***
Od pierwszego spotkania Roberta i Emilii minęło trochę czasu. Pożegnali się z ustaleniem, że to może nie ostatni raz. Dali też sobie nawzajem kontakt na komunikatorze. Lato powoli mijało. Kumpel zadzwonił: „Jakbyś chciał się wybrać na ryby, to mnie nie będzie, ale chata jest wolna, przyjeżdżaj sobie. Sezon trwa. W szafie jest whisky i burbon”. Robert pomyślał o nocnej nasiadówie na pomoście, w ciszy i skupieniu. Ale od razu wziął też pod uwagę coś jeszcze, coś znacznie ważniejszego. Wysłał na komunikatorze wiadomość do Emilii:
„W weekend wybieram się na Letnisko. Może przejażdżka rowerem, Emi?”
Zamiast odpowiedzi dostał link do strony: „Lawendowy Dworek”. Otworzył: „Lawendowy Dworek zaprasza. Rustykalna elegancja, slow food i chillout nad jeziorem…” Czytał dalej. Faktycznie w sąsiedniej wiosce otworzyli hotel z restauracją i spa. Kuchnia polska i śródziemnomorska, apartamenty w dworku oraz zaadaptowanych zabudowaniach gospodarczych, łódki, także strefa spa, w tym sauna nad stawem. Przypomniał sobie, że tam rzeczywiście jest jakiś stary dworek czy pałacyk, w ostatnich latach kilka razy zmieniał właścicieli. Ciekawe, czy tym razem pomysł na biznes wypali i jak długo się utrzyma? Przyjrzał się zdjęciom i menu. Wyglądało zachęcająco: elegancko i przystępnie zarazem.
„No ciekawa miejscówka. Chcesz tam coś zjeść?” – napisał.
„Tak, konkretne ciacho” – otrzymał zaraz odpowiedź.
„Jestem gotowy”
„Sobota 15.00 z Letniska rowerami tam”
„Gdzie zaczynamy? Może przy sklepiku ;-)”
„Możesz podjechać po mnie na Brzoskwiniową”
Przypomniał sobie jej piękne, w pełni dojrzałe i zadbane ciało, jej niezależność i samoświadomość czego chce. A przede wszystkim spokojny, delikatny, ale namiętny seks z nią na wolnym powietrzu.
***
Czekała pod furtką. Znany mu seledynowy rower stał oparty na podpórce, z eleganckim koszykiem na bagażniku. Myślał o tym, że może zaprosi go najpierw do środka, ale nie czuł na to presji. Wiedział, że tak czy owak będą tego dnia uprawiać seks. Oczekiwanie na niego pod furtką było tylko sygnałem, że jeszcze nie natychmiast. Może i lepiej: co się odwlecze to nie uciecze. Jednak już teraz zalała go fala gorąca na jej widok: Emilia miała na sobie krótką jasnokremową plażową, ażurową szydełkową sukienkę na ramiączkach. Bielizna pod spodem musiała być delikatna i w cielistym kolorze, bo była właściwie niezauważalna. Na stopach miała lekkie płaskie sandałki. Jej ciało po prostu błyszczało i kusiło w niesamowity sposób. Spojrzała na Roberta i uśmiechnęła się:
– Gotowy na przejażdżkę?
– Tak, ale wyglądasz tak seksownie, że…
Podszedł do niej, zbliżając usta do jej ust. Języki się splotły i zatańczyły ze sobą. Objął ją objąć, lekko musnął pośladki, poczuł jej ciało przez ażurowe sploty letniej sukienki. Jednak, kiedy chwycił palcami dolną krawędź sukienki, wtedy lekkim, ale stanowczym ruchem nakazała mu zaprzestać.
– Poczekaj… na wszystko przyjdzie pora. Jedziemy.
Nie był już nastolatkiem; wiedział, że ta piękna dojrzała kobieta nie ucieknie, że chce jego. Z jednej strony wyglądała na wyluzowaną i spokojną, jakby zamierzała spędzić dzień z książką na leżaku. Ale czuł, że cały ten styl boho ledwie maskuje stopniowo rozpalającą się w niej żądzę, która wzrasta wraz z letnim popołudniem. A przejażdżka rowerem z nią może być tylko przyjemna i zmysłowa.
I rzeczywiście była. Szybko wyjechali ze strefy zabudowy letniskowej, dostali się na asfaltową drogę wśród pól i łąk. Droga była najniższej kategorii, z licznymi spękaniami i dziurami w asfalcie, ale ocieniona drzewami. Guma rowerowych opon lekko szurała o nawierzchnię, poza tym wokół panowała letnia sierpniowa cisza. Emilia jechała pierwsza, pewnie, ale niespiesznie. Z fascynacją obserwował jej wyprostowane, smukłe plecy i miarowo ruszające się nogi. Widok kobiety na rowerze zawsze uważał za bardzo seksowny. Oczywiście nie może to być zasapana sportsmenka w obcisłych lycrach na kolarzówie, ale elegancka kobieta w sukience na rowerze wydawała mu się tak samo seksowna, jak idąca na szpilkach. Po kilkunastu minutach jazdy ruchem ręki dała znak, że musi się na chwilę zatrzymać.
– Coś się stało?
– Nie, nic, tylko jakiś kamyk mi wpadł. – Postawiła rower na podpórce, oparła stopę na ramie i zaczęła manipulować przy pasku sandała.
Podszedł, lekko przyklęknął, rozpiął sprzączkę, zdjął jej sandał, przejechał dłonią po wyściółce, zmiatając okruchy żwiru.
– Już nie ma.
– Dzięki. Milutki jesteś – wyciągnęła rękę po swój but.
– A jak wpadnie ci jeszcze jeden? – cofnął rękę z sandałem drocząc się z nią.
Przez chwilę wbijała w niego wzrok. Patrząc cały czas w twarz Roberta, jednocześnie stanowczo i prowokacyjnie, stanęła bosą stopą na asfalcie, a drugą postawiła na ramie. – Odepnij mi też ten. Pojadę boso.
Robert poczuł ciepło rozchodzące się od podbrzusza i penisa po całym ciele. Przyklęknął ponownie, rozpiął sprzączkę sandała, po czym pochylił się i pocałował palce stopy Emilii. Paznokcie u nóg miała pomalowane na dyskretny, pastelowy beż.
– No no no… może nie tutaj, Roberciku.
– Nie mogę oderwać oczu od ciebie, a teraz jeszcze bardziej nie będę mógł.
– Tak ci się podobają moje stopy?
– A owszem… – przypomniał sobie, jak zaczęło się ich pierwsze zbliżenie.
– To dobrze, ale jeszcze poczekaj… wsiadaj na rower, jedziemy! – nakazała.
Zsunęła drugi sandał i oba wrzuciła do koszyka. Po kilkudziesięciu minutach dalszej jazdy dotarli do wioski, w której znajdował się Lawendowy Dworek. Kasztanowa aleja prowadziła do szeroko otwartej bramy w ogrodzeniu z kutego żeliwa. Oboje zsiedli z rowerów. Asfalt się kończył, ocieniony platanami i topolami podjazd do hotelu i restauracji był wysypany białym żwirem. Zaparkowanych było kilka samochodów. Emilia wyjęła sandały z koszyka i założyła na nogi. Wyjęła też małą elegancką torebkę dopasowaną do sukienki. Doprowadzili rowery pod budynek i oparli na stojaku.
Budynek hotelu sam w sobie nie był jakoś imponujący formą, nazwa „dworek” była nadana może nawet na wyrost, był to raczej bezstylowy pałacyk z końca dziewiętnastego stulecia, ale obecny inwestor rzeczywiście ładnie go zrewitalizował. Chodnik z kamiennych płyt, wielkie donice z lawendą, okiennice w pastelowych kolorach – teraz szeroko otwarte, ładne latarnie w starym stylu, dyskretny szyld – rzeczywiście udało się ładnie połączyć polski rustykalny klimat z jakimiś elementami śródziemnomorskimi.
Weszli do restauracji. Miła kelnerka spytała, czy życzą sobie stolik na dwie osoby. Odpowiedzieli, że tak i wybrali miejsca pod oknem, wychodzące na dziedziniec za pałacykiem. Widzieli stąd pomieszczenia gospodarcze teraz też zaadaptowane na apartamenty, a dalej niewielki staw z pomostem i małym pawilonem na brzegu. W sali restauracyjnej panował przyjemny klimat, nie było za gorąco, ale nie była też zbyt sztucznie wychłodzona klimatyzacją. Wnętrze urządzono sympatycznie i bezpretensjonalnie, na ścianach wisiały jakieś grafiki przedstawiające krajobrazy toskańskie i prowansalskie. Sala wypełniona była tylko w części: jakieś dwie rodzinne grupki zasiadały przy dwóch większych stolikach. Na chwilę oboje weszli w rolę zwykłych turystów.
– Oto nasze menu i karta win. – uśmiechnęła się kelnerka.
Menu było niezbyt długie – kilka przystawek, sezonowe zupy, dania z grilla, makarony i sałatki, zgodnie z sezonem królowały leśne grzyby i jagody. Emilia zdecydowała się na coś z makaronów, Robert na burgera z szarpaną wołowiną z grilla.
– Co pijesz? – zapytał, wskazując na kartę win.
– Wiesz, ja jestem taka piwna dziewucha. Zobacz, czy mają piwo pszeniczne?
– Dla mnie to bardzo sexy, jak laska pije piwo.
– Co, przypomina ci się szkoła średnia, podrywanie lasek wyjściem na piwo, co?
Pochyliła się i błyskawicznie, dyskretnym ruchem wyswobodziła stopę z sandała. Po chwili poczuł, jak palcami stopy dotyka go po łydce. Zaczął żałować, że założył długie spodnie typu chinos i sznurowane sportowe buty.
– Z nauczycielką na wycieczce w górach też piwo się zdarzyło wypić… – odpowiedział.
– Ach tak…
Umizgi przerwało im przyniesienie piwa przez kelnerkę. Jak zwykle to się dzieje, podano napoje dużo szybciej niż dania, z kalkulacją, że klienci zamówią kolejne. Jednak z przyjemnością pociągnęli wielkie łyki schłodzonego pszeniczniaka. Emilia wzięła do ręki dołączony do menu folder i zaczęła czytać: „Strefa spa: sauna fińska nad stawem. Dla gości hotelowych codziennie 10.00-23.00, dla odwiedzających z zewnątrz 16.00-20.00”.
– Chcę pójść do sauny. Pójdziesz ze mną?
– Ale wiesz, że do sauny chodzi się nago? – spytał prowokacyjnie, doskonale wiedząc, że dla niej to oczywiste.
– Jestem dużą dziewczynką, chyba to zauważyłeś.
Znowu poczuł jej stopę. Sunęła nią po jego nodze, dochodząc do krocza. Ruszała palcami stopy, umiejętnie wzbudzając podniecenie. W tym momencie przyniesiono dania, więc na chwilę znów powrócili do roli grzecznych gości restauracji. Po kilkunastu minutach do stolika podeszła znów kelnerka:
– Czy państwu smakuje? Czy wszystko w porządku?
– Tak, dziękujemy, wszystko wspaniale. Bardzo miły lokal. Cieszę się, że taki tu powstał – odpowiedziała Emilia.
– Dziękuję! Zostawić państwu menu?
– Tak, jeszcze z przyjemnością napijemy się kawy. Ale czy możemy poprosić o podanie jej tam do tych leżaków na zewnątrz?
– Oczywiście, jak państwo sobie życzą.
Po chwili zamówili kawę, wstali od stolika i przez hall wyszli na wewnętrzny dziedziniec, gdzie widzieli już wcześniej kilkanaście eleganckich drewnianych leżaków i niskie ogrodowe stoliki do kawy. Nikogo innego tam nie było. Wybrali dwa leżaki blisko siebie, nie oddzielone stolikami. Emilia usiadła na półleżąco i zsunęła oba sandały. Robert patrzył z uwielbieniem na jej stopy, ale teraz miał obok siebie całe jej boskie ciało. Wyciągnął dłoń, dotknął jej ramienia, przesunął na łokieć i przez chwilę palcami go pieścił, potem przeniósł swą dłoń na jej biust, dotykając go kilka razy lekko, po czym sunął powoli w kierunku łona, delektując się muśnięciami gołej skóry przez sploty sukienki. Ona podjęła grę, odwzajemniła się dotknięciami go w kark, w ucho i w policzek, po czym także skierowała dłoń w stronę jego podbrzusza. Na chwilę jednak przerwali pieszczoty, z daleka widząc pracownicę restauracji idącą w ich kierunku z tacą.
Gdy kelnerka przyniosła kawę, dowiedzieli się od niej także, że wejście do sauny należy załatwić w recepcji hotelu. Kiedy tylko kelnerka się oddaliła, Robert powrócił do wymieniania się z Emi jednoznacznymi sygnałami. Dotyk ażurowej sukienki był bardzo przyjemny, ale zdecydował się na krok dalej: lekko podciągnął dolną krawędź
– Kawy nie zamierzasz pić?
– Jeszcze nie ostygła… - kontynuował, pieszcząc jej biodro. Sam czuł, że rozpiera go pożądanie, i wiedział, że ona też już zrzuca resztki pozorów. Wymacał paseczek stringów, chwycił go i zaczął przesuwać w dół.
– A jak ktoś na nas patrzy?… – zamruczała.
– Nikt nie patrzy. Zdejmij je.
Uniosła się lekko, zsuwając stringi z bioder, dalej on je ściągnął i szybko schował do kieszeni. Delektował się świadomością, że ta piękna kobieta leży koło niego tylko w ażurowej sukience, bez majtek, że ciepłe letnie powietrze dociera bezpośrednio do jej pizdeczki. Najbardziej intymne miejsce było zasłonięte szerokim splotem dzianiny, ale i tak bardzo go to kręciło.
– Gotowa na saunę?
– Gotowa saunę, gotowa na ciebie i gotowa na wszystko…
***
– Oto transpondery do szafek. Potrzebują państwo ręczniki? – czarnowłosa dziewczyna z recepcji spojrzała na nich taktownie, ale uważnie. Robert zauważył, że opuściła wzrok na biodra Emilii. Być może dostrzegła, że Emi nie ma majtek pod ażurową sukienką, bo lekko otworzyła usta, rozszerzyła oczy i jakby się uśmiechnęła, ale zaraz powściągnęła uśmiech. A może to się w ogóle nie wydarzyło. Tym niemniej było mu przyjemnie.
– Tak, po dwa ręczniki, razem cztery.
– Po zakończeniu seansu proszę je zostawić w koszu przy saunie. Proszę też zapoznać się z regulaminem i zasadami właściwego saunowania. Sauna jest beztekstylna. Miłego pobytu państwu życzę… uśmiechnęła się.
– Dziękujemy – Emilia odwzajemniła się jej bardzo promiennym uśmiechem.
Chwycili ręczniki i poszli ku saunie. Obojgu przechodziła przez głowę taka sama myśl: czy będziemy tam sami? Przejście nie zajęło im wiele czasu, szli jakby ich niosły skrzydła, ale Robert kilka razy przesunął ręką po jej pośladkach. Nie tylko nie oponowała, ale odwzajemniła się tym samym.
Sauna znajdowała się w niewielkim drewnianym pawilonie nad stawem. W szatni nie było ludzi. Spojrzeli na rząd kilkunastu szafek i dwie kabiny do przebierania się. Nie zamierzali z nich korzystać. Wybrali dwie szafki, Emilia zdjęła błyskawicznie sukienkę i stanęła przed szafką wkładając do niej sandały.
– Mmmm, teraz jesteś bottomless… – zamruczał całując ją w kark i masując po całkiem nagich pośladkach.
– Poczekaj, może nie jesteśmy tu sami… Zabierz łapki, zostaw mnie jeszcze na chwilkę. – Szybko sama zdjęła stanik, włożyła jeden z ręczników do szafy, owinęła się drugim i założywszy nogę na nogę usiadła na ławeczce, spokojnie spoglądając na Roberta z lekkim, zachęcającym uśmiechem. On też szybko, ale spokojnie i bez najmniejszego skrępowania się rozebrał, i także owinął ręcznikiem wokół bioder. Wciąż nie wiedzieli, czy w saunie nie ma kogoś innego i czy będą mogli tam zakosztować pełnej intymności.
– Chodź. – pchnął drewniane wahadłowe drzwi oddzielające szatnię od głównej części pawilonu saunowego. Po lewej stronie znajdowały się prysznice i leżaki do wypoczywania, na prawo szklane drzwi do sauny, pośrodku na wprost mały korytarzyk z drogowskazem „Schłodzenie zewnętrzne – staw” i piktogramem. Zajrzeli do sauny przez szklane drzwi, i stwierdzili, że nikogo tam nie ma.
– Najpierw musimy wejść pod prysznice – orzekła Emilia
– Chętnie zmyję kurz z twojego ciała…
– Powiedziałam: pod prysznice, nie pod prysznic. Kilka minut higieny dla każdego osobno.
Nie sprzeciwił się. Odwiesił ręcznik na haczyk, wszedł do kabiny prysznicowej, uruchomił strumień wody, namydlił się, spłukał pianę. Wyszedł, z grubsza wytarł i nie zawijając się już w ręcznik, lecz przewiesiwszy go przez ramię, czekał na Emilię. Po chwili i ona wynurzyła się z kabiny. Też już nie okrywała się. Razem weszli do sauny, otulonej w półmrok ciepłych gam światła. Ławy miały trzy poziomy. Od razu uderzyło ich suche powietrze, gorąca temperatura i lekki zapach olejków aromatycznych.
– No to jesteśmy tu naprawdę sami – uśmiechnęła się Emilia i odłożyła ręcznik na ławę.
– No nareszcie… - odpowiedział Robert, obejmując ją za pośladki i całując w usta. Klatką piersiową stykał się z jej biustem, czuł jej twarde, napięte brodawki. Ona też czuła dotyk jego penisa w stanie erekcji. Wzajemne pieszczoty i ciepło sauny pobudzały ich zmysły. On dłońmi sunął po jej pośladkach i plecach. Krew krążyła coraz szybciej.
– Chcę ciebie, wejdź we mnie, weź mnie na tej ławie… – zażądała.
– Chciałem ciebie od razu, chciałem ciebie od razu jak się zobaczyliśmy…
– Wiem, ja też cię chciałam przez cały dzień.
– Myślisz, że nikt nie wejdzie?
– Co, zaczynasz się bać? Prawie chciałeś mnie wybzykać na drodze…
Nie odpowiedział, lecz rozścielił równo ręcznik na środkowej ławie. Emilia skwitowała to uśmiechem i zgrabnie, wpatrując się w Roberta, ułożyła się na plecach. Ukląkł u jej stóp, ona rozłożyła szerzej nogi. Przez chwilę wpatrywał się w nią, pieścił jej kolana, potem przeczołgał się na kolanach jeszcze bliżej, zaczął dotykać jej piersi.
– Robercik, w saunie trzeba szybko. Jedna sesja do piętnastu minut. Wejdź we mnie, tak po prostu, szybko, zaraz.
Wyciągnął się nad nią i wepchnął twardy penis do jej waginy. Kochali się w najprostszej pozycji. Robert czuł, że jego ciało pracuje na najwyższych obrotach, impulsy przelatywały z jednego głowy do podbrzusza i penisa, krążyły po całym ciele, krew tętniła, mięśnie i kości grały. Na twarzy Emilii malowała się błogość, rozkosz i podniecenie – widział to w błysku jej oczu, w lekkich ruchach warg, czuł w jej oddechu. Ciepłe powietrze opływało ich ciała, po których coraz bardziej, coraz intensywniej spływał pot. Czuł, że już, już… i w najwłaściwszym momencie, nastąpił efekt. Nie za szybko i nie za późno. Ona też była najszczęśliwsza. Przez chwilę intensywnie oddychali.
– Sesja saunowa poniżej piętnastu minut… Chodź pod prysznic.
– Potrzebujemy schłodzenia…
Teraz weszli razem do jednej kabiny prysznicowej. Nastawili wodę na ciepłą, ale niegorącą temperaturę, mocno się namydlili i czule, delikatnie wzajemnie myli, masując sobie plecy i pośladki. Strużki wody ściekały po nich, energia opadała. Wymienili też kilka pocałunków.
– No było hot! Jesteś cudowna. Ryzykujemy to schłodzenie w stawie?
– Ryzykowaliśmy tak dużo, zaryzykujmy jeszcze.
Przeszli korytarzykiem, całkiem nadzy. Za drzwiami był niewielki pomost i schodki do wody. Owiało ich ciepłe powietrze kończącego się letniego popołudnia. Pomost i zejście było osłonięte od widoku z głównej części hotelu i restauracji, więc czuli się swobodnie.
– Wchodzisz, Emi?
– Idź pierwszy Roberciku, i powiedz mi tylko czy raków tam nie ma.
– No nie chciałbym, żeby jakiś rak cię uszczypnął w dupkę…
– Ciebie też lepiej, żeby nie uszczypnął.
– Ty mnie możesz uszczypnąć…
– No wchodź, wchodź!
Robert pierwszy wszedł po stopniach w dół. Dno było piaszczyste, najwyraźniej oczyszczone. Woda dość ciepła i przyjemna, miała całkiem miły zapach, nie śmierdziało szlamem. Szybko się zanurzył, poczuł się bardzo spokojny i wyluzowany. Odwrócił się, mając tylko głowę wynurzoną, i z lubością patrzył na Emilię. Schodziła z gracją, jej dojrzałe ciało wyglądało niemal posągowo, a jednocześnie uroczo.
– No pełen romantyzm… nawet nagą kąpiel zaliczamy – powiedziała, zanurzając się.
Przybliżył się do niej i lekko uszczypnął w pośladek.
– Spadaj. Teraz chillout…
Ich ciała rwały się jeszcze do sauny, ale teraz już tylko na relaks.
– Teraz ty idziesz pierwszy, ja na ciebie popatrzę!
– Jest coś do oglądania?
– Twój tyłek. Idź już, chce do ciepełka.
Spędzili w pawilonie sauny jeszcze około czterdziestu pięciu minut, wchodząc dwa razy na kilkunastominutowe seanse. Teraz już tylko spokojnie się nagrzewali, jedynie lekko się przytulając i dotykając. Po prysznicu leżeli na leżakach, popijali wodę z kanistra z jednorazowymi kubeczkami, cieszyli się chwilą. Przy drugim odpoczynku Emilia spojrzała nagle na Roberta z ukosa i powiedziała:
– Słuchaj no, jak już tu szliśmy do sauny, patrzyłeś na tą młódkę z recepcji, tą brunetkę, co nie? Podobała ci się?
– Nie zwróciłem większej uwagi.
– Nie bądź kłamczuchem. Ja ci nie zabraniam patrzeć…
– Wydaje mi się, że to raczej ty się do niej uśmiechałaś. I to bardzo promienne.
– Masz coś przeciwko?
– No nie…
– A jakbym ci powiedziała, że ona mi się też spodobała?
– Podpuszczasz mnie?
– A jeśli nie, to co?
– To OK… a co, liczyłaś, że zostawi swoją pracę i pójdzie z nami do sauny? – pociągnął prowokację.
– Z nami może nie, ale ze mną samą…
– Wiesz, kręcisz mnie coraz bardziej…
– Może cię podpuszczam, a może nie… Dobra, chyba czas na nas. Opłacona godzinka się kończy.
Podeszli do szafek, wytarli się do sucha nieużywanymi dotąd ręcznikami i zaczęli się ubierać.
– Robercik, oddaj mi stringi, tak przecież nie będę jechać! – powiedziała.
– Emi, jak dla mnie mogłabyś jechać nawet nago.
– O tym pogadamy innym razem. Teraz mi je po prostu oddaj, posłusznie i natychmiast!
– Oczywiście, moja pani.
Wychodząc, już na zewnątrz minęli się z grupką ludzi, chyba były to dwie pary ludzi około trzydziestu lat, zmierzające w stronę pawilonu saunowego.
– Dzień dobry, o widzę, że państwo już korzystali… zagadała kobieta – jak sauna? Dobrze nagrzana?
– Tak, jest naprawdę super. Spędziliśmy miłą godzinkę, państwu też życzymy – odpowiedziała Emilia.
Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!
1 komentarz
Pumciak
Opowiadanie takie ciepłe super sięczyta