Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!

Jezioro tajemnic cz 1


Jezioro tajemnic.

Przedmowa.

To opowiadanie publikowałem dziewięć lat temu. Nie jest to opowiadanie incest, czyli kazirodcze. Wiem, że niektórzy mogą tak jej odebrać. Uważam osobiście, że jest wartościowe i głębokie i moralnie i duchowo. To moja ocena, czytelnik może to odebrać inaczej.

________________________________________________________________________

     Życie powinno dla nas być największym dobrem, szczególnie dla niewierzących, bo mają tylko to, zgodnie z ich przekonaniem. Moim zdaniem życie powinno być szanowane w każdej formie, nie tylko w najwyższej. Ludzie uważają, że można zabić psa, a człowieka nie. Ja tak nie uważam. Mówi się, że jednym z największych poświęceń jest danie życia za kogoś. I tak pewnie jest. W tym opowiadaniu jest postawione pytanie. Co, jeżeli ta ofiara nie wystarczy? To opowiadanie jest o tym
_________________________________________________________________________
Roger

     Czy można być szczęśliwym? Na pozór pytanie jest pozbawione sensu. Oczywiście, że można. Nie ma ludzi zawsze nieszczęśliwych, lecz również i w pełni szczęśliwych. Wszystko jest kwestią, co myślimy, że szczęściem jest. Zdrowie, dobra praca, szczęśliwa rodzina. Ja miałem to i mam nadal. Czy jestem w pełni szczęśliwy? Gdybym widział i słyszał, tylko co sam mogę zobaczyć i usłyszeć dzięki moim zmysłom i tak bym nie miał pewności.
Mamy teraz wielkie źródło wiadomości, jakim jest internet. Ósmy cud świata. Wiemy, co się stało wczoraj w odległej Azji, czy Afryce. Tak jak i w innych wiadomościach, przeważają złe. Trzęsienie ziemi w Chile, zamach terrorystyczny w Paryżu. Na szczęście są i miłe wiadomości i filmy. O przyjaźni kota ze szczurem, czy psa z papugą. Pewien człowiek w Australii mieszkał blisko urwiska. Wielu ludzi w ciągu lat przyjeżdżało tu, by popełnić samobójstwo. Kiedy ten mężczyzna widział tych potencjalnych samobójców, wychodził do nich i proponował szklankę herbaty. Czasem chwila rozmowy przy herbacie czy kawie wystarczała. W ten sposób odwiódł od tego czynu pięćset osób.
Ja nie podchodziłem do spraw szczęścia tak drobiazgowo. Jestem szczęśliwy. Może nie w pełni, w tym ogólnym znaczeniu.

     Mam dobrą pracę, zdrowie mi dopisuje, a głównym powodem mojego szczęścia, jest moja rodzina. Cassia jest ze mną dziewiętnaście lat. Poznaliśmy się w centrum handlowym. Upadła jej portmonetka, a ja ją podniosłem i podałem. Miałem wówczas osiemnaście lat, a ona siedemnaście. Czy byliśmy dla siebie przeznaczeni? Trudno powiedzieć. W każdym razie zaczęliśmy się spotykać. O ile pamiętam, sama zaproponowała kawę. I tak się zaczęło. Miałem w tym czasie dziewczynę, no może bardziej koleżankę. Ja sądziłem, że to nie było nic zobowiązującego. Okazjonalnie, się dwa razy całowaliśmy. Ona miała koleżanki, ja kolegów. Dopiero kiedy spotkałem Cassię po raz trzeci, poczułem, że tym razem, to coś innego. Page miała mi za złe, że nie chciałem już się z nią spotykać. Na szczęście nie złamałem jej serca, o czym mi powiedziała, kiedy spotkaliśmy się przypadkowo na ulicy, parę tygodni później.

     Cassia powiedziała mi, kilka tygodni po poznaniu, iż nie sądziła, że nasza znajomość tak szybko przemieni się w miłość. Co graniczyło z cudem, byłem jej pierwszym chłopakiem. Dlaczego? Ponieważ była piękna, zgrabna, mądra i wyrozumiała. A kiedy ma się siedemnaście lat, większość chłopców raczej nie dostrzega w dziewczynie niczego innego jak twarzy, piersi, nóg i zgrabnej pupy. A to wszystko Cassia miała. Jeżeli możesz sobie wyobrazić anioła, to właśnie była nim moja dziewczyna. Co dziwne, ja tego nie zauważyłem.
Piękne, duże błękitne oczy, usta w kolorze maliny z lekką domieszką mleka. Złote, lekko faliste włosy, sięgające do połowy pleców. Piękne, kształtne piersi w dużych kubeczkach C. Świetne, zgrabne nogi i fantastyczny tyłek. Może właśnie z powodu, że ja tego nie zauważyłem w pierwszych tygodniach naszej znajomości, zarobiłem kilka punktów w jej oczach.
Zaczęliśmy się spotykać regularnie, a potem prawie codziennie. Była moją pierwszą kochanką i jak do tej pory, jedyną i mam pewność, że tak zostanie.

     To stało się po sześciu miesiącach, w pewną zimową noc. Oboje studiowaliśmy i nie chcieliśmy, by coś nam w tym przeszkodziło.
Stało się inaczej. Zaszła w ciąże. Po dziewięciu miesiącach urodził się Mark. Miał śliczne, niebieskie oczy i przypominał matkę, ale zarówno kolor oczów, jak i włosów zmienił się u naszego syna, po kilku miesiącach. Teraz kiedy ma osiemnaście lat, ma brązowe oczy i włosy. Z wyglądu przypomina mnie. Po matce odziedziczył dobre serce i łagodność.
Cassia skończyła studia, ja nie. Poczułem się w obowiązku i poszedłem do pracy. Ponieważ studiowałem mechanikę pojazdów, zacząłem pracować w warsztacie samochodowym. Okazało się, że mam naturalne zdolności.
Rodzice umieli się znaleźć i bardzo nam pomagali. Żona ukończyła studia i była mi za to naprawdę wdzięczna. Oczywiście poza tym, że utrzymywałem naszą małą rodzinę, pomagałem jej we wszystkim, zarówno w czasie ciąży, jak i później. Kiedy Mark ukończył trzy lata, mogłem podjąć przerwane studia. Nadal nie było łatwo. Mieliśmy to szczęście, że umieliśmy się godzić i kłótnia praktycznie nie mieszkała w naszym mieszkanku. Cassia kochała dzieci i młodzież. Zaraz po ukończeniu studiów, zaczęła uczyć małe dzieci. Robiła, co lubiła i umiała najlepiej.

     Ja natomiast ukończyłem studia i zacząłem pracować w biurze. Przestałem pracować w warsztacie, ale trzyletnia praktyka przydała mi się zarówno w życiu, jak i pracy. Zaraz po drugich urodzinach Marka, moja wybranka miała dla mnie radosną nowinę. Znowu była w ciąży. Tym razem nie spowodowało to żadnych niespodziewanych zmian. Poza tą, że moja żona pracowała o połowę mniej. I to trwało przez sześć następnych lat. Kiedy Sandra skończyła sześć lat, żona zaczęła znowu pracować na pełny etat. Widocznie dyrekcja uznała jej oddanie i prawdziwy dar. Dzieci ją lubiły i to bardzo. Ona... je kochała. Miała też swoje pociechy i dawała im całe serce, jakie matka mogła dać. Kiedy Mark miał jedenaście lat, dostrzegłem, że preferuje matkę. I nie było w tym nic dziwnego. Mark był również jej oczkiem w głowie. Oczywiście miałem z nim dobre relacje. Mimo że uczyłem go męskich zabaw i sportów, wybrał matkę. Nie sądzę, że dla równowagi, Sandra wybrała mnie. Nie wiem, po kim odziedziczyła, ale miała czarne jak smoła włosy z lekkim granatowym odcieniem. Nie pamiętam, od kogo to wyszło, ale zaczęliśmy nazywać ją Jagódka. Miała również, duże, brązowe oczy.
Ja i Cassia, pracowaliśmy przez cały tydzień, dlatego spędzaliśmy weekendy razem. Jako nauczycielce przysługiwało jej dwa i pół miesiąca wakacji, ja trzy tygodnie.

     Dzieci uwielbiały święta, szczególnie gwiazdkę. Jagódka nigdy nie mogła się doczekać rana i w środku nocy rozpakowywała prezenty. Jak je znajdowała, tylko ona o to wiedziała.
A więc byłem szczęśliwy. Miałem piękną, kochającą dzieci i mnie, żonę. Trzydziestopięcioletnią boginię wyglądającą najwyżej na dwadzieścia pięć lat. Wszyscy mieliśmy dobre zdrowie. Poza drobnymi przeziębieniami, choroby w naszym domu nie gościły. Tak, mieliśmy już dom. Ja zarabiałem ponad sześćdziesiąt tysięcy na rok, a moja żona, czterdzieści. Dwa lata temu kupiłem za okazyjną cenę dom nad jeziorem. Do jeziora wpadała rwąca rzeka. Z tej racji jezioro obfitowało w ryby. Łososie i pstrągi. Tych było najwięcej. Mieliśmy tam okonie, płotki, szczupaki i inne gatunki. Z jakiś cudownych powodów nie było tu farm hodowlanych. W okolicy jeziora nikt nie mieszkał, poza ekscentryczną milionerką. Wraz z domem, nabyłem małą wysepkę. Sto dwadzieścia na sto osiemdziesiąt metrów z małym domkiem. Praktycznie byłem właścicielem jeziora. Oficjalnie należało do miasteczka, odległego o przeszło pięćdziesiąt kilometrów. Z racji, że nasza rodzina miała dom i wielką ilość ziemi do niego przyległą, mogliśmy, robić co chcieliśmy. Za śmieszną cenę 6 tysięcy dolarów nabyłem prawo, że nie wolno było tu pływać na łodziach motorowych. W następnym roku stałem się właścicielem jeziora. W tym pomogła mi miła, starsza pani, która przebywała tu najwyżej dwa miesiące w roku. Ta milionerka, o której wspomniałem wcześniej, oddała mi na własność jezioro. Ponieważ poprzednio była właścicielem domu, wyspy i jeziora, nie miała kłopotów, żeby przelać na mnie prawa własności. Całą transakcję załatwiliśmy przez naszych adwokatów. Chciałem ją poznać osobiście, ale odmówiła delikatnie. Powiedziała tylko, że kiedyś przyjdzie na to właściwa okazja.

     Oczywiście cały akt darowizny był pięknym gestem z jej strony. Do końca nie wiedziałem, co wpłynęło na jej decyzję. Miała kilka fabryk i wiele innych małych zakładów, ale dwa miliony piechotą nie chodzi. Co jest dziwne, samo miejsce przy wodzie, w bardziej atrakcyjnym miejscu, kosztowało dziesięć razy tyle. Może z powodu odległości od dużej metropolii, cena, którą zapłaciłem, była wprost śmieszna. Trzeba było jechać sześć godzin od dużego miasta, w którym mieszkaliśmy. W tym rejonie były jeszcze trzy jeziora, bliżej miasteczka, na których można było pływać motorówkami. W naszym zakątku istniał raj.
W lipcu naprawdę grzało, natomiast zimą potrafiło spaść dwa metry śniegu i dojazd stanowił duży kłopot.
Tak więc byłem szczęśliwy. Nie do uwierzenia! Żadnych kłopotów z pieniędzmi, zdrowiem i rodziną. Któż mógł przewidzieć, że przeżyję burzę, która wstrząśnie nie tylko moim życiem, ale i Cassii, a nawet częściowo Marka. Jak się później dowiedziałem, to się zaczęło rok temu, ale wówczas nikt o tym jeszcze nie wietrzał.

     Dobry rodzić wychowuje swoje dzieci w miłości. Jeżeli pozostawi to szkole, wstępuje na cienki lód.
Jeżeli się ma syna, należy zwrócić uwagę na jego towarzystwo. Czy nie ma tam alkoholu, narkotyków, papierosów. I znowu, mogę dziękować opatrzności. Mark jest uosobieniem dobrego syna. Już wcześniej zauważyliśmy z żoną, że nasz syn jest nieco wstydliwy. Poza tym, towarzystwo nigdy go nie pociągało. Miał jednego, bardzo dobrego kolegę. Oczywiście w wieku wolności związków, mieliśmy z żoną obawy czy nasz syn nie preferuje mężczyzn, ale nasze obawy okazały się bezpodstawne. Był bardzo przystojny i silny. Ponieważ był z natury spokojny i ugodowy, to spowodowało, że stał się obiektem ataków, ze strony innych, bardziej agresywnych chłopaków. W wieku osiemnastu lat, jeśli nie pijesz piwa i nie miałeś dziewczyny, to już nie wyglądasz dla innych normalnie. Fizyczna postawa Marka i jego dobre wyniki w wychowaniu fizycznym odstraszały większość przed tego rodzaju prześladowaniem. Jednak pewnego dnia został sprowokowany przez jednego chłopaka z równoległej klasy. Oczywiście John, miał ze sobą dwóch kolegów, którym również nie podobał się spokój i inność Marka. Na szczęście po tym incydencie nikt już nigdy nie wchodził naszemu synowi w drogę.
Mark chodził krótko na karate, w młodszym wieku, ale sam zrezygnował. Zamiast tego, poprosił o worek bokserski, który razem zawiesiliśmy w garażu. Mark nigdy się nie bił z nikim, ale umiał się bronić. Natura obdarzyła go nie tylko piękną sylwetką, ale szybkością i refleksem. Z tego, co się dowiedziałem, zajęło Markowi mniej niż minutę z rozprawieniem się z trzema rosłymi bykami. Notabene, członkami drużyny amerykańskiego footballu. John nosił siniaka pod okiem prawie dwa tygodnie. Obaj jego koledzy mieli problem z żuciem i jedzeniem przez około tydzień. Trzy szybkie nokauty w ciągu trzydziestu sekund! Nikt nie szukał rewanżu. Koledzy, po miesiącu, podali mu rękę. Oczywiście miało to inne reperkusje. Dwa tuziny dziewcząt chciały się z nim umówić, lecz bez rezultatów. Widocznie Mark czekał na tę jedyną. Wówczas również nie wiedziałem prawdziwego powodu, dla którego mój syn nie interesował się zbytnio płcią przeciwną. Na szczęście w jego przypadku, niebo miało nad nami wybaczenie. Trudno powiedzieć, jak byśmy znieśli podwójną wojnę. Ta jedna o mało nas nie zniszczyła.
Jak już wspomniałem, to zaczęło się rok temu. I któreś z nas powinno to zauważyć. Niestety ani ja, ani moja żona tego nie dostrzegliśmy. Dostrzegł to tylko Mark, ale wówczas miał swój kłopot, dlatego nie chciał tracić energii na pomoc. A zresztą, któż może wiedzieć, jak to wszystko by się potoczyło, gdyby szepnął słowo. Tak naprawdę, nie mógł. Umiał dotrzymywać sekrety. Poza tym on tylko się domyślał. A w prawdzie, nawet on, nie rozumiał rdzenia całej sprawy.

_________________________________________________________________

     Mieliśmy piękny majowy dzień. Dwa miesiące temu Sandra skończyła piętnaście lat, a trzy tygodnie wcześniej, Mark skończył osiemnaście.
Zazwyczaj przychodziłem ostatni do domu. Pracowałem od ósmej do czwartej trzydzieści i udawało mi się dotrzeć do domu parę minut przed piątą. Mark i Sandra kończyli lekcje około trzeciej, ale przeważnie spędzali jeszcze godzinę lub dwie w bibliotece. Oczywiście nie chodzili do tych samych szkół. Jednak już od roku Mark zabierał siostrę do domu, jeśli się umówili. Miał kilkuletnie BMW i umiał o nie zadbać. Posiadał, pewnie po mnie, zdolności do mechaniki. Poza dwoma naprawami dawał sobie sam radę.
     Tego dnia Cassia miała zebranie przed końcem szkoły, a Mark pływał ma basenie.
Zaparkowałem moje Infiniti na wjeździe do garażu, ponieważ wiedziałem, że żona przyjedzie później. Moja ukochana prowadziła dobrze, ale miała trochę kłopotu z parkowaniem swojego Audi, jeśli mój SUV stał w środku. Dlatego przezornie zostawiłem wóz na zewnątrz. Chciałem wsunąć klucz do zamka, kiedy drzwi się otworzyły. Mieliśmy zamek cyfrowy, ale ostatnio się trochę zacinał, więc trzeba było używać klucza i tak. Byłem ostatnio trochę zajęty i nie miałem czasu zamontować nowego, identycznego zamka, który od trzech tygodni leżał w szufladzie garażowej szafy. Jagódka otworzyła drzwi

     – Cześć, tato. – Objęła mnie serdecznie. Pocałowałem jej policzek.
     – Jak w szkole, kochanie – spojrzałem krótko na córkę.
     – Oblałam egzamin i nie wiem, czy nie będę powtarzać klasy. – Nigdy nie robiła histerii i tym razem twarz nie wykazała emocji.
     – Co ty mówisz! – Zareagowałem inaczej, ponieważ ta informacja prawie zwaliła mnie z nóg.
     – Tak, mam kłopot z matematyki. Myślałam, że dam radę – nadal zachowywała spokój.
     – Jest jakaś możliwość poprawki? – Mój racjonalny umysł pracował na wysokich obrotach.
     – Tak, za dwa tygodnie. Mam masę materiału do przerobienia, pomożesz mi? – Odetchnąłem, czyli istniała szansa, że wyjdzie z tego obronną ręką.
     – Jasne, matematyka to dla mnie pestka. Czemu mi wcześniej nie powiedziałaś! – Byłem nadal w szoku, że ma taki kłopot, ale też, że czekała do końca, aby go rozwiązać.
     – Och jesteś taki zajęty. Jeśli nie pracą, to Cassią – powiedziała to zupełnie naturalnie, jakby to miało wszystko tłumaczyć.

     Spojrzałem na nią krótko.

     – Co ty mówisz kochanie, spędzam z mamą tyle czasu, ile każdy, kochający mąż. – Spojrzała na mnie krótko i już po minie wiedziałem, że nie będzie komentować wypowiedzi.
     – Zrobiłam kanapki, ale nie miałam ochoty jeść. Batman pływa, a mama ma zebranie, to obiad będzie za dwie godziny. Jesteś głodny, Kent? – Ponownie wypowiedziała zdanie pozornie poprawnie, które jednak zabrzmiało dziwnie.
     – Fajnie z twojej strony. Może sam coś przygotuje, to nie będziemy musieli czekać na mamę. Pewnie nie masz ochoty mi pomóc, co? – Czasem wypowiadałem takie formułki, żeby nie czuła się źle.
     – Czemu tak sądzisz! Jestem twoją kochaną córką i chętnie ci pomogę, Kent. – Podkreśliła imię i musiałem zareagować, bo coś tu nie grało.
Powiesiłem klucze przy drzwiach i popatrzyłem na nią dłużej.
     – Czemu nazywasz mnie Kent, mam na imię Roger? – Tak, dokładnie o to chodziło. Wypowiadała to poważnie, więc chciałem się dowiedzieć, dlaczego mnie tak nazywa.

     Już nie chodziło o to, że dziecko raczej nie powinno zwracać się do rodzica po imieniu, ale o to, że wymieniła całkiem inne.

     – Nie wiem, czemu rodzice ci dali takie imię. Może lubili ,,101 Dalmatyńczyków”. – Zwykle, kiedy stała przed kwestią, umiała się wywinąć, a do tego trzeba było inteligencji, a tej jej nie brakowało.
     – Mnie się podoba i mam nadzieję, że ty lubisz swoje imię, Sandro. – Jeszcze utrzymywałem nerwy na wodzy, chociaż jej wypowiedzi nie za bardzo mi się podobały.
     – Wolę Jagódka. Pójdę coś założyć i pomogę ci zrobić obiad. – No tak! Podobny scenariusz. Nie odpowiedziała i zastawiła się czymś, co dla kobiety jest ważne. Wyglądem!

     Miała na sobie spodnie i koszulkę. Nie jakieś wyjściowe ubranie. Więc trochę się zdziwiłem, że zamierza się przebrać. I tak bym pewnie nic nie powiedział...
Zadzwonił telefon.

     – Cześć kochanie – usłyszałem Cassię. – Zrobicie coś do jedzenia, bo jak wrócę, będzie późno. Wybacz kochanie.
– Och, nie martw się, Kłosku. Jagódka pomoże mi coś zrobić. Pewnie nie będzie tak smaczne, jak w twoim wykonaniu, ale się postaramy, żeby było dobre. – Głos mojej ukochanej żony odgonił maleńkie problemy, które narosły.

     Usłyszałem, że Sandra odłożyła słuchawkę.

     – Och kochany jesteś, że się nie gniewasz. Wyrwałabym się szybciej, ale nie mogę. Mamy o czymś głosować na końcu zebrania, dlatego muszę czekać. Pa, całuję. – Chciałem coś dłużej powiedzieć, ale ostatnia część wypowiedzi Zony świadczyła, że nie ma za dużo czasu, więc zrezygnowałem.
     – OK, kocham cię – powiedziałem tylko tyle.

     Odłożyłem słuchawkę. Zacząłem wyciągać ziemniaki z wiklinowego kosza. Postanowiłem zrobić grecką sałatkę, ziemniaki puree i usmażyć rybę, ale na tę chwilę, usiadłem przy stole i wziąłem kanapkę. Usłyszałem, że Sandra schodzi. Miała na sobie krótką, trochę przed kolana żółtą sukienkę.

     – Przekonasz się, że też umiem przygotować obiad. Będzie tak samo dobry albo lepszy, niż kiedy Cassia go robi. – Znowu to samo, powiedziała imię mamy, a nie powinna, jednak tym razem zaistniało coś ważniejszego, co musiałem poruszyć.
     – Słuchałaś? – Starałem się, żeby mój ton wyglądał na naturalny.
     – Myślałam, że to do mnie. – Nonszalancja, z jaką to wypowiedziała, świadczyło, że mówi prawdę.
     – Przecież masz swoją komórkę. – Może niepotrzebnie zacząłem małe śledztwo. Z jednej strony jej wierzyłem, bo nigdy nie kłamała, ale coś mi ponownie nie pasowało.
     – Tak, ale ze szkoły dzwonią na stacjonarny. Poza tym nie dałabym temu okropnemu nudziarzowi, mojego numeru. –  
     
     Ponownie odpowiedź powinna mnie zaspokoić i pozbawić wątpliwości.

     – Kochanie, może cię oblał, bo wie, że go nie lubisz? – Uznałem, że problem w kłopotach córki z przedmiotem ma podłoże nieco personalne.
     – Ja nie powiedziałam, że go nie lubię. Jest tylko nudny i upierdliwy. – Typowo kobieca odpowiedź, którą pewnie by zrozumiała tylko inna kobieta, dlatego po raz kolejny spasowałem.
     – Dobrze, Jagódko. Zrobimy obiad, a potem się zapoznamy z twoimi kłopotami. Chyba że wolisz, jeśli ci Mark wytłumaczy, jest bliżej obecnego programu. – Uznałem swoją wypowiedź za wystarczająco dobrą.
     – Już się wycofujesz, ty obrzydliwy kłamco! – Na szczęście się uśmiechała, więc wiedziałem, że żartuje.
     – Nie, nie. Skoro powiedziałem, to zrobię to. Nigdy nie łamię swojego słowa. – Czy to prawda, że kiedy mężczyzna nie czuje się zbyt pewnie, zasłania się przyrzeczeniami?
     – No to masz szczęście, Kent. Inaczej musiałabym cię dalej kochać i cierpieć. – Kolejna bardzo dziwna odpowiedź, którą bym może przyjął, gdyby ponownie nie wystąpiło to imię.

     Sandra czasami dziwnie żartowała. Była bystra, inteligentna i miała fenomenalna pamięć. Trochę się zdziwiłem tą matematyką, ponieważ nigdy nie miała kłopotu z tym przedmiotem.

     – Co mama planowała na dzisiejszy obiad? – powiedziała to szybko, jakby chciała pokazać, że poprzednia nie była na poważnie.
     – Rybę, chyba łososia. – pamiętałem, bo rozmawiałem z żoną rano o obiedzie i co planuje przygotować.
     – Mordują krowy, świnki i nawet ryby. Mordercy. Ja nie będę jadła ryby, a nawet jej nie dotknę. – Kolejne zaskoczenie, ale to mogłem podciągnąć pod młodość i zmienność nastroju spowodowanym burzą hormonów, która w jej wieku miała podstawy do istnienia.
     – Och, od kiedy przeszłaś na wegetarianizm? – Powiedziałem to, ponieważ nigdy wcześniej o tym nie wspomniała, że przestaje jeść mięso.
     – Od wczoraj, a co do tego mięsa masz zamiar dodać? – No tak, powinienem to wiedzieć, tylko skąd. Rozmowa z nastolatką czasem jest trudniejsza niż z potencjalnym przybyszem z obcej planety.
     – Surówkę grecką.
     – Mogę zacząć, wiem, jak się robi i wiem, jak lubisz. – Z pewnością była dobrą i pomocną córką.
     – To może najpierw zrobimy coś dla ciebie, tylko nie wiem co? Ryba to nie mięso, kochanie. – Chciałem się jednak delikatnie spierać z istotą, z którą nigdy mi się jeszcze nie udało wygrać potyczek słownych.
     – Dla mnie mięso, kura też. – O tak! Dwanaście naukowych referatów nie zmieniłoby nastawienia Sandry, kolejna typowo kobieca odpowiedź.
     – Chcesz, to zamówię dla ciebie pizze bez mięsa. – Jako dobry ojciec uznałem, że same dodatki do obiadu to za mało dla rozwijającego się organizmu.
     – Nie jem ostatnio wiele. Surówka i ziemniaki mi starczą. Nic nie zauważyłeś? – Prowadziła ze mną rozmowę o obiedzie, a ja czułem się jak na przesłuchaniu przed komisją senatu. Czego nie zauważyłem?
     – Co miałem zauważyć? – Nie widziałem innego ratunku jak zapytać o meritum sprawy.
     – Sam powiedziałeś, że ładnie mi w żółtym. – Och, o to chodziło. Poczułem rozluźnienie, bo podejrzewałem coś znacznie poważniejszego.
     – Ach, ta sukienka. Fajnie ci. – Dorosły facet zawsze powinien uważać, kiedy rozmawia z kobietą, bardziej, gdy to nastolatka, a już kompletnie, jeśli jest to jego córka.
     – Fajnie mi! Mogłam się tego spodziewać. Co innego jakby Cassia włożyła coś niebieskiego. – Powiedziała to lekko, ale ładunek emocjonalny mógł powalić słonia.

     Właśnie wówczas powinienem coś zauważyć albo więcej niż coś. Niestety, nie dostrzegłem nic.

     – Hej – zawołał od drzwi, Mark. – Co na obiad? – Wyglądało na to, że syn uratował mnie przed końcem świata.
     – Dopiero zaczynamy robić. Mama ma zebranie i obiad byłby późno. Łosoś, ziemniaki i surówka grecka. – Rozmowa z synem zapowiadał się bardziej klarowna niż poprzednia dyskusja z córką.
     – Wiem, że będzie później. Dzwoniłem do mamy. Dobrze, że kupiłem sobie pizzę, bo bym umarł z głodu. Zostało może dwa kawałki. – Powinna się dobrze wsłuchać. Dzwoniłem do mamy, a nie dzwoniłem do Cassii.
     – Jaką masz, Mark? – zapytałem.
     – Wegetariańską z Panago. Bardzo dobra – odpowiedział prosto i w zrozumiałym języku.
     – O, to świetnie. Sandra, może zjesz? Wiedziałeś, że Sandra przestała jeść mięso?
     – Teraz już wiem, ale ryba to nie mięso. Ryby też nie chce? – Mark z pewnością rozumował jak mężczyzna.
     – Kochanie, nie chcesz kawałek, bez mięsa. Panago robi dobrą? – Starałem się ponownie być pomocny.
     – Mówiłeś, że możesz zamówić, a teraz znowu się wymigujesz. – Wyglądało, że czymś jednak zawiniłem, tylko nie wiedziałem czym, a żeby było mało, to popatrzyła na mnie z lekką złością.
     – Przecież mówiłaś, że nie chcesz. O co ci chodzi? – Uznałem, że muszę chociaż trochę się bronić.

     Mark już zniknął na górze.

     – Jakbyś zamówił, to bym zjadła. – Ponowna odpowiedź, która wyglądała na logiczną i prostą, ale nie dla mnie.

     Zaczęła przyrządzać sałatkę. Obrałem ziemniaki i wrzuciłem je do wody. Wyjąłem rybę z lodówki. – Uznałem, że milczenie okaże się najlepszym wyjściem z zaistniałej sytuacji.

     – Możemy jeść warzywa? Zrobicie to dla mnie? – zapytała z prośbą w oczach.
     – Porozmawiam z mamą i Markiem. – Nie chciałem podejmować takiej decyzji bez porozumienia z resztą rodziny.
     – Batman się zgodzi, kocha mnie. - Po raz kolejne niewinne słowa, które jednak niosły ze sobą solidny argument.
     – To nie jest kwestia miłości. Mark potrzebuje więcej protein. Zobaczymy czy masz rację. – Miałem zbyt krótką pamięć, przecież kilka minut wcześniej poległem w dyskusji.
     – Wszystko jest kwestią miłości. A człowiek jest przystosowany, żeby nie jeść mięsa, tylko rośliny. Poczytaj sobie. – Czyli znowu nie miałem racji i w fundamentalnych sprawach i mniej ważnych.

     Robiła dalej surówka i nie odzywała się więcej. Potem poszła na górę.
Ustawiłem talerze i zacząłem przeglądać gazetę. Nastawiłem timer na ziemniaki i usmażyłem rybę. Kiedy wszystko było już gotowe, zawołałem dzieci.

     – Obiad gotowy!

     Po dwóch minutach zszedł Mark.

     – Sandra nie idzie? – zapytałem.
     – Byłem u niej w pokoju, ale powiedziała, że nie jest głodna. – Teraz już podświadomie czułem, że moja Sandra ma poważny kłopot.
     – Pukałeś, wiesz, że to nie jest już dziecko. Trzeba szanować czyjąś prywatność – przypomniałem oczywiste, może niepotrzebnie.
     – Och tato, wiem. Już od czterech lat pukam do niej! – No tak i z synem zacząłem tracić punkty. Z pewnością nie był to mój najlepszy dzień, a wszystko dlatego, że kogoś brakowało, kto ZAWSZE stał za mną.
     – Czy też uważasz, że imię Roger nie jest w porządku? – Ponieważ to mi leżało, na sercu lub wątrobie uznałem, że zapytam syna.
     – Czemu pytasz? – popatrzył na mnie mocno zdziwiony.
     – Jagódka zaczęła mówić na mnie inaczej. Powiedziała, że Roger jej się nie podoba. – Nie powiedziała tego, ale moja inteligencja mi podpowiadała, że taki jest powód.
     – Wiesz tato, ona się zrobiła jakaś dziwna. Nie zwracaj uwagi. Może to przejściowe. – Och, eureka! Czyli jednak burza hormonów. Jego wypowiedź mnie nieco wzmocniła.

     Jego mina wskazywała, że coś wie, o czym ja nie wiem i to mnie od razu zaniepokoiło.

     – Coś wiesz, tylko nie chcesz powiedzieć. – Z Markiem mogłem rozmawiać jak z drugim mężczyzną.
     – Tak, to prawda, ale uczyliście nas pewnych zasad. Nie kłamać, dotrzymywać słowa i nigdy nie zdradzać sekretów. – Ta odpowiedź sprawiła tylko, że poczułem, że jest jakiś DUŻY problem, przy którym kwestia jedzenia mięsa jest jak mrówka naprzeciwko słonia.  

Sapphire77

opublikował opowiadanie w kategorii miłość i fantasy, użył 4828 słów i 27441 znaków.

Dodaj komentarz

Zaloguj się aby dodać komentarz. Nie masz konta? Załóż konto za darmo.