pół szklanki, nie więcej.

Whisky była ciepła i paląca. Adrian wypił ją w dwóch łykach, poczuł, jak alkohol rozlewa się po przełyku i trafia do żołądka, i czym prędzej ruszył na górę, mruknąwszy dobranoc. W sypialni rozebrał się do naga — tak spał od zawsze — i położył się na skraju łóżka, twarzą do ściany. Zamknął oczy, ale sen nie przychodził. Zamiast niego — obrazy, których wstydził się: Elena odchylająca głowę, Elena śmiejąca się, Elena stojąca w drzwiach sypialni. Przeklął się w duchu, odwrócił na brzuch i wcisnął twarz w poduszkę.

Obudził się po pierwszej. Ciemność za oknem była gęsta, bezksiężycowa. Pęcherz naciskał boleśnie. Adrian wstał, nagi, i ruszył korytarzem w stronę łazienki. Minął schody, minął drzwi sypialni gości na dole — i zamarł.

Zza drzwi dobiegł dźwięk. Cichy, stłumiony, ale wyraźny: jęk, potem drugi, dłuższy, z drżeniem na końcu. Adrian poczuł, jak krew szybciej krąży w żyłach. Stanął przed drzwiami. Serce biło mu w uszach. Nachylił się i spojrzał przez dziurkę od klucza.

Pokój był oświetlony tylko lampką na szafce. Elena siedziała na krześle z oparciem, nogi rozłożone szeroko, stopy na podłodze po obu stronach siedziska. Jej koleżanka klęczała na podłodze przed nią — twarz między udami Eleny, dłonie na jej kolanach, odchylając je jeszcze szerzej. Adrian widział ruchy jej głowy — powolne, miarowe, z lekkim krążeniem — i widział, jak Elena odchyla głowę do tyłu, oczy zamknięte, usta rozchylone, z których wydobywał się cichy, drżący jęk. Jej dłoń spoczywała na czole koleżanki, palce wplecione w blond włosy, delikatnie dociskając.

Adrian oddychał przez usta, płytko, szybko. Patrzył. Nie mógł przestać. Kutas twardniał mu w oczach, stercząc przed nim, gdy stał nagi w ciemnym korytarzu, przyklejony okiem do dziurki od klucza. Koleżanka przyspieszyła ruchy, a jęki Eleny stały się głośniejsze, bardziej urywane — aż wreszcie Elena zacisnęła palce w blond włosach, wygięła się na krześle i wydała z siebie długi, stłumiony okrzyk.

Adrian odsunął się od drzwi. Musiał iść do łazienki — pęcherz nie czekał. Ale kiedy wracał, korytarzem szedł na palcach. Jęków już nie było słychać. Zatrzymał się przy drzwiach sypialni gości. Z wnętrza dobiegały go głosy — ciche, rozmawiały spokojnie, jakby nic się nie wydarzyło. A potem usłyszał swoje imię.

— ...Adrian — powiedziała Elena, a jej głos brzmiał inaczej niż przed chwilą. Spokojniejszy, ale z czymś ciężkim pod spodem. — Chciałabym go zaliczyć. Podkochuję się w nim od małolata, od kiedy mama go przyprowadziła pierwszy raz. Wiem, że to nie jest dobrze. Wiem. Ale nic na to nie poradzę.

Cisza. Potem szelest — koleżanka się do niej przysunęła, Adrian usłyszał ciche cmoknięcie, pocałunek w głowę.

— Nie martw się — powiedziała koleżanka ciepłym, niskim głosem. — Jeszcze go zaliczysz.

— Teraz to mi go w ogóle szkoda — odpowiedziała Elena z nutą goryczy. — Mama ciągle wyjeżdża, mało się widują, a seksu to prawie w ogóle nie uprawiają. A jak rano idę do łazienki i zerknę czasami do jego pokoju... to śpi z wielkim twardym kutasem na wierzchu.

— Faceci tak mają, że rano im stoi — odpowiedziała koleżanka z lekkim śmiechem.

— Albo jak im się chce bzykać — broniła Elena.

— Co mogę dla ciebie zrobić, żeby było ci lepiej? — spytała koleżanka po chwili.

Kolejna cisza. Adrian przycisnął plecy do ściany korytarza, serce waliło mu jak młotem. Usłyszał, jak Elena się uśmiecha — nie widział tego, ale czuł w jej głosie.

— Możesz zrobić mu loda na śpiocha — wypaliła Elena. — A ja będę patrzyła z ukrycia.

— Co?! — koleżanka prawie krzyknęła, ale natychmiast ściszyła głos. — A czemu ja? Ty też możesz mu zrobić.

— Jakby mnie złapał, miałabym przypał na całe życie. Uwierz mi — chciałabym mu zrobić. Z wielką przyjemnością. I to z połykiem.

— Jak niby miałabym to zrobić? — głos koleżanki drżał, ale nie ze strachu.

— Poczekamy jeszcze chwilę, jak będzie mocniej spał, pójdziemy do niego. On często śpi nago i kołdra mu spada, więc podejdziesz i wsadzisz go do buzi.

— A jak się obudzi, to co? Uciekać?

— Jak chcesz. Wyczujesz sytuację. Ale tak szybko się nie obudzi.

Adrian stał w korytarzu, nagi, z twardym kutasem sterczącym przed nim, i próbował oddychać. Serce biło mu tak mocno, że bał się, czy go nie usłyszą. Szalony pomysł. Szalony, obrzydliwy, niewiarygodnie podniecający. Ruszył po cichu po schodach na górę, wszedł do sypialni i zamknął drzwi. Zanim położył się do łóżka, sięgnął do szuflady szafki nocnej i wyciągnął małą kamerę — taką, której używał czasem do nagrywania spotkań online. Postawił ją na półce naprzeciwko łóżka, ustawił obiektyw tak, by obejmował całą powierzchnię materaca, i wcisnął przycisk nagrywania. Czerwona dioda zamigotała.

Położył się na boku, na skraju łóżka, twarzą do drzwi. Kołdra opadła, odsłaniając jego ciało — biodra, uda, twardy członek przyciśnięty do brzucha. Zamknął oczy. Próbował zwolnić oddech. Próbował udawać.

Minęło kilkanaście minut. Potem usłyszał skrzypienie drzwi — ciche, powolne, centymetr po centymetrze. Kroki na podłodze. Dwie pary stóp — jedna cięższa, jedna lżejsza. Adrian nie ruszył się. Oddychał miarowo, głęboko, jakby spał.

Usłyszał szept:

— Widzisz? Śpi. Kołdra mu spadła.

— Boże... — drugi szept, niższy, zdyszany. — Jest wielki.

— No widzisz. Podejdź.

Cisza. Potem szmer — koleżanka klękała. Adrian poczuł ruch powietrza przy swoich biodrach. Ciepło jej oddechu na skórze ud. Serce biło mu tak mocno, że był pewien, że usłyszą. Ale nie ruszył się. Czekał.

Potem poczuł to — mokre, ciepłe usta na główce jego kutasa. Delikatne, badawcze, jakby sprawdzała, czy się nie obudzi. Adrian zacisnął zęby. Nie jęknął. Ale kutas drgnął sam, twardniejąc jeszcze bardziej pod jej dotykiem. Koleżanka wzięła go głębiej — powoli, centymetr po centymetrze, aż poczuł, jak jej język owija się wokół trzonu, a usta zaciskają na nim z lekkim ssaniem.

Adrian ledwo poradził sobie, żeby nie jęknąć. To było jak prąd — ciepło, wilgoć, ssanie, ruch jej głowy w dół i w górę, miarowy, powolny. Z każdym ruchem brała go głębiej, a on czuł, jak jej język pracuje nad spodem żołędzi, jak usta zaciskają się mocniej, jak tempo rośnie.

W drzwiach stała Elena. Adrian widział ją kątem oka — ciemna sylwetka w oświetlonym blaskiem korytarza otworze drzwi. Stała nieruchomo, jedna dłoń w spodniach od piżamy, ruchy jej ramienia miarowe, zsynchronizowane z ruchami głowy koleżanki. Drugą ręką zakrywała usta, tłumiąc oddech.

Koleżanka podniecała się coraz bardziej — Adrian czuł to po jej ruchach, szybszych, głębszych, po tym, jak jej ręka objęła go u nasady i zaczęła pracować w tym samym tempie co usta. Jęknęła cicho — wibracja przeszła przez jego kutasa i przeszła mu przez całe ciało. Adrian zacisnął pięści na prześcieradle. Był blisko. Bardzo blisko.

W ostatnim momencie nie wytrzymał. Jęk wyrwał mu się z gardła — niski, chrapliwy, niekontrolowany. Chwycił koleżankę za głowę, palce wpijając się w blond włosy, i nadał tempo — szybsze, mocniejsze, pchając jej głowę w dół, aż czuł, jak jego kutas uderza o tył jej gardła. Dwa, trzy, cztery ruchy — i doszedł, wybuchając w jej ustach, falami, które wstrząsały jego biodrami. Koleżanka nie wycofała się — przyjęła wszystko, jej usta zacisnęły się mocniej, ssąc do ostatniej kropli.

Adrian opadł na plecy, dysząc. Koleżanka podniosła się szybko — z pełnymi ustami, z rumieńcem na policzkach, z oczami rozszerzonymi — i wybiegła z pokoju. Usłyszał jej kroki na schodach, trzaśnięcie drzwi łazienki.

W drzwiach sypialni Elena stała jeszcze przez chwilę. Jej ręka pracowała szybciej — Adrian widział ruch jej ramienia, widział, jak się garbi, jak jej głowa odchyla się do tyłu, i usłyszał cichy, stłumiony okrzyk, z którym skończyła. Potem odwróciła się i poszła do swojego pokoju, zamykając drzwi bezszelestnie.

Adrian leżał na plecach, golas, z opadającym kutasem na brzuchu, i patrzył w sufit. Kamera na półce migała czerwoną diodą.

Po kilku minutach usłyszał kroki na korytarzu. Drzwi sypialni gości otworzyły się i zamknęły. Głosy — ciche, roześmiane.

— Podobało ci się? — spytała koleżanka. — Ładnie mu robiłam?

— Bardzo ładnie — odpowiedziała Elena, a w jej głosie było coś na kształt zachwytu zmieszanego z głodem. — Świetnie. Dziesięć na dziesięć. Dziękuję, że się zgodziłaś.

— Spoko — koleżanka zaśmiała się cicho. — Ale się podnieciłam, że teraz ty mi liżesz cipkę przed snem.

— Jasne. Dawaj, nawet teraz — odpowiedziała Elena.

Adrian leżał w ciemności, nasłuchując, jak za ścianą zapada cisza, a potem — cichy, miarowy jęk, który zaczął się od nowa.


Czerwona dioda w ciemności
Elena czeka, aż dom ucichnie, by wymknąć się do pokoju Adriana — ojczyma, o którym marzy od lat. Gdy jej usta odnajdują jego ciało, on otwiera oczy i orientuje się, kim jest osoba w jego łóżku. Nad półką wciąż mruga czerwona dioda kamery.

Elena siedziała w swoim pokoju z kieliszkiem czerwonego wina, słuchając, jak za ścianą Adrian kręci się jeszcze po domu. Odstawiła telefon na szafkę nocną i nalała sobie kolejny kieliszek z butelki, którą wyciągnęła z kuchni wcześniej. Wino było ciepłe i słodkie, a ona piła je powoli, popijając łyk po łyku, czekając, aż w domu zapadnie cisza. Kiedy usłyszała, że drzwi jego sypialni się zamknęły, odczekała jeszcze kilkanaście minut, nasłuchując. Dopiero gdy zapadła absolutna cisza, wstała z łóżka i wyszła na korytarz.

W łazience puściła zimną wodę i ochlapała twarz. W lustrze zobaczyła swoje oczy — lekko szkliste, policzki różowe od wina. Wróciła do pokoju, nalała sobie kolejny kieliszek i wypiła go szybciej niż poprzednie. Ciepło rozlało się po brzuchu. Po kilkunastu minutach wstała znowu, tym razem z pretekstem pójścia do łazienki, ale gdy wracała, jej kroki zwolniły przed drzwiami Adriana. Dziurka od klucza nie była już potrzebna — drzwi były lekko uchylone.

Zajrzała cicho.

Adrian leżał nago na całym łóżku, bez kołdry, rozciągnięty na plecach. Światło z korytarza padało na jego ciało — na klatkę piersiową, która unosiła się miarowo, na brzuch, na biodra. Nie spał. Elena widziała, jak jego powieki drgnęły, ale trzymał je zamknięte. Jej wzrok zsunął się niżej i zatrzymał na tym, co wczoraj widziała tylko przez ułamek sekundy — na jego kutasie, spoczywającym między udami.

Stała w drzwiach i nie mogła się ruszyć. Dłoń sama sunęła w dół, wcisnęła się między uda, naciskając przez materiał dżinsów. Przesunęła palcem wzdłuż szwu, czując, jak ciepło narasta między nogami. Zacisnęła zęby i weszła do pokoju.

Stąpała cicho na bosych stopach. Adrian leżał nieruchomo, oddychając równo, ale Elena nie sprawdziła, czy naprawdę śpi — wino sprawiło, że nie myślała o konsekwencjach. Usiadła na brzegu łóżka, a on nawet nie drgnął. Jej serce biło mocno, gdy odwróciła się i położyła się obok niego, tak że jej głowa znalazła się na wysokości jego krocza.

Blisko. Tak blisko, że czuła zapach jego skóry — ciepły, muszkatołowy, z domieszką potu. Jej usta były suche. Przełknęła ślinę i wyciągnęła język, dotykając najpierw samego czubka. Smak był słony. Zamknęła oczy i powoli wzięła go do buzi, wsuwając głowę między wargi, potem głębiej, czując, jak twardnieje na jej języku. Prawa dłoń Eleny zsunęła się do rozpiętego rozporka, wsunęła się pod materiał bielizny i znalazła mokrą cipkę. Zaczęła jeździć palcem po łechtaczce, powoli, w rytmie, w jakim brała go do ust.

Adrian leżał z zamkniętymi oczami. Czekał. Wczorajsza koleżanka — ta mała blondyna o szerokich, niespokojnych oczach — robiła to inaczej: szybciej, bardziej chaotycznie, z zapałem kogoś, kto chce się popisać. Ta osoba była inna. Powolna. Cierpliwa. Biorąca go głęboko, aż czuje wilgoć na całej długości. Coś mu jednak nie pasowało — ruchy były zbyt świadome, zbyt spokojne jak na przypadkową koleżankę. Zaciekawiony uchylił oko.

Nie mógł uwierzyć.

Elena. Jego pasierbica. Leżała w jego łóżku, z głową w jego kroczu, z ustami pełnymi jego kutasa, a jej dłoń znikała w rozpiętych dżinsach, masując się z zamkniętymi oczami. Jej ciemne włosy rozsypały się po jego udzie, wargi zaciskały się wokół jego trzonu, policzki zapadły, gdy ssła.

Adrian zacisnął zęby. Nie jęknął. Ale kutas stwardniał jeszcze bardziej, pulsując w jej ustach, i to, że to Elena — że to dziewczyna, która od dzieciństwa o nim marzyła — teraz mu robi loda, podnieciło go tak mocno, że musiał wbić paznokcie w materac, żeby się nie poruszyć.

Elena wzięła go głębiej. Głębiej niż przed chwilą — aż czubek trafił w tył jej gardła, a jej wargi dotknęły nasady. Adrian nie wytrzymał. Jęknął — cicho, z głębi klatki piersiowej, dźwiękiem, którego nie mógł powstrzymać.

Elena podniosła głowę. Jej usta były mokre, spierzchnięte, a w oczach — zmieszanie z przerażeniem. Patrzyła na niego.

Milczenie trwało kilka sekund. Adrian patrzył na nią — na jej twarz, na mokrą plamę na dżinsach w kroczu, na drżące dłonie. Potem złapał ją za kark. Mocno. Palce wbiły się w jej miękką skórę, a on przyciągnął ją do siebie, obrócił i posadził na sobie — na swoim twardym fiucie, który wsunął się w jej mokrą cipę jednym ruchem.

Elena krzyknęła. Nie z bólu — z rozkoszy. Była mokra tak bardzo, że nie czuła oporu, tylko wypełnienie — całkowite, głębokie, o którym marzyła od lat. Adrian przyciągnął ją do siebie, przytulił ją do klatki piersiowej i zaczął napierdalać z całych sił. Unosił biodra, wbijając się w nią od dołu, trzymając ją za kark i za biodro, a ona — z twarzą wtuloną w jego ramię — zaczęła drzeć mordę z rozkoszy.

— Tak! — krzyczała. — Kurwa, tak!

Jej głos był wysoki, zachrypnięty, i odbijał się od ścian sypialni. Adrian nie odpowiadał. Zaciskał zęby i rżnął ją z całej siły, chcąc dojść — szybko, teraz, zanim ktoś usłyszy, zanim ona zorientuje się, że kamera na półce nadal mruga czerwoną diodą.

Elena wyginała się na nim, jej biodra poruszały się w jego rytmie, a dżinsy zsunęły się do połowy ud. Jej cipka była mokra, śliska, i przy każdym uderzeniu słychać było mlaskanie — głośne, nieprzyzwoite. Adrian przyspieszył. Zaczął dyszeć, a ona czuła, jak jego kutas pulsuje w niej, jak rośnie, jak zbliża się.

Wtedy zrzucił ją z siebie.

Z impetem — jednym ruchem bioder i rąk — zrzucił ją z kutasa, a ona upadła na materac obok niego. Adrian chwycił swojego fiuta dłonią i strzelił. Spermą trafił ją w policzek, w brodę, w obnażony brzuch, a reszta spadła na jego własny brzuch i klatkę piersiową — białe, gęste strugi, które pulsowały w rytm jego oddechu.

Elena nie czekała. Nachyliła się i wzięła go do buzi — jeszcze pulsującego, jeszcze tryskającego — i wyssała resztę. Jej język kręcił się wokół czubka, zbierając każdą kroplę, a gardło przełykało gęstą spermę. Wyciągnęła go z ust z cichym mlaśnięciem.

Uśmiechnęła się. Uśmiech był szeroki, winny, z policzkiem jeszcze lepkim od jego spermy.

— Dobranoc — powiedziała cicho.

Wstała z łóżka, podciągnęła dżinsy i wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Adrian leżał sam, nagi, z mokrym brzuchem i kutasem jeszcze twardym w dłoni. Na półce mrugała czerwona dioda kamery.


Od tego momentu coraz częściej przychodzi do Adriana do sypialni zawsze gdy mają pustą chatę , jak mama jest to nie chce ryzykować , chociaż raz się zakradła do ich sypialni czołgając się po podłodze pod łóżko od jego strony i jak leżał na boku odkręcony dupą do Moniki to po cichu mu zrobiła z połykiem słysząc jak jej matka chrapie podniecalo ją takie ryzyko ale i też to jak Adrian się bał wtedy jak mały chłopiec .

Za jakiś czas Monika znowu wyjechała w delegację a Elana już czekała na Adriana w jego sypialni wykąpana leżała nago na łóżku .

Kiedy przyszedł pieprzyli się całą noc zajebiscie mocno , ściskał ją, szarpał, klepał po dupie , całował z językiem .

Jednej nocy 3 razy doszła do orgazmu zadowolona ruchawica zawsze wracała po więcej


2 komentarze

 
  • Użytkownik AleksanderWielki1

    Kiedy kolejna część?

    17 godz. temu

  • Użytkownik AjenaTasmorden

    Zajebiste. Naprawdę ciekawe gorące akcje.

    21 godz. temu