Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

Jezioro tajemnic cz. 2

     Mark patrzył na mnie tak dorośle, dlatego nie próbowałem dalej pytać.

     – Poczekaj, pójdę do niej. – Uznałem, że tak będzie lepiej, lecz tak naprawdę poczułem, że jeśli ja pójdę, to zejdzie i coś zje.

     Wszedłem na górę. Zatrzymałem się przed jej drzwiami.

     – Jagódko, obiad jest na stole. Powinnaś coś zjeść. – powiedziałem dość głośno, powinna usłyszeć.

     Nie usłyszałem odpowiedzi. Czasem słuchała muzyki. Bardzo miłej i spokojnej, ale nigdy głośno.

     – Kochanie, mogę wejść? – Kiedy ma się dorastającą córkę, należy zachowywać pewne zasady.
     – Wejdź – usłyszałem.

     Wszedłem. Drzwi od jej łazienki były uchylone. Wyszła. A ja poczułem się dziwnie. Miała na sobie tylko bieliznę i to dość odważną, która niewiele zasłaniała. Odwróciłem oczy, ale nawet przez ten moment zobaczyłem, to czego nie powinienem. Czemu produkowali taką? Dostrzegłem nie tylko ciemne sutki, ale i ciemniejszy trójkąt w wiadomym rejonie. Że też wzrok tyle potrafi objąć? Cholera, chciałem jak najszybciej zapomnieć ten obraz.

     – Nie powiedziałaś, że jesteś nago... – nic mądrzejszego nie wymyśliłem na prędce.
     – Przecież nie jestem. Postanowiłam się przebrać w spodnie i bluzkę, skoro ci się nie podobam w tej sukience. – Patrzyła na mnie jakby zupełnie nic się nie stało.
     – Nie powiedziałem, że mi się nie podobasz. – Starłem się widzieć tylko twarz, bo jest niegrzecznie do kogoś mówić i być odwróconym plecami lub bokiem.

     Stanęła przede mną.

     – Ale nie powiedziałeś, że ci się podobam. – Na jej twarzy nie dostrzegłem złości, ale również odrobiny zawstydzenia.
     – Córeczko, co ty robisz? Dlaczego nie powiedziałaś, że jesteś nago! – Uznałem, że w końcu zrozumie, iż nie czuję się zbyt komfortowo, jeśli jest w takim stroju.

     Wyraźnie jej to nie przeszkadzało, że stoi w samej bieliźnie. Natomiast ja nie wiedziałem, co zrobić z oczami.

     – A jestem? Po raz drugi ci mówię, że nie jestem. Mam bieliznę na sobie i powiedziałam dlaczego. Czemu przyszedłeś? – Miałem tylko nadzieję, że nie zacznie zmieniać bielizny na moich oczach, twierdząc, że nie jest naga, a tylko się przebiera.
     – Bo chcę, żebyś zjadła obiad. Jest gotowy. – Przyszedłem właśnie po to, żeby jej to oznajmić i teraz mogłem, a raczej chciałem wyjść i to jak najszybciej.
     – Zaraz zejdę.

     Odwróciłem się i wyszedłem z pokoju. Stałem chwilkę przed jej drzwiami, żeby ochłonąć. Jedno pytanie zaczęło tłuc mi się w głowie. Czy ona włożyła tę sukienkę dla mnie? Jakaś genialna myśl przyszła mi do głowy. Porozmawiać o tym z Cassią! Kiedy jednak zszedłem do salonu, męska strona zwyciężyła. Sam sobie dam z tym radę.
Po dwóch minutach Sandra zeszła na dół. Miała na sobie te same jeansy i bluzkę, co poprzednio.

     – Dobra sałatka – powiedział Mark.  

     Wyglądało, że niczego nie zobaczył na mojej twarzy.

     – Bardzo dobra, chyba nawet Cassia takiej nie robi – Powiedziałem to zupełnie naturalnie, zapominająć na chwilę o tym, co się przed chwila stało.
     – Naprawdę tak uważasz, tato? – Sandra popatrzyła na mnie dziwnie, ale ciepło.

     To, że dla niej nic się nie stało widziałem już wcześniej na jej twarzy.

     – Tak, kochanie. Naprawdę. Znakomita.

     Zjedliśmy w ciszy.

     – Pozmywam, wy przygotowaliście. – Syn zawsze pomagał jeśli mógł.

     Sandra bez słowa poszła na górę.

     – Dzięki Mark. Idę na górę, będziemy u Sandry w pokoju. Jagódka ma kłopoty z matematyki.

     Mark zrobił zdziwioną minę.

     – Będę trochę w garażu i podłubię przy samochodzie, nic poważnego. Potem idę na rower – oznajmił krótko.
     – Dobra, to zajmie pewnie godzinę z tą matematyką, a potem muszę coś jeszcze zobaczyć odnośnie do swojej pracy – odpowiedziałem mu na odchodne.

     Poszedłem na górę. Zapukałem.

     – Otwarte.
     – Jesteś ubrana? – wolałem zapytać na wszelki wypadek.
     – Przestań sobie żartować – otworzyła drzwi.
     – Kochanie, chciałem cię o coś zapytać... – Chciałem delikatnie zapytać o kwestię tej sukienki. O tę drugą, nie miałem odwagi.

     Niestety, nie dała mi szansy.

     – Tato, zacznijmy tę matmę. Pewnie masz swoją pracę. Mój mózg przestaje pracować około dziewiątej wieczorem.
     – Dobrze, to powiedz, czego nie rozumiesz – Postanowiłem zostawić obie sprawy niedopowiedziane...

     Usiedliśmy do stołu. Leżały na nim książki, kalkulator i kartki. Wprowadziła mnie w temat. Zacząłem przeglądać jej książkę, aby się dowiedzieć, czego się uczy i jak te problemy są pokazane. Miałem przecież pojęcie o matematyce, ale nie chciałem uczyć jej metod, które sam stosowałem. Po połowie godziny miałem pewność, że Sandra niczego nie rozumie. Co było dobre, miała cierpliwość. Kiedy mówiłem, patrzyła na mnie. Kiedy pisałem, zerkała, co piszę.

     – Dobrze, Jagódko. Myślę, że na dzisiaj wystarczy. Postaram się znaleźć czas dla ciebie jutro – powiedziałem, mająć wrażenie, że nieźle nam posżło jak na pierwszy raz.

     – Postarasz się, czy będziesz miał czas? – No tak, pani pracyzyjna nigdy nie odpuszczała.
     – Będę miał czas, obiecuję.

     Podeszła i pocałowała mnie w policzek.

     – Przepraszam, że byłam niekompletnie ubrana. Wiem, że nie powinieneś mnie tak widzieć. – Nareszcie zrozumiała, lepiej późno niż wcale. Tak mówią...
     – Nie to, że nie powinienem. Bardzo mnie zaszokowałaś, byłem zaskoczony.
     – Postaram się, żeby cię nie szokować. Dziękuję za czas, jaki poświęciłeś dla mnie. – Nienaganna Sandra powróciła z małej podróży.
     – Dobrze, córeczko. Jestem u siebie w pokoju, jakbyś mnie potrzebowała. – Szczerze mówiąc, podbudowała mnie dwoma ostatnimi zadaniami.

     Poszedłem do pokoju. Otworzyłem laptop i zacząłem swoją pracę domową. Nawet nie zdołałem poczuć, że czas tak szybko uciekł.

     – Hej, już jestem – usłyszałem głos Cassi.

     Zszedłem na dół.

     – Zmęczona? – Bardzo się ucieszyłem, że widzę moja ukochaną żonę.
     – Nie tak bardzo. – Faktycznie wyglądała kwitnąco i w skowronkach.

     Pocałowaliśmy się bardzo namiętnie. Patrzyła na mnie, tymi swoimi oczami o kolorze topazu.

     – Pragnę cię niezmiennie, jak od pierwszego razu – szepnęła.
     – Przestań, bo zaraz zrobią mi się nogi miękkie w kolanach.
     – Nadal tak działam na ciebie? – radosne ogniki tańczyły w oczach.
     – Och, Kłosku, jesteś piękna, jakby czas się dla ciebie zatrzymał. – Gdyby nie fakt, że dzieci siedziały w swoich pokojach, wziąłbym ją nawet w salonie, czułem zresztą, że pragnie tego tak mocno jak i ja.
     – Zostawiliście coś dla mnie? – pominęła mój miły komplement.
     – No jasne, zaraz ci odgrzeję. Zrobiłem rybę, ziemniaczki, a Jagódka zrobiła świetną surówkę grecką.
     – Pokazałam jej i uczeń przerósł mistrza.
     – Hej mamusiu, pewnie zmęczona? – usłyszałem głos córki.

     Sandra zbiegła po schodach i przytuliła mamę.

     – A gdzie Mark? – zapytała żona, kiedy Jagódką ją puściła.
     – Pojechał na rowerze, skoro nie ma go w garażu - przekazałem, co mi powiedział.
     – Pomóc ci coś, mamusiu? – córka zawsze pokazywała, że jest gotowa się do czegoś przydać.
     – Nie kochanie, wezmę tylko kąpiel. – posłała Sandrze miłe spojrzenie.
     – Tato nie mów jej o tej matmie, proszę – szepnęła, kiedy jej matka poszła do łazienki.

     Wówczas nie wiedziałem, że przyszła przywitać mamę, głównie po to, by mi to przekazać. Pobiegła na górę. Powstrzymywałem się, żeby nie pójść do żony. W sumie tylko dlatego nie poszedłem, bo wiedziałem, czym to się skończy.
Usiadłem na kanapie. Wyjąłem ciasteczka i nalałem dwie szklanki napoju mango. Żona wyszła z łazienki. Miała na sobie różowy szlafroczek. Ładnie jej było w pastelach. Lubiłem ją w niebieskim i różowym. Dobrze jej było w każdym kolorze. I we wszystkim wyglądała pięknie. Oczywiście najpiękniej wyglądała bez niczego. Moja śliczna z powodzeniem mogłaby zdobyć Miss Universe, ale to pewnie była ostatnia rzecz, na której jej zależało.

     – Hej mamo – wszedł Mark i wyglądał na zmęczonego.
     – Nie za ostro jechałeś? – przyjrzała mu się dokładnie, bo faktycznie był zziajany.
     – Nie, normalnie. Nigdy się specjalnie nie forsuję – odpowiedział z uśmiechem.

     Poszedł wziąć prysznic. Korzystał ze wspólnej łazienki na dole. Razem postanowiliśmy, że Sandra powinna mieć osobną łazienkę. My mieliśmy drugą łazienkę, obok naszej sypialni.
Cassia zjadła obiad, pozmywała po sobie i przyszła do mnie.

     – Mango i czekoladowe ciasteczka, jak lubisz – rzekłem.
     – Trudno cię nie kochać – szepnęła.

     Miała te zdolności. Najchętniej porwałbym ją na ręce i całował wszędzie, ale oczywiście nie uczyniłem tego.

     – Sandra przeszła na jedzenie roślinne. Poprosiła mnie, abyśmy też to uczynili.
     – Ja i tak jem mało mięsa, ale co odnośnie do Marka?
     – Wiesz, co mi powiedziała, że on się zgodzi, bo ją kocha. – Chciałem się przekonać co powie na taką wypowiedź.
     – Przecież wie, że ją kochasz. Kochasz ją więcej niż Marka. – Cassia od razu wyczuła rdzeń tego, co powiedziała Jagódka.  
     – Och, czemu tak mówisz! Kocham ich tak samo. – Uznałem, że muszę to powiedzieć, skoro tego nie zauważyła.
     – Nikogo nie kocha się tak samo, chyba się zgadzasz? To mit. – Zapowiadała się dyskusja, to już czułem.
     – Wiesz, co miałem na myśli. Nie wyróżniam jej i staram się okazywać uczucie identycznie. – Sądziłem, że ten argument wystarczy.
     – Wiem, ale swoją Cassię, kochasz najbardziej. – Może uznała, że lepiej nie prowadzić takiej dyskusji, bo chciała się po prostu szybciej wykąpać.
     – Przestań, bo cię schrupię. – uśmiechnąłem się i naprawdę miałem na to wielką ochotę i pocałowałem ją namiętnie w usta.
     – Moglibyście nie całować się przy dzieciach. – Sandra przerwała nasza miłą chwilkę, aczkolwiek musiałem jej przyznać rację.

     Na swoją obronę miałem to, że nie zauważyłem, iż Sandra zeszła po schodach.

     – Przepraszam cię, kochanie. To moja wina. – Poczułem się głupio, bo mogłem powstrzymać hormony na wodzy.
     – Tylko żartowałam – uśmiechnęła się Sandra.

     Mark wyszedł z łazienki w samym ręczniku i zaczął wchodzić po schodach.

     – Deprawują nieletnią – powiedziała znowu Sandra.
     – Mam spodenki pod spodem – odezwał się Mark, widocznie też sie nie poznał na żartach mojej córki.
     – Mogę z wami posiedzieć? – prawdopodobnie w obu wypadkach żartowała i odczułem, że naprawdę chce być z nami blisko.
     – Jasne, Jagódko – wyręczyła mnie żona.

     Usiadła przy niej. Cassia wzięła ciastko.

     – Tata mówił mi o twojej decyzji. Ja i tak prawie nie jem mięsa. Tylko nie wiem, co Mark na to powie. – Cassia patrzyła na twarz córki z miłością i miałem pewności, że Sandra to, czuje.
     – Batman się zgodzi, bo mnie kocha – powiedziała dokładnie to samo co i mnie.
     – Na co się zgodzę – schodził po schodach, tym razem odziany w koszulkę i spodnie.
     – Żebyśmy przestali popierać, tych co mordują zwierzęta. – Przeniosła na niego wzrok.
     – Dla mnie nie ma sprawy. Dla ciebie wszystko, siostrzyczko – posłał siostrze miły uśmiech.
     – Widzisz – popatrzyła na mnie.
     – Ja też cię kocham i też zrobię dla ciebie wszystko. – Poczułem się w obowiązku to od razu powiedzieć.
     – To się okaże – uśmiechnęła się delikatnie.

     Nie wyczułem żadnej aluzji.

     – Zebranie rodzinne w komplecie. – Powiedziała Cassia i tym zdaniem powstrzymała mnie, bym zapytał córkę, co chciała przez to powiedzieć, co zabrzmiało tajemniczo.

     Mark wziął ciasteczko. Wstał i przyniósł dwie szklanki napoju.

     – Widzisz, on mnie dostrzegł – wyraźnie nie odpuszczała.

     Patrzyła na mnie tak... zupełnie inaczej.

     – Kochanie, nie rań taty. Wiesz, że cię kocha, a to, że nie przyniósł picia, o niczym nie świadczy. – Żona chyba wyczuła sprawę i stanęła w mojej obronie.
     – Och, wiem. Jesteście najcudowniejszymi rodzicami pod słońcem, prawda Mark? – odpuściła natychmiast, dlaczego dla mnie pozostawała tak twarda?
     – Zgadzam się zupełnie – syn przytulił Cassię.
     – Ok, idę na górę. Mam jeszcze trochę lekcji i obiecałam zadzwonić do Sary.  

     Weszła na górę. Zostawiła nienaruszony sok. Po pięciu minutach i Mark poszedł na górę.

     – Coś jeszcze muszę przygotować, pójdę do mojej pracowni – oświadczyłem żonie.
     – Ja też muszę coś zrobić, możemy tu popracować – zaproponowała i niezmiennie patrzyła na mnie tym samym wzrokiem co przed pocałunkiem.
     – Nie będę ci przeszkadzał? – brałem pod uwagę, że jej bliskość w pewnym stopniu będzie mnie rozkojarzać, ale wiedziałem, że dm radę.
     – Nie, kochanie. Lubię, kiedy jesteś blisko – szepnęła i czułem, że ponownie chce mnie pocałować, ale tego nie zrobiła.

     I tak zostało. Pracowaliśmy jeszcze dwie godziny. Zrobiła się dziesiąta.

     – Idę na górę – posłała miłe spojrzenie.
     – Dobrze, też zaraz przyjdę. Chcesz picie na górę, Cassio? – chciałem też czymś się przysłużyć.
     – Przynieś szklankę wody, to wszystko – powiedziała to zupełnie naturalnie.

     Poszła na górę. Nasze trzy sypialnie były na piętrze. Ja pracowałem jeszcze z dziesięć minut i też zebrałem się do spania. Poszedłem powiedzieć dobranoc Markowi i Sandrze. To był nasz rytuał. Jeśli tego nie zrobiliśmy, przychodzili do nas. Oczywiście pukali przedtem.
Wszedłem do naszej sypialni. Cassia leżała już w łóżku.

     – Bierzesz kąpiel?
     – Tak, kochanie. Krótką.

     Poszedłem się umyć. Przez chwilę myślałem o wakacjach. Zaczynałem w początku lipca. Miałem trzy tygodnie urlopu. Myślałem o propozycji, którą dostałem dwa dni temu. Kolega z ostatniego roku studiów prowadził firmę. Potrzebował wspólnika. Wówczas byłbym współwłaścicielem firmy. Na początek zaproponował mi podobne pieniądze, jakie zarabiałem w obecnej pracy. Musiałem wnieść 80 tysięcy, ale miałbym dwa miesiące wakacji. Glenn wiedział, że moja żona ma ponad dwa miesiące wolnego. Obawiałem się tylko, czy nie jest to zbyt ryzykowne. Firma, w której pracowałem, istniała ponad trzydzieści lat. Jego bussines dopiero się rozkręcał. Gdyby coś nie poszło, miałem dużo do stracenia. Moja firma mogłaby mnie przyjąć z powrotem. A jeśli nie, pewnie dostałbym inną pracę, gdzieś indziej. Zastanawiałem się. W wielu sprawach rozmawiałem z żoną. Ona doceniała to, że liczę się z jej zdaniem.
Wytarłem się i wyszedłem w spodenkach z łazienki. Czułem spojrzenie Cassi.

     – Jesteś zmęczony?
     – Nie tak bardzo. – Po wyrazie jej oczu wiedziałem, co ma na myśli.
     – Nie wiedziałam na pewno, jak się czujesz – odsłoniła cienką kołdrę.

     Miała na sobie tylko cienką koszulkę...
Po chwili mogłem dać upust nagromadzonemu pragnieniu, które się wzmogło po pocałunku. Kochaliśmy się czule i delikatnie, tylko czasami pozwalaliśmy sobie na bardziej odważny seks.

     – Widzę, że nadal mnie kochasz jak dawniej – szepnęła, kiedy skończyliśmy miłosne zmagania.
     – Kiedy już nie będę taki sprawny, będziesz myśleć, że cię już nie kocham? – zdziwiła mnie jej wypowiedź.
     – Mój Rogaliczku, nie bierz sobie wszystkiego do serca, co mówię. Wiem, że będziemy się kochać do końca naszych dni. Nie wierzę, że śmierć jest kresem. A co do moich słów. Uwielbiam, kiedy mnie pieścisz. Całujesz i dotykasz, ale ja widzę miłość w twoich oczach. I to miałam na myśli.

     Nie pamiętałem, od kiedy nazywała mnie Rogalikiem, ale wiedziałem dlaczego. Kiedyś, zaraz po ślubie, siedzieliśmy w nocy i patrzyliśmy na księżyc. I ja powiedziałem wtedy, że nawet ten rogalik jest pewnie zazdrosny, że mam tak piękną żonę. I od tego czasu zostałem Rogalikiem. Cassia miała piękne włosy jak dojrzałe kłosy zboża i dlatego została Kłoskiem. A Mark? My rzadko nazywaliśmy go Batman'em, ale Sandra zaczęła go tak nazywać po filmie. Jemu się widocznie spodobało, bo nigdy nic nie mówił, kiedy go tak nazywała. Mark był dobrym synem i świetnym bratem. Wiem, że broniłby jej do ostatniej kropli krwi.

     Zasnąłem szczęśliwy. Zasypiałem z takim uczuciem każdego wieczoru. I dziękowałem Bogu, za wszystko, co miałem.

     Następne dwa dni minęły podobnie... Trzeciego dnia...
To pewnie to była moja wina, ale w sumie, kłamstwo wyszło na jaw. Może nie kłamstwo, bo to mocne słowo.
Przypadkowo wygadałem się, że pomagam Sandrze. I od słowa do słowa powiedziałem żonie o jej kłopotach z matematyką. Moja żona pracowała w szkolnictwie i chciała pomóc.
To był czwartek, zacząłem pakować papiery i poszatkować biurko. Do końca pracy brakowało piętnaście minut. Zadzwoniła moja komórka. Cassia.

     – Co tam kochanie? Zaraz kończę.
     – W sumie to powinnam ci powiedzieć w domu, ale sama nie wiem, co o tym myśleć.
     – Ale co się stało? – bardzo chciałem wiedzieć już teraz.
     – Zadzwoniłam do szkoły, bo chciałam coś pomóc z tą jej matematyką.
     – To prawda, Jagódka mało co rozumie. To dziwne, bo do tej pory nie miała żadnych kłopotów.
     – Zrobiła ten egzamin najlepiej z całej klasy i tylko jedna osoba była lepsza od niej w całej szkole.
     – To, czemu nic nie rozumie i powiedziała, że oblała? – poczułem się mocno zaskoczony tym, co usłyszałem.
     – I ja się zastanawiam. Zrób, jak uważasz, kochanie. Do zobaczenia w domu. Będę w centrum handlowym z Markiem. Wrócimy po siódmej. Zjemy coś razem. Macie obiad w lodówce. Pyszne jarzyny z ryżem.
     – Kocham cię, Kłosku.
     – Ja ciebie też mój Rogaliku.

     Jechałem do domu i zastanawiałem się co mam powiedzieć córce. I jak!
Moja żona postąpiła rozsądnie. Wiedziała, że będę chciał wyjaśnić tę sprawę z córką bez świadków.
Dojechałem do domu bez żadnego planu, jednak wiedziałem, że ta sprawa zostanie dzisiaj wyjaśniona. Zamek działał bez zarzutu. Sandra siedziała na fotelu. Kiedy mnie zobaczyła, wstała i podeszła do mnie.

     – Hej tatku, miałeś ciężki dzień?
     – Nie, zupełnie łatwy.
     – Przygotowałam obiad. Mama z Batmanem jest w sklepie, więc pełnie rolę pani domu.
     – A po obiedzie będziemy się uczyć? – Nie mogła wiedzieć, że znam prawdę. Chyba tak zapytałem, żeby jej dać ostatnią szansę, żeby się przyznała do kłamstwa.
     – Tak, zaczynam coś kapować. Dzięki tobie.

     Zjedliśmy obiad. Zmyła wszystko z grubsza i wstawiła do zmywarki.

     – Zaraz przygotuje wszystko, daj mi pięć minut.

     Poszła na górę. Układałem sobie w głowie jak zacząć. Przecież nie mogłem dalej utrzymywać prawdy w tajemnicy. Poszedłem na górę. Siedziała przy stole. Wszystko leżało poukładane jak w pudełeczku. Zaczęliśmy kolejny rozdział. Ciągnąłem to pół godziny.

     – Powiedz mi dlaczego?

     Boże, jaka ona była mądra! Widocznie coś jej mówiło, że ja wiem. Nie próbowała udawać ani chwili dłużej.

     – Chciałam, żebyś mi poświęcił więcej czasu. Dzwoniłeś do szkoły?
     – Nie, przypadkowo powiedziałem mamie, że ci pomagam. Zapytała, o jaki przedmiot chodzi i jej powiedziałem.
     – Prosiłam cię, żebyś jej nic nie mówił. – Na twarzy dostrzegłem wyraz bólu, więcej niż niezadowolenia.
     – Sandro, oszukałaś mnie. Dlaczego? – nie zamierzałem tłumaczyć mniej istotnych aspektów sprawy, bo fakt, że specjalnie oszukała, był najważniejszy.
     – Wybacz mi, postąpiłam niewłaściwie.
     – Czy naprawdę uważasz, że nie mam dla ciebie czasu.? Większość dzieci w twoim wieku spędza każdy wolny czasu z kolegami i koleżankami. Tylko czekają, żeby wyskoczyć z domu.
     – Nie każdy ma takie dzieci jak wy, a prawie nikt z moich znajomych nie ma takich rodziców.
     – Dobrze Sandro, nie będę dalej tego ciągnął. Proszę cię bądź ze mną szczera na przyszłość.
     – A ty możesz obiecać, że dotrzymasz słowa?
     – Do tej pory nie zawiodłem. Ani mamy, ani ciebie. I oczywiście Marka również.

     Popatrzyła na mnie znowu dziwnie.

     – Pamiętaj Kent, trzymam cię za słowo.
     – Mam na imię Roger. A poza tym przypominam ci, że jestem twoim ojcem. – Być może powiedziałem to zbyt ostro, ale imię Kent zaczynało mnie już drażnić.
     – Nie musisz mi tego przypominać. Pamiętam, o tym od chwili jak się obudzę, aż do chwili kiedy idę spać.
     – To mów do mnie tato, ojcze, albo Roger. Nie mów do mnie Kent – nadal chyba ją raniłem, tylko nie wiedziałem czym.
     – Jeśli tak bardzo nie chcesz, to nie będę. Nie mogę mówić ci Rogalik, bo tak mówi na ciebie twój Kłosek. – Dwie łzy spłynęły po jej policzkach.

     Z pewnością racja stała po mojej stronie, ale miłość, to dziwna rzecz. Do dzieci jeszcze dziwniejsza. Odczułem, że sprawiłem jej ból i chciałem to zmienić.
     
     – Nie płacz, kochanie. Kocham cię i jeśli tak bardzo chcesz, możesz nazywać mnie Kent. Tylko nie płacz. – Z pewnością to, co powiedziałem, wypływało z czystej miłości, chociaż nie miało podstaw logiki.
     – Dziękuję, tatku – szepnęła i pocałowała mnie delikatnie w usta.

     Ostatnio pocałowała mnie w usta kilka lat temu, kiedy była bardzo smutna, bo jej polny konik uciekł z insektarium. Wówczas jej wytłumaczyłem, że pewnie chciał być wolny. Wówczas zrozumiała.

     – Mama poszła z Markiem, mimo że ma już osiemnaście lat. I ty też możesz mnie czasem gdzieś zabrać – spojrzała na mnie prawie błagalnie.
     – Nie wiedziałem, że tak bardzo ci na tym zależy. – Powinienem coś wtedy odczuć, zrozumieć.

     Owszem, zrozumiałem, że pragnie mojego towarzystwa, tylko naprawdę nie wiedziałem dlaczego. Z pewnością nie rozumiałem powodu takiego zachowania z jej strony.

     – Nie wiesz dużo rzeczy o mnie, ale dziękuję – odpowiedziała cicho i ponownie zabrzmiało to tajemniczo.
     – A czego nie wiem? – uznałem, że najprościej zapytać i wówczas się dowiem.

     Mężczyzna myśli tak racjonalnie i dlatego bardzo mu ciężko zrozumieć kobietę.

     – Tego ci nie mogę powiedzieć. Jeszcze nie teraz – powiedziała to spokojnie, jednak zapaliły mi się w głowie czerwone lampki.
     – Nie zrobiłaś czegoś głupiego! – zapytałem zaniepokojony.
     – Nie obawiaj się, nie jestem w ciąży. Nie biorę narkotyków i nie zadaję się ze złym towarzystwem.
     – To, czego nie wiem? – naciskałem, ale dla jej dobra.
     – Nie mogę ci teraz powiedzieć, ale bądź pewny, że ci powiem.
     – Dobrze, chcesz jutro gdzieś iść? – uznałem, że dalsze wypytywanie nic nie da i zmieniłem temat.
     – Pójdziemy do centrum handlowego?
     – Chcesz coś kupić? Może...
     – Jeżeli to powiesz, to stanie się coś złego. – Zacisnęła usta, ale nie czułem, że jest naprawdę zła.

     Zastanawiałem, się jak wie, że chciałem powiedzieć, że może pójść z mamą. Widocznie jestem przewidywalny.
Reszta dnia upłynęła miło. Dopiero wieczorem, w łóżku Cassia zapytała o powód kłamstwa córki. Kiedy jej powiedziałem, nic nie mówiła przez chwilę.

     – Kto jest najpiękniejszy na świecie? – zapytała żona z wyraźnym ładunkiem kokieterii.
     – Moja Cassia. – odpowiedziałem natychmiast.

     Zdawałem sobie sprawę, że to wyglądało na dziecięcą grę, nie wiedziałem tylko, że moja żona chce mi coś uświadomić.

     – Tyś królowo piękna jak gwiazda na niebie, ale Śnieżka tysiąc razy piękniejsza od ciebie.
     – Nie rozumiem, czemu to mówisz – zabrzmiało to znajomo, ale nie widziałem powiązania.
     – Czy zauważyłeś, że Sandra jest piękna?
     – Jest w porządku, czemu tak mówisz? – nadal nie rozumiałem, do czego zmierza.
     – Ja wiem, że sądzisz, że ja jestem piękna, ale pewnie nie zauważyłeś, że Jagódka jest również.
     – To moja córka! – wyczułem, do czego zmierza i z miejsca zacząłem obronę.
     – Dlatego nie zauważyłeś, że jest już kobietą. – Cassia konsekwentnie próbowała mi coś ukazać.
     – No ale co to ma do matematyki? – sądziłem, że jedno z drugim nie ma nic wspólnego.
     – Och, Rogaliku. Widocznie potrzebuje, aby była dostrzeżona przez wybranego mężczyznę.
     – Ale ja jestem jej ojcem! – to już zabrzmiało niezbyt dobrze i jeszcze mniej rozumiałem z wywodu żony. Nie podejrzewałem jej o jakieś nieczyste sprawy.
     – Nie rozumiesz kobiet. Nie ma żadnego chłopca ani innego wzorca, więc ty nim jesteś. To zupełnie normalne. Czuje w tobie oparcie. Mamy to szczęście, że nasze dzieci są z nami blisko. Kochamy je, a one nas. Wierz mi, połowa moich dziesięciolatków jest we mnie zakochana, bo jestem dla nich wzorem.
     – Sądzisz, że to jest zupełnie naturalne? – chciałem się upewnić czy myślimy o tym samym.
     – No jasne. Mark mnie też w pewnym sensie adoruje, ale wie, że ty jesteś moim mężem, a ja jego matką. Wiesz, że ja specjalnie puściłam ten portfel? – chyba celowo zmieniła kierunek naszej rozmowy.
     – Naprawdę?
     – Tak. Coś mi mówiło, że to mój wymarzony.
     – Obiecałem jej, że pójdziemy jutro do sklepów – powróciłem do tego, co obecnie mi leżało na sercu więcej niż cokolwiek innego.
     – Świetnie. Ja jutro będę robiła ciasto z Markiem. Chłopak ma smykałkę do gotowania, będzie dobrym mężem.
     – Ma to po ojcu – zażartowałem.
     – Nikt cię nie doścignie, kochanie. Śpijmy już. Powiedziałeś Sandrze i Markowi, dobranoc?
     – Tak. To jeszcze małe dzieci, nie sądzisz Cassio?
     – Czasami chciałabym, żeby nigdy nie dorosły. Być matką, to najpiękniejsza rzecz na świecie.

     Wierzyłem jej na słowo, bo byłem tylko ojcem.
Poczułem się taki szczęśliwy. Rozkoszowałem się chwilę tym odczuciem i wpadłem w objęcia snu.

Sapphire77

opublikował opowiadanie w kategorii miłość i fantasy, użył 4533 słów i 25999 znaków.

1 komentarz

Zaloguj się aby dodać komentarz. Nie masz konta? Załóż konto za darmo.

  • Użytkownik Pumciak

    Twoje opowiadanie nagiera rumieńców

    1 godz. temu

  • Użytkownik Sapphire77

    @Pumciak Dzięki.  :)

    1 godz. temu