
.
.
.
.
.
.
trudno pogodzić się z tym, że świat się nie zatrzymał
jesień wraca jak dawniej, deszcz uderza w te same szyby, ścieka nierówno..
wokół ludzie śpieszą do domów, gdzie ktoś jeszcze na nich czeka
a ja coraz częściej słyszę wokoło głosy tych, których już nie ma
i zwyczajne „do jutra”, po którym nie przyszło już żadne jutro, ciemność i noc
oddałbym wiele za jeden z dawnych wieczorów
to co przeciągało się w noc, brzmiąc i wibrując tysiącem wspólnych tematów
te same myśli, wzruszenia i spojrzenia, zrozumienie bez słów
chwilę, gdy byliśmy jeszcze razem,
nieświadomi, że właśnie przeżywamy coś, za czym będziemy tęsknić do końca życia
i dłuzej jeszcze niż trwa życie
jesień zabiera z drzew ostatnie liście
czas powoli zaciera szczegóły twarzy
tyle jeszcze chciałbym powiedzieć, tyle razem przeżyć
a czasem wciąż myślę, że muszę do napisać - i przez tę jedną krótką chwilę razem
mija i przypominam sobie, że już nigdy nie usłyszę radosnego głosu.
boję się, że pewnego dnia zapomnę nawet, jak brzmiał perlisty śmiech
choć za każdym razem straciłem tylko raz
to tęsknię za każdego dnia, każdej godziny za każdą z dwóch chwil
i chyba nigdy nie pogodzę się z tym
że tyle życia zostało jeszcze przede mną
a tak mało było nam dane przeżyć razem
Materiał znajduje się w poczekalni.
Prosimy o łapkę i komentarz!
2 komentarze
Sapphire77
Śmierć jest nieodłącznym faktem. Podobno każdy umrze, z małymi wyjątkami, jeśli wierzyć Słowu. Żal i smutek kiedy ktoś odejdzie jest też powszechny i naturalny. Dla wierzących jest nadzieja, a nawet pewność. Coż, dziwne to jest, że nawet Jezus płakał kiedy umarł Łazarz, a za kilka minut go ożywił. Dla Boga wszyscy są żyjący. Też kilka dni temu myślałem by napisać biały wiersz, a może uda mi się złapać rym.
Pumciak
To co napisałeś jest piękne ale bardzo smutne