Rubinowa podwiązka cz. 1

Rubinowa podwiązka.

     Snow w końcu usiadła przy stole. Spojrzała przez okno. Najmniejszej chmurki, tylko bezkresny błękit aż po horyzont. Jadła obiad ze swoimi pociechami. I wówczas przyszły wspomnienia. Krótkie, ale przecież obejmowały szmat czasu.

Sześć lat temu.

     Ostatnio przestało się im układać. Snow nie mogła sobie niczego zarzucić. Nie robiła awantur, a powinna. Wcześniej? Chyba byli szczęśliwi. Kiedy się to zaczęło psuć, naprawdę nie dostrzegła. Przez ostatnie miesiące nawet zaniedbywał ją w łóżku. Zwykle i tak robił kilkanaście ruchów i kończył, zanim ona zaczęła coś odczuwać. Początkowo wymykała się z łóżka, kiedy już chrapał odwrócony plecami i szła do łazienki, by zaspokoić rozbudzone libido. W końcu i z tego zrezygnowała, czuła się z tym niezręcznie. Wsadziła się, chociaż nie określała tego jako złe. Dzieci też zaczęły dostrzegać, że coś nie za dobrze układa się między mamusią a tatusiem. Często czuła alkohol. Przychodził nad ranem. Zmęczony, smutny... Czy kogoś poznał? W końcu odkryła, że ulatniają się wielkie sumy ze wspólnego konta. Okazało się, że to hazard. Przegrywał i chciał za wszelką cenę się odegrać. Popadł w długi... Tego dnia miała złe przeczucie. Padał deszcz i wiał złowrogi wiatr znad oceanu. Dochodziła siódma wieczór. Dzwonek do drzwi. Dwójka policjantów.

     — Czy pani Woodland, Snow Woodland? — zapytał postawny oficer Clark.
     — Tak to ja, proszę wejść. — Zaprosiła parę ruchem dłoni. — W czym mogę pomóc? — zapytała z wyuczoną i dawno nabytą idealną intonacją głosu.  

     Przecież pracowała z ludźmi, którzy mieli życiowe problemy i nie mogła sobie pozwolić na pomyłkę.
Zrobili to z ociąganiem i zostali zaraz za drzwiami.

     — Mamy dla pani smutna wiadomość. Pani mąż Terry Woodland miał wypadek. Niestety zginął na miejscu. Przyczyny wypadku podamy za kilka dni...

     Okazało się, że Terry miał we krwi ponad 1,4 promila alkoholu. Stracił panowanie i uderzył w betonowy murek oddzielający główną drogę od zjazdu. Gdyby zapiął pasy... Przeżyła to ciężko i dzieci również. Nelly skończyła dziesięć lat a bliźniacy James i Spencer po trzynaście. Snow już wówczas prowadziła klinikę i zarabiała dobrze. Nie wiedziała, że Terry dwa miesiące wcześniej zmienił polisę na życie ze stu tysięcy na milion. Ubezpieczenie początkowo nie chciało wypłacić, jednak finalnie otrzymała czek na taką sumę. Nie szukała mężczyzny. Oddała się wychowaniu dzieci. To zaowocowało. Synowie i córka ją kochali. Nie przysparzali najmniejszych problemów, i uważali ją za najlepszą mamę na świecie. Cóż, starała się i to bardzo...

     — Spencer, Nell! Musicie się pospieszyć.

     Jeszcze przy drzwiach, kiedy taksówka już czekała, szepnęła do Spenca. — Tylko uważaj na nią. Ma szesnaście lat, ale to wciąż jeszcze dziecko.

     — Mamo! — spojrzał z wyrzutem — kocham Nell nie mniej niż ty.

     Wyszli. Cóż, to prawda. Nell go uwielbiała, a on ją. Mała siostra i duży braciszek. Tak się nazywali. James nie miał problemów z siostrą, ale matce wydawało się, że Nell jest nieco bliżej z ze Spencerem. Obaj byli postawnymi brunetami. W zasadzie Spencer miał czarne włosy jak ona, a James ciemnobrązowe. Różnili się kolorem oczu. Znowu Spencer odziedziczył jej oczy, ciemnobrązowe, James orzechowe. Nell? Chyba po dziadku dostała złote, jak piasek plaży w Malibu włosy i błękitne, jak kalifornijskie niebo oczy. Nie! Ciemniejsze! Sporo ciemniejsze. Piękne i duże. Drobnej budowy, nie wyglądała na szesnaście wiosen. Piersi rosły już od czterech lat, co z pewnością ją cieszyło. Na razie miała spore B i pytała mamy, kiedy jej dorówna. Biust Snow ledwo mieścił się w kubeczkach C, z powodzeniem mogła zakładać małe D. Dziwne, bo pozostały jędrne a przecież każdego z maluchów karmiła prawie osiemnaście miesięcy. Łobuziaki nie chciały butelki, tylko cyca.  

     Najbardziej subtelnie ssała Nell. Chłopcy, może z powodu zagrożenia, że zabraknie pokarmu, ciągnęli jak smoki. Czasem karmiła ich w tym samym czasie. Matka trójki czytała, a także rozmawiała z innymi matkami i nie istniała jakaś reguła, że chłopcy ssą mocniej niż dziewczynki. Tak jak inne rzeczy pozostawało to w strefie wyboru.
Spencer poszedł z siostrą na film z serii Marvel, trwający prawie trzy godziny. Jutro ona miała iść na nieco poważniejszy spektakl z Jamesem, nowe dzieło Christophera Nolanda, Odyssey. Poszła do kuchni i zaczęła zmywać, a właściwie przygotowywać talerze z obiadu, żeby wrzucić do zmywarki. W jej królestwie nie brakło dobrych maszyn. Zmywarka pracowała cicho i cykl trwał tylko dziesięć minut. Istniały szybsze, ale ta całkiem się sprawdzała. Opiekacz, mikser i wolna wyciskarka do soków i jarzyn stały na marmurowym blacie z białego marmuru. Inne akcesoria jak robot kuchenny trzymała w szafkach na dole. James poszedł do swojego pokoju i sądziła, że szykuje się do wyjścia. Dzieci cieszyły się wakacjami i całe dnie spędzali z kolegami. Pływali, lecz najczęściej grali w piłkę siatkową blisko plaży. Do oceanu dzieliła droga piętnastu minut samochodem i prawie tyle samo rowerem.  
     
     Pomyślała o szatynie. Zauważyła jego dziwne spojrzenia już od prawie roku. Czasem patrzył tak, że robiło się jej gorąco. Podziwiał ją? Całkiem możliwe. Wyglądała super. Urodziła bliźniaki kilka miesięcy po ukończeniu siedemnastki. Teraz w wieku trzydziestu sześciu lat nikt by jej nie dał trzydziestu. Wysoka na pięć i pół stopy a same nogi mierzyły dwa i trzy czwarte stopy. Biodra nie były szerokie raczej wąskie, chociaż pośladki idealne, przypominające dwie piękne półkule. Dzisiaj James zachowywał się nieco inaczej, ledwo ukrywał zdenerwowanie.

     — Masz plany na wieczór, dopiero minęło kilka minut po piątej? — zapytała, kiedy wrócił z góry i usiadł obok na kanapie, a on spojrzał poważnie.
     — Jak bym mógł cię samą zostawić? — spojrzał w same oczy, że poczuła się naprawdę dziwnie.

     I właśnie w tej sekundzie przypomniała sobie coś, co chciała nawet ukryć przed samą sobą. Dwa lata po śmierci męża obudziła się w środku nocy bardzo podniecona. Nie pamiętała czy to dzięki marzeniom sennym, czy z innego powodu. Zaczęła się dotykać, ale przestała i postanowiła kupić dildo. Akurat chłopcy mieli następnego dnia urodziny kolegi i poszli we trójkę z siostrą. Rodzice Daniela obiecali przywieść dzieci przed dziewiątą trzydzieści. Usiadła do komputera i zaczęła przeglądać oferty. Już od tego się podnieciła. W końcu po dwudziestu minutach wybrała. Dildo miała nieco większe wymiary niż członek jej zmarłego męża i wykonano je z ciekłego silikonu. Ponoć większość zamawiających kobiet chwaliła miękkość. Oczywiście imitacja penisa zachowywał wszystko, co powinien posiadać męski członek na wzwodzie. Z kilku kolorów wybrała jaskrawo różowy. Przesyłka powinna dotrzeć za dwa dni na adres jej biura, gdzie prowadziła porady dla kobiet podczas trwania rozwodu. Nie chciała ryzykować, że dzieci przypadkowo otworzą.  

     Po przyjściu przesyłki nawet nie otwierała. Zrobiła to dopiero w piątek, późnym wieczorem, kiedy dzieci już spały. Zrobiła kąpiel w panie i potem zaplanowała próbę. Ze zrozumiałych względów czuła się lekko podniecona już podczas wspólnej kolacji z dziećmi, ale bardzo uważała, żeby nic nie poznały. Rozpakowała przed wejściem do wanny. Czuła wilgoć na swojej rozwiniętej intymności. Wzięła w dłoń zabawkę i... zrezygnowała. Zrobiła coś jeszcze i to właśnie sobie teraz przypomniała, kiedy James obok niej usiadł. Napisała pomadką do ust na różowej imitacji penisa imię: Spencer. Właśnie to imię!. Jej drugiego syna. Wówczas długo patrzyła na dildo i w końcu je zawinęła w foliową torbę i schowała później na dno szuflady z bielizną. Od tamtej pory o tym nigdy nie myślała, dlaczego tak napisała.

     Spojrzała na syna i uśmiechnęła się uroczo.

     — Mamusia jest dużą dziewczyną i potrafi o siebie zadbać, ale dziękuję za troskę. Czy coś się stało? Jesteś nieco zdenerwowany? Kłopoty z dziewczyną? — Prawie ugryzła się w język. Jakoś nie kojarzyła, że takowa istnieje. Podobnie i Spencera nigdy nie dostrzegła sam na sam z osobą płci przeciwnej...
     — Nie mam dziewczyny — odrzekł dziwnie. — Wszystko ze mną w porządku, wydaje ci się, że jest inaczej.

     Wzięła jego dłoń i ponownie popatrzyła w oczy.

     — Możesz powiedzieć. Nie macie ojca, ale chyba staram się dobrze.

     Zrobił wielkie oczy.

     — Jesteś najlepszą mamą na świecie — zmienił się na twarzy. — Chodzi o to, że ci coś kupiłem, a nie wiem, czy nie będziesz o to zła.

     Matka Jamesa odczuła zdziwienie. Uniosła brwi i nieco szerzej otwarła oczy.

     — Nie rozumiem! Masz dla mnie prezent i obawiasz się, że będę zła? Pokaż.

     Tylko popatrzył i poszedł do swojego pokoju. Po chwili wrócił z pudełkiem i podał.
Brunetka postawiła pudełko na stole i otworzyła. Tak, już wiedziała, że słowa syna nabrały sensu. Kupił coś, co zwykle daje kochanek lub zakochany mąż. Francuska bielizna, mówiąc prosto, bardzo odważna. Zobaczyła nazwę firmy: Lise Charmel. Chwilę wpatrywała się w wykonanie i poczuła delikatne zmiany w ciele. Musiała to ukryć przed synem. Spojrzała prosto w twarz młodego człowieka. Nie chciała zwiększać mu stresu. Skoro się odważył na taki krok i wydal ponad czterysta dolarów, nie mogła po prostu go zrugać i prawić morałów.

     — Skoro mi to kupiłeś, pewnie chciałeś, żebym przymierzyła, co? — rzuciła krótkie spojrzenie, nie chciała odkryć przed nim, o czym myśli.
     — Tak, właściwie tak — próbował się uśmiechnąć i przykryć maską zdenerwowanie.
     — Jasne. Piękne jest, co kupiłeś. Przebiorę się, a ty przygotuj deser. Nell i Spencer już by nie zdążyli tego zjeść przed kinem, ale jest sporo, więc zrobią to po powrocie lub jutro. Pokrój po kawałku czekoladowy mus, a je powinnam już wrócić. — Zabrała pudełko i skierowała kroki do sypialni.

     Tu dopiero odetchnęła.
     
     Cholera, jakie to śliczne i takie... odważne — pomyślała.

     Spokojnie obejrzała. Majteczki z białego, prawie przezroczystego jedwabiu, zdobione kunsztownie wyszywanymi wzorami. Soir de Venise i odpowiednio staniczek Desirs de Venise. Nawet w kroku zabrakło podwójnego, zwykle umieszczanego w tym materiału. Poczuła uderzenie i gorąco i czegoś jeszcze. Dlaczego to kupił? To pytanie obijało się środku głowy. Staniczek stanowił artyzm sztuki krawieckiej. Widziała ten komplecik na internecie. Czterysta dwadzieścia trzy dolary i sześćdziesiąt centów. Pewnie oryginalna cena w Euro był bardziej okrągła. Zdjęła wszystko. Pośród kilkunastu kompletów bielizny, kupiła kiedyś komplecik francuskiej firmy Audabe także z jedwabiu, bieliznę w jasnomalinowym kolorze, lecz wzorki już zrobiono ciemniejsze. Do tego, co kupił James, pasowało kolorystycznie wszystko, ale zdecydowała się na białą sukienkę z jedwabiu. Lekko za kolana, delikatnie ozdobiona, o prostym kroju. Założyła majteczki. Natura obdarowała ją rozwiniętym sromem, który nie mieścił się w kroku, dlatego zawsze występowała w szortach w domu obok basenu czy na plaży, którą raczej rzadko odwiedzała. Owszem jeździli na wakacje na Hawaje czy Karaiby, lecz tam podobnie nie zakładała dołu kostiumu. Zastanawiała się, czy zostać na bosaka, czy w szpilkach. Nawet gdyby tak zrobiła i tak James byłby wyższy, mierzy prawie sześć stóp a obcasy tylko cztery cale. Uznała, że białe sandałki będą najlepszym rozwiązaniem.

     — Widać owłosienie — szepnęła do siebie — sukienka powinna zakryć.

     Staniczek nie zasłaniał ciemnych sutków i teraz lekko nabrzmiałych brodawek. Włożyła sukienkę. Wyglądała całkiem dobrze, przynajmniej takie wrażenie dawało odbicie w lustrze. Ciemne koła o średnicy starej srebrnej dolarówki zakrywał materiał sukienki, chociaż, gdyby ją zmoczyła, z pewnością pozostałoby to widoczne.
Cały czas w tyle głowy kłębiła się myśl, dlaczego syn to kupił. Weszła do salonu. James przygotował deser, porcje czekoladowego musu leżały na białych ceramicznych talerzykach ozdobionych złotymi paseczkami blisko obrzeża, a chłopak spokojnie siedział już na kanapie.

     — Wglądasz wystrzałowo, mamusiu — zareagował, gdy tylko weszła do salonu, a głos sugerował, że stan niepokoju odszedł w zapomnienie.
     — Niezwykle ładny komplecik, kochanie. Bardzo ci dziękuję. Wydałeś ponad czterysta dolarów, tak się złożyło, że oglądałem ten model na komputerze, stąd wiem.
     — Wydałem z moich pieniędzy, nie z kieszonkowych, które mi dajesz — odrzekł od razu.
     — Skarbie! O to mi chodzi. Nie po to pracowałeś ciężko podczas wakacji, żeby mamie kupować drogie prezenty.
     — Bardzo chciałem — głos mu zadrżał, a Snow uznała, że może niepotrzebnie wspomniała cenę. Wstał i odsunął krzesło, żeby mogła usiąść.
     — To co, jemy? Wiesz, co James, musimy to uczcić. Kupiłem kiedyś małą butelkę szampana, a teraz jest doskonała okazja, żeby wypić — spojrzała czy się rozluźnił i stwierdziła, że z pewnością tak.

     Poszła do kuchni i wyjęła butelkę francuskiego szampana o pojemności połowy typowej butelki.

     Ciekawe jak znał rozmiar, pasuje idealnie — wiedziała, że o to nie zapyta.

     Weszła do salonu i podała ciemne szkło synowi.

     — To męska sprawa, otwórz i rozlej. Tylko skieruj korek w bezpiecznym kierunku. Raz ojciec mało mi nie strzelił w twarz. — posmutniała.
     — Nie był taki zły — James zniżył głos, ale nie dostrzegła na twarzy wielkiego smutku.

     Podszedł do barku i przyniósł dwa kieliszki.

     — Pamiętaj, żebyśmy sprzątnęli korek. Wiesz, mogą pytać... — posłała spojrzenie w kierunku syna.

     Zasłużył sobie — pomyślała.

     James już miał butelkę w dłoni i popatrzył na matkę.

     — Gapa ze mnie. Ty tak ślicznie się ubrałaś, a ja jestem w jeansach i bawełnianej koszulce. Powinienem się lepiej zaprezentować.
     — Nie szkodzi, skarbie. Lubię was w spodniach od garnituru i ładnych koszulach, ale zrobisz to przy następnej okazji. Teraz wnieść toast — spojrzała na niego z uśmiechem.
     — Toast? No tak, trzeba. Za to, że ślicznie wyglądasz. Jesteś najpiękniejsza na świecie! — uniósł kieliszek i spojrzał tak, że była skłonna wierzyć w usłyszane słowa.
     — Za twoje wakacje. Spędzaj je jak najlepiej.

     Nie myślała jeszcze o planach co do urlopu, który zaczynała za trzy tygodnie. Mogła zrobić przerwę kiedykolwiek, bo prowadziła małą klinikę dla kobiet. Sekretarka zobowiązała się pełnić swoje zadania jeszcze tydzień po jej wyjeździe. Przyjmować zgłoszenia, koordynować proces przesyłania ważnych dokumentów. Młoda pani doktor cieszyła się z pomocy Mackenzi Sherman. Kobieta doskonale się sprawdzała. Za każdym razem, kiedy o niej wspominała, nie mogła się powstrzymać od subtelnego uśmiechu. Chodziło o wygląd Mackenzie. Co prawda nie wyglądała jak Shauna Rea, której rak mózgu w dzieciństwie spowodował sytuację, że w wieku lat dwudziestu siedmiu ważyła dwadzieścia dwa kilogramy i mierzyła sto trzynaście centymetrów. W wypadku Mackenzie Sherman nie znaleziono wytłumaczenia jej wyglądu. Dwa lata młodsza od brunetki, mierzyła cztery stopy i ważyła trzydzieści kilogramów. Miała małe piersi i bardzo harmonijną budowę ciała, jedynie delikatna zmarszczka wkoło ust sygnalizowała, że to dorosła osoba. Brązowe włosy i orzechowo zielone oczy sprawiały, że mogła uchodzić za ładną. Głos zachował barwę kobiety, nie brzmiała jak dziewczynka przez telefon i w zwykłej rozmowie. Wówczas szefowa kliniki wiedziałaby, że będą kłopoty. I tak nowe osoby, będące pierwszy raz w klinice pytały, gdzie jest mamusia i dlaczego siedzi za biurkiem.

     Mackenzie tak naprawdę została pierwszą pacjentką doktor Woodland. Kobieta nigdy nie miała chłopaka. Przy nastawieniu heteroseksualnym nie szukała partnerki. Trudno zawierała znajomości. Matka trójki odkryła podczas jednej z wielu rozmów z bardzo miłą kobietą, że ta ma normalne potrzeby jak zwykła kobieta, ale uważa masturbacje, za coś złego. Brunetka próbowała ją przekonać, ale z uwagi na delikatność tematu nie widziała możliwości zmiany nastawienia pani Sherman. Przecież nie zamierzała forsować idei, że samozaspokojenie jest tak samo dobre, jak normalny seks, skoro sama tego nie robiła.

     Nell już spędziła czas na dziesięciodniowym obozie i tam poznała dziewczynę w jej wieku i od razu się zaprzyjaźniły. Okazało się, że Sally Frost wyglądała bardzo podobnie jak Snow a jej ojciec Roger Frost, przypominał większą kopię Spencera. Brunetka próbowała ukryć przed wszystkimi i nawet przed samą sobą, że Roger jej się spodobał. Z jego spojrzeń wynikało, że chyba z wzajemnością. Żona postawnego bruneta, bo o pół głowy przewyższał Jamesa i Spencera, rozwiódł się prawie dziesięć lat temu, kiedy wyszła na jaw zdrada Lindy. Nie widzieli się od tego czasu. Mężczyzna rozumiał, że Linda nie chciała go widzieć, chociaż jako mąż zachowywał się bez zarzutu, ale nie mógł pojąć, że kobieta nie chciała widzieć własnej córki, która z pewnością nic jej nie zrobiła. Istniał jeden problem, który wpłynął na decyzję Lindy i dlatego potężny brunet nie szukał nowej kobiety. Roger pozostał samotny a całą miłość, jaką czuł, przelał na córkę. Dziewczyna wyrosła i zaczęła doceniać starania i poświęcenie ojca.

     — Bardzo dobry mus, mamo — pochwalił James, kiedy zaczęli jeść.
     — Tak naprawdę kupiłam z uwagi na Nell, bardzo lubi czekoladowy.
     — Wiem. Wszystko, co ma czekoladę w sobie, uwielbia. Torty i samą czekoladę. Dobrze, że wybiera z minimalną ilością cukru.

     Zjedli ciasto i wypili trunek, spojrzał na regał. Mieli tam książki, system nagłaśniający i ozdoby z hebanu i kości słoniowej.

     — Chcesz potańczyć, James? — zaproponowała.
     — Bardzo. Sam chciałem o tym powiedzieć, ale mnie ubiegłaś. Ostatnio tańczyliśmy na Boże narodzenie, pamiętasz mamo?

     Przytaknęła, a młodzieniec wstał i włączył muzykę. Popłynęły żwawe rytmy.

     — Chodź, poskaczemy — podała mu rękę.

     Po chwili pląsali, kręcili się wkoło i czasem wciąż młoda mama wyginała ciało do tyłu i unosiła ręce, a czarne włosy zamiatały powietrze.

     — Chyba mam dość — chciała usiąść, ale złapał jej rękę.
     — Możemy zatańczyć kilka wolnych. Podczas ubiegłej gwiazdki twierdziłaś, że nieźle prowadzę.
     — Tak powiedziałam? — nieznacznie zmarszczyła brwi.
     — Pamiętam — spojrzał odważnie w oczy matki.
     — Dobra, nastaw coś odpowiedniego. — Została na parkiecie i kiwała się na obie strony, czekając na syna.

     Pokój oferował przestrzeń. Pod jedną ścianą stał regał, naprzeciw sofa z jasnobrązowej skóry. W jednym rogi stół na sześć miejsc, a po przeciwnej stronie wielki zegar z wahadłem. Mierzył pewnie dobre pięć stóp i bił co kwadrans i w pełną godzinę. Na noc go wyciszyli, wystarczyło domknąć porządnie drzwiczki. Usłyszała o tytule dwadzieścia osiem stopni w Monako w wykonaniu francuskiego piosenkarza obdarzonego bardzo sugestywnym głosem. James jedną ręką obejmował ją w pasie, a drugą, w połowie zgiętą, trzymał dłoń matki, w małym oddaleniu. Snow nieco się rozmarzyła.

     Lubię to. Przypomina mi czas, kiedy Terry okazywał mi więcej uczucia — pomyślała.

     Kiedy przebrzmiały ostatnie akordy usłyszała przebój sprzed więcej niż pół wieku: J'e taime, śpiewany przez Jane Birkin i Serga Gaisburga z 1969 roku. Piosenka tak popularna, że przerwała do dzisiaj a swoją muzyką, przede wszystkim tekstem spowodowała, że matka zapomniała się na chwilkę, iż nie tańczy z kochankiem a tylko z synem i wsparła głowę na jego torsie, blisko szyi i przytuliła chłodne piersi do jego ładnie wyrzeźbionej sylwetki.

     — Dlaczego mi to kupiłeś, skarbie — mruknęła prawie intymnie.

     Natychmiast wróciła na ziemię, ale James pytanie usłyszał. Odsunęła piersi od torsu i spojrzała w oczy z wyrazem przeprosin za niestosowne zachowanie. Patrzył tak dziwnie, tak inaczej, że... poczuła... poczuła, że on...jej syn... Nie! To nie mogła być prawda.

     — Bardzo cię chciałem w tym zobaczyć — szepnął.

     Usłyszała to, nie ma omamów słuchowych. W pierwszej chwili chciała wybuchnąć. To odezwała się w niej matka. Dobra, kochająca, ale stojąca na straży moralności i czystości. Ile się nasłuchała skarg od kobiet! Problemy w pracy, alkohol, młoda dziewczyna w kolejce do kasy. Sekretarka. Popił na imprezie i koledzy go zaciągnęli do klubu, gdzie... no sama pani wie, co tam te tancerki pokazują. Znała ich problemy, ale TO! I gdy już sumienie zrobiło swoje, odezwał się cichy głos kobiety. Od sześciu lat nie zaznała rozkoszy... wróć, raz to zrobiła podczas kąpieli, więcej niż rok wcześniej, zanim kupiła dildo. Potem się wstydziła spojrzeć w lustro przez trzy tygodnie. Przeżyła orgazm, ale już w trakcie aktu oskarżające myśli odebrały połowę rozkoszy.  
     
     Kupił bieliznę za tyle forsy! Terry raz dał jej bawełniane majteczki za dwadzieścia dolarów. Jednak to powiedział, jej syn! Cholera! Gdyby w jakiś przedziwny sposób spotkała podobnego przystojniaka w jego wieku, który by w połowie przejawiał zainteresowanie, by poznać piękną brunetkę z niezłymi cyckami, zgrabną dupcią, to nie wahałaby się minuty. Tylko w tej chwili miała przed sobą, a dokładniej tuliła się w ramiona swojego rodzonego syna, nie jakiegoś przybranego, z pierwszego małżeństwa. Sama go urodziła i wykarmiła własną piersią. Odsunęła się na odległość zgiętych ramion, bo dalej tańczyli, mimo że Jane Birkin już dawno przestała powtarzać bardzo namiętnie, że go kocha, a zaczął grać inny przebój lat osiemdziesiątych: Dziewczyna o perłowych włosach.

     — Co powiedziałeś, skarbie — udała, że nie usłyszała, mając nadzieję, że struchleje i nie powtórzy.
     — Jesteś taka śliczna. Wiem, że jesteś moją mamą i nie powinienem tego chcieć, ale przed zamknięciem oczu siedem razy w tygodniu, od wielu, wielu tygodni widzę twoja twarz, biodra opięte fartuszkiem, kiedy przyrządzasz obiad i twoje ciężkie i kształtne piesi, gdy zakładasz buciki. Bardzo chciałbym cię w tym zobaczyć. — A jednak to powiedział, a ona nie próbowała się ponownie wykręcić, z nie słyszała.

     Ta pierwsza moralna Snow gdzieś się schowała, tyle że druga, na szczęście zachował rozsądek.

     — Skarbie, nie rozumiem! Jestem twoją mamą. Dopiero przed chwilą sobie uświadomiłam, że nigdy nie widziałam cię z koleżanką. Wciąż tylko obracasz się w towarzystwie chłopców. Wiem, że nie masz ciągotek w tym kierunku. Gdybyś miał... mamusia by cię wspierała.
     — Nie jestem gejem, mamo.
     — Wiem, wiem. Czy ja tak powiedziałam... Zaraz, na czym skończyłam... A... jestem twoją mamą i nie mogę ci się w tym pokazać. Wykluczone... to jest... bardzo piękny komplecik, nie powiem, ale nie zasłania wiele, w zasadzie wcale... Rozumiesz. — skończyła.  

     Powinna odetchnąć, uśmiechnąć się... mogła dalej tańczyć, tylko że dostrzegła smutne spojrzenie syna. Bardzo smutne...
Z pewnością nie żałował, że zainwestował, znała go, on taki nie był. Powiedział, że widzi jej obraz. Czy się tam dotykał?... Nie powinna o tym myśleć. To kurwa, jej syn! Co jest do jasnej cholery! Zaraz mu da w twarz, pójdzie się przebrać i odda prezent. Tylko że nie mogła. No nie mogła...
Delikatnie położyła dwa palce na brodzie Jamesa i uniosła głowę. Nadal widziała tylko smutek w oczach pierworodnego.

     — Słuchaj, James. Jak ci to powiedzieć. Wierzę, że to nie jest zachcianka. Naprawdę rozumiem. — Próbowała wytrzymać spojrzenie płynące z pięknych orzechowych tęczówek.

     Nadal milczał i patrzył, ale nie odszedł. Delikatnie trzymał ją w pasie, prawie na wyprostowanych rękach, bo tak daleko się odsunęła.

     — Dobrze — zawiesiła głos i nie mogła uwierzyć, że się zgodziła. — Zrobię to, chociaż obydwoje wiemy, że nie powinnam, ale to zostanie naszą tajemnicą, dobrze?

     Zobaczyła, że w jego oczach wszystko się zmienia. Twarz przyjęła błogi wyraz. Ucieszył się, ale dostrzegła jeszcze coś innego, czego nie mogła odgadnąć.

     — Usiądź i patrz — popchnęła go lekko na kanapę

     Co ja wyprawiam, to mój syn. Mam mu się tak pokazać. Goła — pełne rozsądku myśli powróciły.

     Tylko już wyraziła zgodę i raczej nie mogła tego zmienić. Zastanawiało ją jedno. Chyba sprawiło jej to przyjemność. Raczej na pewno. Poddała się dźwiękom. Teraz grał zespół Procol Harum: Bielszy odcień szarości. Delikatnie kołysała na boki biodrami i przejechała bezwiednie dłońmi od pasa do bioder, a potem nawet po piersiach. Zaczęła rozpinać guziczki jedwabnej sukni. Jeden z dołu, drugi z góry i tak wolno dotarła do środkowego. Poły sukni się rozchyliły, a bardzo podniecona mama zsunęła suknię z ramion. Biały, lekki materiał spłyną na orzechową posadzkę. Dopiero sobie uświadomiła stan, w który wpadała coraz głębiej. A James nie cierpiał na ślepote. Czuła spojrzenie, jakby ją dotykał naprawdę. Sutki nabrzmiały, a brodawki chciały przebić cieniutki materiał staniczka. To jeszcze nic, poważniejsze sprawy działy się niżej. Właśnie dotarł tam wzrokiem i przez chwilę oglądał wypukle łono z przystrzyżonym, wąskim trójkącikiem czarnych spiralek ledwo ukrytych pod mało zasłaniającym półprzezroczystym jedwabie z ornamentami listków. I dostrzegł. Musiał dostrzec. Grube wargi sromu niesłusznie zwane mniejszymi, przynajmniej w jej przypadku. Nie mieściły się w kroku majteczek i naprężały materiał do maksimum. Czy widział plamę? Z pewnością, śluz nie ograniczył się do jedwabiu, ale moczył górną część ud po wewnętrznej stronie.

     — Jesteś taka śliczna mamusiu. Cudowna. Masz piękne piersi i bardzo dużą cipkę, wygląda zjawiskowo — subtelnie się uśmiechnął.

     Powiedział cipkę? Z pewnością się nie przesłyszała. Nie jest już smutny ani zawstydzony. Zaraz? Terry twierdził, że to trochę przy duże. Chyba mu się nie podobało. A James? Z pewnością lubił. Bardzo. Powiedział: Zjawiskowo!

     No to mamy kłopot — pomyślała.

     — Miło, że ci się podoba. To chyba spełniłam twoje marzenie i pójdę się umyć.

     Poruszył się nerwowo, ale nie zasmucił. Przełknął ślinę.

     — Mamusiu... — przełknął ponownie ślinę i wytarła spocone dłonie o materiał spodni.

     Nie! Tego nie powie! Nie może! Nie powinien. Chyba o tym wie — przemknęła myśl.

     — Tak? — powiedziała wolno i z kolei ona przełknęła ślinę.
     — Bielizna mi się bardzo podobała na zdjęciu, potem już w sklepie jeszcze bardziej, bo nie zamawiałem online, ale na tobie wygląda super. Na szczęście pan w sklepie nie pytał, dla kogo kupuję, zresztą i tak bym nie powiedział. Jest piękna, delikatna i gustowna, tylko nie ma nawet porównania z twoim ciałem. Nie zasłania wiele, to prawda, dlatego … czy mógłbym cię zobaczyć nago?

     A jednak to powiedział. Nie, już dawno przestała się bronić. Powiedział to, a jedyną reakcją w jej ciele był kolejna, większa porcja śluzu, która wypłynęła z pochwy. Łechtaczka zawsze nieco większa niż średnia krajowa, chyba nigdy nie była tak twarda i reagowała, nawet kiedy oddychała, a co dopiero gdy ruszała biodrami.

     — Skarbie, mamusia nie powinna... — spojrzała na wielki zegar, dochodziła szósta.

     Wrócą kwadrans po dziewiątej — przemknęła jej myśl przez głowę.

     — Tylko raz — usłyszała.

     No jeszcze by tego brakowało, żeby miał codzienne spektakle przed spanie. Okej, ma wakacje. Czy się dotyka? Fantazjuje o niej i bawi się tym czymś... wiadomo czym?

     — James...

     Spotkali się wzrokiem, na chwilę. Odczuła, zobaczyła. Nie miała wątpliwości. ON JĄ PRAGNĄŁ.

     Snow jesteś w kłopocie. Coś musisz wymyślić.

     — Tylko raz, ale musisz sam zdjąć — wyszeptała.

     To wymyśliłaś idiotko! Tak, rzuciłaś wzrokiem na spodnie poniżej zamka rozporka i stwierdziłaś, że nieco się tam powiększyło. Trochę. Cóż, to naturalne. Terry miał sześć cali i to podobno jest średnia u facetów.

     Wstał i podszedł blisko, tak blisko, że czuła oddech. Bez zastanowienia rozpiął zapięcie między piersiami i odrzucił staniczek, który wylądował na kanapie. Piersi wykonały ruch kołysania i nie tylko, że nie opadły, ale nieco się uniosły. Zadowolone brodawki nieznacznie zadarły twarde główki.

     — Cudowne — szepnął i ukucnął.

     Czy on się zaciągnął zapachem z jej łona, na to wyglądało, a raczej to usłyszała.

     Przymknęła oczy, kiedy położył dłonie na biodrach. Ściągał wolniutko. Majteczek nie odrzucił. Nie! Podsunął do ust i przejechał językiem, zlizując śluz z materiału w kroku.

     — James, co ty... — ponowna porcja śluzu wypłynęła i musiał to dostrzec.
     — Czy mogę cię tu pocałować? Twój srom jest magiczny. Pachniesz tak ładnie i jesteś taka wilgotna, mamusiu.

     No do ku... gdyby nie powiedział MAMUSIU, być może by się zgodziła. Próbowała sobie wyobrazić, że to jednak jest JAKIŚ młody facet, jednak James zrujnował wszystko.

     — Zwariowałeś! Jestem twoją matką, do cholery! — podniosła głos, ale miała wrażenie, że wiele to nie zmieniło. — Też powie, że tylko raz? Nie powiedział. Wstał.
     — Stoi tak mocno, że aż boli. Pomóż mi, mamusiu.

     Co ona z tą mamusią! Mógłby się palnąć w łeb i przestać jej przypominać, że stoi nago, bardzo podniecona przed własnym synem.

     — Kochanie, sam chciałeś. Ja cię nie namawiałam. Też jestem podniecona — Coś nie jest w porządku z jej głową. Po jaką cholerę to powiedziała. Ona to wie i on to wie, to nie sześcioletnie dziecko, tylko prawie dziewiętnastoletni, młody mężczyzna.
     — To prawda, ale naprawdę boli. Pewnie myślałaś, czy to robiłem, marząc o tobie. Nie. Może powinienem. Członek pozostawał w erekcji nieraz pół godziny, a ja zaciskałem dłonie i rozprostowałem palce. I wierz mi, wiele razy chciałem iść do twojej sypialni i ci powiedzieć, że pragnę cię od kilku miesięcy. — Usłyszała to. Powiedział wszystko. Nic dodać, nic ująć.

     — Kochanie co mogę zrobić? — zapytała, ale po sekundzie zastanawiała się, dlaczego to powiedziała.  

     Widzi, że nie jest zawstydzony. Nie zaczerwienił się ani razu. Co odpowie? Jest na poziomie, czy prymitywnym samcem. Oby nie.

     — Zaproponuj coś — wyszeptał.

     No proszę! Jaki mądrala, Czyli mamusia musi wymyślić coś mądrego. Mamusia! Chyba go to nie jara, że przed nim stoi jego mama. Goła i podniecona... jak cholera.

     — Chcę zobaczyć ciebie, kochanie.

     Nie wierzyła! To powiedziała? A może skoro są już w tej sytuacji, to właśnie chce zobaczyć, jak jej pierworodny wygląda. Znaczy konkretnie, jak wygląda jego kutas w erekcji. Nie zamierzała się oszukiwać, co chcę zobaczyć. Drugi raz taka okazja się nie przydarzy. Co prawda przyszedł na świat pięć minut przed Spencerem, więc się zgadza, jest pierworodny.
Nawet się nie spieszył. Powiedziała, że chce go zobaczyć, to nie powinno jej dziwić, że zdejmuje koszulkę. W sumie mądry chłopak, głupio by wyglądał z wyjętym z rozporka członkiem. Rozpiął spodnie i zdjął z bokserkami, nie traci czasu.
Spojrzała. No przecież nie po to powiedziała, że chce to zobaczyć, żeby teraz zamknąć oczy. Patrzyła i nie mogła uwierzyć. Ma połowę większego niż Terry! No może prawie, nie miała miarki w oku, ale wyglądał na dziewięć cali, może ciutkę mniej. Z pewnością go nie obejmie, nawet zaraz za główką. Zaraz, co pomyślała? Że go obejmie? O nie, żadnego dotykania. On jest nago, ona naga, ale dotykanie jest wykluczone.

     — Spory jest, połowę, większy niż penis ojca. I mówisz, że stoi pół godziny... Interesujące. — Znowu powiedziała coś takiego.  
     
     Dlaczego? Dlaczego to robi? Od początku. To jej syn. Nie powinna się rozbierać, do bielizny rzecz jasna. Przyjęła prezent. Teraz jest nago, śluz ścieka do połowy ud, a ona patrzy na dziewięciocalowego kutas, który jest grubszy niż jego nadgarstek. I gapi się z otwartymi oczami i równie szeroko rozwartą buzią. No nie!

     — Podoba ci się, mamusiu? — zapytał słodko.

     Jeśli jeszcze raz powie mamusiu, to go zamorduję. Naprawdę! Uwziął się czy co.

     — Skarbie, naprawdę! Nie pytaj takich rzeczy. I nie przypominaj mi co minute, że jestem twoją matką. Wiesz, jak się czuję?

     Nie czekał chwili. Uśmiechnął się nawet. To drań!

     — Wiem. Wiedzę, że jesteś bardzo podniecona, z czego bardzo się cieszę. Mam przygotowany plan pomocy, ale najpierw zaradź mi.

     Nie zamierza pytać, co ma na myśli, mówiąc: Mam przygotowany plan, ale co ona ma zrobić, aby mu zaradzić?

     — Naprawdę nie wiem co mam zrobić, przynajmniej spodnie cię nie uciskają, prawda?
     — Nie, nie cisną. Skoro nie mogę całować twojej cipki, co prawda wątpię, by mi to pomogło, to może dotknę chociaż piersi. Są śliczne. Takie pełne, kształtne i ciężkie — James przełknął ponownie ślinę i oblizał wargi.  

     Czy on właśnie oblizał usta? To ja raczej powinnam. Wiem, co by mu pomogło, ale to mój rodzony syn. O kur.., ale się porobiło. Jest jakieś rozwiązanie. Z pewnością... Myśl Snow, skończyłaś kilka fakultetów.

     — To też raczej by nie rozwiązało TWOJEGO problemu. Jestem w trudnej sytuacji. Przyznaję, sama do niej doprowadziłam. Ilekroć byłam skłonna się zgodzić, na coś, co by poprawiło zaistniałą sytuację, to przypominałeś mi, że jestem twoją mamą.
     — Przepraszam — powiedział z taką miną, że uwierzyła. W końcu uznał swój błąd.
     — Chyba wymyśliłam. Rozsunę piersi, a ty ułożysz członka pomiędzy. Potem je zacisnę. W ten sposób nie dotknę cię dłońmi, a ty się rozlatujesz — uznała, że to znakomity pomysł. Tylko nie usłyszała owacji.
     — To chyba dobry pomysł mamusiu. — Czy on to robi specjalnie? Przed chwilą przeprosił. W sumie... dobry dzieciak, pewnie mnie kocha i to dla niego naturalne.

     Pomyślała, że James poruszy kilka razy jak Terry, tryśnie i po wszystkim. A co z nią? Trudno, zrobi to. Jest zbyt podniecona, by tak pozostać do powrotu Spencera i Nell. Pójdzie do łazienki i się rozładuje.  

     Usiada na kanapie i rozchyliła piersi palcami. Przymknęła oczy. Nie powinna patrzeć. Poczuła chłodnego członka i jeszcze chłodniejsze jądra i zacisnęła lekko piersi. James zaczął poruszać. Raz, drugi, dziesiąty, setny.

     Otworzyła oczy. Czy James cierpi na jakieś schorzenie? Czemu się nie spuścił? Opuściła wzrok. Wielki sinoróżowy łeb, pojawiał się i znikał między dorodnymi kulami. Pachniał cudnie. Lśnił od wydzieliny. Prawie dotykał jej brody. Dopiero teraz sobie uświadomiła, że James trzyma piersi na zewnątrz czterema palcami, a kciukami przegina brodawki. Dlatego jest jej tak miło. Prawdopodobnie, ale bardziej z powodu, że sama trze obnażony łebek łechtaczki kciukami. Zabrała dłonie i położyła na boku bioder. Nie zrobiła tego z łatwością, podrażniona łechtaczka wprost błagała o uwagę, taką bardzo dokładną...