Agencja Vbi rozdział 1

Rozdział 1  

Linda obudziła się o siódmej rano. Pierwsze promienie słońca przedzierały się przez szpary w zasłonach.
Przeciągnęła się i pocałowała leżącego obok niej męża w policzek. Kobieta  wstała, podeszła do okna i je odsłoniła.
Mężczyzna otworzył oczy, bo słońce go raziło i zobaczył żonę przed sobą.
— Dzień dobry, kochanie. Wstawaj, jest siódma.
— Daj jeszcze trochę pospać.
Pan domu odwrócił się na prawy bok i naciągnął kołdrę na głowę. Żona zbliżyła się do niego i go odkryła.
— Wstawaj, bo się spóźnisz do pracy.
Wyszła z sypialni, skierowała się do pokoju dzieci i otworzyła drzwi. Pomieszczenie, w którym się znajdowała, było podzielone na dwa pokoje. W jednej części spał Liam Black. Był dziesięcioletnim chłopcem, który kochał piłkę nożną i po szkole chodził na treningi. Ściany jego pokoju były obwieszone plakatami piłkarzy.
Szafa na ubrania stała przy drzwiach. Pod oknem znajdowało się łóżko, a na podłodze leżał dywanik w kształcie piłki nożnej. Za cienką ścianą działową znajdowała się część należąca do Milagros Black. Była czternastoletnią dziewczyną. Interesowała się kryminalistyką, a w przyszłości chciałaby pracować u ojca w Agencji Vbi. Matka nagle przemówiła podniesionym głosem;
— Liam, Milagros pobudka!  
— Mamo daj jeszcze trochę pospać — prosił chłopiec.
— Właśnie — dodała dziewczyna.
— Nie, bo spóźnicie się do szkoły. Za pięć minut widzę was w kuchni ubranych.
Następnie Linda udała się do kuchni i usmażyła jajecznicę na cebulce z boczkiem. Gdy śniadanie było gotowe, zawołała:
— Śniadanie!  
Po chwili w kuchennych drzwiach stanął Christopher w towarzystwie dzieci. Mężczyzna podszedł do żony i się z nią przywitał, po czym usiadł przy stole. Córka zajęła miejsce po prawej stronie ojca, a syn po lewej. Kobieta usiadła naprzeciwko męża i zaczęli jeść. Pan Black pierwszy skończył i wstał, wychodząc do przedpokoju, gdzie założył marynarkę i wciągnął buty.
Za nim wybiegł Liam, zarzucił plecak na plecy i wybiegł z domu...
— Cześć, tato!
— Cześć, synku.
Ojciec wyszedł zaraz po synu, ale w drzwiach zatrzymała go córka, która dyskretnie, żeby matka nie widziała, dała mu kartkę z zapisanym imieniem i nazwiskiem.
— Sprawdź go — poprosiła.
— Dobrze.
Niespodziewanie w przedpokoju zjawiła się Linda.
— Córeczko, a kogo tata ma sprawdzić?  
— Nikogo tak sobie rozmawiamy.
— Pytałam się ojca, czy trudno jest namierzyć numer.
Matka wypchnęła córkę i męża za drzwi i je zatrzasnęła.
„Nareszcie sobie poszli ” — pomyślała.
Po wyprawieniu rodziny miała czas tylko dla siebie. Wróciła do kuchni, zmyła naczynia, po czym umyła podłogę i okna, a następnie poszła do łazienki i zrobiła pranie.
Przeszła do sypialni, z szafy wyjęła różowy strój do biegania, który założyła. Potem z sejfu wyjęła pistolet, który naładowała i przykręciła tłumik.  Włożyła do papierowej torby razem z ręcznikiem i butelką wody oraz kopertą, w której znajdowało się zdjęcie osoby, którą miała zabić.
„Boże, gdyby mój mąż wiedział, że tak naprawdę wcale nie pracuję jako sekretarka w Ambasadzie, tylko jestem płatną zabójczynią działającą na zlecenie rosyjskiej mafii, to by się ze mną rozwiódł, a dzieci by mnie znienawidziły  — pomyślała".
Wzięła dwa głębokie wdechy i opuściła mieszkanie. Klatka schodowa lata świetności miała już dawno za sobą. Miejscami farba odchodziła ze ścian całymi płatami. Zamknęła drzwi na klucz i po skrzypiących schodach zeszła na dół.