Trzynaście biedronek

Trzynaście biedronekPo trochę powietrza i trochę ulicznego teatru przesiadywała często na parapecie.  Czerwone biedronki też odpoczywały na piaskowej framudze, chowając skrzydełka. Rozmawiała z nimi.

Spoglądała na zmęczony bruk. Na postój dorożek, na konie siwe i kare, różne; parskały chrapami na przechodniów. Woźnica trwał w posągowej formie, w oczekiwaniu na grosz. Gwarne kawiarnie, stoliki na chodnikach, dźwięki muzyki i ekscytujący obustronny ruch kolorowych manekinów. Powierzchnia tej codzienności wydawała się jej przyjazna, zapraszająca. Jednocześnie była wszystkim, czego nie znała. Nauczyła się ulicznego języka, który odlepiał się od słów i znaczeń. Nazwy ulic i wzruszeń przynależały do określonego porządku. Podobnie ludzie, którzy wydawali się szczęśliwi.
Patrzyła na tę bajkę i miała wrażenie, że wystarczy wyciągnąć rękę, by znaleźć się w magicznym kręgu. Gdzieś w podświadomości czuła się winna? Jednak po chwili strofowała siebie za łzawe myśli. Jesteś sama i musisz sobie radzić. Trudno. To był twój wybór.
Po nasyceniu oczu natychmiast znikała jak sfruwający ptaszek. Uśmiechała się przy tym porównaniu do skrzydlatego osobnika.
Fatalna trzynastka. Parszywa trzynastka. Trzynastka programowa. Trzynastka zabobonna. Dla niej była normalnością, dla innych przesądem. Jednak ta liczba tkwiła w niej najsilniej. Przez całe życie dobierała kolejne przymiotniki.
Jak jej dzień urodzenia, numer w szkolnym dzienniku, numer domu i nawet numer mieszkania. Był trzynasty tydzień, kiedy wyszła na chwilę... skąd? Nieważne. Tyle jest miejsc, skąd można wyjść lub nie wyjść. Ona wyszła.

Trzynaście tygodni trwała w oknie bez widoku na przyszłość.

Stara kamienica żyła jak każda inna. Odgłosy zza drzwi dochodziły znikomo, jedynie zapachy pchały się szparami i powodowały torsje. Po co? Skoro była przyzwyczajona do swojego smrodu. Kąsał ją od środka i coraz bardziej przejmował władanie nad jej ciałem.
Widziała, a raczej słyszała bolesne wygasanie. Porównywała  do słuchania jakiejś niezmiernie czystej i oddalonej melodii. Pytała mimochodem, od niechcenia... Dlaczego?
Wiedziała też, że nie ma układu z nią, że nie ma żadnego zatuszowania sprawy. Jest tylko głupia nadzieja i beznadziejne stwierdzenie; wszystko będzie dobrze.

Pamiętaj, że zawsze możesz na kogoś liczyć. Pamiętaj, że łatwiej jest tęsknić niż współżyć.
Walczyła do końca. Sfrunęła z parapetu w uliczny gwar. Jak w teatrze, zagrała ostatnią  
rolę życia.

Na chwilę była ptakiem...


@ Kaszmir

kaszmir

opublikowała opowiadanie w kategorii dramat i obyczajowe, użyła 448 słów i 2614 znaków, zaktualizowała 22 lip 2019.

4 komentarze

 
  • agnes1709

    No proszę Pani...

  • kaszmir

    @agnes1709 miło cię widzieć i dziękuję za oklaski

  • Duygu

    OMG, końcówka rozwaliła system    Wspaniałe emocje towarzyszyły mi podczas czytania tego tekstu. Uwielbiam ten stan chwilowego strachu, melancholii i rutyny, która dotyka wielu ludzi, również bohaterów opowiadań... To piękne, że mają te same uczucia, co my, podobne przeżycia i możemy z nimi porozmawiać, czytając ich historie.  

    Pozdrawiam

  • kaszmir

    @Duygu dzięki za takie, a nie inne słowa. Stany zwątpienia w naszym życiu są takie pospolite, a jednak inne. Nie dajmy się jednak samotności, wyjdźmy do ludzi.
    Pozdrawiam pieknie

  • Somebody

    Tak wiele osób wciąż liczy do trzynastu, marząc, że się doliczą i bojąc się m, że doliczą... Ech... Jesteś świetna w tym, co robisz. Pozdrawiam

  • kaszmir

    @Somebody Trzynaście zawsze budzi pewien strach przed czymś. Lecz czy to nie jest powielanie pewnych stereotypów. Dzięki za ciekawe spojrzenie

  • angie

    Zejście ze sceny życia okraszone aplauzem tłumu. Lub pomidorami. Po tej roli, aktor nawet się nie dowie jakie były recenzje. Piękne, smutne, piękne.

  • kaszmir

    @angie tego już się nie dowiemy, czy aplauz, czy porażka. Najważniejsze to trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść. Smutek ale obok w duecie zamknięcie cierpienia w ostatniej roli.

    Miłego popołudnia