Jestem

Jestem płaczem po utraconych uczuciach. Jestem niedokończeniem. Jestem stracona, mam tylko siebie i aż emocje. Rozpaczam po życiu, którego nigdy nie miałam, ale z którego mnie okradli, obdarli z niewyjątkowości. Z tego, co może mieć każdy i czego nie mogę mieć ja. Nie mogę mieć nic oprócz zaciśniętych oczu, otwartych w bezdechu ust i serca zmiażdżonego przez ciężar pustych płuc. Pustych żyć, przepełnionych chwil. Nie będzie nic więcej, to początek jakiegoś życia. Bo życie zawsze jest tylko jakieś, nieokreślone, dziwne, zdeformowane. Jak istota z horroru, którego wszyscy chcemy zaznać jedynie na niby, na bezpiecznie. Dźwięk niszczy mnie od środka, pękam bulgocząc i wypluwając suchość zapachu, który we mnie zalega. To śmierć, to niespełnienie i ból. To wszystko na co mnie stać.

245 czyt.
100%42
Tomasz

opublikowała opowiadanie w kategorii inne, użyła 151 słów i 837 znaków. Tagi: #myśli #życie

2 komentarze

 
  • Duygu

    Duygu · 16 sierpnia

    Życie często nie daje nam szansy, ludzie nie wierzą w nasze możliwości i czujemy, że jesteśmy nikim, że jesteśmy martwi. "Istnieć, nie znaczy żyć"- przypomniał mi się pewien tekst. Trudno jest powstać i spróbować żyć na 100%. Ludzie, którzy są zaślepieni swoją niedoskonałością, często myślą tylko o śmierci i każdy ich dzień wygląda tak samo. Rutyna wchodzi do życia. Prawda, że egzystencja jest jak ta postać z horroru- nie chcemy, by nas zraniła, przestraszyła. Rozpacz jest niestety częścią naszego życia, ale trzeba sobie z nią jakoś radzić, choć to bardzo trudne.

    Tekst ukazuje wiele emocji, a to bardzo ważne. Wszystko zostało ciekawie ujęte. Ładnie napisane i interpunkcja też miodzio.  
    Łapka  

  • agnes1709

    agnes1709 · 15 sierpnia

    Całkiem przyzwoicie