Kim jestem?

AKT I-Waldek

Słońce leniwie przedzierało się przez wysokie, zakurzone okna warsztatu, tnąc duszne powietrze grubymi pasami światła. W środku unosił się gęsty, ciężki zapach starego oleju silnikowego, benzyny i rozgrzanego metalu – aromat, który Waldek znał lepiej niż zapach porannej kawy w domu ciotki. Od kilku godzin walczył z wyciekiem uszczelki w starym dieslu; jego dłonie, czarne od smaru, pracowały sprawnie i bez zbędnych ruchów, dzierżąc klucz płaski.

Waldek otarł czoło przedramieniem, zostawiając na skórze ciemną smugę potu i brudu. Czuł w mięśniach przyjemne, tępe zmęczenie. Ciężka praca fizyczna i codzienne dźwiganie części sprawiały, że jego ciało było twarde i nabrzmiałe od wysiłku – szerokie ramiona, mocne uda i atletyczna budowa czyniły go mężczyzną, którego trudno było przeoczyć w tłumie.  

Ciszę przerwał dźwięk eleganckich obcasów uderzających o betonowy korytarz prowadzący do zaplecza. Waldek nie musiał otwierać oczu, by wiedzieć, kto przyszedł. Ten rytm był zbyt pewny siebie, zbyt dystyngowany dla tego brudnego miejsca.

— Walduś! Przerwij to na chwilę, bo obiad wystygnie! — Głos Melanii dobiegł z progu.

Odłożył klucz na stół warsztatowy i wyprostował się gwałtownie, czując charakterystyczne chrupnięcie w kręgosłupie. Spojrzał na ciotkę i poczuł nagłe uderzenie gorąca – instynktowną reakcję na jej obecność. Melania wyglądała olśniewająco. Miała na sobie dopasowaną, czarną sukienkę, która podkreślała jej smukłą sylwetkę i sposób, w jaki pewnie kroczyła przez warsztat. Mimo czterdziestu pięciu lat emanowała energią, której nie powstydziło by się wiele dwudziestolatków. Jej salon kosmetyczny w okolicy był legendarny, a ona sama była kobietą, która o swoim otoczeniu decydowała jednym spojrzeniem.

— Zaraz, ciociu! Tylko dokręcę tę śrubę i przyjdę — zawołał, wycierając ręce w szmatę.

Melania podeszła bliżej, a zapach jej drogich perfum natychmiast stłumił woń smarów.

— Nie „zaraz”, tylko teraz. I przestań się tak uganiać za tymi maszynami. Kiedy znajdziesz sobie kobietę, będziesz musiał zacząć dbać o siebie bardziej niż o te stare rzęchy.

Waldek uśmiechnął się pod nosem, czując lekkie ukłucie niepokoju. Wiedział, co zaraz nastąpi.

— Znowu to samo? — zapytał, wycierając resztki brudu ze skóry.

— Nie „znowu”, tylko w końcu! Moja przyjaciółka ma córkę, Anię. Jest urocza, pracuje w bibliotece, spokojna dziewczyna... Idealna dla kogoś takiego jak ty.

Melania prychnęła i oparła dłonie na biodrach.

— Charakter? Waldek, masz dwadzieścia cztery lata! Powinieneś szukać dziewczyny, z którą zbudujesz przyszłość, a nie kobiety, która będzie cię pouczać jak dziecko.

— Może po prostu wiem, czego chcę — mruknął pod nosem, uciekając wzrokiem w stronę silnika.

Melania westchnęła czule. Zbliżyła się i przycisnęła miękkie usta do jego czoła. Ten gest, pełen matczynej troski, na moment wyciszył jego zmysły, ale jednocześnie uwypuklił przepaść między tym, co widział w swoich myślach, a rzeczywistością.

W rzeczywistości Waldek wiedział aż nadto dobrze. Jego pragnienia były skryte głęboko pod maską spokojnego mechanika. Miał słabość do kobiet, które miały już za sobą pewien etap życia – o świadomym spojrzeniu, o skórze, która nie była jeszcze napięta jak struna u nowicjuszki, ale niosła w sobie pewność siebie i doświadczenie.

Gdy Melania odwróciła się, by odejść, Waldek przez chwilę patrzył na jej plecy. Wspomnienie sprzed kilku lat uderzyło w niego z niespodziewaną siłą. Pamiętał tamten wieczór – przechodził cicho przez korytarz, niosąc szklankę wody, gdy usłyszał te dźwięki: rytmiczne, mokre uderzenia i stłumione, gardłowe jęki Melanii. Uchylił lekko drzwi sypialni i zamarł. Widział ją w półmroku, wygiętą w łuk nad mężczyzną, którego twarz była niemal niewidoczna pod jej rozpuszczonymi włosami. Patrzył na napięte pośladki, na to, jak jej ciało rytmicznie falowało przy każdym mocniejszym pchnięciu, i na jej twarz – wykrzywioną w czystej, niemal dzikiej rozkoszy.

W pewnym momencie, gdy światło księżyca omiotło ich splecione ciała, Waldek mrugnął, przecierając oczy. Przez ułamek sekundy, w cieniu rzucanym przez jej rozłożyste włosy, nie widział twarzy mężczyzny, lecz potężną, dumną głowę lwa z gęstą, ruchliwą grzywą, która zdawała się pulsować w rytm ich miłosnego splotu. Zanim jednak zdążył pomyśleć, że to tylko gra świateł i cieni, obraz powrócił do normy – pozostał jedynie stłumiony, gardłowy jęk Melanii.

Wtedy, jako młody chłopak, poczuł coś, czego nie potrafił opanować. Jego własny członek stał się twardy jak kamień, a krew z gwałtownym impetem napłynęła do krocza, sprawiając, że niemal czuł pulsowanie w samym środku siebie. Stał tam, niemal wstrzymując oddech, całkowicie pochłonięty widokiem kobiety, która na jego oczach zmieniała się z eleganckiej ciotki w drapieżną, spragnioną przyjemności istotę. To właśnie ta dojrzałość – połączenie elegancji i pierwotnego instynktu – budziła w nim niekontrolowany głód.

— Nie zapomnij o obiedzie! — zawołała Melania z progu domu.

— Idę już! — odkrzyknął, próbując wyrzucić z głowy obraz jej nagiego, drżącego ciała.

Wieczór przyniósł upragnione ochłodzenie. Po intensywnym treningu na siłowni i długim prysznicu, który miał zmyć z niego pot oraz natrętne obrazy dnia, Waldek leżał w łóżku. W pokoju panował półmrok, rozświetlany jedynie przez błękitną poświatę smartfona.

Nagle ciszę nocną przerwał niski, przenikliwy dźwięk sowy – pojedyncze, przeciągłe hukanie, które niosło się echem gdzieś nad dachami domów. Waldek drgnął, czując dziwny dreszcz na karku. Dźwięk wydawał się niemal zapraszający, jakby noc chciała zwrócić jego uwagę na coś ważnego, co dopiero miało nadejść.

Czuł na sobie ciężar własnych pragnień. Skóra jeszcze lekko piekła go od gorącej wody, a ciało było rozluźnione, ale umysł pracował na najwyższych obrotach. Przesuwał palcem po ekranie, bez celu przeglądając Internet. Najpierw media społecznościowe, potem strony z częściami samochodowymi, aż w końcu trafił na forum dla entuzjastów różnych form bliskości – miejsce, gdzie ludzie szukali czegoś więcej niż tylko rozmowy.

Zatrzymał się przy jednym ogłoszeniu. Tytuł uderzył go z siłą młota: „Szukamy młodego mężczyzny do nauki doświadczeń”.

Przeczytał treść dwa razy, mrużąc oczy w ciemności.

Waldek poczuł, jak serce przyspiesza mu tętno. Przełknął ślinę, a w dole brzucha pojawiło się znajome, intensywne napięcie. Kobieta czterdziestoletnia. Doświadczona, pewna siebie, gotowa do nauki... to było dokładnie to, o czym marzył, nie odważając się nawet głośno o tym pomyśleć.

Następnego dnia warsztat wydawał się dziwnie obcy. Choć dłonie mechanika pracowały rytmicznie przy silniku starego Forda, myśli nieustannie uciekały w stronę ekranu smartfona. Obraz ogłoszenia wypalił mu się pod powiekami niczym ślad po spawaniu. Każdy dźwięk silnika i zapach smaru mieszały się z wyobrażeniem kobiety, która miała go nauczyć... wszystkiego.

Nie mogąc wytrzymać napięcia, chwycił telefon. Z drżącymi palcami napisał krótką wiadomość: „Dzień dobry. Jestem zainteresowany ogłoszeniem. Chciałbym się spotkać i dowiedzieć więcej”.

Wysłał ją i niemal natychmiast poczuł uderzenie gorąca w kark. Czy to nie było zbyt odważne? Czy nie brzmiało desperacko?

Po południu Waldek wrócił do domu na obiad. Melania czekała z talerzem ulubionej carbonary. Zapach boczku i sera wypełniał kuchnię. Siedzieli w ciszy przez kilka pierwszych minut, ale Waldek, chcąc odwrócić uwagę od rozbieganych myśli, postanowił zagadać.

— Jak zwykle przepyszne, ciociu. Naprawdę — zaczął, nakładając sobie kolejną porcję. — A jak tam sprawy w salonie? Wszystko idzie zgodnie z planem?

Melania uśmiechnęła się dumnie.

— Idzie świetnie, kochanie. Klientki ustawiają się w kolejce. A co do twojego pytania... tak, zaczynam już przygotowania do otwarcia drugiego punktu w sąsiednim mieście. Muszę mieć wszystko dopięte na ostatni guzik.

— Zawsze dasz radę. Jesteś niesamowitą bizneswoman — zaśmiał się szczerze. Podziwiał jej determinację; to dzięki niej miał swój własny warsztat.

Gdy skończyli, Waldek posłusznie wstawił naczynia do zmywarki. Gdy tylko odwrócił się od zlewu i chwycił telefon, by sprawdzić powiadomienia, jego wzrok spoczął na ekranie. Zobaczył tam jedną, krótką notatkę: numer telefonu.

Melania, stojąca w progu kuchni, zauważyła, że Waldek nagle zesztywniał, a jego twarz nabrała dziwnego wyrazu – mieszanki szoku i niedowierzania.

— Walduś? Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha — zapytała, mrużąc oczy.

Waldek szybko schował telefon do kieszeni, próbując opanować drżenie rąk.

— Tak, ciociu! Po prostu... trochę mnie rozbolał bok. Idę odpocząć — rzucił szybką wymówkę i niemal uciekł do swojego pokoju.

Został sam. Serce dudniło mu pod żebrami, a dłonie były tak wilgotne od potu, że ledwo mógł utrzymać urządzenie. Wziął głęboki, chwiejny oddech i zaczął wybierać numer. Czekał na sygnał, który zdawał się trwać wieczność.

— Słucham? — Odebrał niski, gruby męski głos. Był spokojny, niemal hipnotyzujący.

— Dzień dobry... — zaczął Waldek, czując, jak jego własny głos brzmi obco i niepewnie. — Dostałem ten numer pod ogłoszeniem. Chodzi o naukę doświadczeń.

W słuchawce zapadła krótka pauza.

— Rozumiem — odparł mężczyzna. — Zasady są proste: Ty uczysz się od Pani, a Pan obserwuje ucznia i śledzi jego postępy. Jeśli to dla ciebie jasne, przyjdź jutro o dwudziestej drugiej pod wskazany adres.

Zanim Waldek zdążył zadać jakiekolwiek pytanie, połączenie zostało przerwane. Siedział na brzegu łóżka, czując mieszankę ekscytacji i paraliżującego strachu. „Co jeśli to jakiś psychol? Co jeśli kobiety w ogóle tam nie ma?” – pytał sam siebie. Chciał iść, pragnął tego bardziej niż czegokolwiek innego, ale wizja bycia obserwowanym przez obcego mężczyznę podczas intymnych chwil z kobietą sprawiała, że czuł się jednocześnie jak odkrywca i jak ofiara.

Następnego dnia przy śniadaniu Waldek musiał w końcu coś wymyślić.

— Ciociu, nie będzie mnie dziś wieczorem na kolacji. Jadę do miasta... mam randkę — skłamał, unikając jej spojrzenia.

Melania rozpromieniła się.

— Nareszcie! — zaśmiała się, szturchając go lekko w ramię. — No, może w końcu zamiast czyścić uszczelki w tych starych rzęchach, zaczniesz je czyścić jakiejś koleżance.

Waldek spalił rumieńcem, mrucząc pod nosem coś o tym, że „to nie to samo”.

Podróż do miasta trwała ponad godzinę. Autostrada sunęła gładko, a on czuł, jak z każdym kilometrem napięcie w jego ciele rośnie. Miasto przywitało go chłodem i szumem ulic. Wskazany adres prowadził do wysokiego, nowoczesnego bloku mieszkalnego. Przed budynkiem panowała cisza.

Stanął przed wejściem, czując się dziwnie mały w tej betonowej dżungli. Zanim zdążył zapukać do interkomu, jego telefon zawibrował. Nieznany numer.

— Kod to 6-6-6-6. Wjedź na szóste piętro i idź prosto pod drzwi 666 — usłyszał ten sam niski głos.

Waldek poczuł dreszcz. „Sześćset sześćdziesiąt sześć? Co tu się, kurwa, odpierdala?” – pomyślał z niedowierzaniem. Nie chciał jednak zawracać. Wszedł do windy i wybrał „6”. Światło w kabinie zaczęło lekko mrugać. Ruszyła w górę, a on miał wrażenie, że winda nie ma końca.

Gdy wysiadł na szóstym piętrze, serce niemal wypadało mu z piersi. Przeszedł wzdłuż długiego korytarza i stanął przed drzwiami o numerze 666. Wyciągnął rękę, by zapukać, ale drzwi otworzyły się niemal same.

Waldek zamarł. Przed nim stała kobieta o płomiennych, czerwonych włosach. Patrzyła na niego złoto-bursztynowymi oczami o pionowych źrenicach – niczym u węża. Gdy światło w korytarzu przygasło, jej oczy zdawały się delikatnie świecić własnym blaskiem.  


AKT II-Komnata rozkoszy


Kobieta uśmiechnęła się do niego – był to drapieżny uśmiech, obiecujący rozkosz, ale podszyty czymś niepokojącym, co sprawiło, że włosy na karku Waldka stanęły dęba. Jej oczy, złoto-bursztynowe z pionowymi źrenicami, zdawały się wciągać go w głąb siebie.

— Wejdź... — jej głos brzmiał jak aksamit przesuwany po rozgrzanej skórze.

Przekraczając próg, Waldek poczuł, że świat zewnętrzny – miasto, ulica i jego własne obawy – przestaje istnieć. Wnętrze wypełniał zapach kadzideł, szafranu i jaśminu, ale pod tą słodkawą nutą kryło się coś jeszcze. Coś pierwotnego, męskiego, co wywoływało w nozdrzach dziwne mrowienie. Zapach przywoływał wspomnienia, których nie potrafił nazwać; pachniało nocą, rozgrzanym metalem i czymś magnetycznym, co obiecywało całkowite zatracenie.

W półmroku tańczyły jedynie płomienie świec. W rogu dymiła misa, wyrzucając gęsty, pomarańczowy opar. Dym był ciężki, niemal namacalny; osiadał na języku, a umysł Waldka stawał się lepki i powolny, jakby każda myśl musiała przebijać się przez niewidzialną warstwę waty.

W centrum pokoju znajdowało się okrągłe łóżko, ustawione na niewielkim podwyższeniu i otoczone ciężkimi zasłonami. Obok niego stał ogromny, rzeźbiony fotel, który bardziej przypominał tron niż zwykły mebel. W cieniu tego tronu siedział mężczyzna.

Był wysoki i monumentalny, niemal całkowicie wtapiając się w mrok. Ubrany w czerń, z kapeluszem rzucającym głęboki cień na twarz, trzymał w ustach fajkę, z której unosił się perłowo biały smużek dymu. Gdy Waldek na niego spojrzał, poczuł uderzenie w piersi – mieszankę pierwotnego lęku i hipnotycznej chęci, by po prostu przy nim trwać.

Wtedy mężczyzna uniósł głowę. Jego oczy błysnęły w półmroku. Klasnął powoli w dłonie, a dźwięk odbił się echem od ścian, przechodząc w rytmiczne pocieranie wnętrzami dłoni.

— Wreszcie się spotykamy, chłopaku — odezwał się niskim, chrapliwym głosem, który wprawił kości Waldka w drżenie.

Waldek czuł impuls, by rzucić wszystko i uciec, zanim to dziwne napięcie go pochłonie, ale nogi miał ciężkie, jakby przytwierdzono je do podłogi. Głos w głowie nakazywał mu zostać.

— Jestem Lili — powiedziała kobieta, zbliżając się z nieludzką w swojej gracji płynnością ruchów. — Usiądź sobie, kochanie. Napijesz się czegoś?

Zanim zdążył odpowiedzieć, poczuł w dłoni chłodną szklankę wypełnioną ciemną, gęstą cieczą. Lili uśmiechnęła się szeroko na widok jego zawahania i tego, jak kurczowo zaciska palce na krawędzi szkła.

— Nie bój się, to tylko drink — szepnęła, a jej oczy zalśniły złotem. — Spróbuj. Jest pyszny.

Mężczyzna w fotelu trwał w bezruchu, obserwując ich niczym sędzia lub stwórca. Waldek poczuł narastający niepokój zmieszany z niemal religijną fascynacją. Lili usiadła tuż obok niego, emanując żarem.

— A więc chcesz się uczyć... — zakreśliła słowa w powietrzu, a jej głos stał się niski i chropowaty. — Powiedz mi, byłeś już kiedyś z kobietą?

Waldek poczuł gorący rumieniec rozlewający się po szyi aż pod linię włosów. Spuścił wzrok na kolana, czując się nagle mały jak dziecko.

— Nigdy... jakoś... — wykrztusił speszony.

Lili przerwała mu gwałtownym ruchem. Wsunęła ciepłe uda między jego własne i usiadła na nim tyłem do niego, przytłaczając swoją obecnością. Zabrała mu szklankę i podsunęła pod usta. Waldek wypił wszystko na raz. Płyn był intensywnie ziołowy, o smaku dzikich owoców z gorzką nutą; alkohol uderzył do głowy natychmiastowo, rozgrzewając krew w żyłach.

Zanim zdążył odstawić szklankę, Lili przycisnęła swoje usta do jego. Pocałunek był gwałtowny, pełen smaku i żądzy. Waldek zamarł na sekundę, po czym instynkt przejął kontrolę. Podniecenie w dole brzucha stało się niemal bolesne – twarde i pulsacyjne.

Lili nie dawała mu wytchnienia. Całowała go głęboko, jednocześnie rozpinając jego koszulę. Jej dłonie były pewne, przesuwając się po szerokich barkach i mocnych plecach.

— Nie bądź taki nieśmiały... — szepnęła mu prosto do ucha, a jej oddech był gorący.

Waldek czuł walkę: strach przed tym, co nadchodzi, mieszał się z dzikim oporem ciała, które domagało się więcej. Kiedy jednak spojrzała mu prosto w oczy, rzeczywistość nagle pękła. Strach wyparował, ustępując miejsca absolutnej pustce, którą natychmiast wypełniła czysta żądza i nieznana dotąd wolność.

Z rykiem, który sam był dla niego obcy, złapał ją za biodra i przesunął dłońmi niżej, na jej jędrne pośladki. Lili wygięła się pod jego dotykiem, wydając z siebie cichy jęk. Jego ręce wędrowały dalej, aż natrafiły na jej piersi – idealnie okrągłe i sprężyste. Jednym zdecydowanym ruchem odchylił sukienkę z ramion, odsłaniając czerwony, koronkowy stanik, który ledwo trzymał ich ciężar.

Waldek nie czekał na pozwolenie. Z niemal zwierzęcą pewnością rozpiął materiał i odrzucił bieliznę na bok. Jego usta natychmiast znalazły drogę do jej piersi. Zaczął ssać twarde, nabrzmiałe sutki, delektując się smakiem skóry i drżeniem jej ciała pod językiem.

W tym samym czasie z fotela dobiegł niski, chrapliwy śmiech. Facet w kapeluszu wziął kolejne zaciągnięcie ze swojej fajki, wypuścił gęsty dym prosto na nich i uśmiechnął się złowieszczo, obserwując walczące z pożądaniem ciało chłopaka.

— Pani a nie mówiłem! — wycedził, a jego oczy błysnęły w mroku jak dwa węgle.

Waldek poczuł, jak w jego wnętrzu pęka niewidzialna tama – bariera zbudowana z lat nieśmiałości, ostrożności i instynktownego wyczekiwania. Zamiast jednak paraliżującego lęku, uderzyła w niego potężna, niemal zwierzęca pewność siebie. Nie musiał się zastanawiać; jego ciało przejęło kontrolę nad umysłem. Chwycił Lili za biodra – jej skóra była gorąca i niesamowicie gładka pod jego szorstkimi dłońmi – i jednym, zdecydowanym ruchem uniósł ją, rzucając na miękkość materaca.

Zupełnie nie rozumiał tego impulsu. Przez całe życie każda próba zbliżenia z kobietą była dla niego walką z własnym spętaniem, mozolnym procesem przełamywania oporu. A teraz? Teraz czuł się, jakby prowadził go ktoś inny – siła starsza i potężniejsza niż on sam. Może to był ten ziołowy drink, który rozlał mu krew w żyłach, a może dym z kadzideł osiadający w płucach, tworzący lepki, złocisty trans? A może ta dziwna para – ona o oczach węża i on, Pan Ciemności – wyciągnęła z niego pierwotny instynkt, który dotąd spał głęboko pod skórą?

Lili upadła na poduszki, a jej czerwone włosy rozlały się po przesłodkim od zapachu jaśminu prześcieradle niczym plama świeżej krwi. Na jej twarzy zamiast zaskoczenia wykwitł drapieżny, triumfalny uśmiech.

— Widzę, że trzeba było cię troszkę zmotywować... — zachrypiała, a w jej głosie brzmiała czysta satysfakcja. — Świetnie ci idzie, kochanie.

Waldek nie potrafił odpowiedzieć. Czuł na sobie wzrok faceta w czerni, który trwał w bezruchu w cieniu swojego tronu. Ten wzrok był ciężki, niemal namacalny, jak fizyczny ucisk kładący się na jego ramionach. Zamiast się krępować, poczuł nagłą, palącą potrzebę udowodnienia temu człowiekowi że nie jest tylko niezdarnym chłopakiem z warsztatu. Chciał stać się godny tego miejsca.

Zrywał z siebie koszulkę jednym, gwałtownym ruchem, niemal rozrywając materiał na ramionach. Klatka piersiowa pulsowała mu w rytm przyspieszonego oddechu, a mięśnie brzucha napięły się jak struny. Podszedł do niej, nie spuszczając z jej złotych oczu wzroku. Z dłońmi drżącymi od nadmiaru energii chwycił rąbek sukienki i powoli, z niemal nabożną czcią, ściągnął ją w dół, odsłaniając biodra. Następnie spoczęły na nich jej majtki – cienka, jedwabna bariera między nim a absolutem.

Waldek opadł na kolana przed nią. Widok Lili był obezwładniający. Jej intymność, rozświetlona słabym blaskiem świec, wyglądała jak najpiękniejszy, najbardziej egzotyczny kwiat róży – płatki ciemne, wilgotne i niebezpiecznie kuszące. Czuł od niej magnetyzm, siłę przyciągania, która sprawiała, że każdy mięsień jego ciała domagał się kontaktu.

Zaczął ją pieścić językiem. Nie był to ruch nowicjusza; w jego działaniu kryła się jakaś instynktowna, niemal zapamiętana przez komórki wprawa. Przesuwał językiem po jej delikatnych fałdach, zbierał słoną wilgoć, ssał z taką intensywnością, jakby od tego zależało jego życie. Lili wygięła się w łuk, a z jej gardła zaczęły wydobywać się stłumione, wysokie dźwięki – mieszanka zachwytu i czystej, pierwotnej rozkoszy.

Tempo narastało, a świat zewnętrzny przestał istnieć. Liczył się tylko zapach jaśminu, żar jej skóry i rytm jego własnego serca. Nagle Lili wydała z siebie krótki, przenikliwy dźwięk – jakby pękła struna w harfie. Jej ciało zadrżało w gwałtownym skurczu, a on poczuł na języku słony, gęsty strumień płynu, który spłynął mu po podbródku. Kobieta osunęła się na poduszki, ciężko dysząc, ale Waldek nie potrafił przestać. Musiał kontynuować tę ofiarę; musiał pić z tego źródła dalej.

W pewnym momencie poczuł, że traci kontakt z rzeczywistością. Jego ciało stało się lekkie, jakby odrywało się od materii. Oddech stał się płytki, a obraz przed oczami zaczął falować i rozmywać się w złotej mgle. Podniósł głowę, chcąc złapać Lili za ramiona, ale zamiast niej zobaczył nad sobą potężną sylwetkę. Facet wstał z fotela i górował nad nim niczym monolit. Mężczyzna położył mu ciężką dłoń na czubku głowy – gest był jednocześnie błogosławieństwem i wyrokiem.

W tym momencie świat wokół Waldka eksplodował obrazami, które nie miały prawa należeć do jego życia.

Nie był już w tym pokoju. Był w jasnym, ciepłym domu z przeszłości, przesiąkniętym zapachem domowego obiadu i kurzu tańczącego w słońcu. Widział matkę, rozmazaną, jakby widzianą przez gęstą mgłę, oraz ciotkę Melanię. Obie siedziały przy kuchennym stole, a ich głosy niosło echo, jakby dochodziło z dna studni.

— Nie mogę go oficjalnie przedstawić światu jako mojego... — mówiła Melania, a jej dłoń spoczywała na wyraźnie zaokrąglonym brzuchu pod cienką tkaniną sukienki. W jej oczach czaił się lęk zmieszany z ogromną miłością.
Matka Waldka uśmiechnęła się łagodnie, kładąc swoją dłoń na dłoni Melanii.
— Weźmiemy go — szepnęła. — Ja i Marek wychowamy go jako nasze własne dziecko. Powiemy wszystkim, że to nasz syn. Ty będziesz zawsze blisko... jako ciotka, która nigdy nie odchodzi. Co ty na to?

Wizja zaczęła wirować, rwać się i rozpadać na drobne, świetliste płatki.
Waldek gwałtownie otworzył oczy, czując, jak rzeczywistość wraca do niego z siłą uderzenia fali. Leżał na plecach, całkowicie bezbronny, z rozłożonymi nogami na miękkim materacu. Jego potężny, twardy jak kamień penis był teraz w całości pochłonięty przez usta Lili. Kobieta patrzyła na niego znad własnych włosów, a jej oczy – te złoto-bursztynowe oczy z pionowymi źrenicami – lśniły zalotnym, niemal diabelskim blaskiem, gdy powoli i rytmicznie pracowała jego ciałem.

Lilli nie zwalniała tempa. Jej usta, gorące i wilgotne, pracowały rytmicznie, obejmując jego członek niemal do samej nasady. Waldek czuł każde ssanie języka, każdą zmianę nacisku, która sprawiała, że jego ciało drżało w niekontrolowany sposób. Przez moment wciąż błądził jeszcze tam, w tej świetlistej szczelinie między słońcem a cieniami wspomnień o matce i Melanii, ale fizyczność Lilli była zbyt gwałtowna, by mógł pozostać w świecie duchów.

Rzeczywistość wracała do niego falami – najpierw przez kojący zapach jaśminu, potem przez intensywne ciepło jej oddechu na jego penisie, aż po niemal bolesne pulsowanie w samym centrum rozpieranej żądzą męskości. Był rozdarty między tym, co dostrzegały oczy duszy, a tym, co czuło ciało. Gdy jednak spojrzał w dół, wizja ostatecznie pękła.

Widział ją. Jej głowę pochyloną nisko i czerwone włosy opadające na jego uda; jak rytmicznie pracuje gardłem, połykając go z niemal nabożną pasją. To nie była już tylko gra wstępna; to był rytuał. Pod żebrami wezbrała w nim czysta, pierwotna siła. Nie chciał już tylko obserwować ani dawać się prowadzić – pragnął ją przejąć. Chciał poczuć jej ciepło nie tylko w ustach, ale i głęboko w sobie.

Zanim zdążył o tym pomyśleć, jego dłonie same odnalazły drogę do jej włosów. Wbił palce w gęstą, czerwoną grzywę i lekko ją napiął, wymuszając na niej kontakt wzrokowy. Lili przerwała pracę i spojrzała na niego znad własnych rzęs. Na jej twarzy nie było zdziwienia; była rozluźniona, niemal drwiąca, z tym samym drapieżnym błyskiem w złotych oczach, jakby czekała właśnie na ten moment, by sprawdzić, czy chłopak ma w sobie coś więcej niż tylko mięśnie.

— Teraz ja cię wezmę

Jego głos brzmiał obco, jakby należał do kogoś starszego i silniejszego, pozbawionego wszelkich ludzkich zahamowań. Nie był już grzecznym chłopakiem z warsztatu; stał się bestią, która właśnie odnalazła swoje wyjście.

W tym samym momencie w półmroku rozbłysły oczy faceta w czerni. Na jego twarzy nie było ani grama zdziwienia, jedynie triumfalny błysk – jakby płomień zapalony w jego źrenicach był sygnałem do rozpoczęcia właściwego spektaklu.

Waldek nie tracił czasu na czułości. Chwycił ją za biodra i jednym, zdecydowanym ruchem rzucił na mekki materac. Lili upadła na plecy, a jej czerwone włosy znów rozlały się po prześcieradle niczym plama krwi. Waldek poczuł, jak żądza pali go od środka, napędzana nie tylko pożądaniem, ale i tą dziwną, niemal magiczną energią miejsca. Chciał posmakować wszystkiego. Chciał wiedzieć, jaka jest naprawdę – pod tymi drapieżnymi oczami.

Zsunął z siebie resztę ubrań, czując na skórze chłodne powietrze i gorący wzrok mężczyzny, który zdawał się niemal dotykać jego pleców. Podszedł do niej i rozstawił jej nogi szeroko. Widok mokrej, rudej cipki sprawił, że w gardle stanęła mu ślina.

Zaczął powoli. Przycisnął czubek twardego kutasa do jej wejścia i zaczął wciskać się w nią, centymetr po centymetrze. Lili wygięła się, wydając z siebie dźwięk, który nie przypominał już ludzkiego głosu – był to niski, gardłowy pomruk.

Waldek zamarł na moment, uderzony niesamowitym napięciem. Była niewiarygodnie ciasna, jakby jej ciało zostało stworzone specjalnie po to, by go więzić. Każdy milimetr jego członka był rozpierany przez wewnętrzne mięśnie, które zaciskały się wokół niego z drapieżną siłą. Miał wrażenie, że mimo swojej budowy i rozmiaru, on sam jest tu tylko dodatkiem do niej – jakby to ona była jedynym miejscem na świecie, w którym jego męskość mogła odnaleźć swój ostateczny cel.

— O mój... — jęknęła Lili, a jej oczy zwęziły się w wąskie szczeliny.

Jej dźwięki stawały się coraz dziksze, niemal demoniczne, jakby każda fala przyjemności wydobywała z niej pierwotne odgłosy. Waldek nie mógł przestać. Wbił w nią biodra mocniej, czując, jak jego własna krew pulsuje w rytm jej jęków, a granica między nimi zaczyna się zacierać w tym gorącym, wilgotnym mroku.

Każdy jego ruch był ciężki, nasycony pierwotnym głodem. Lili przyjmowała go z niesamowitą chłonnością; jej cipka stawała się coraz bardziej mokra i śliska od soku, który wydawał się niemal gęsty, jakby samo ciało kobiety chciało wchłonąć go do środka. Jej dzikie odgłosy mieszają się z ciężkim oddechem Waldka.

W pewnym momencie Lili poczuła, że to on narzuca tempo, któremu ona pragnie dorównać. Z płynną gracją przejęła inicjatywę. Przesunęła jego dłonie ze swoich bioder, odwróciła go na plecy i sama wskoczyła na niego w pozycji jeźdźca. Teraz to ona miała kontrolę. Zaczęła go ujeżdżać – najpierw powoli, z niemal nabożną celebracją każdego ruchu, pozwalając mu poczuć swoją wagę i ciepło. Jej cipka lśniła od soków, błyszcząc w świetle świec przy każdym skoku. Zapach ciężkiego kadzidła i szafranu mieszał się teraz z duszącą, słodkawą wonią seksu – mieszanką potu, śliny i kobiecej wilgoci.

Nagle tempo Lili gwałtownie wzrosło. Wygięła plecy w idealny łuk, a jej głowa odchyliła się do tyłu, gdy z gardła wydobył się wysoki, demoniczny ryk.

W tym momencie rzeczywistość Waldka znów pękła. Obrazy zaczęły przeskakiwać przed jego oczami jak w gorączkowym śnie. Nie widział już Lili; widział mężczyznę siedzącego na tronie, który rozmawiał z Melanią. Rozmawiali spokojnie, jakby znali się od lat... Obraz gwałtownie przeskoczył. Widział Melanię leżącą na łóżku, a nad nią mężczyznę w czerni; ruchał ją z dziką rządzą, spuszczając się prosto do jej wnętrza... Kolejne cięcie: widział Melanię siedzącą przy stole z lekko zaokrąglonym brzuchem, niosącym wielką tajemnicę.

Gdy wrócił do rzeczywistości, czuł, że nie może już dłużej trzymać w sobie tego napięcia. Fala uderzyła w niego jak tsunami. Poczuł potężne skurcze i wystrzelił, tryskając prosto do jej wnętrza, wypełniając ją po brzegi.

Lili natychmiast pochyliła się nad nim. Nie pozwoliła mu odpocząć; osiadła na jego penisie, nie schodząc z niego ani na milimetr, i zaczęła go całować – namiętnie, głęboko, jakby chciała wciągnąć jego duszę do swoich ust. Wtedy szepnęła mu prosto do ucha, a jej głos był chłodny i kojący zarazem:

— Już wiesz, kim jesteś?

Waldek zamarł. Szok sprawił, że niemal zapomniał o przyjemności. Ten obraz... ta wizja Melanii z brzuchem... To nie mogło być przypadkowe. Był synem tego człowieka! Synem faceta, który siedział w cieniu i spokojnie palił fajkę. Ale kim on sam był w tym całym szaleństwie?

— Kim ty jesteś? — wychrypiał, patrząc na mężczyznę na tronie.

Człowiek wypuścił kółko dymu z ust i uśmiechnął się zagadkowo.

— Nie ważne, kim ja jestem — odparł niskim, magnetycznym głosem. — Ważne jest to, że wkrótce dowiesz się, kim ty sam jesteś.

W tym momencie krew w żyłach Waldka dosłownie zawrzała. Poczuł, jak jego członek, mimo niedawnego orgazmu, znów twardnieje z nienaturalną siłą, jakby samo powietrze było naładowane elektrycznością. Lili zaśmiała się cicho, widząc tę nagłą zmianę.

— Ciężko cię zadowolić... zupełnie jak ojca — zakpiła słodko, a w jej oczach płonęła czysta radość.

Waldek nie odpowiedział. Chwycił ją za biodra i jednym ruchem obrócił tyłem do siebie. Tym razem nie było już miejsca na powolność. Wstąpił w niego pierwotny, niemal szatański instynkt. Zaczął ją ruchać od tyłu – szybko, brutalnie, z taką siłą, jakby chciał rozjebać ją od środka, wbić się aż do trzewi i zostawić ją z drżącą cipka, która już nigdy nie zamknie się tak samo.
Słychać było głośne, rytmiczne klaśnięcia jego bioder o jej pośladki, przerywane jedynie wysokimi jękami Lili. Waldek przyspieszył, dysząc ciężko, czując, że każda komórka domaga się dotarcia do samego końca.

Kiedy w końcu wszedł w nią najgłębiej, jak tylko mógł, zastygł w niej, złapał ją za piersi i przytulił się mocno. Jego oddech był rwany, a pot ściekał mu po skroniach. Przesunął twarz przy jej uchu i szepnął:

— Czy ty jesteś córką szatana? I kim... kim ja jestem? Jego synem?

Lili nie odpowiedziała słowem, ale gdy Waldek na moment odzyskał jasność umysłu i spojrzał na nią, zamarł. Widział ją siedzącą wysoko na tronie, otoczoną przez dymiące, mroczne sylwetki demonów, które kłaniały się jej przed nogami.

Wizja zaczęła blednąć, a oczy Lili znów stały się tylko ludzkimi, choć wciąż niosącymi ten dziwny, złoty blask. Waldek nie chciał kończyć. Było mu tak błogo, będąc w niej – to ciepło i ciasnota były uzależniające. Nie chciał wracać do świata warsztatu i smarów; chciał zostać w tym transie na zawsze. Ruchał ją jeszcze przez kilka minut – wolniej, bardziej zmysłowo, celebrując każdy ruch posuwisty, jakby próbował zatrzymać czas.
W końcu Lili położyła dłoń na jego ramieniu.

— Wystarczy — powiedziała z demoniczną gracją, jakby nic się nie stało.

Wstała bez cienia wysiłku i płynnym ruchem podeszła do szlafroka. Nałożyła go na siebie, zakrywając nagie ciało, i spojrzała na niego z góry. Waldek leżał na materacu, całkowicie wyczerpany, ze sterczącym jeszcze członkiem, na którym lśniły soki kobiety zmieszane z jego własną, białą spermą. Czuł się jak po bitwie, która zmieniła wszystko.

— Idź wziąć prysznic — rzuciła krótko. Jej głos brzmiał już zupełnie normalnie, choć wciąż nosił w sobie nutę nadprzyrodzonej pewności siebie.